Bones and All (2022)

Het is geen standaard horrorfilm. Alleen omdat het kannibalen zijn is het horror. Sommige scènes zijn heftig. Maar daar is dan wat horror betreft alles mee gezegd. Het is eerder een road movie met romantiek en scherpe kantjes.

Prachtig geacteerd door Timothée Camalet. Een topacteur. Zonder goed tegenspel zou hem dat niet lukken. Daar zorgt Taylor Rusell voor. Hun samenspel is betoverend goed. Dat wordt nog eens versterkt door de close-ups.

Ze slagen er in om ondanks hun moordlustige drang sympathiek te zijn.

Mark Rylance is prima gecast om de creep te spelen.

De muziek is uiterst functioneel. Gelukkig geen opgefokt trompettergeschal als het heftig wordt.

Luca Guadagnino heeft een knap staaltje werk geleverd.

Ik kon hier weinig mee en de film wist me steeds minder te boeien. Vooral dat wereldje voelde net te absurd aan en overtuigde niet. We krijgen ook geen antwoorden. En vooral de rol van Rylance is enorm irritant, alsof hij niet weet in wat voor film hij zit en daardoor aan de hele film afbreuk doet. Chalamet is ook niet super, vooral kleurloos. Russell doet het nog wel leuk maar kan de film ook niet echt dragen. Verder wel aardige plaatjes en als roadtrip is de film wel oké. Ook de sfeer is wel aardig, met weinig muziek en scènes die geruisloos in elkaar overlopen waardoor ze juist weinig naturel aanvoelen maar heel hard. Gek. En ineens is de film afgelopen.

Opvallend zijn de locaties, toch wel wat aftandse plekken steeds waar men woont en verblijft. Ook de Eaters zijn vaak wat creepy. Alsof ze een metafoor zijn ergens voor en Guadagnino (of de schrijver van het boek) hier iets mee wil zeggen. Maar geen idee wat. 2,0*.

Opvallend dat niemand hier opmerkt waar de film eigenlijk over gaat. Toegegeven: het werkt niet helemaal maar eaters in de tijd van Reagan zijn natuurlijk een nauwelijks verborgen metafoor voor homoseksualiteit en Aids in die periode. Niet ongewoon om dat soort zaken aan een horrorgegeven te koppelen. Daarnaast is deze film een roadmovie langs wening toeristisch kleinsteeds Amerika. Goedkope huurhuizen, pop & mom winkels, busstations, Vooral in Noordelijke staten.

Onwillekeurig ga je de film vergelijken met de eerste Chamalet-Guadadigno samenwerking Call Me By Your Name. Die film maakte van Chamalet een ster en ook Guadadigno was ineens meer in trek. Deze film haalt het niet bij die . Hij voelt wat geforceerder vooral. Een minder eenduidige flow dan de eerste film. Wel gaat deze film een andere grote naam opleveren. Russell gaan we zeker nog terugzien. De effectieve soundtrack is van Trent Reznor gecombineerd met een aantal jaren '80 nummers. Ik vond troiuwens wel dat zowel Chamalet als Russell grungy oogden zoals in het begin van de jaren '90.

Onderhoudend filmpje, maar echt indruk maakte hij niet op mij. Het psychologische aspect bleef nogal onderbelicht. Je zag wel iets van de worsteling van Maren: ze moet mensen eten om in leven te blijven, maar vindt het eigenlijk niet oké om dat te doen. Maar ze lijkt niet echt op zoek naar een oplossing, naar hoe met de situatie om te gaan.

Verder was het vooral een liefdesverhaaltje slash roadmovie met een voorspelbare spanningsboog. Prima om uit te zitten, maar niet iets om nog vaak aan terug te denken. Jammer, want het uitgangspunt was veelbelovend.

Meeslepende, rauwe roadmovie met horrorelementen over de jonge Maren (Taylor Russell) die door een bizarre aandoening gedwongen wordt aan de rand van de maatschappij te leven. Sterk gespeeld, met een heerlijk maffe bijrol van Mark Rylance, en bijzonder fraai in beeld gebracht. Een aantal individuele (en nogal onbehaaglijke) scenes zijn wellicht sterker dan de film als geheel, maar al met al is dit toch wel behoorlijk indrukwekkend. De score van Trent Reznor en Atticus Ross overheerst soms iets teveel, dat wel.

Maren [Taylor Russell] ligt met een vriendin in bed wanneer ze plotseling een aanval van kannibalisme krijgt. Tja, puberteit en ontluikende seksualiteit doet nu eenmaal gekke dingen met je, zoals we in de Twilight-serie hebben kunnen zien. Deze opening belooft veel, maar wat volgt is een doodsaaie zoektocht naar de eigen (seksuele) identiteit met Chalamet als een ‘bones and all’-eter van het ergste soort: een biseksuele tiener. God zij dank is Mark Rylance daar om de boel wat leven te blazen. Jammer genoeg is het enige wat goed is aan dit veel te lange tienerdrama met een snufje slappe horror.

Zeer sterke film, die heel wat elementen uit verschillende genres bevat. De film wil niet zomaar een mengelmoes zijn van alles en nog wat en is dit ook allesbehalve, doordat alles goed bedacht is en sterk tot met momenten, subliem is uitgewerkt.

De hoofdpersonages, daarvan herkende ik wel Taylor Russell, van de film 'Escape Room', rest leek me vrij onbekend, maar zetten, elk op hun wijze, hun rol sterk tot ijzersterk neer. Zowel zij, het verhaal, sfeer, gewoon het geheel, had me snel en volledig mee en dit tot het einde.

9/10 En kan deze nog vlug in mijn top10 van 2022

Bones and All

Op zich een prima romantische roadmovie met een vleugje horror, maar had wel wat korter mogen duren.

We leren Maren kennen wanneer ze nog bij haar vader woont. We weten nog niet veel van haar totdat ze tijdens een feestje een vinger van haar vriendin er half afbijt. Ze blijkt verlangens te hebben naar vlees en botten. Ze is niet zoals een normaal mens zou moeten zijn. Zodra haar vader weet wat ze heeft gedaan moeten ze blijkbaar weer verhuizen om zo de politie voor te zijn. Maar zodra ze 18 is geworden besluit haar vader om afstand te nemen en laat voor haar een cassettebandje achter met info over haar toen ze nog jonger was. Ik vond het mooi om te zien dat we steeds verder in de film meer dingen over haar te weten kwamen dankzij dat cassettebandje.

Vanaf hier begint de roadmovie. Ze besluit op zoek te gaan naar haar moeder en onderweg leren we andere ''eaters'' kennen. Sommige wat mysterieuzer dan de andere. 1 van die eaters was Lee met wie ze een romantische klik krijgt. Ik vond de band die ze opbouwden mooi verfilmd. Ze ziet haar moeder in een kliniek die helemaal is doorgedraaid en de mensheid wil behoeden van de monsters die zij en Maren in haar ogen zijn. Ook leert ze Sullivan kennen die haar het 1 en ander leert, maar ook eenzame creeper is die haar later in de film nog achtervolgd met alle gevolgen van dien. Het einde heeft wel iets romantisch, dat het het eigenlijk niet anders kan eindigen.

De romantische kant van de film vond ik prima. Maren leert voor het eerst soortgenoten kennen en vindt in 1 van hen de ware liefde. De horrorkant was daarentegen een beetje beperkt. Sure, hier en daar zag je wat stukjes mensenvlees gegeten worden, maar veel stelde het niet voor. Maar deze film probeert ook geen horrorfilm te zijn dus daar beoordeel ik hem ook niet op. De jaren 80 sfeer komt goed over en de muziek tijdens de film was passend en rustig. Verder vond ik sommige stukjes net iets te lang duren, waardoor ik toch soms even m'n aandacht verloor.

3 sterren.

Geen grote fan van Guadigno. Beetje pretentieus toch. Zijn horrordrama balanceert op het randje van de rauwe arthouse en wil zich profileren als een diepgravende kannibalenfilm. Het moet gezegd : de film is redelijk disturbing en kent vrij ongemakkelijke scènes.. niet zozeer de kannibalenscènes doen dat.. het is vooral het besef dat er zo'n personen in onze maatschappij vrij rondlopen al zijn het slechts enkelingen. Rylance zette een echt lugubere creep neer en is de enige acteur die na afloop ook blijft plakken.
Er zat ook voldoende onzin in om de film te diskrediteren. Het feit dat kannibalen elkaar vanop lange afstand kunnen ruiken is ronduit dwaas en ook de backgrounds van Lee, Maren en Sully zijn nogal idioot. Alsof kannibalisme getriggerd wordt door het opgroeien in dysfunctionele gezinnen. Niet helemaal slecht, maar de romantische roadmovie was boeiender dan het kannibalenthema.

Matige film over een meisje die snel moet verkassen met haar vader na een incident. De film opent best veelbelovend en het hoofdpersonage weet te boeien. Echter werkt de mix tussen horror en romantiek hier niet echt. Een aantal lugubere momenten, maar een horrorfilm kun je het niet echt noemen. Taylor Russell doet het goed, maar de casting van Timothee Chalamet pakt niet goed uit.

Sprookje in horrorland.

En dat zijn ook voor mij een van de meest indrukwekkendste thema's.

Ten afwisseling van de vele romcoms mag het ook wel eens gebeuren dat er geen voorzichtigheid is. Bones and All is daarin bijna de perfecte romantische film. Gewoonweg omdat het een hele mensonterende ondergrond heeft die, door de manier van hoe het is neergezet, onder je huid weet te kruipen.

We hebben de setting; Amerika eind jaren tachtig ten tijde van Reagan. En we hebben ook... Ik zie het plot en kijk naar de personages en doe net iets teveel mijn best om het ongewone uit ze te analyseren. Allereerst vallen mijn ogen op de kapsels... Die rode kleur in dat warrige haar of die vreemde pony, die blikken... Het zou onaards moeten zijn. Maar hoe zou ik naar deze gezichten gekeken hebben als ik niet wist dat het hier over kannibalisme zou gaan?

Zo is het, net als in het nieuws, het geval dat een gezicht zomaar demonisch kan zijn... Eeeh... Wacht eens even... Demonisch?

Terug naar het begin, naar het eerste gezicht. Deze is van Maren. Een eind-tiener die daar zo door de schoolgangen loopt, tussen de gewone mensen, heel bescheiden. En toch hebben enkele types interesse in haar en nodigen ze haar uit. Thuis woont ze samen met haar vader woont en waar er ogenschijnlijk misschien nog niet veel aan de hand is. Haar vader is behoorlijk streng en de slaapkamerdeur van haar moet elke nacht op slot. Daar heb je het al. Echter kan Maren het niet laten om uit het raam te klimmen en op de uitnodiging af te gaan.

En ja, het moest er toch van komen. Het feestje loopt op een gigantische en onmenselijke manier uit de hand. Eenmaal haar vader daar lucht van krijgt besluiten ze te vluchten... Maar eenmaal Maren op haar nieuwe plek wakker wordt is haar vader verdwenen en heeft deze slechts een cassettebandje achter gelaten.

En vanaf dit moment beloofd dit niet zomaar een film te worden over het kannibalistische thema. Misschien hebben we dat ook te danken aan het feit dat er een Europese regisseur achter het roer staat.

Maren vermeent nog dat ze een moeder is en besluit niet bij de pakken neer te gaan zitten. Met haar schaarse aanbod aan bezittingen stapt ze op de bus om Amerika te doorkruizen om haar doel te kunnen bereiken. Met korte pauzes in diverse steden waarin ze er al snel achter komt dat een geaardheid al snel te ruiken is bij lotgenoten en dat de wereld onder kannibalen toch nog groter lijkt te zijn. En dat niet alleen... Het knappe aan deze film is dat ook deze types een moreel besef hebben... daar waar andere types dat minder hebben.

Tot we uiteindelijk bij supermarktmedewerker Lee komen; het tweede gezicht. Ze kunnen elkaar ruiken en hebben elkaar al snel gevonden. Een buitensporige romance ontstaat; eentje die betoverd... zwaar betoverd. Misschien wel betoverd omdat het onaardse zo aantrekkelijk, vreemd en nieuw lijkt. Een verkenning in een alternatieve wereld waar menig mensen voor gruwen en waar de soortgenoten onder elkaar ook gruwen. Waar diep op in gegaan wordt. Maren ziet haar aandoening als iets waar ze dagelijks tegen worstelt. Lee is daarin een roekeloos type waarin de romance al snel deuken lijkt te krijgen. Het feit dat het hier om tieners gaat maakt het nog aangrijpender. Tieners worstelen over het algemeen al, maar in dit geval?

En waar men al opgelucht zou zijn als er andere lotgenoten zijn lijkt het Maren niet altijd te bevallen dat ze niet de enige is. Een groot voorbeeld is hier bijvoorbeeld die Sully. Los van het feit dat dit een lotgenoot is is dit wel een behoorlijk glibberig en geslepen creep dat het thema er juist nog akeliger op lijkt te maken. Of ontstaat er een hiërarchie als ze door twee jonge vissers worden uitgenodigd bij een kampvuur... en dan moeten we Marens familieverhaal nog onthullen... en dat zal je weten ook. Die scene met haar moeder was echt fucked up! Dat dus...

En dan hebben we het nog niet over de sfeer en de opbouw gehad. Om je vingers bij af te likken. De regisseur zet hier met Chalamet en Rylance een prachtig duo neer en wilde hierbij alles uit de kast halen om roadmovie en coming of age (een betere combinatie bestaat haast niet) de boventoon te laten spreken, terwijl het duistere dreigend in een hoekje blijft wachten. De weersomstandigheden, de locaties van lange desolate wegen tot kleine slaperige stadjes... en dan nog de soundtrack van Trent Reznor en Attacios Ross als flinke aansterker, met daartussen nog wat 80's-liedjes als Joy Division, New Order, A-ha en Kiss. Je leeft zelfs met dit stelletje mee, reist mee en... tsja... soms eet je ervan mee. Figuurlijk dan.

Met dan nog een eindshot om in te lijsten. En toen was het klaar... en volgde er een aftiteling met de fraaie tonen van de bovenstaande artiesten.

Bones and All was voor mij de ware sensatie en een flinke mijlpaal in de cinema waarin men kan laten zien dat het ook anders kan. En nu ga ik even de kippenboutjes uit de oven halen voor een late zaterdagsavondmaal.

5,0* (Welverdiend! Meer van dit!)

Aardig horrordrama. Het verhaal is door het horrorsausje best origineel. De uitwerking is toch wel wat aan de saaie kant. Niet dat de film verveelt, maar er had best wel wat weer maar peper bij gemogen. Verder is het prima drama met enkele pittige scenes, hoewel de die-hard horrorloefhebbers niet onder de indruk zullen zijn. Het acteerwerk is in orde, hoewel de chemie tussen Chalamet en Russell niet optimaal is. Rylance speelt zoals zo vaak het wat dromerige en monotone typetje. Visueel wat rauwig en sober, wat prima past bij de film. 3.0

Merkwaardig.

Guadagnino kan wat mij betreft zijn biezen pakken als het op horror aankomt. Zijn kunstzinnige visie mag er zijn, maar voor mij is het ondertussen duidelijk dat hij in deze wereld niet zo veel te zoeken heeft. Daar zijn uiteraard alle meningen over verdeeld, ik vind persoonlijk dat hij te weinig toevoegt. Herhaaldelijk, en dus ook hier, voelt het aan alsof zijn hart gewoon op een ander genre zit.

De film bouwt zwaar op de relatieontwikkeling tussen Russell en Chalamet. Toegegeven, het acteerwerk is best aardig en vormt meteen één van de betere aspecten van de film. Russell vind ik doorgaans een vervelend actrice, maar hier past ze wel. Chalamet zit duidelijk op z'n plek in de acteerwereld, de vraag is vooral hoeveel zin hij er zelf nog in heeft. Toch moet ik zeggen dat ik Rylance de echte ster van de film vind. Hij speelt slechts een bijrol, maar zijn ongemakkelijke karikatuur past perfect bij zijn rol (maar alleen past zijn rol niet in de film).

Guadagnino vind zichzelf waarschijnlijk fantastisch, want die indruk ademt een film als Bones and All uit. Veel scenes komen in de naam van kunst. Daar zitten echter vaak ook volstrekt overbodige scenes tussen. Denk maar aan dat random shot van Russell die nummer twee op het toilet doet. What? Ook dat stuk in de inrichting vond ik uitgesproken onbenullig. Er moesten klaarblijkelijk nog meer weirdos bijkomen. Verder veel verwoede pogingen tot sfeervolle cinematografie vermengd met een erg realistische stilering. Ik vond het vooral wat te makkelijk. De enige redenatie dat de film ongemakkelijk aanvoelt komt door de cast, daar voegt Guadagnino als regisseur maar weinig aan toe.

Voor een film die hoopt eigenzinnig te zijn is het overigens allemaal niets nieuws. De kern is namelijk een best uitgekauwd concept, alleen uitgesmeerd over 130 (!) minuten. Richting de finale lijkt Guadagnino zelf ook niet helemaal meer te weten hoe hij verder moet en laat uit pure paniek Rylance dan maar weer terugkeren als villain. Het komt over als wanhopig. Tussendoor zitten er wat opvallend grafische scenes tussen, maar Guadagnino hamert er niet echt op door. Niet dat de film buitensporig hoeft te zijn, maar als je toch al grafisch te werk gaat kan je net wat harder doorpakken.

Ik mis met name echt sfeervolle cinematografie. Het drijven op realistisch vormgegeven achtergronden werkt na enige tijd niet meer en moet er iets gebeuren om de boel weer op scherp te zetten. Guadagnino kiest echter constant voor dramatiek als de film behoefte heeft aan spanning, en juist voor spanning als de film weer de ruimte biedt voor wat dramatiek. Bovendien ontgaat het me ook een beetje waarom de hoofdpersonages zo excentriek moeten zijn. In termen van eigenzinnigheid snap ik dat wel, maar de film zet ook genoeg in op menselijkheid en dan vallen al die vreemde types al snel door de mand. Ik mis ook vaak een beetje spanningsopbouw. Enkel leunen op dialogen lijkt Guadagnino niet te lukken, maar hij blijft het wel proberen. Het komt vooral over als tijdsverspilling.

Toch kan ik de poging om iets unieks te maken best waarderen, begrijp me absoluut niet verkeerd. Ik vind het alleen vervelend dat tegenwoordig "eigenzinnigheid" gelijk staat aan "traag" en "abnormaal". Teveel aparte figuren die naar de voorgrond worden getrokken. Ik snap dat dat linkt aan de toonzetting, maar het mag ook duidelijk zijn dat we als kijker sympathie moeten opbouwen voor iedereen, en met dit soort karakters is dat te moeilijk. Ik vind Guadagnino een stuk warmer als het gewoon op pure dramatiek en/of romantiek aankomt in plaats van weer met dit soort artsy horrorfilms aan te komen kakken.

De film deed me wat denken aan Beast (Film, 2017), maar er zijn er nog zo enkele in dit genre. Of Grave (Film, 2016), maar dan louter om het kannibalisme. Echt horror is dit niet natuurlijk, het is echter maar wat je eronder definieert natuurlijk. Enge scènes ziten er niet in en echt angstig ben je niet. Wel is het een apart gegeven dat in een soort romantische coming of age kannibalisme zit.

Maren worstelt met haar afkomst en is tegelijk verbaasd en opgelucht dat er wel meerdere personen zijn zoals haar. Vampieren zijn het dus niet, want die zouden je niet met bones and all opvreten, het summum naar verluidt. Net zoals er verschillende mensen bestaan, is ook niet elke kannibaal hetzelfde. Lee heeft een beter moreel kompas, maar legt zich bij zijn situatie neer en doet ook wat de natuur hem opdraagt te doen.

Interessant is de verdere uitwerking van het verleden en het gevoel van Maren, met Lee dan als gids. De film zakte wel wat in, maar het acteerwerk houdt veel staande. Geen topper, maar gewoon degelijk.

Pretentieus romantisch drama dat door sommigen met elevated horror verward wordt omdat Taylor Russell knorrig in de camera staart. Beste aan de film is sowieso Sully, zowel qua script als qua personage en acteerprestaties. Voor de rest vooral een lange zit.

Weerzinwekkende film. Nu plaats ik kannibalen op hetzelfde niveau als kinderverkrachters, dus sympathiseren met deze hoofdpersonages lukte vrij slecht. De combinatie van romance en misdaden tegen de menselijkheid gaat er bij mij hoezeer ik ook probeer niet in. Een film kijken met een aantal hoofdpersonages waarvan je hoopt dat ze allemaal omkomen is onbegonnen werk.

Zakt op het einde een beetje in, maar ik kan die mooifilmerij van Guadagnino wel waarderen. De outcast metafoor doet nogal denken aan vampierfilms, maar is toch best leuk gedaan en de hoofdrolspelers doen het prima. Rylance moet je wel een beetje van houden.

Slecht.

Ontiegelijk saaie film. Beetje horror vermengd met coming-of-age, maar het blijft toch echt een tergend trage bedoening, met een als vanouds zagerige Timothée Chalamet en een tegenspeelster die al even zagerig is. Enige animo in acteerwerk komt van een overacterende Mark Rylance. Met een speelduur van boven de twee uur sleept de film zich naar het einde. Enkele mooie plaatjes zijn er zeer zeker, maar ik had ook graag wat spanning gehad.

1,5

Romantische horrorfilm waar het thema kannibalisme het romantische aspect toch wel op de achtergrond plaatst. Niet dat er veel gruwel scènes te zien zijn, maar de paar gore scènes komen toch wat ongemakkelijk over. Goed spel van beide hoofdpersonages en een paar knappe shots zorgen voor positieve punten. Helaas sleept de film zich wat voort zonder echt spannend te worden. Overigens vrije lang duur wat zeker korter had gekund. 6/10

Pfftt.... blijkt het gewoon over... niets te gaan, Zou deze film wel hoger willen beoordelen omdat de regie en de cinematografie best goed waren, maar jeetje, deze film was zo tergend langzaam. Op dat langzame tempo en flinke speelduur na is er ook bijna geen tof horror-element te zien. Wel romantiek en roadtrip-film perikelen, dat was ook verder prima maar probeer dan niet op te leuken met wat bloederigheid en dat dan horror te noemen. Weet ook niet wat het nut ervan in de film is, afgezien dat op moment modern is om films te verpakken met het horrorgenre. Is hier de horror soms ook weer een of andere rare kannibalismemetafoor voor generatietrauma of liefde of zoiets..? Niet dat het geen prima film had kunnen zijn! Maar als horrorfan verwacht ik wel meer lef in mijn fijne horror-momenten. Je maak een film die met huid en haar heet en werkt naar een climax toe... laat dat ook zien! Tja in deze vorm was het voor mij, gewoon niet mijn ding.