An Cailín Ciúin (2022)

Film waar ik hoge verwachtingen van heb. Uitstekende recensies en commentaren. Tranentrekker!?

Een juweeltje van een film van Ierse bodem! Slow, maar impactvol van begin tot eind. Gevoelig onderwerp, maar absoluut geen tearjerker. Dat gebeurt pas in de allerlaatste minuut.

Aangekocht door Cinéart. Release in 2023.

Dit is zo'n film die onder je huid kruipt en daar nog wel een poosje doorzeurt. Prachtige film, waar nochtans niet veel in lijkt te gebeuren. Maar ondertussen broeit het bij alle betrokken personages. Mooie rustige rol van Catherine Clinch als Cáit, die zich maar staande moet zien te houden en heel langzaam uit haar schulp kruipt. Vooral prachtig om te zien hoe de relatie tussen het meisje en de wat oudere man zich ontwikkelt. Heb op het puntje van m'n stoel, stil zitten genieten...

Ook opmerkelijk, een Ierse film die zich bedient van de Ierse taal, met maar weinig Engelse dialogen. Ook de cast en crew zijn Iers. Zo moet het ook, als je een eigen taal hebt.

Zeer mooi klein ingetogen drama.

Zeer sterk, toch ingetogen Iers drama, met een uitmuntende cast, met op kop, Catherine Clinch als het meisje Cáit. Film die je niet onberoerd laat, echt ontzettend van genoten. Zeer fijn dat het ook in het Iers gebracht werd. Dikke 9/10.

Wat een wondermooie film....ik voelde de tranen al komen met het ingetogen acteerwerk, de subtiel prachtige muziek op de achtergrond; Het kruip onder je huid, heel langzaam....De film hoeft eigenlijk geen woord te zeggen, om je te laten voelen wat het wil vertellen...Een pareltje....

EDIT: vanaf 13 april 2023 in de bioscoop.

Zeer zeer langzaam, en dat is de kr8 van deze film. Acteren is zeer realistisch en natuurlijk.

Wat een hoge score voor deze film. Het verhaal gaat over een meisje groot en arm gezin dan een tijdje bij familie gaat wonen. Veel meer gebeurt er eigenlijk niet. Dat betekent toch niet dat het een juweeltje is? Eigenlijk gewoon een saaie film.

Het heeft allemaal met de onderlinge relaties te maken, dat maakt de film voor mij boeiend.

Soms loop je onverwacht tegen een juweeltje aan. Dit ingetogen drama is daar een typisch voorbeeld van. Een hartverwarmende film over een jong meisje, dat geleidelijk aan opbloeit wanneer zij tijdens de zomervakantie een disfunctioneel gezin noodgedwongen achter zich laat om warmte, liefde en aandacht te ontmoeten bij een kinderloos echtpaar.

Alles aan deze film klopt: het eenvoudige maar weldadige verhaal, de fraaie cinematografie, de mooie soundtrack en niet in de laatste plaats het prachtige acteerwerk. Vooral de zwijgzame Catherine Clinch zet een magnifieke titelrol neer. Ik moest wel even slikken tijdens de slotscène, maar dat verhindert niet dat ik dit de mooiste film vind die ik dit kalenderjaar gezien heb. Subliem.

En slechts 28 stemmen

The Quiet Girl zal nog wel even nagalmen, in mijn hoofd.

Deze Berlinale prijswinnende film en Ierse inzending voor de Oscars van 2023 is een prachtig, verstild werkje dat goedkoop melodrama en effectbejag vakkundig uit de weg gaat. The Quiet Girl excelleert in show, don’t tell, en laat ons steeds meer voelen wat er bij deze drie mensen speelt, totdat dit ook in woorden wordt uitgedrukt, althans deels. Wanneer de emoties op het eind zonder terughoudendheid geuit worden, heeft de film, en wij als publiek, dat moment ook echt verdiend.

Ingetogen geacteerd en prachtig gefilmd ook. Wij werden al snel compleet door deze drie karakters ingepakt.

4,3*

Via de maandlijst van BBarbie op mijn radar gekomen. Toch al een aantal mensen die deze film hebben gezien hoewel de release pas in het voorjaar van 2023 is?

Maar ik ga deze met alle liefde nog een keer betaald zien

Regelmatig herzie ik films. Soms meerdere malen. Maar het is de eerste keer dat ik een film binnen het tijdsbestek van nog geen anderhalve maand 3x bekijk. Dat unieke gebeuren is deze film ten deel gevallen. Na de derde kijkbeurt ben ik nog net zo gegrepen als bij mijn kennismaking met deze film. Voor de eerste keer sinds mijn lidmaatschap van dit forum (zomer 2009) heb ik met dit juweeltje een nieuwe nummer 1 bovenaan mijn Top 10. Met dank aan regisseur Colm Bairéad en een fenomenale titelrol van Catherine Clinch.

Dit is wat mij betreft één van de beste films van het voorbije jaar. Sommige zeggen er gebeurt niets, nee dat klopt en dat is juist heerlijk. Een ontroerend mooie trage film die natuurlijk ook zo schitterend is door de vertolking door Clinch. Waarom zou er veel moeten gebeuren om een mooie film te maken, in deze barre tijden is dit een heerlijk moment van rustig met een glaasje te genieten....prachtwerk

Goeie film waarin een jong meisje een tijdje bij familie verblijft omdat haar ouders niet goed voor haar kunnen zorgen. De film speelt zich af tijdens een zomer op het Ierse platteland van begin jaren '80. In alle rust verteld en ook bijna meditatief in beeld gebracht. Wellicht iets te ingetogen, waardoor het soms wat saai kan overkomen.

De timide/zwijgzame Cáit [Catherine Clinch] brengt in 1981 een periode door bij tante Eibhlin [Carrie Crowley en oom Seán [Andrew Bennett] waar ze even kan ontsnappen aan de problemen waar haar ouders [Michael Patric, Kate Nic Chonaonaigh] mee kampen. Langzaam maar zeker kruipt Cáit uit haar schulp en groeit een bijzondere band tussen haar, Eibhlin en Seán. Van een verhaal is niet of nauwelijks sprake en de ontwikkeling van de hoofdpersonen is nauwelijks zichtbaar waardoor dit het geduld van liefhebbers van plot behoorlijk op de proef stelt. Genuanceerde vertolking en het fraaie camerawerk van Kate McCullough maken veel goed. Vrijwel volledig gesproken in Irish Gaelic en genomineerd voor een Oscar in de categorie ‘Best International Feature Film’.

Er gebeurt erg weinig en het gaat allemaal heel erg langzaam. Het verhaal van de film kan je in drie regels vertellen. Toch vind ik de film prachtig. Je zou het meisje willen vasthouden en nooit meer laten gaan.

Ik heb een film nog nooit een verhaal vol zoveel pijn en verlies op zo'n ingetogen manier zien behandelen. Het is het soort film waarin het kleinste gebaar de maximale impact heeft. De taal en de locaties zijn ook zo mooi. Diep onder de indruk. Oscar graag.

Hartverwarmend, maar ook met een wrange nasmaak. Hoe kun je niet wegsmelten voor dit lieve meisje? Cait is één van de vele kinderen van een koppel arme keuterboeren en zit fysiek en emotioneel opgesloten in haar onzichtbare bestaan. De verwaarlozing laat zich voelen op school. Ze heeft duidelijk een leerachterstand.

Ze wordt eventjes geplaatst bij verre verwanten die haar aandacht en affectie geven waardoor ze voor de eerste keer echte ouderliefde ervaart ... Het siert de filmmaker wel dat het geen uitgesproken emo-film is hoewel de film nu ook niet helemaal afstandelijk blijft maar aanrakingen en knuffels blijven uit den boze. Men houdt de emotie voor het einde maar voor mij mocht er al vroeger in de film wat meer van dat zijn, wat de impact voor mij had versterkt.

The Quiet Girl is ook volledig in gaelic... speciaal taaltje. Een zoetzure film die mij als toeschouwer gevoelsmatig binnensleurde in de droefenis van het meisje met een absolute topprestatie van Catherine Clinch. Misschien iets te ingetogen voor een hoog cijfer maar absoluut de moeite om mee te pikken.

Ik zag de trailer en zag vooral het krappe formaat. Wat is dat toch recent dat zoveel films ineens zo’n smal formaat hebben. Falcon Lake, The Whale, EO, nu deze weer.

Een mooie film die voor een aantal hier als wondermooi wordt bestempeld. Ik hou het gewoon bij prima. Hartverwarmend is inderdaad het meisje dat een bepaalde periode elders zal verblijven. In het ouderlijke huis was er weinig sprake van echte liefde en zorg. Bij de nieuwe surrogaat ouders stond aandacht centraal, maar ontbraken echte fysieke contacten wel. Ook Sean moest zichtbaar ontdooien in de voor hem nieuwe situatie.

Naast het verhaal ook cinematografisch een mooie film. Teder en sereen, met een fijne soundtrack, mooi kleurgebruik en uitstekend acteerwerk. Een drama zonder echt drama te zijn, een film die weet te raken zonder emoTV. Leuk ook dat gaelic!

Fijne eindscène ook die me toch raakte. Klein en subtiel.

Verder lezen

Hoe komt het toch, dat deze film overstroomt met sterren en zovelen erdoor geroerd raken? Een jong meisje, het Ierse landschap, dat de film een debuut is?

Ik zat erbij en keek ernaar en de film irriteerde mij behoorlijk. Van zovele planken dik hout zien zagen kwam ik niet vaak tegen. Ik noem maar wat: de groteske tegenstelling tussen het gezin waar Cáit leeft en het opvanggezin voor 1 zomer - je kunt het allemaal zelf bedenken; de irritante pleegmoeder; het 'geheim' in het pleeggezin dat je mijlenver ziet aankomen; het 'ontdooien' van de omgeving en natuurlijk van Cáit zelf - nee, dit is geen spoiler, want is voor iedere filmkijker onmiddellijk duidelijk, enzovoort, enzovoort.

En de film begon zo subtiel met het meisje dat zich verstopt in de omgeving en onder haar bed met een plasvlek op het matras. Maar dan is het afgelopen met de pret: venijnige zusjes, gepest worden op school, norse vader, zwangere moeder die zich nergens om bekommert, in armoedig huis - het beeld is geschetst. Kun je raden hoe huis en pleeggezin als tegenpool zullen zijn...

Het moeten wel het zielige meisje en het Ierse landschap zijn die beroeren.

Iets anders is ondenkbaar.

Prachtige poëtische en ontroerende film. De fotografie is werkelijk fantastisch, elk shot is raak. Hoe dit dromerige kind de wereld in kijkt en zich verwondert wordt heel mooi verbeeld. Het deed me terugdenken aan mijn eigen kindertijd als verlegen en zwijgzaam jongetje, achter in de auto, niet meer te doen dan kijken hoe de landschappen en de wolken verglijden.

Dat vraag ik me ook al tijden af. Nergens voor nodig.