Devotion (2022)

Visueel knap ingerichte oorlogsfilm met een te lange speelduur en ietwat gebrekkige ambitie. Natuurlijk kan een verhaal dat rondom een waargebeurd persoon draait niet verdraaid worden, maar regisseur J.D. Dillard laat Devotion wel heel erg aanvoelen als soortgelijk historisch materiaal dat in Amerika keer op keer wordt verfilmd. In dat opzicht doet deze film weinig opzienbarends, maar toch wordt het budget van 90 miljoen voluit benut. De oorlogsscenes komen overtuigend en stijlvol voor de dag en er wordt over de grote lijn goed geacteerd, al krijgen weinig leden de ruimte om onder hun karikatuur uit te kunnen komen. Het is uiteindelijk de lange speelduur en een gebrek aan hoogtepunten die Devotion de das omdoen, maar dit neemt niet weg dat Dillard zeker kwaliteit heeft getoond.

Integere film n.a.v. waargebeurd stukje geschiedenis. Powell en Majors leveren net acteerwerk, gekoppeld aan de positie van zwarte mensen rond 1950. Opvallend: het moment dat Majors voor de spiegel staat in al zijn emotie.

Voor mij, als bewonderaar van gevechtspiloten en -vliegtuigen, waren de vliegscenes wel smullen. Na de film Red Tails over een squadron excellente zwarte piloten in WO ll die met zware discriminatie te maken hadden, nu wéér een waargebeurd verhaal over een zwarte piloot die het zwaar had in de toen door witte mannen geregeerde Amerikaanse strijdkrachten. Drie sterren voor het verhaal, een halfje erbij voor de gevechtscènes.

Deze film ziet er gelikt en mooi uit. De 'jongens' spelen goed en er heerst een soort van kalme sfeer. Toch duurt de film wel wat te lang. Als er 90 minuten van was gemaakt was de film wat 'sneller, hipper, actiever'. Nu gaat het allemaal best traag. Het is ook geen actiefilm, maar meer een dramafilm. Niks mis mee, maar wel goed als je hieraan begint om te weten.

Verder zien de vliegscenes er goed uit, ook al is het vooral CGI.