Hjartasteinn (2016)

Imposante film met mooie landschappen. Met een iets kortere duur was het allemaal nog intensiever geworden.

Prachtige, herkenbare, zuivere en ontroerende film. Gekeken omdat de ook al fraaie opvolger niet zo lang geleden zag, maar deze is minstens even mooi en had ik in 2016 gemist. Hierboven wordt gezegd dat de film te lang is. Daar ben ik het zeer mee oneens. De film (en ook de opvolger) werken mede zo goed omdat Guðmundsson de film laat ademen en er niet een en-toen-en-toen verhaal van maakt.

Een prima film over twee tienerjongens die een bijzondere vriendschap opbouwen. Het deed me wat denken aan het recente Close (Film, 2022) van Lukas Dhont. Maar in plaats van bloemenvelden heb je hier het mooie woeste IJslandse landschap.

Minstens even interessant en sterk bepalend is de kleine vissersgemeenschap waar iedereen iedereen kent. Ook de plaatselijke jeugd drukt duidelijk zijn stempel op het hele gebeuren in het dorp. Heartstone is een innemende en serene film geworden over vriendschap, gevoelens en liefde. Angst ook om afgewezen te worden in die liefde en ook de hechte vriendschap.

Prima acteerwerk in een knappe setting. De sfeer is melancholisch en bij momenten troosteloos. Prima soundtrack ook. Fijn!

Als vriendschap het toch allemaal overstijgt...

Mooie, tedere en vooral natuurlijke film over de onzekerheden bij jongeren in hun coming of age periode.

Pijnlijk vooral als ook het familiaal contact verstoord is en wanneer doorheen hun speelse onschuld het uitwisselen van prille weetjes en vermoedens wonden maakt is het drama niet meer veraf.

Prent bergt ook wel wat symboliek, zoals die donderpad die ondanks zijn lelijk voorkomen, als éénieder, ook recht heeft op respect en een natuurlijk leven.

Toch wel een te loven werk onder de vele films met kijk op het doen en laten van jongeren, hier ver van de verdorvenheid en criminaliteit van de grootstad.

In een kleine IJslandse vissersgemeenschap waar iedereen elkaar kent, verkennen beste vrienden Þor en Kristján [Blœr Hinriksson] hun seksualiteit met Beta [Diljá Valsdóttir] en Hanna [Katla Njálsdóttir]. Voor de kijker wordt al gauw duidelijk dat een van hen niet heteroseksueel is en dit authentieke, sterk geacteerde drama toont de worsteling van deze tieners om te begrijpen wat er aan de hand is en daar onderling mee om te gaan. De inmenging van de lokale stoere bink [Daniel Hans Erlendsson] maakt het er niet gemakkelijk op. Won terecht een vrachtwagen aan nationale en internationale filmprijzen.

Dit is een goede film. Eindelijk ook weer een keer een film die met zijn lengte niet storend is. De film kijkt weg, alsof die 90 minuten duurt. Dat is een goed teken, want dat betekend dat het verhaal en de spelers boeiend zijn. Ook de omgeving is prachtig om te zien.

Een beetje storend vind ik wel het (vervelende) gedrag van de kinderen. Wat is er nou aan om van je beste vrienden zijn onderbroek en/of zwembroek uit te trekken. Ook steeds elkaar uitschelden voor hoer en homo is iets wat ik niet deed. De kinderen lijken zich erg te vervelen op hun prachtige eiland en dat uit zich (soms) in zeer irritant gedrag.

De kinderen acteren wel erg goed en ik zie genoeg herkenning uit mijn eigen jeugd. Best wel confronterend, zoals het zomaar doden van vissen, stiekem alcohol drinken en stelen.

Blijkbaar was ik dus ook zo'n irritant kind, zoals deze, ha, ha, ha.

Ik vond de film hier en daar wel wat eentonig. Heb er wel betere films van gezien.