An Cailín Ciúin (2022)

Het verhaaltje is te eenvoudig om er lang overna te denken maar wellicht is dat ook de kracht van de film. Het kost geen enkele moeite om je in te leven in de belevingswereld was het meisje. Prachtig regiedebuut. Mooi vormgegeven.

Volle bioscoop, hoge verwachtingen. Blijkt een traag drama te zijn. Gedurfde keuze van het onderwerp.

Loop je de bioscoop uit en denk je was deze film nou goed of redelijk. Vanwege de ijzersterke rol van het meisje 3,5 sterren gegeven

De film was een fraaie vertelling in een kleine wereld. Vooral een film over thuis. Wat je bereikt door stabiliteit, geduld en veiligheid en voor de surrogaatouders biedt ze troost. Een film met veel oog voor detail en oog voor de veilige rituelen die bij een thuis horen. De aardappelen schillen, de stal schoonvegen en rennen naar de brievenbus. Het zijn geen taken. Het zijn dingen die bij een thuis horen. Een thuis wat Cait (van wie ik ben gaan houden tijdens de film) niet kent.

Het beeldformaat is perfect. Het benadrukt het kleine wereldje van Cait die daarin waarneemt om in te schatten wat er van haar verwacht wordt.

Mooie verfilming, gelukkig net niet over het sentimentele randje.

In de film zet de vrouw des huizes op een gegeven moment de radio uit tijdens het ontbijt en dat is wat de film in z’n geheel eigenlijk ook doet: het zet alles uit zodat je alleen nog maar voelt. Al vanaf het begin voelde de film al goed, omdat de film uitdrukkelijk het perspectief van het meisje geeft waardoor zelfs de details indringend worden en je jezelf herkent toen je kind was (zoals het badwater dat net iets te warm is) – de film doet wat denken aan het eveneens zeer aangrijpende Un Monde (Film, 2021) – en gaandeweg word je emotioneel geraakt door het verhaal over dit emotioneel verwaarloosd kind dat in een gastgezin de liefde ontvangt die ze in haar echte gezin niet vindt. Er gebeurt weinig maar alles wat er gebeurt blijkt betekenis te hebben waardoor ook duidelijk wordt waarom de man en vrouw van het gastgezin op haar reageren zoals ze dat doen (de een wat stug en de ander juist inhalig). De film is prachtig in zijn verstilling die de ruimte geeft om je innerlijk te overladen met zowel verdriet als liefde. Ik ben er (bijna) stil van.

Een mooie en rustige real life film waarin Clinch toch wel de topper is.

Ik heb daar een tijdje terug iets over geschreven, want die vraag ‘waarom nou 4:3’ lijkt even vaak terug te komen als het formaat.

Het zijn er trouwens veel meer, het is echt niet ongebruikelijk: ‎Aspect Ratio - Non-Widescreen Films in a Boxy Aesthetic, a list of films by John Milton • Letterboxd

Daar staan ook nog enkele links met uitleg in de beschrijving, voor de gegadigde.

John Milton schreef:

(quote)

(quote)

Nodig? Wat hebben we dan harder nodig, 16:9 of 21:9?

Dan ga ik voor 16:9

Alle mooie en inhoudelijke commentaren gelezen, maar niemand die zich afvraagt hoe dit verhaal eindigt. De ontroerende slotscène roept vragen op. En nu? (Piekert)

Ik vond het eigenlijk nogal vlak, clichématig, en gemakzuchtig op de emotie gericht, met een slim gecast mooi blauwogig meisje maar die toch net wat te stenisch bleef. Nadeel en voordeel tegelijk de kleine vertelling waar weinig wordt uitgediept maar tegelijk het goed eenvoudig wordt gehouden. Net zo vond ik het einde tegelijk net zo bevredigend als onbevredigend..

Dus ik hink op twee benen hier. Zelfs ik als huilebalk voelde me enkel op het einde even emotioneel betrokken. Dat brengt het voor mij ternauwernood op een voldoende.

En Joyland…

Het is duidelijk een trend, half beeld maar geen halve entree… wauw volledig scherm !! Denk ik nu al bij een film zonder zwarte vlakken naast het beeld…

Het is eigelijk altijd een mindere filmervaring, wat voor kulredden de regisseurs ook mee aankomen zetten… ‍

Deels ja maar vooral nee. Breder is natuurlijker. Je eigen blikveld is ook breder en zeker niet vierkant/4:3. Zie hieronder verder.

16:9 en 21:9 zijn wat mij betreft beide oké, vooral omdat die meer gevoel voor ruimte geven. En visueel tegenwoordig boeiender. Al ligt dat denk ik deels eraan dat 4:3 tegenwoordig niet standaard is en meer een statement, vaak gebruikt om een benauwend gevoel te krijgen. Dat is deels form follows function, maar ik vind er visueel vaak weinig bijzonders van. Veel close-ups ook vaak dus het beeld wordt voor het gevoel nog krapper en vooral gevuld met minder boeiende dingen.

Ik kijk veel oude films waar 4:3 de standaard was en men dus dat beeld gebruikte om iets te laten zien, niet om een benauwend gevoel te creëren. Visueel geeft het dan wel een redelijk ruimtelijk gevoel (al voelt breder wel natuurlijker, dat nog wel) dus in zoverre anders dan een breder beeld (dat niet een vierkant beeld is met strepen boven en onder)..

Mijn blikveld is in praktijk nauwelijks breder dan 4:3, daar ik niet met beide ogen tegelijk kijk, maar dat is een afwijking van mij. Verder is het gedeelte van mijn blikveld waar ik gefocust op kan zijn eerder vierkant dan 4:3.

Verder mag er wat mij betreft nog veel meer met formaten van beeld geëxperimenteerd worden. Het geeft een heel andere sfeer en ervaring dan het standaard 16:9 of wat dan ook standaard is.

Arthouse met de grote A. Van die stille beelden, moeizaam kijkende mensen, camera dicht op de huid en aan alles voel je dat er een groot geheim zit dat zich vanzelf openbaart. Norse stille mensen, vooral die. Of mensen met raar gedrag, ook dat. En uiteraard ontdooien er allerlei mensen zo tijdens de film. Typisch film, dat mensen veranderen. Hoewel dit vanuit een kortverhaal komt, maar ook in de literatuur houdt men daarvan. Dat vonden mijn docenten tijdens de lessen literatuur op school ook al dat dat belangrijk is. Het is me nooit duidelijk geworden waarom personages moeten veranderen.

De film verrast dus echt nergens. Sterker, dat alles irriteert zelfs. Dat geheim komt op pakweg 60 minuten en daarna is de film ook beter. Dat typische arthouse is eraf dan en de film ademt weer, is niet bezig om maar enorm moeilijk te zijn (behalve dan weer de vrijwel laatste scène bij de ouders. Dat voelt als ongemak omdat men graag ongemak wil tonen, niet omdat dat nu echt naturel zo eenmaal is). Gelukkig zitten er nog genoeg kleine momentjes in die los wel werken (dat koekje) maar als geheel samen gewoonweg niet.

Ik schreef trouwens 'camera dicht op de huid'. En dan komt mijn kritiek op dit beeldformaat dat vaak gekoppeld is aan een stijl met veel close-ups. Heel veel shots zijn simpelweg saai. te weinig te zien. Ook al zitten ze knap in elkaar (veel shots met kaders binnen kaders binnenshuis), enkel enkele buitenshots zijn echt mooi, vooral de dromerige beelden van bomen met die fijne muziek. 2,5*.

Het beeldformaat heb ik me niet aan gestoord, noch aan verkneukeld. The Quiet Girl is een waarbij je voor de zekerheid tissues mee moet nemen, voor het geval deze film je wél raakt. Wanneer deze je niet raakt is het al gauw een lange zit (ondanks de beperkte speelduur). The Quiet Girl past in een trend van de afgelopen jaren: Un Monde, Close, Aftersun, veel films lijken de afgelopen jaren te gaan over (jonge) kinderen die opgroeien, wat het betekent om een zelfbewust individu te worden en hoe de omgeving daarin een cruciale rol speelt, positief dan wel negatief. The Quiet Girl was voor mij iets te sober om echt te boeien, maar de tweede helft van de film was wel bijzonder aangrijpend. Daardoor heb ik wel een 4* overwogen, maar al met al overheerste een 'net niet een topper'-gevoel. Daarvoor waren de personages mij iets te eendimensionaal.

En dat Iers lijkt wel een zelfbedacht taaltje.

God wat mooi. Duurde lange tijd voordat ik doorhad waar het heenging - dat het überhaupt ergens heenging - maar uiteindelijk zat ik met tranen in mijn ogen bij dat einde. Het beeldformaat werkte voor mij heel goed om de intieme sfeer neer te zetten en de prachtige muziek van Stephen Rennicks deed de rest. En laat ik vooral Catherine Clinch niet vergeten die met die ogen van haar gigantisch veel kan zeggen zonder het in woorden uit te spreken. Enige waar ik soms wat moeite mee had was het filmhuistrucje van het soms nadrukkelijk harder aanzetten van geluidseffecten als voetstappen en vooral wind. Verder prachtig. 4,0*

Je gaat je bijna schamen om te zeggen dat dit wel een *mooie* film (vandaar ook de drie sterren) is, maar ook een erg *zeikerige* film (vandaar ook de drie sterren). Allemachtig wat een gedoe om niets, want dat is dit.

Meiske dat lullig leven heeft krijgt nog lulliger leven voor een zomer/paar weken, en dan weer terug.

Ja, natuurlijk. Ik ga toch niet twee minuten voor tijd de zaal verlaten?

Nee, ik vond er geen *Premisse* in. Ik vond haar leven net zo lullig als het was, ondanks de zogenaamde verandering.

In het andere huis had ze twee mensen om haar heen die om haar gaven, vooral de vrouw was echt zorgend en warm, de man later ook. Het zijn juist haar eigen ouders waar ze bar weinig aan heeft, en haar zussen waren ook niet bepaald blij dat ze terug was.

In het andere huis had ze twee mensen die om haar gaven. In het huidige huis twee mensen minder. Twee minder is geen heel groot verschil.

En ja, ervaring.

Het onderliggende probleem wat The quiet girl aankaart, emotionele verwaarlozing, is misschien wat minder groots of dramatisch dan wat we in de gemiddelde dramafilm tegenkomen. Denk aan het recente Close. Maar dat hoeft natuurlijk helemaal geen nadeel te zijn. Het is prima om het in het kleine te zoeken. En zo klein is het ook allemaal niet trouwens, met het vervangingsthema er doorheen en de sociale ellende van de Ierse onderklasse. Knap hoe dreigend die vader wordt neergezet met heel weinig schermtijd, waarbij constant de suggestie blijft dat er meer aan de hand is dan je gezien hebt. Afijn, tot zover de lof want heel sterk vond ik The quiet girl ook weer niet. In de uitwerking is het redelijk tam. Cinematografie en score bijvoorbeeld, erg op veilig gespeeld. Een degelijke maar absoluut geen opzienbarende arthouse prent dus.

Mooie film ,die me raakte

Deed me een beetje denken aan Anne with a e

Verwerkingsproces film voor degene met soortgelijke ervaring binnen een disfuncioneel gezin

Die hierdoor getriggerd worden

THE QUIET GIRL is vanaf zaterdag 7 oktober te zien op MUBI

Ha, je was me voor.

Grote aanrader, deze parel. Benieuwd hoe hij jou gaat bevallen.

En voor de andere gebruikers: Maand gratis Mubi

Colm Bairéaud bezorgt ons voor zijn debuut een eenvoudige, bedachtzame en hartverscheurend tot tedere film.

Is de slotscène diep ontroerend, meerdere mooie passages gaan het vooraf.

Zoals wanneer het meisje op het bospad rennend de post gaat ophalen. De angst is uit haar ogen verdwenen en voor het eerst zien we blijheid en een gevoel van zelfvertrouwen en vrijheid op haar gelaat. De ontbolstering heeft zich ingezet, hetgeen we in feite ook meemaken met de tijdelijke pleegvader die zijn stugheid ziet plaatsmaken voor oprechte genegenheid voor het meisje dat hij als zijn eigen kind in de armen sluit. Even mooi.

Een film die de noodzaak aan liefde in de opvoeding van een kind onderstreept.

Prachtige vertolkingen, mooie beeldcomposities en ...niet te missen, dit toppertje.

Mooie ingetogen film, die pas aan het eind haar echte gezicht toont. Zo rustig is dat meisje inderdaad. De beelden zijn regelmatig fraai en gewone dagelijkse dingen krijgen hier een diepere betekenis. De kracht van de eenvoud wordt tastbaar gemaakt en dat is ook wel eens mooi.