Killer Joe (2011)

Spannend! Joe zet een geloofwaardig karakter neer, net als Chris. Het einde is interessant.

Matig.

Een nieuwere film afkomstig van Friedkin, onder de filmliefhebbers uiteraard geen onbekende naam. Friedkin bracht ons bijna 50 jaar geleden klassiekers zoals The Exorcist. Killer Joe valt echter moeilijk te vergelijken met films zoals The Exorcist, maar is nog steeds als geheel een aardig aparte film met enkele goede scenes.

Jammer dat de film verder vervalt in matigheid. Het voornaamste probleem waar de film mee kampt is het ontbreken van scherpe en intrigerende dialogen. Friedkin leunt tijdens de eerste helft van de film erg veel op dialoog, maar de acteurs kunnen deze dialogen niet echt afleveren. Ondanks dat het acteerwerk niet echt slecht is, ontbreekt de gave om echt iets goeds neer te kunnen zetten.

Charisma mist ook een beetje. De enige die een beetje in de buurt komt van enige charme is McConaughey. Hij speelt voor zijn doen een bekende rol, maar iets dreigender. Jammer dat hij zichzelf hier niet weet te overstijgen. Zijn rol geeft er zeker de ruimte voor, maar het wil niet echt lukken. De rest speelt hij er wel uit, ondanks dat niemand een echt slechte rol neerzet.

Verder mist Killer Joe ook een echt sterke bijdrage qua cinematografie. Het camerawerk, de filters en de manier van alles in beeld brengen zijn weinig interessant. Friedkin maakt nooit echt een mooie beweging met zijn camera en ondanks dat alles overzichtelijk in beeld staat wil het nooit echt een wow-gevoel afleveren. Ook de timing en de editing vertonen wat problemen met scenes die niet echt lekker in elkaar overgaan.

De finale maakt wat goed en de gewelddadige scenes zijn ook echt wel in-your-face, maar het ontbreekt de film toch aan wat kwalitatieve meerwaarde. Een eigen gezicht heeft het zeker, maar weet er niet genoeg mee te doen om daar ook een goede film mee te worden. De dialogen weten te matig te boeien, het verloop is weinig bijzonder en het ontbreekt de film ook aan echt memorabele sequenties helaas. Jammer. Extra punten voor wat scenes die voor Amerikaanse begrippen best hard zijn.

Behoorlijke grove en absurde film, maar het zit gewoon uitstekend inelkaar, en is ook nog eens ontzettend leuk.

Fantastisch trailer trash misdaad drama in de trant van Bound en Blood Simple. Maar Friedkin is veel meer bad ass dan zijn landgenoten en trekt hier alle registers open. Het acteerwerk is ijzersterk met een briljante McConaughey op kop. Maar iedereen speelt op de toppen van z’n kunnen. Het is rauw, realistisch, sexy, geestig en zo bruut als bij Noe. Gebaseerd op een toneelspel, maar fantastische cinema!

4,5

Maar wel ver verwijderd van het niveau van Live and die in La of the French Connection toch?

Nou…. Je legt de lat zo wel erg hoog, maar hij komt wel in de buurt.

Ik moet hem herzien.

Gina Gershon en Matthew samen in 1 film, dat moet wat geven. En ja het levert wel een paar speciale scènes op. Verder komt de film niet zo heel ver en is het behoorlijk marginaal. Wat een familie zeg. Ik vind deze film eigenlijk totaal niet vergelijkbaar met Bound. Misschien samen met Showgirls Gina's bekendste film maar die film had mijn inziens veel meer sfeer. Het pijpen van een kippenbout zie je daar natuurlijk ook niet. In Bound zie je passie en lust tussen 2 vrouwen, dit is eerder een soort van misbruik wat Matthew hier doet. Ik had hier wel meer van verwacht maar echt boeien deed deze film zelden. De seksuelere getinte scènes vallen op omdat ze behoorlijk absurd zijn. De eindscène is ook nog best spectaculair. Bruutheid en vulgariteit worden niet echt geschuwd in deze film. Wat dat betreft goed, want de preutsheid in Amerika is soms ontzettend groot. Tussen de paar echt goede scènes valt de film dan weer ferm terug en vallen de dialogen maar matig uit. Al bij al had ik hier meer van verwacht.

Een film met een vleugje Tarantino, maar Friedkin houdt de hand er op, en slaat niet door als Tarantino. Het verhaal, stelletje losers is uit op een erfenis,, is een kapstok waaraan de acteurs vorm geven . En sterk. Een geweldige McConaughy en overtuigende Hirsch. Ook een goede rol van onnozel pubertje Temple. De rest mag mee doen. Wat een stuk is die Gershon!!! Zij vertegenwoordigt de definitie van Vrouw....Haar beautyness overheerst en bij haar let je niet op acteren wat een klein zesje is. als je haar ziet ben je even "'doof"..en zet het geluid op mute.

De film , een knappe, boeiende, rauwe, harde, absurdistische verfilming van een dun verhaal.. maar vliegt niet de bocht uit. Je voelt al in het begin dat er "" iets fout gaat..Daar is het film voor. Sommigen gaan uit hun dak bij de kfc scene anderen verfoeien het Ik zit er tussen in. Ik begrijp dat Friedkin een theatraal einde wilde maken, dat voelde je ook aankomen. Het einde past in de film. Als er zoveel fout en mis gaat , gaat het een keer goed mis.

Het einde is een gevolg van een aantal gestoorden bij elkaar..Het past in deze film; Complete gekte, chaos en geweld.

Redelijk, over het geheel vond ik de film maar matig.

Toegevoegd op Cinemember.

"Hey, Sharla. Your mascara's running.”

Dit is de eerste film die ik uit de top 1000 van dit jaar heb gevist, en tevens is dit ook een film die al een lange tijd op mijn kijk-lijstje staat. Sowieso met Matthew McConaughey in de cast heb je mijn aandacht heel snel en goed te pakken, dus ook bij deze film was dat niets anders. Toch viel de film me achteraf wat tegen, en dat kwam niet door het acteerwerk maar vooral het concept vond ik al niet zo heel boeiend, ook het verhaal is gewoon best saai te noemen, en kon mij echt helemaal niet interesseren, op maar weinig manieren in ieder geval.

Maar, zoals ik al zei vond ik het acteerwerk best puik in deze film. Al kun je het wel raden, en is het niet zo moeilijk maar, de psycho rol die Matthew McConaughey aan nam was wel héél lekker hoor. En ik denk dat, dat ook wel de enige rol was die me echt wist te interesseren en waar ik ook wel wat van op keek, heerlijk duister maar ook keihard en heel gemeen.

Ik vond de wat duistere komedie nog wel op zijn plek, ook het gekloot deed me wel wat, kwam toch wel echt heel komisch over vaak wat me wel wist te pakken op momenten. Maar veelal vind ik deze film gewoon echt niet bijzonder genoeg, en had ik er wel veel meer van verwacht, vooral dat moment waar hij met de zus van Chris wou (Dottie) vond ik vooral heel irritant en behoorlijk saai, dat had in mijn ogen wel echt een stuk beter gekund!

Flinterdun verhaal met een gewelddadig randje, waar af en toe een leuk poesje mag komen opdraven. De Kung Fu escapade was 'n sympathiek knipoogje naar Kill Bill, maar de verhaalstructuur is zo recht als een koude laserstraal in ongekromde ruimte. Het acteerwerk van de gehele ploeg verdient dan weer wel een lintje, zodat je als kijker toch aan het scherm gekluisterd blijft zitten. Fastfood krijgt na deze film wel een heel speciale lading. U bent alvast gewaarschuwd.

Serieus? Zijn er mensen die dit wanproduct een goede film vinden? Flut verhaal, teksten blijven hangen op schreeuwerig f*ck-niveau en acteerwerk is dramatisch.

Zap

Even een luchtig filmpje tussendoor wat de herkijk van deze Killer Joe opleverde en daarmee een film die ik toch zeker al twee keer eerder zag. En opzich kan de film al op een prima cijfer rekenen, toch is dan altijd de vraag of ik nog meer zie en de film nog beter ga waarderen.

Afijn, het beeld van de disfunctionele familie mag er meer dan zijn samen met de psychotische politieagent Joe. Het is een beeld in optima forma van trailertrash-redneck-asovolk dat in de problemen verkeert en dat ook altijd zullen doen door wat een ander ze op de mouw spelt en de slechte en domme keuzes die ze maken. En wat wordt er strek geacteerd door allen, geen uitzondering daar, maar steelt McC natuurlijk weer eens de show als compleet geshifte enger met meerdere gezichten. Geweldig is het geruzie vooral tussen Sharla en Chris, is Juno Temple perfect als de onschuld zelve en is Hayden Church werkelijk gortdroog.

Dan is er nog de sterke regie en montage die perfect uitgevoerd worden tijdens de ruzies, en mond het einde uit in een welhaast perfecte chaos. Toch zit er geen cijferverbetering in want tussen de hele goede moment door zakt het geheel net iets teveel in met momenten die dan net weer niet zoveel zeggen en waar de scherpte en interesse dan weer net even iets weg valt.