menu

The Exorcist (1973)

Alternatieve titel: De Duivel-uitbanner

mijn stem
3,71 (2932)
2932 stemmen

Verenigde Staten
Horror / Drama
122 minuten / 132 minuten (director's cut)

geregisseerd door William Friedkin
met Ellen Burstyn, Max von Sydow en Linda Blair

Bij opgravingen in Noord-Irak vindt priester-archeoloog Merrin een duivelsbeeldje. Net op hetzelfde moment wordt in Georgetown actrice Chris McNeil opgeschrikt door vreemde geluiden in de kamer van haar twaalfjarig dochtertje Regan. Het meisje ligt te schokken op het bed en kan de spasmen niet onder controle houden. Chris en Regan weten niet welke afschuwelijke dingen hen nog te wachten staan.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=PjD42P7BAaA

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Fillumon
4,0
Deze film vandaag weer eens bekeken via Netflix. Ik had 'm wel eens gezien (een paar keer), maar kon het niet helemaal meer herinneren.

Het viel me toch tegen ; het eerste half uur gebeurt er weinig , afgezien van het spanning oproepende intro met de archeologische opgravingen in Noord -Irak. Verderop wordt het beter en heftiger, zeker voor de tijd waarin de film uit kwam.

Al met al krijgt de film uiteindelijk van mij een ruime voldoende; het boeit me niet genoeg.

avatar van Kondoro0614
3,5
Ik ben dan eindelijk aangekomen bij mijn één en laatste horror film voor de oktober horror maand van het jaar 2017 en ik moet zeggen dat het me meegevallen is. Toch om een leuk (bijna) afsluiter te nemen heb ik ervoor gekozen om de (in mijn ogen) meest besproken horrorfilm van een hele lange tijd op te zetten en eens te genieten van een ware cultfilm waarbij de poster (samen met de scene) voor eeuwig in mijn geheugen gegrafeerd is want wat is dit een legendarische poster! Toch, om de knoop door te hakken is deze film me tegengevallen en heb ik vaak niet genoten van deze film. Waarbij ik toch het meeste schrok is van de nogal langdradige gebeurtenissen omtrent Regan waarvan ik toch iets meer had verwacht. Ik denk dat het hele horror element in mijn gedachten vast zat terwijl het zo op het scherm ook meer een drama film was (waarbij de genres kloppen) en ik dit er niet bij wou denken.

Ik ben het eens met een eerdere discussie hier in de filmtopic omtrent het hele verhaal dat de film ‘eng’ is. Nee, de film is in geen enkel geval eng en dan is dat ook de wereld in geholpen van mijn standpunt maar de film is erg verontrustend. De film is uiteraard in een jaartal gemaakt waar exorcisme makkelijk aan te smeren was, men had geen videocamera’s en je moest het maar op een verhaal geloven. Het hele katholieke gebeuren trekt ook mooi op in de film en daarbij een wezen creëren wiens gods grootste vijand bezit: de duivel nou, dan heb je het voor mekaar. De wereld is mooi verrast met dit werkje van William Friedkin en ik moet eerlijk toegeven dat wou hierbij ook de eerste film hebben die een mooi plaatje van exorcisme laat zien en dan is dit toch wel echt ‘The Godfather’ in de exorcisme wereld van de film.

Ik heb het er al eens eerder over gehad met mede filmfanaat en groot horrorliefhebber alexspyforever over het groot gebruik van ‘scares’. Een toch wel hedendaagse term die nu vooral in de ‘geesten’ en ‘exorcisme’ films worden gebruikt. Het doel vooral: mensen te laten schrikken met schunnige geluidsfragmenten, slaande deuren of hard geschreeuw en niet meer de film het werk laten doen. Wat ik in ‘The Exorcist’ toch wel erg naar voren zie komen is dat William Friedkin geen onnodige ‘scares’ gebruikt en dat de film aardig natuurlijk aanvoelt. We worden nergens echt verrast maar de film loop dan toch wel lekker door met tussen en door een ‘verstoring’ (zoals ik eerder ook al noemde), als bijvoorbeeld Regan naar beneden loopt en dan spontaan op het tapijt begint te plassen, als een turnster de trap afloopt en met bloed rond loopt te spugen of wanneer Chris naar Regan haar kamer rent en dat dan opeens alles in de kamer overal na toe word geslingerd of één van mijn favoriete scénes het punt waar Regen heel hard op een neer beweegt in haar bed was erg leuk.

Maar ondanks dat alles vond ik de film vaak erg soft en moest hij het wel echt te veel hebben van een erg sterk en mooi verhaal van William Peter Blatty. En dan met ‘soft’ bedoel ik nergens echt saai maar vooral dat ik de film geen pit vind hebben, het maar als een dooie bedoeling doorholt en het nergens mijn aandacht goed vast weet te houden. Dit vond ik zelf voornamelijk ontzettend kloten omdat ik mijn concentratie snel kwijtraakte als er niet veel gebeurde. Dit ligt compleet aan mijzelf trouwens.

Qua lengte viel de film ook niet al te lekker mee en vond ik het toch wel iets aan de lange kant, bijna twee uur kijken naar een film waarvan ik persoonlijk het laatste uurtje echt leuk en goed vond worden dat was zonde, een inkorting zou op zijn plaatst geweest zijn maar dat mag niet baten. Om dan toch met het tijdstip mee te vieren kijk ik weer op het sterke verhaal van William en dat maakt (god zei dank) een hoop goed maar ook echt een hoop, zonder het sterke verhaal zou de film in het diepe vallen. Daarbij vond ik sommige quotes ook geniaal en dan voornamelijk door de duivelse Regan die op eens ”Fuck me Jesus, Fuck me Jesus” en dan vervolgens met een jezuskruis zichzelf bij de vagina snijd. Maar zo kent de film wel meer schunnige quotes uit de naam van de duivel. Ook het tongetje was natuurlijk erg mooi en komisch.

Ik prijs het verhaal al een langere tijd en dat mag ook wel. De film had een ontzettend leuk verhaal, we volgen een schatopgraving waar nogal paranormale gebeurtenissen naar boven komen wanneer ze een bepaald beeldje vinden. Niet veel later begint het een beetje te spoken bij Chris waarna Regan nogal raar gedrag vertoond. De dokters verdenken dat het een zenuwziekte/aanval is die Regan in de ban houd maar niet veel later komen hun ook uit bij het exorcisme. Eenmaal met dit schokkende bericht gaat Chris opzoek naar hulp terwijl Regan steeds meer verandert in een demon.

Nee, ik vind helaas niet dat ‘The Exorcist’ mijn favoriete horror film is en ik denk ook niet mijn favoriet in de exorcisme of geesten industrie, ik zie hem wel als voorbeeld voor vele anderen en een ware topper/klassieker op zijn gebied.

3.5*

avatar van Theunissen
4,0
Deze inmiddels al bijna 45 jarige (wel nog jonger dan mij ) Horror / Drama film, is natuurlijk een klassieker onder de horrorfilms en vond ik destijds als tiener zijnde in de leeftijd van circa 14 jaar (toen kocht ik van mijn spaargeld een VHS videorecorder, eerste in ons huis, en huurde ik in de videotheek als snel horrorfilms zoals deze) een enge en spannende film.

Het verhaal over de jonge Regan (Linda Blair) die bezeten raakt door een kwaadaardige demon, wist mij in ieder geval van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 120 minuten) te boeien en te vermaken en vond ik ook regelmatig spannend en op bepaalde momenten zelfs eng. Het verhaal zit ook gewoon goed in elkaar en bevat ook de nodige creepy sfeer (mede door de imponerende en onheilspellende soundtrack "Tubular Bells" van muziekvirtuoos Mike Oldfield, maar ook door de paranormale verschijnselen) en zelfs de special effecten (inclusief goor), vooral natuurlijk de make-up effecten, mochten er wezen (zeker voor die tijd), die o.a. bestaat uit liters erwtensoep (oftewel de groene kots) en spaghettisaus.

De scène waarbij de bezeten Regan omgekeerd met handen en voeten (als een spin) over de trap rent (daarvoor moet je wel de "director's cut" versie zien) vond ik geweldig en hetzelfde geldt voor de scène waarbij Regan een kruisbeeld tussen haar benen ramt (daarbij krijgt Jezus er behalve vaginaal ook verbaal flink van langs ) en vlak daarna haar hoofd 180 graden draait. Wat dat betreft zitten er best wel een aantal smerige en bloedige scènes in deze film en eveneens veel grof en vulgair taalgebruik.

De eerder genoemde make-up effecten zijn gewoon briljant gedaan op Linda Blair en de destijds zeer jonge Linda Blair, die in de huid kruipt van een bezeten meisje (geweldige stem overigens) en daarbij transformeert naar een het afzichtelijke wezen, speelt haar rol voortreffelijk en groeide daardoor uit tot een iconisch horrorfiguur. Buiten Linda Blair, spelen verder Ellen Burstyn (als de bezorgde moeder van Regan), Max von Sydow (als de ervaren priester Merrin, die uiteindelijk de exorcisme uitvoert op Regan) en Jason Miller (als de jonge zondige, roken en drinken, priester Karras, die twijfelt tussen zijn werk als dienaar van God en de zorg voor zijn moeder) ook gewoon overtuigend en goed.

Al met al staat deze Horror / Drama film garant voor een zeer geslaagde griezelavond (morgen is Helloween !) en is het ook een film die je niet snel zal vergeten en dat ondanks dat deze film al bijna 45 jaar oud is.

avatar van alexspyforever
4,5
Kondoro0614 schreef:
Ik ben dan eindelijk aangekomen bij mijn één en laatste horror film voor de oktober horror maand van het jaar 2017 en ik moet zeggen dat het me meegevallen is (...)


Heerlijk eerlijke review Wes
Hoewel ik de film wel een topper vind en ik niet meteen een latere film over exorcisme weet die hetzelfde effect heeft, moet ik ook eerlijk toegeven dat deze ook niet in mijn top 10 horror zou staan. De lengte heeft er zeker mee te maken en het is eigenlijk een film die ik net als Rosemary's Baby liever in gezelschap zie, dan lukt het me veel beter om door een langere film heen te komen.

avatar van IH88
4,0
“Evil against evil.”

Icoon onder de horrorfilms. Qua sfeer blijft The Exorcist nog steeds onovertroffen, en gelijk vanaf het begin in Irak zit je vastgenageld op je stoel. Het is moeilijk om aan te geven wat de oorzaak hiervan is (want er gebeurd eigenlijk nog niets) maar alles klopt en regisseur Friedkin weet gelijk een onheilspellende en ijzingwekkende sfeer te creëren.

Ik denk dat het komt door de rustige opbouw, de effectieve regie en schitterende cinematografie, de settings, het acteerwerk en vooral de fabelachtige muziek. Het is een combinatie van dit alles wat The Exorcist zo goed maakt. Exorcisme is natuurlijk ook een dankbaar onderwerp voor een horrorfilm, en het acteerwerk van Blair, Burstyn, Von Sydow en Miller blijft geweldig. De manier waarop Linda Blair langzaam wordt overgenomen door een demon is schitterend gedaan, en het acteerwerk, de make-up en de gore zijn nog steeds indrukwekkend. Net zoals de gehele film.

1,5
TMP
geplaatst:
Ik ben geen liefhebber van het horror genre, maar deze klassieker wilde ik toch nog wel eens gezien hebben. Dat is enorm tegengevallen. De film neemt een behoorlijke aanloop, kennelijk om wat (oninteressante) personages te kunnen introduceren. Als op enig moment de demon de controle over de jonge Regan overneemt, begint het verhaal pas echt. Dat valt echter enorm tegen. Verder dan wat gekke bekken trekken, enkele obsceniteiten en een hoop gescheld met een zware stem komt het niet. Eerder lachwekkend dan eng. Ook het uiteindelijke exorcisme, waar het wel heel lang op wachten is, maakt weinig indruk. Een erg lange zit voor een inhoudelijk weinig interessant en verder ook niet echt spannend verhaal.

avatar van baspls
4,5
geplaatst:
Tijdens opgravingen in het Noorden van Irak vind Priester Merrin een duivelsbeeldje. Ondertussen vraagt een actrice in Washington zich af wat er aan de hand is met haar dochter. Het meisje heeft stemmingswisselingen en vreemde spasmen en dan zijn er ook nog vreemde geluiden. Maar dat is slechts het begin...

De eerste keer dat ik The Exorcist zag was ik enigszins teleurgesteld. De film had de reputatie om de meest enge en schokkende film ooit te zijn, maar dat is natuurlijk een totaal verkeerd label. Daarnaast herinnerde ik me dat ik het nut van de eerste helft van de film niet echt inzag en het veel te lang vond duren tot het Exorcisme. Inmiddels is dat al 3 jaar geleden en nu ik de film opnieuw kijk zonder de schokkendste film ooit te verwachten is het meteen een veel aangenamere kijkervaring.

The Exorcist is een typische New Hollywood-film. Net als films als Apocalyps Now, Star Wars, The Godfather, Taxi Driver etcetera heeft de film een fragmentarische structuur waarin veel dingen gefilmd zijn alsof ze totaal willekeurig zijn en zonder betekenis (maar schijn bedriegt). Het is lastig uit te leggen, maar iets aan de motivaties van de personages is onduidelijker en dubbelzinniger als in de periode ervoor en erna waarin het verloop van een verhaal veel geconstrueerder aanvoelt. Bij een film uit de jaren '60 is alles heel duidelijk afgebakend, alsof de weg die de film neemt de enige juiste weg is. Bij New Hollywood heb je dat veel minder sterk.

Aanvankelijk zou Bernard Herrmann de soundtrack verzorgen, maar die wilde Engeland niet verlaten voor de film en werd vervangen door Lalo Schifrin. Schifrin maakte een fenomenale orkestrale score die totaal angstaanjagend was. Friedkin wilde echter absoluut geen orkestrale muziek in zijn film en ontsloeg Schifrin terplekke. In de opname studio was de mix van Mike Oldfield's Tubular Bells net klaar en Friedkin luisterde er toevallig na en besloot meteen dat dit het hoofdthema van zijn film moest worden (zonder dat Oldfield daar iets over te zeggen heeft gehad). Uiteindelijk werkt de film best goed, al zijn er lange tussenpozen zonder muziek. Ik blijf het jammer vinden dat de muziek van Schifrin niet is gebruikt.

In het begin maken we kennis met Merrin en zijn onderzoeken, al had dit van mij veel uitgebreider en minder oppervlakkig gemogen. Daarna met Karras die door de druk van zijn psychologische functie dreigt zijn geloof te verliezen en zich erg schuldig voelt tegenover zijn moeder. Tot slot is zijn er dan ook nog Chris en Reagan. Het begint heel normaal met de moeder en dochter, maar binnen niet al te lange tijd schakelt Chris medische hulp in. Alleen geen enkele moderne medicus kan haar helpen en de pogingen van de artsen om Reagan's situatie te verklaren gaat steeds meer op kwakzalverij lijken. De enige die haar kan helpen is een priester.

The Exorcist kwam uit in een tijd dat het Atheïsme het echt begon te winnen van religie. Op Horror-gebied waren we veel banger van de mens zelf als van monsters en demonen. Maar zou het dan niet juist erg angstaanjagend zijn voor een moderne seculiere maatschappij dat die aloude religies het wel bij het rechte eind hadden en de duivel bezit kan nemen van je eigen kind? Friedkin speelt hier heel slim op in en gebruikt het realisme dat de Horror van de nieuwe generatie kenmerkt met een religieus jasje. Hiermee draait hij de visie op Horror uit de tijd weer 360 graden en was bovennatuurlijke Horror weer een ding.

In de film wordt het Exorcisme in de kerk afgebeeld als iets dat wel bekend is, maar nog nauwelijks wordt toegepast en dat is een veel juister beeld dan veel moderne films schetsen. Daar lijkt het vaak alsof het uitbannen van demonen de belangrijkste taak van het Vaticaan is. Het is wel zo dat je vandaag de dag een Exorcisme kan aanvragen bij je eigen bisdom en dat is gewoon een ritueel en bij lange na niet zo heftig als dat vaak in films te zien is. In Nederland komt het nauwelijks voor, in Italië wat meer, maar priesters raden tegenwoordig (net als Karras) altijd aan om psychologische hulp te zoeken naast het exorcisme. Tegenwoordig komt het wel weer meer voor dan een tijd geleden, zo organiseerde Paus Franciscus iets meer als een jaar geleden nog een conferentie voor 300 exorcisten en zogenaamde demonologen uit de hele wereld waarop hij het belang van het bestrijden van occultisme benadrukte. Iemand uit de Bible-belt vertelde me dat het bij Protestanten duiveluitdrijving veel voorkomt, in Amerika zijn hier (door de films uiteraard) nu ook hele fenomenen van ontstaan.

The Exorcist is tot op vandaag de dag de meest succesvolle film van Warner Bros. en de meest succesvolle film ooit met een R-rating. De film heeft een gigantische invloed gehad op het Horror-genre. Niet alleen omdat er jaren lang rip-offs gemaakt werden en duiveluitbanning helemaal in was geworden, maar ook omdat religieuze horror weer terug was en films als The Omen verschenen. The Exorcist liet zien dat bovennatuurlijke horror ook een serieuzere insteek kon hebben. In 1977 maakte John Boorman ook een vervolg waarin we vooral meer interessante buitenlandse reizen maken en opnieuw Merrin tegenkomen. Verder stelt die film een beetje teleur gezien er vooral over hypnose gehandeld wordt, maar de film is bij lange na niet zo slecht als men wil laten geloven. In 1980 verfilmde auteur William Peter Blatty The Ninth Configuration waarin de Astronaut die van Reagan te horen krijgt dat hij in de ruimte zal sterven, een belangrijke rol speelt. Blatty maakte in 1990 ook The Exorcist III een verfilming van zijn boek Legioen. Hierin onderzoekt detective Kinderman ritualistische moorden op oude bekenden van Karras. De film is helaas nogal verminkt na de productie, maar de directors cut kan ik iedereen van harte aanbevelen. De film is zeker net zo spannend als de eerste film en bied sterke nieuwe perspectieven.

Al met al een echte klassieker en een essentiële film in het Horror-genre.

avatar van Flavio
4,0
geplaatst:
Na vele jaren weer eens herzien, en The Exorcist blijft toch wel met gemak overeind. Opvallend dat Tubular Bells, waarmee ik The Exorcist toch altijd wel associeer, zo weinig gebruikt wordt, in maar één scene en nog even bij de aftiteling. De hele intro in Irak was ik vergeten, en ik moet zeggen dat die ook een beetje overbodig aanvoelt, al is het de introductie van Max von Sydow (pas begin 40 hier maar als bejaarde priester gecast).

De lange aanloop daarna vond ik eigenlijk niet storend, de kennismaking met de jongere priester, de familie -demonen weten hun slachtoffers altijd wel uit te kiezen want ook in deze film zijn ze puissant rijk- de eerste consulten met artsen, het verhaal wordt rustig gebracht. Het bizarre gedrag van Regan, een geweldige vertolking toch van Blair, is verontrustend en vooral ook smerig, maar eng is de film eigenlijk nergens. Nu stoort me dat geenszins, veel horror leunt gemakzuchtig op scares met hulp van geluid en plotselinge camerabewegingen,en hier worden de gebeurtenissen op een meer volwassen toon gebracht. De vele legendarische scenes maken inmiddels deel uit van de westerse (pop) cultuur en maken dit een must see voor filmliefhebbers.

avatar van Roger Thornhill
4,0
geplaatst:
Met alle expliciete gruwelijkheden die we sindsdien hebben gezien in films als House of 1000 corpses, Hostel en de Saw-reeks is het moeilijk om nog net zo overstuur als in 1973 te raken van de onsmakelijkheden in The exorcist, en de korte flitsen van demonische gezichten (wanneer Regan een medisch onderzoek ondergaat, maar ook éven op de deur van haar kamer) en van Regans aanbidding vanaf haar bed van het stenen beeld van Pazuzu doen ietwat knullig en overbodig aan. De zorgvuldige opbouw van spanning en sfeer, de sterke vertolkingen van vooral Jason Miller en Max von Sydow, en de onverwachte schokmomenten die worden gecreëerd ten koste van het onschuldige slachtoffer (de projectile vomiting, het 360° draaiende hoofd, "Your mother sucks cocks in Hell!" en natuurlijk de spider walk in The version you've never seen) werken nog altijd uitstekend. Zo heeft deze film op mij niet meer de impact die hij indertijd in de bioscoop had, maar is hij tegelijk door de psychologische onderstroom toch nog altijd één van de weinige horrorfilms die me niet onberoerd laten. Het klassieke beeld van vader Merrin in de lichtval van het huis dat hij juist gaat betreden is zeldzaam krachtig en suggestief.

avatar van CorvisChristi
5,0
geplaatst:
Roger Thornhill schreef:
en de korte flitsen van demonische gezichten (wanneer Regan een medisch onderzoek ondergaat, maar ook éven op de deur van haar kamer) en van Regans aanbidding vanaf haar bed van het stenen beeld van Pazuzu doen ietwat knullig en overbodig aan.


Een aantal scenes die je hier benoemd zitten in de The Version You've Never Seen, wat voor mij precies de reden is waarom ik die versie liever niet kijk. De originele versie prefereer ik absoluut boven de versie die later is uitgebracht. Die is veel mystieker en enger dan de later uitgebrachte versie. The Version You've Never Seen laat juist teveel zien.
Conclusie: kijk gewoon de originele versie. Die is véél beter!

avatar van extremezz
3,5
geplaatst:
Als oa horror liefhebber heb ik deze film gezien toen ik 8 j was of nog jonger en dit is echt geen film die je wil zien als je nog zo jong bent.Ik denk dat ik deze film nu 30 jaar later nog oversla lol.Het is zo realistisch overgebracht voor die tijd en de muziek en acteurs kloppen gewoon.Raar dat deze jeugdprent zo eng in de hersenen geprint staan:)

avatar van Chainsaw
3,5
Chainsaw (moderator)
The Exorcist staat overal bekend als één van de beste horrorfilms aller tijden. En bij bijna iedereen - horrorfan of niet - is er wel iets bekend van deze film. Van Tubular Bells van Mike Oldfield, bepaalde bekende one-liners, bepaalde iconische sequenties; er wordt op ontzettend veel plekken verwezen naar The Exorcist en elke horrorfan kan de befaamde scènes wel dromen. Voor mij gold hetzelfde, maar ik had nog maar weinig de gehele film ervaren. Want zoals dat gaat met films die je op jonge leeftijd ziet; de scènes die in druk maken blijven je altijd bij, maar de rest vervaagt gaandeweg. Dus ik was benieuwd wat ik vandaag de dag van The Exorcist als geheel zou vinden.

The Exorcist is één van die horrorfilms die grotendeels bestaat uit opbouw - net als een The Fly van David Cronenberg. De meeste bekende en memorabele sequenties zitten dan ook niet in het begin, waar we eerst Max von Sydow in Irak zien en later hoofdpersonages Ellen Burstyn en Linda Blair - en uiteindelijk Jason Miller - ontmoeten. De introducties werken prima, maar daarna gebeurd er lange tijd weinig interessants meer. We zien Burstyn op het werk en met collega's, we zien Jason Miller in meerdere sequenties met zijn moeder en we zijn veel thuis bij Burstyn en Blair. Veel elementen spelen gaandeweg wel een rol, maar we worden wel verzocht geduldig te wachten om te ontdekken welke sequenties wel en geen meerwaarde gaan hebben voor de climax. Daarnaast is de film vooral dat eerste uur nogal chaotisch. We vliegen van locatie naar locatie, soms met scènes die maar een paar seconden duren, waarna we weer verder springen naar een andere plek of naar een ander personage. In The Exorcist grijpen de lange sequenties je vast, maar dat constante heen en weer hoppen van scène naar scène en van locatie naar locatie doet de film weinig goeds.

We krijgen veel te zien in de eerste anderhalf uur: Max von Sydow in Irak, een filmregisseur die ruzie maakt met de Zwitserse butler omdat ie 'm een Nazi noemt, Jason Miller aan het sporten, ruzie aan de telefoon omdat de vader van Regan niet belt op haar verjaardag. Maar opvallend genoeg lijkt de film de momenten waarin Regan voor het eerst vreemde dingen ervaart of zich vreemd gaat gedragen grotendeels over te slaan. Voor mijn gevoel zat Regan na een half uur ineens met haar moeder bij de dokter voor onderzoeken - met een zuster met een muffinbakje op haar hoofd, maar dat terzijde. Vreemd dat men juist dat stuk overslaat. Vervolgens wordt het iets gestroomlijnder als blijkt dat er iets mis is met Regan. Alsnog neemt de film hier en daar een uitstapje voor een subplotje, maar de moeder die van het kastje naar de muur wordt gestuurd omdat de doktoren het allemaal ook niet weten is interessant. Interessanter dan alle sequenties met Father Dyer. En hoewel die Kinderman een sympathiek figuur is, hij krijgt mij ook iets teveel tijd.

Na zo'n anderhalf uur film komt Max von Sydow aanrijden voor het befaamde shot dat uiteindelijk dé poster van The Exorcist is geworden. Stijlvolle keuze als poster, sowieso. De climax is sterk; ongemakkelijk door het gebrek aan muziek en nog steeds met uiterst overtuigende special effects. Iedereen heeft het trouwens over de make-up effecten op het gezicht van Linda Blair, maar laten we ook even stilstaan bij hoe goed de make-up van Max von Sydow is. Je zou het bijna vergeten, maar de beste man is hier slechts 44 jaar, 10 jaar ouder dan Jason Miller. Betreft de ijzersterke sequenties van The Exorcist; alles rondom de priesters en Regan - ook de momenten met enkel Jason Miller en Regan iets eerder in de film - zijn voortreffelijk. Alleen om die sequenties al snap ik wel waarom dit wordt bestempeld als één van de beste horrorfilms aller tijden.

Zover wil ik echter niet gaan. Het is een iconische en belangrijke film, maar qua pacing en structuur vind ik de film geregeld matig. Daarnaast is de film wat mij betreft zelden eng. Er zijn een paar creepy scènes hier en daar, vooral rondom de moeder van Jason Miller. Maar alles rondom Regan is nu niet bepaald eng; die sequenties zijn wellicht vervreemdend, schokkend en soms zelfs grappig. Maar eng? Nee.

3,5 sterren.


avatar van Shadowed
3,5
Creepy.

Nee, heel eng vind ik hem al niet meer. Maar deze horrorklassieker valt toch wel op in zijn goorheid en durft wel erg ver te gaan voor zijn tijd. Linda Blair speelt inderdaad goed als de bezeten Regan, en Miller / Von Sydow mochten ook zeker aanwezig zijn.

Ellen Burstyn viel me toch wat tegen ja, omdat ze in Requiem for a Dream echt een meesterprestatie leverde, maar ze was ook jonger hier. Het eerste deel boeide me niet erg, maar de sfeer zat er inderdaad in de tweede helft sterk in. De bewegende voorwerpen en een brullende Regan maken het toch wel een interessante film.

Mooie spookhuis demonen film die absoluut zijn status als klassieker mag behouden. Voor zijn tijd is hij nog vrij goor gemaakt ook, maar je ziet wel tegenwoordig dat het wel oud geworden is. Friedkin heeft voor zo ver ik weet dit soort dingen niet meer overtroffen.

4,0
Vandaag bij verschillende Pathé bioscopen te zien. Mocht iemand het nog in de bios willen zien en hier niet van op de hoogte zijn.

avatar van Fisico
4,0
Deze originele The exorcist zag ik vroeger als kind meermaals. Eentje waarbij ik ook steeds moet denken aan het eveneens occulte The Omen (1976) dat een paar jaar later uitkwam. Toch kan er weinig op tegen deze The exorcist dat in al die tijd moeiteloos overeind blijft staan. Friedkin maakte een perfecte balans tussen de rustige opbouw van de film en de gore elementen die vooral voorbij halfweg meer en meer naar boven komen. Al vond ik de woestijnscène wel wat lang en overbodig.

Het start allemaal met de beroemde plasscène op het tapijt. Vanaf dan word je aandacht echt naar het kleine meisje toegezogen en gaat het van kwaad naar erger. De film was destijds begrijpelijkerwijs erg controversieel. Vooral uit relgieus (katholiek) oogpunt kon men de film niet echt smaken. De grofbekkerij en blasfemie tiert welig net als de erg seksueel geaarde uitspraken. Echte schrikmomenten bevat de film echter niet - bvb door onverwachte uithalen van het meisje - al staat de film bol van creepy momenten. Het zwevende meisje boven haar bed is werkelijk een prachtscène en ook haar ronddraaiende hoofd doet me spontaan haast een stijve nek krijgen.

De hier nog jonge Ellen Burstyn doet het goed als aanvankelijk sterke moeder met een eigen persoonlijkheid. Ze verandert echter snel naar een wanhopige moegetergde moeder die van geen hout pijlen meer weet te maken. Ook Regan doet het goed. De scène in het ziekenhuis met de naald in de keel en de shocktherapie staan me nog steeds bij. Filmisch is de film sterk waarbij de grootste uitdagingen bij het personage van Regan zitten: Regans spasmen, verminkingen, stemvervorming enz ...

The exorcist is misschien een beetje gedateerd en vandaag de dag zijn we wel wat meer gewend, maar dit blijft een instant klassieker die je moet gezien hebben als liefhebber, al was het maar voor de mooie sfeersetting en het vakmanschap van Friedkin.

avatar van notsub
4,0
The Exorcist heeft na al die jaren nog weinig aan kracht ingeboet. Verschillende scenes dragen bij aan het feit dat dit een ware cult klassieker is en het blijft een genot om dit weer eens terug te zien. Het zit gewoon goed in elkaar. Wat me nu extra opvalt is hoe grof de film regelmatig is, dat moet toen echt grensverleggend zijn geweest. De balans tussen horror en mysterie is werkelijk subliem.

Er wordt vaak over Tubular Bells van Mike Oldfield geschreven, maar ook het openingsnummer van het album Seven Churches door Possessed met de titel The Exorcist bevat deze beroemde klanken. Dit betreft overigens brute death metal.... en ook een klassieker in zijn genre.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:08 uur

geplaatst: vandaag om 23:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.