Berdreymi (2022)

Vanaf 29 september 2022 in de bioscoop (Arti Film)

Heerlijke film, even rauw als warm. Je volgt aanvankelijk een jongen (Balli) die extreem gepest wordt, maar na een tijdje wisselt het perspectief en wordt de jongen die zich over hem ontfermt (Addi) het hoofdpersonage.

Dat ontfermen gaat niet van harte. Addi hoort bij een groepje van drie, een vechtersbaas en een meeloper, die er aanvankelijk wat moeite mee hebben dat Balli er ineens steeds bij is.

De jongens testen elkaar voortdurend uit. Ik herken het uit mijn eigen jeugd, dat eeuwige haantjesgedrag, dat naar beneden schoppen om maar niet zelf in de laagste positie terecht te komen. Gelukkig ging het er bij ons in het dorp een stuk minder ruig aan toe dan daar in Reykjavik. Wie niet tegen lomp geweld kan, moet deze film maar links laten liggen.

Het knappe van de film is dat je die jongens af en toe wel kunt schieten, maar tegelijkertijd zie je dat ze allemaal een klein hartje hebben, en dat hun wangedrag ergens vandaan komt. En zo worstel je voortdurend met je eigen moraal.

Ik vond het in ieder geval mooi om te zien hoe die gepeste jongen langzaam ontdooide en een beetje plezier kreeg in het leven toen hij kennismaakte met het fenomeen vriendschap. Het bescheiden magische sausje vond ik ook goed werken, verder zat er een lekker tempo in en werd er uitstekend geacteerd door die jonge gasten. Wat kun je nou nog meer verlangen van een film?

Net als de eerdere film Hjartasteinn (Film, 2016) van deze regisseur is ook deze film een indrukwekkende en hele fijne coming-of-age-film. Het (puberale) gedrag van de 14-jarige jongens die we volgen is de hele tijd heel realistisch dus herkenbaar en ofschoon het rotjochies kunnen zijn zit er weinig kwaad in hen – zeker niet in Addi die het verhaal vertelt – maar laat de film zien dat je het leven, inclusief je ouders maar ook je vrienden, niet zelf kunt kiezen en dat je omgeving deels je gedrag en/of je lot bepaalt. De jongens zijn zo invoelbaar zowel dader als slachtoffer; ze zijn wreed maar ook kwetsbaar. Daarbij komt dat er aldoor nieuwe dingen gebeuren zodat de film een fijn tempo heeft en van begin tot eind boeiend blijft; er zitten ook dromen en – onder invloed van drugs – hallucinaties in die de film een extra magisch realistische laag vol symboliek of onheilspellende voorgevoelens geven. Maar bovenal worden de thema’s van geweld door jongeren (dat de pers verslaat), huiselijk geweld (dat achter de voordeur gebeurt) en vriendschap (dat voor jongens van deze leeftijd zo belangrijk is en zowel positieve als negatieve effecten heeft) op integere en gevoelige wijze voor het voetlicht gebracht.

Mwoah. Het is sterk geacteerd, mooi qua verdeling van focus over diverse personen, de sfeer is prima. Maar het thema en verloop zijn nogal gangbaar, de verdeelde focus voelt soms versplinterd waardoor geen echt helemaal vervuld, vervolledigd, voelt en de stijl van closeup + tegenlicht + zwevende camera ala Chloe Zhao ken je na 8 films wel. Het werkt allemaal wel, al maakte Heartstone meer indruk. Degelijk.

Drie bevriende tieners raken geïntrigeerd door Balli [Áskell Einar Pálmason] nadat die op televisie is verschenen omdat hij zo ernstig was mishandeld door een leeftijdsgenoot dat zijn neus is gebroken en besluiten na enige aarzeling hem op te nemen in hun groep. Maar persoonlijke en sociaal-maatschappelijke problemen zorgen voor grote spanningen met hun omgeving. Guðmundsson weet zijn jonge cast tot ongekende prestaties te brengen en dankzij het fantastische camerawerk van Sturla Brandth Grøylen creëert hij een onbehaaglijke, beklemmende sfeer in dit diep verontrustende sociale drama met Lynchiaanse ondertonen. Perfect geacteerd met bijzondere lof voor Ólafur Darri Ólafsson als Balli’s stiefvader. De beste film van het jaar.

Sterke coming of age. Ik zag het debuut niet maar wil dat wel na het zien van deze. En film die vol thema's zit maar nooit vol voelt. En heel echt. De tijd waarin vriendschappen snel kunnen ontstaan, misschien wel dieper gaan dan in de rest van je leven maar ook snel over kunnen. Met een perfect einde en zeker Addi is een uiterst boeiend en goed uitgewerkt personage.

Tijdens de pandemie zag ik op het kleine scherm Heartstone van dezelfde regisseur. Prachtige film van een filmmaker die zich met Beautiful Beings schaart in de buitencategorie. Dit gewelddadige rauwe coming of age drama komt binnen als een mokerslag en laat je niet meer los. Zelden zo’n intense film gezien, een die iedere minuut boeit. De hele cast acteert geweldig, met extra credits voor Addi. Maar eigenlijk kent deze productie geen enkele dissonant. Film van het jaar? Zou zo maar kunnen. Mis dit niet.

Mooie film, die het toch niet helemaal doet voor mij. Minnen wegen te zwaar.

Eerst de plussen. Het acteerwerk van deze tieners is fantastisch, zijn stuk voor stuk compleet geloofwaardig als getroebleerde pubers die gewoon dom en stoer jongens onder elkaar willen zijn, terwijl de onzekerheid er voortdurend doorheen sijpelt. Echt heel knap gedaan en mooi in beeld gebracht.

Dan de minnen. De film zit gewoon simpelweg veel en veels te vol. Alle vier de jongeren zeulen een ‘groot maatschappelijk probleem’ mee en dan zijn er nog tal van bijfiguren die ook weer allemaal hun eigen verhaallijntjes met ellende hebben. Daarmee wil de film werkelijk ieder hokje afvinken dat er bestaat in de problemen in de jeugdzorg. pesten, scheiding, afwezige vaderfiguren, (jeugdbendes)geweld, verwaarlozing, drank en drugs, huiselijk geweld, alcoholisme, verkrachting tot zelfs moord aan toeDit werd echt bijna een beetje lachwekkend en geeft geen ruimte om een probleem echt uit te diepen, we moeten alweer snel door naar volgende probleem. Opening is bijvoorbeeld ijzersterke scène rondom pesten op school, maar hele verdere film zien we hier niks meer van, heel de de school komt niet terug. Zo gaat het steeds.

Het lijkt qua stijl een film waarin de kijker zelf dingen mag invullen, maar is in uitvoering het tegenovergestelde. Werkelijk alles wordt uitgelegd, tot aan balli die Addi echt op eind letterlijk moet zeggen dat hij blij is dat hij zijn vriend is.
En alsof de film nog niet vol genoeg is, moet er ook nog een aantal magisch-realistische scènes en dromen in, die voor mij niet echt werkten, ze haalden eerder de magie weg, dan dat ze iets toevoegden, waarschijnlijk omdat ook hier men niet kan laten zelf de film te duiden, in plaats van dat aan de kijker over te laten.

Ik heb genoten van de film, maar had continu het gevoel dat hier echt een veel betere film in had gezeten. Had gefocust op relatie tussen addi en balli, dat had al veel gescheeld.
Las ergens: ‘de vorige film heartstone was meer, met minder.’ Dat is de spijker op z’n kop.

Ik pak er maar iets uit, jouw recensie zit namelijk te vol .

Het gaat natuurlijk niet om het pesten op school, niet om de school, maar om de gepeste jongen.

De school hoeft niet terug te komen, de jongen komt tot en met het einde van de film terug.

Uiteraard is Ijsland niet het walhalla, maar de reputatie van Ijsland heeft toch een mythische status: oude folklore, vele sagen en legendes en niet in het minst de ongerepte natuur. Een land met veel schapen, paarden en geisers afgewisseld met vulkanen. Heel anders is het in de steden. In diverse films viel me de troosteloosheid op. Ook met jeugd die weinig toekomst ziet op het eiland. Veel verslavingen en maatschappelijke problemen en vooral ook veel barakken en afgeleefde huizen die een erg slordige vervuilende indruk geven. Uiteraard is dit film, net als de andere films die ik zag, maar het geeft toch een bepaalde impressie.

Het begin hakt er meteen op in. Een wat sullige jongen die wordt gepest op school en daarrond. Hangjongeren die hun heil zien in wat verder gaat dan kattenkwaad, vandalisme en zinloze vechtpartijen gaan hand in hand. Neen, een fraai beeld van de jeugd is het niet.

Baldur, de gepeste jongen, tracht aansluiting te vinden met zijn leeftijdsgenoten. Geen idee wat net de klik maakte bij Addi, maar hij wordt opgenomen in de groep, niet van harte en eigenlijk niet door iedereen aanvaard, doch net gedoogd. Ik volg mezzanine wel wat. Hjartasteinn (Film, 2016) vind ik ook de betere van de twee. Zeker niet slecht, maar bij momenten wat doelloos en weinig concreet. Misschien dat een specifieke relatie dieper uitgewerkt kon worden.

Omdat dit 'het broertje' is van Hjartasteinn, en ook een Ijslandse film dus, had ik hier ook hoge verwachtingen van. Die zijn ook wel uitgekomen, al maakte Hjartasteinn net iets meer indruk. Balli is echt een jongen waar je mee hebt te doen en tegen zijn zin in eerste instantie word hij er bij betrokken allemaal. Hartverwarmend is wel om te zien hoe de jongens en dan met name Addi hem accepteert en er een vriendschap ontstaat.

Wederom het natuurlijke allemaal wat het echt maakt, net als in de andere Ijslandse films die ik tot nu toe heb gezien (Fusi, Malmhaus en dus Hjartasteinn) en een boeiend verhaal. Stuk voor stuk goed gespeeld waardoor je echt in het verhaal komt. Enige minpuntje misschien is dat je wel je gaat afvragen hoe het allemaal op school gaat met Balli, zijn de pesterijen opgehouden of heeft hij het nog steeds zwaar? Verder prima film dus.

Toch wel een stuk inhoudelijker dan de doorsnee films over jongeren die weinige correcte paden betreden en zich al te graag gewelddadig uiten.

Er zit meer menselijkheid in deze "Beautiful Beings" als deze jonge mensen wel degelijk beseffen wat er gaande is, waar de oorzaken van hun uitzichtloos bestaan zitten en hoe ze toch ook behoefte hebben aan onderlinge genegenheid, hechtere vriendschap en de noodzaak het goed te doen.

Indrukwekkend raak is de film wanneer hij in het laatste gedeelte een paar nieuwe personages naar voren brengt, onmisbaar belangrijk voor het gezinsleven, maar zo ellendig falend.

Alhoewel veel in de film zich binnenshuis afspeelt is hij niet te versmaden wat de buitenfotografie betreft.

Overtuigende, spontane vertolkingen.