Hjartasteinn (2016)

Veel feels inderdaad. Wel jammer van de flauwe metaforische slotbeelden. En soms ook te duidelijk geschreven met toevalligheden, zoals die vader van Kristján.

Een harde schreeuw onder water geeft uiting aan de onmacht die Kristjan (Blær Hinriksson) in Heartstone nooit écht kan uiten. Die vroege ochtendduik, zo halverwege de film, vertelt de kijker eigenlijk alles wat hij moet weten.

De rest brengt de Ijslandse regisseur Guðmundur Arnar Guðmundsson eigenlijk vooral op gevoel, en dat dan gedurende twee verstillende uren cinema. Het coming of age-perspectief krijgt een frisse en eerlijke invulling door de jonge, onervaren cast, die het geluk en de tragiek van het opgroeien treffend verbeeldt. Verliefdheid en vriendschap gaan in dit drama hand in hand met gezinsproblematiek en sociale uitsluiting. Die thematische clichés zouden in een andere film misschien gaan opspelen, maar hier is daarvan maar heel spaarzaam sprake.

”It’s not what a movie is about, it’s how it is about it”, zei de Amerikaanse filmcriticus Roger Ebert eens. Op de meest intieme momenten van deze sfeervolle karakterstudie dragen de acteurs de gevoelige essentie van de film over; zij tillen het soms middelmatige schrijfwerk naar een hoger niveau. De camera is daarbij hun grootste bondgenoot. De meest minimale emoties openbaren zich in prachtige, dicht op de huid gefilmde close-ups.

Het is de beste keuze die Guðmundsson kon maken; hij neemt de tijd om zijn personages te laten groeien, en dat betaalt zich zonder meer uit. Heartstone is één van de mooiste, meest authentieke films van het jaar.

web

Aangrijpende, mooie film. De film toont op een overtuigende manier het contrast tussen enerzijds het harde, wrede leven op het platteland en de tederheid en breekbaarheid van pubers in hun ontluikende seksualiteit. Het leven is er hard, zowel qua omgang met de natuur (het doden van dieren) als qua sociale controle waarbij iedereen zich aan de opgelegde normen moet houden om niet het mikpunt van spot, geweld en uitstoting te worden. De film schildert bovenal prachtig de tederheid en onzekerheid van vriendschappen tussen pubers die voor het eerst op liefdespad gaan als contrast met dat harde leven, zodat degene die afwijkt van de norm figuurlijk en letterlijk wordt vermorzeld zoals een vis die aan wal is gehaald wordt doodgetrapt en die net als de gevangen vogels zijn eigen poten zal moeten doorbijten om te kunnen ontsnappen.

De film bouwt het drama langzaam maar meeslepend op: halverwege zat mijn waardering nog op 3 ½ ster (‘aardig filmpje’) maar aan het eind vocht ik tegen mijn tranen en hoopte ik vurig dat het nog goed zou komen zodat het 4 ½ ster is geworden.

Geen vrolijk filmpje maar wel zeer mooi. Aardig gespeeld ook door die twee knullen en vooral door die plagerige meisjes die mij aanvankelijk een vrolijk gevoel bezorgden. Maar... soms oogde de film behoorlijk wreed zoals in het begin het doodtrappen van de vissen en dan werden die vissen nog niet eens opgegeten maar stonden ze buiten te rotten. Tja, het leven is hard in IJsland dat ook uitstekend werd weergegeven door het mistroosterige maar oh zo fraaie landschap dat mij trouwens sterk deed denken aan die andere IJslandse film Hross í Oss (2013) hoewel die film minder tragisch was. Die scène van Thor hangend aan het touw in die klif deed mij trouwens de nodige rillingen bezorgen. Naar het einde toe werd het mij wel af en toe te dramatisch maar niettemin is dit toch een van de betere films die ik dit jaar gezien heb.

4.0*

Toch een tegengeluid hier. De film begon niet onaardig, maar is wel een zoveelste coming of age die niets nieuws toevoegt en ik ook vaak beter al heb gezien. Maar een zomer in IJsland die toch wat somber oogt, dat is dan nog wel eens aardig voor de verandering. Sowieso de sfeer is dat dorpje is het beste van de film. Daarna echter verglijdt de film in een clichématig draak die aan het eind maar duurt en duurt met uiteraard half gebroken gezinnen en weer een homoseksueel die problemen heeft met zijn geaardheid, iets dat voor mij op een gegeven moment niet meer interessant is. Leuker zijn de momenten truth or dare of als de pubers gaan kamperen. De lege landschappen zijn nog wel mooi, maar buiten een enkel shot wordt er visueel bijzonder weinig mee gedaan en is het geheel nogal pover. 2,0*.

Hjartasteinn

Mooi. Hjartasteinn is een ingetogen IJslandse coming of age film over twee jongens die opgroeien onder harde omstandigheden op het schitterende IJslandse platteland. Een weergaloze cinematografie is dan ook bijna vanzelfsprekend, en Hjartasteinn ziet er verbluffend mooi uit.

Thor wil achter de meiden aan en Christian is verliefd op Thor, maar homoseksualiteit wordt in deze gemeenschap niet zo snel getolereerd. De twee jonge acteurs en twee jonge actrices zijn ijzersterk, en de regisseur weet het meeste uit deze onervaren acteurs te halen. Wanneer ze er met z’n vieren samen op uit trekken is Hjartasteinn op zijn best. Naarmate de film vordert focust het verhaal zich steeds meer op Thor, en dat is een wat jammerlijke keuze omdat Christian en zijn ontluikende homoseksualiteit steeds meer naar de achtergrond verdwijnt. De film is ook erg lang, en door allerlei subplotjes en (te) veel personages begint het op een gegeven moment wat te slepen. Gelukkig blijft het verhaal van Thor wel interessant, en Hjartasteinn sluit ijzersterk af.

Een prachtige film. Mede door het IJslandse landschap.

Wonderschone, eerlijke en pure dramafilm over coming of age en coming out. Trage film, duurt meer dan 2 uren, maar is passend bij de opbouw van het verhaal. De cinematografie is werkelijk subliem met het ruige, woeste en zo mooie landschap van IJsland! De muziek is prachtig, zwaarmoedig en passend bij de film. Het is een droevig scenario dat benadrukt hoe besloten een eiland kan zijn. Het leven is er hard en dat zie je terug in het gedrag van de inwoners. Er is geen plek voor mededogen, medeleven of medelijden..... De piepjonge en onervaren cast speelt inderdaad de sterren van de hemel! Focus had meer op Christian mogen zijn, maar is wel tekent voor het verhaal. Voor homosexualiteit is hier geen plaats en daarom werden Christian zijn gevoelens en emoties genegeerd waardoor uiteindelijk zijn wanhoopsdaad volgde.......

Mooi drama uit het noorden van IJsland waar weinig mensen wonen, en je merkt aan alles dat dit een treurige uitwerking heeft op de personages.

Boeiend verhaal weergegeven in een schitterende omgeving. In het begin denk je inderdaad waar gaat het heen met de wreedheid, maar de interacties tussen de personages overheerst gelukkig.

verdorie... nogal lang, en dus zou het bij 3,5 sterren blijven, maar wat was het acteren en de tijd gebruiken sterk!

Aardige film over twee beste vrienden die beginnen te puberen. De hele belevingswereld van de jongens en hun spannende ontdekkingsreis waarbij de opspelende hormonen parten spelen, wordt goed neergezet. Ook het naturele spel van de jonge cast was prima. Echter was de film me te eentonig en wist het me nergens echt te grijpen.

Prachtige, herkenbare, zuivere en ontroerende film. Gekeken omdat de ook al fraaie opvolger niet zo lang geleden zag, maar deze is minstens even mooi en had ik in 2016 gemist. Hierboven wordt gezegd dat de film te lang is. Daar ben ik het zeer mee oneens. De film (en ook de opvolger) werken mede zo goed omdat Guðmundsson de film laat ademen en er niet een en-toen-en-toen verhaal van maakt.

Een prima film over twee tienerjongens die een bijzondere vriendschap opbouwen. Het deed me wat denken aan het recente Close (Film, 2022) van Lukas Dhont. Maar in plaats van bloemenvelden heb je hier het mooie woeste IJslandse landschap.

Minstens even interessant en sterk bepalend is de kleine vissersgemeenschap waar iedereen iedereen kent. Ook de plaatselijke jeugd drukt duidelijk zijn stempel op het hele gebeuren in het dorp. Heartstone is een innemende en serene film geworden over vriendschap, gevoelens en liefde. Angst ook om afgewezen te worden in die liefde en ook de hechte vriendschap.

Prima acteerwerk in een knappe setting. De sfeer is melancholisch en bij momenten troosteloos. Prima soundtrack ook. Fijn!

Als vriendschap het toch allemaal overstijgt...

Mooie, tedere en vooral natuurlijke film over de onzekerheden bij jongeren in hun coming of age periode.

Pijnlijk vooral als ook het familiaal contact verstoord is en wanneer doorheen hun speelse onschuld het uitwisselen van prille weetjes en vermoedens wonden maakt is het drama niet meer veraf.

Prent bergt ook wel wat symboliek, zoals die donderpad die ondanks zijn lelijk voorkomen, als éénieder, ook recht heeft op respect en een natuurlijk leven.

Toch wel een te loven werk onder de vele films met kijk op het doen en laten van jongeren, hier ver van de verdorvenheid en criminaliteit van de grootstad.

In een kleine IJslandse vissersgemeenschap waar iedereen elkaar kent, verkennen beste vrienden Þor en Kristján [Blœr Hinriksson] hun seksualiteit met Beta [Diljá Valsdóttir] en Hanna [Katla Njálsdóttir]. Voor de kijker wordt al gauw duidelijk dat een van hen niet heteroseksueel is en dit authentieke, sterk geacteerde drama toont de worsteling van deze tieners om te begrijpen wat er aan de hand is en daar onderling mee om te gaan. De inmenging van de lokale stoere bink [Daniel Hans Erlendsson] maakt het er niet gemakkelijk op. Won terecht een vrachtwagen aan nationale en internationale filmprijzen.

Dit is een goede film. Eindelijk ook weer een keer een film die met zijn lengte niet storend is. De film kijkt weg, alsof die 90 minuten duurt. Dat is een goed teken, want dat betekend dat het verhaal en de spelers boeiend zijn. Ook de omgeving is prachtig om te zien.

Een beetje storend vind ik wel het (vervelende) gedrag van de kinderen. Wat is er nou aan om van je beste vrienden zijn onderbroek en/of zwembroek uit te trekken. Ook steeds elkaar uitschelden voor hoer en homo is iets wat ik niet deed. De kinderen lijken zich erg te vervelen op hun prachtige eiland en dat uit zich (soms) in zeer irritant gedrag.

De kinderen acteren wel erg goed en ik zie genoeg herkenning uit mijn eigen jeugd. Best wel confronterend, zoals het zomaar doden van vissen, stiekem alcohol drinken en stelen.

Blijkbaar was ik dus ook zo'n irritant kind, zoals deze, ha, ha, ha.