An Cailín Ciúin (2022)

Dit is zo'n film die onder je huid kruipt en daar nog wel een poosje doorzeurt. Prachtige film, waar nochtans niet veel in lijkt te gebeuren. Maar ondertussen broeit het bij alle betrokken personages. Mooie rustige rol van Catherine Clinch als Cáit, die zich maar staande moet zien te houden en heel langzaam uit haar schulp kruipt. Vooral prachtig om te zien hoe de relatie tussen het meisje en de wat oudere man zich ontwikkelt. Heb op het puntje van m'n stoel, stil zitten genieten...

Ook opmerkelijk, een Ierse film die zich bedient van de Ierse taal, met maar weinig Engelse dialogen. Ook de cast en crew zijn Iers. Zo moet het ook, als je een eigen taal hebt.

Zeer sterk, toch ingetogen Iers drama, met een uitmuntende cast, met op kop, Catherine Clinch als het meisje Cáit. Film die je niet onberoerd laat, echt ontzettend van genoten. Zeer fijn dat het ook in het Iers gebracht werd. Dikke 9/10.

Wat een hoge score voor deze film. Het verhaal gaat over een meisje groot en arm gezin dan een tijdje bij familie gaat wonen. Veel meer gebeurt er eigenlijk niet. Dat betekent toch niet dat het een juweeltje is? Eigenlijk gewoon een saaie film.

The Quiet Girl zal nog wel even nagalmen, in mijn hoofd.

Deze Berlinale prijswinnende film en Ierse inzending voor de Oscars van 2023 is een prachtig, verstild werkje dat goedkoop melodrama en effectbejag vakkundig uit de weg gaat. The Quiet Girl excelleert in show, don’t tell, en laat ons steeds meer voelen wat er bij deze drie mensen speelt, totdat dit ook in woorden wordt uitgedrukt, althans deels. Wanneer de emoties op het eind zonder terughoudendheid geuit worden, heeft de film, en wij als publiek, dat moment ook echt verdiend.

Ingetogen geacteerd en prachtig gefilmd ook. Wij werden al snel compleet door deze drie karakters ingepakt.

4,3*

Regelmatig herzie ik films. Soms meerdere malen. Maar het is de eerste keer dat ik een film binnen het tijdsbestek van nog geen anderhalve maand 3x bekijk. Dat unieke gebeuren is deze film ten deel gevallen. Na de derde kijkbeurt ben ik nog net zo gegrepen als bij mijn kennismaking met deze film. Voor de eerste keer sinds mijn lidmaatschap van dit forum (zomer 2009) heb ik met dit juweeltje een nieuwe nummer 1 bovenaan mijn Top 10. Met dank aan regisseur Colm Bairéad en een fenomenale titelrol van Catherine Clinch.

Goeie film waarin een jong meisje een tijdje bij familie verblijft omdat haar ouders niet goed voor haar kunnen zorgen. De film speelt zich af tijdens een zomer op het Ierse platteland van begin jaren '80. In alle rust verteld en ook bijna meditatief in beeld gebracht. Wellicht iets te ingetogen, waardoor het soms wat saai kan overkomen.

De timide/zwijgzame Cáit [Catherine Clinch] brengt in 1981 een periode door bij tante Eibhlin [Carrie Crowley en oom Seán [Andrew Bennett] waar ze even kan ontsnappen aan de problemen waar haar ouders [Michael Patric, Kate Nic Chonaonaigh] mee kampen. Langzaam maar zeker kruipt Cáit uit haar schulp en groeit een bijzondere band tussen haar, Eibhlin en Seán. Van een verhaal is niet of nauwelijks sprake en de ontwikkeling van de hoofdpersonen is nauwelijks zichtbaar waardoor dit het geduld van liefhebbers van plot behoorlijk op de proef stelt. Genuanceerde vertolking en het fraaie camerawerk van Kate McCullough maken veel goed. Vrijwel volledig gesproken in Irish Gaelic en genomineerd voor een Oscar in de categorie ‘Best International Feature Film’.

Er gebeurt erg weinig en het gaat allemaal heel erg langzaam. Het verhaal van de film kan je in drie regels vertellen. Toch vind ik de film prachtig. Je zou het meisje willen vasthouden en nooit meer laten gaan.

Hartverwarmend, maar ook met een wrange nasmaak. Hoe kun je niet wegsmelten voor dit lieve meisje? Cait is één van de vele kinderen van een koppel arme keuterboeren en zit fysiek en emotioneel opgesloten in haar onzichtbare bestaan. De verwaarlozing laat zich voelen op school. Ze heeft duidelijk een leerachterstand.

Ze wordt eventjes geplaatst bij verre verwanten die haar aandacht en affectie geven waardoor ze voor de eerste keer echte ouderliefde ervaart ... Het siert de filmmaker wel dat het geen uitgesproken emo-film is hoewel de film nu ook niet helemaal afstandelijk blijft maar aanrakingen en knuffels blijven uit den boze. Men houdt de emotie voor het einde maar voor mij mocht er al vroeger in de film wat meer van dat zijn, wat de impact voor mij had versterkt.

The Quiet Girl is ook volledig in gaelic... speciaal taaltje. Een zoetzure film die mij als toeschouwer gevoelsmatig binnensleurde in de droefenis van het meisje met een absolute topprestatie van Catherine Clinch. Misschien iets te ingetogen voor een hoog cijfer maar absoluut de moeite om mee te pikken.

Een mooie film die voor een aantal hier als wondermooi wordt bestempeld. Ik hou het gewoon bij prima. Hartverwarmend is inderdaad het meisje dat een bepaalde periode elders zal verblijven. In het ouderlijke huis was er weinig sprake van echte liefde en zorg. Bij de nieuwe surrogaat ouders stond aandacht centraal, maar ontbraken echte fysieke contacten wel. Ook Sean moest zichtbaar ontdooien in de voor hem nieuwe situatie.

Naast het verhaal ook cinematografisch een mooie film. Teder en sereen, met een fijne soundtrack, mooi kleurgebruik en uitstekend acteerwerk. Een drama zonder echt drama te zijn, een film die weet te raken zonder emoTV. Leuk ook dat gaelic!

Fijne eindscène ook die me toch raakte. Klein en subtiel.

Verder lezen

Hoe komt het toch, dat deze film overstroomt met sterren en zovelen erdoor geroerd raken? Een jong meisje, het Ierse landschap, dat de film een debuut is?

Ik zat erbij en keek ernaar en de film irriteerde mij behoorlijk. Van zovele planken dik hout zien zagen kwam ik niet vaak tegen. Ik noem maar wat: de groteske tegenstelling tussen het gezin waar Cáit leeft en het opvanggezin voor 1 zomer - je kunt het allemaal zelf bedenken; de irritante pleegmoeder; het 'geheim' in het pleeggezin dat je mijlenver ziet aankomen; het 'ontdooien' van de omgeving en natuurlijk van Cáit zelf - nee, dit is geen spoiler, want is voor iedere filmkijker onmiddellijk duidelijk, enzovoort, enzovoort.

En de film begon zo subtiel met het meisje dat zich verstopt in de omgeving en onder haar bed met een plasvlek op het matras. Maar dan is het afgelopen met de pret: venijnige zusjes, gepest worden op school, norse vader, zwangere moeder die zich nergens om bekommert, in armoedig huis - het beeld is geschetst. Kun je raden hoe huis en pleeggezin als tegenpool zullen zijn...

Het moeten wel het zielige meisje en het Ierse landschap zijn die beroeren.

Iets anders is ondenkbaar.

De film was een fraaie vertelling in een kleine wereld. Vooral een film over thuis. Wat je bereikt door stabiliteit, geduld en veiligheid en voor de surrogaatouders biedt ze troost. Een film met veel oog voor detail en oog voor de veilige rituelen die bij een thuis horen. De aardappelen schillen, de stal schoonvegen en rennen naar de brievenbus. Het zijn geen taken. Het zijn dingen die bij een thuis horen. Een thuis wat Cait (van wie ik ben gaan houden tijdens de film) niet kent.

Het beeldformaat is perfect. Het benadrukt het kleine wereldje van Cait die daarin waarneemt om in te schatten wat er van haar verwacht wordt.

In de film zet de vrouw des huizes op een gegeven moment de radio uit tijdens het ontbijt en dat is wat de film in z’n geheel eigenlijk ook doet: het zet alles uit zodat je alleen nog maar voelt. Al vanaf het begin voelde de film al goed, omdat de film uitdrukkelijk het perspectief van het meisje geeft waardoor zelfs de details indringend worden en je jezelf herkent toen je kind was (zoals het badwater dat net iets te warm is) – de film doet wat denken aan het eveneens zeer aangrijpende Un Monde (Film, 2021) – en gaandeweg word je emotioneel geraakt door het verhaal over dit emotioneel verwaarloosd kind dat in een gastgezin de liefde ontvangt die ze in haar echte gezin niet vindt. Er gebeurt weinig maar alles wat er gebeurt blijkt betekenis te hebben waardoor ook duidelijk wordt waarom de man en vrouw van het gastgezin op haar reageren zoals ze dat doen (de een wat stug en de ander juist inhalig). De film is prachtig in zijn verstilling die de ruimte geeft om je innerlijk te overladen met zowel verdriet als liefde. Ik ben er (bijna) stil van.

Arthouse met de grote A. Van die stille beelden, moeizaam kijkende mensen, camera dicht op de huid en aan alles voel je dat er een groot geheim zit dat zich vanzelf openbaart. Norse stille mensen, vooral die. Of mensen met raar gedrag, ook dat. En uiteraard ontdooien er allerlei mensen zo tijdens de film. Typisch film, dat mensen veranderen. Hoewel dit vanuit een kortverhaal komt, maar ook in de literatuur houdt men daarvan. Dat vonden mijn docenten tijdens de lessen literatuur op school ook al dat dat belangrijk is. Het is me nooit duidelijk geworden waarom personages moeten veranderen.

De film verrast dus echt nergens. Sterker, dat alles irriteert zelfs. Dat geheim komt op pakweg 60 minuten en daarna is de film ook beter. Dat typische arthouse is eraf dan en de film ademt weer, is niet bezig om maar enorm moeilijk te zijn (behalve dan weer de vrijwel laatste scène bij de ouders. Dat voelt als ongemak omdat men graag ongemak wil tonen, niet omdat dat nu echt naturel zo eenmaal is). Gelukkig zitten er nog genoeg kleine momentjes in die los wel werken (dat koekje) maar als geheel samen gewoonweg niet.

Ik schreef trouwens 'camera dicht op de huid'. En dan komt mijn kritiek op dit beeldformaat dat vaak gekoppeld is aan een stijl met veel close-ups. Heel veel shots zijn simpelweg saai. te weinig te zien. Ook al zitten ze knap in elkaar (veel shots met kaders binnen kaders binnenshuis), enkel enkele buitenshots zijn echt mooi, vooral de dromerige beelden van bomen met die fijne muziek. 2,5*.

Het onderliggende probleem wat The quiet girl aankaart, emotionele verwaarlozing, is misschien wat minder groots of dramatisch dan wat we in de gemiddelde dramafilm tegenkomen. Denk aan het recente Close. Maar dat hoeft natuurlijk helemaal geen nadeel te zijn. Het is prima om het in het kleine te zoeken. En zo klein is het ook allemaal niet trouwens, met het vervangingsthema er doorheen en de sociale ellende van de Ierse onderklasse. Knap hoe dreigend die vader wordt neergezet met heel weinig schermtijd, waarbij constant de suggestie blijft dat er meer aan de hand is dan je gezien hebt. Afijn, tot zover de lof want heel sterk vond ik The quiet girl ook weer niet. In de uitwerking is het redelijk tam. Cinematografie en score bijvoorbeeld, erg op veilig gespeeld. Een degelijke maar absoluut geen opzienbarende arthouse prent dus.

Colm Bairéaud bezorgt ons voor zijn debuut een eenvoudige, bedachtzame en hartverscheurend tot tedere film.

Is de slotscène diep ontroerend, meerdere mooie passages gaan het vooraf.

Zoals wanneer het meisje op het bospad rennend de post gaat ophalen. De angst is uit haar ogen verdwenen en voor het eerst zien we blijheid en een gevoel van zelfvertrouwen en vrijheid op haar gelaat. De ontbolstering heeft zich ingezet, hetgeen we in feite ook meemaken met de tijdelijke pleegvader die zijn stugheid ziet plaatsmaken voor oprechte genegenheid voor het meisje dat hij als zijn eigen kind in de armen sluit. Even mooi.

Een film die de noodzaak aan liefde in de opvoeding van een kind onderstreept.

Prachtige vertolkingen, mooie beeldcomposities en ...niet te missen, dit toppertje.

Schitterende film over het meisje Cait (prachtige vertolkt door de Catherine Clinch) dat door haar ouders emotioneel wordt verwaarloosd. Heel terloops en uitermate subtiel zien we hoe ze opbloeit tijdens de zomervakantie bij haar hartelijke tante en aanvankelijk stugge oom op het Ierse platteland. Het stel is kinderloos en heeft in tegenstelling tot haar eigen ouders en hardvochtige zussen wel oog voor wat er in Cait omgaat. Ze bloeit op, de pijn lijkt te weg te ebben, maar helaas komt aan vakantie een eind en moet ze terug naar haar geboortedorp. Heb soms met een brok in mijn keel zitten kijken en genoten van dit strak geregisseerde pareltje.

Toch een opmerkelijke taal dat Iers, het is toch heel wat anders dan Engels.

Nu de film zelf was niet mis. Een trage film, maar storend vond ik het eigenlijk niet. Het kwam allemaal heel authentiek over en de cast deed het uitstekend.

Dit soort trage, subtiele films zijn niet altijd helemaal mijn ding. Ook met deze film had ik zeker in het begin wat moeite. Ik vond het begin te traag en vooral te vlak. Clinch hoefde maar op één gezichtsuitdrukking te studeren en die zien we de eerste twee tot drie kwartier van de film. Mooi gefilmd is het wel (soms vond ik het wel een te hoog 'zie mij artistiek doen' gehalte hebben of ik moet de diepere betekenis van sommige shots gemist hebben). Je krijgt daarbij ook een goed en (ik denk) realistisch beeld van het boeren leven uit die tijd.

Dan begint er wat verandering te komen. Maar het blijft héél subtiel allemaal. Verwacht geen groots drama of sentiment. Verwacht ook geen pieken en dalen of uitgesproken emoties. Overigens vond ik de verandering bij Sean wat houtering gaan. Dit kon wat vloeiender in beeld worden gebracht. Prachtig zijn de ren scenes waar je de potentie ziet in de ogen van het meisje tot wat ze in zich heeft maar er (nog) niet uit komt. Dat heeft meer tijd nodig. Het hoogtepunt was zonder twijfel het einde van de film. Prachtig en ontroerend zonder sentimenteel te worden.

Ik denk een top film als dit helemaal je genre is. Voor mij is dat wat minder het geval. Ik had liever iets meer variatie gezien in de emoties. Van mij het het net iets minder subtiel gemogen en het begin was echt wat té saai en té traag voor me. Maar al met al toch wel 3,5 ster. Een aanrader als je met de juiste verwachtingen gaat kijken en van trage, subtiele films houdt.

Werkelijk een parel van een film heel mooi gefilmd, en de serene omgeving spreekt boekdelen. Ik heb nog nooit iemand zo mooi met een glanzende pol lepel water uit een bron zien scheppen. En het verhaal werd ook heel mooi (en dromerig) verteld met een einde waar ik zelfs een traantje om moest laten.