He Never Died (2015)

Verrassend leuk filmpje. Aan de ene kant verwachtte ik hier toch niet heel veel van, als Netflix-productie en dan ook nog in het horrorgenre (soort van), maar toch hoorde ik hier wel goede verhalen over. En, hoewel het meer zijn muziek betreft: Henry Rollins is een baas.

De globale strekking van het verhaal wordt al redelijk snel duidelijk, de precieze details kwamen voor mij pas later, maar alsnog wordt dit best leuk uitgewerkt. Henry Rollins doet het erg fijn als de vermoeide, cynische tough guy Jack die (zoals de samenvatting al verklapt) het eeuwige leven heeft, al is dat meer als straf van God. De ontwikkelingen qua actie vond ik allemaal wat minder interessant, maar ik hoefde me niet te vervelen met deze hele fatsoenlijke speelduur, de prima sfeer en zwarte humor, en een toch wel aparte toon.

Heel erg lollig.

Vooraf leek mij deze film echt niets te worden. Verhaal sprak me in het algemeen niet erg aan en de speelduur van bijna 100 minuten leken ook even een opgaven te worden. Maar in de eerste minuten was het al duidelijk dat dit een leuke zit ging worden.

Film die gedragen wordt door een magistrale Rollins. Ik kende de man als acteur nog niet erg goed. Ik herinner me hem nog vaag van Wrong Turn 2. Maar hier overklast hij zichzelf in ieder geval in vergelijking met die film. Het is een zeer lollig personage die regelmatig voor een komische noot zorgt maar ook een vermakelijke toon.

Buiten Rollins is er wat minder te zien. Alles komt echt van Rollins af dat deze film zo kijkbaar maakt. Want op andere vlakken schiet deze film iets te kort. Zeker op het gebied van gore is het allemaal te braaf. Bovendien is de CGI van het bloed brak. Zodra ze gewoon met fake blood werken, ziet het er beter uit.

Maar de bruutheid blijft uit. Ergens heeft zo'n film als deze dat juist nodig. Daar is Rollins dan ook ideaal voor. Voor de rest soms interessant camerawerk en prima locaties. Het stadje is genoeg gedetailleerd vormgegeven om te voldoen aan de film zelf.

Loop is erg leuk. Regelmatig zijn de grappen raak. Het droge karakter van Rollins zorgt regelmatig voor een lach. Bovendien ook gewoon een erg leuk karakter die je bijna zonder moeite mee weet te krijgen. Ik heb dit soort karakters lang gemist.

Voor de rest geinige wendingen, al begint de film zichzelf soms iets te veel herhalen. Dat Rollins constant geslagen of geschoten wordt zonder neer te vallen is na een tijdje iets te veel gedaan. Maar het hoort erbij, en het blijft wel vermaken, dus veel heb ik er niet over te klagen.

Ik mis wel de brute horror die deze film nodig heeft, maar voor de rest een erg vlotte, vermakelijke film.

Het zal wel aan mij liggen, maar ik zie absoluut geen humor in deze prent. Horror is er dan gelukkig wel, maar wat een saai hoofdpersonage en het verhaal stelt ook al niet veel voor. Op het einde wordt het waarom wel allemaal duidelijk, maar ik vond het een zit van bijna 100 minuten niet waard.

Wat een heerlijke droge horror film. Fijnin beeld gebracht, heerlijke soundtrack en een fantastische rol van Henry Rollins.

Origineel en geestig. Top vermaak. Nu op Netflix.

4*

“Could you just not look at me? It's just uh, you know with uh - the blood and the holes in your head - Oh, God! Just don't look at me! “

Best een vage film en op het eerste gezicht leek dit ook niet echt een interessante film maar eigenlijk ben ik er tijdens het kijken aardig door verrast en was het nog best een leuke aangename zit die nergens te lang duurde en eigenlijk met een aardig tempo door rolde. De film lag al wel een aardig tijdje op mijn pad, de trailer heb ik altijd leuk gevonden maar nooit de motivatie gevonden hem aan te zetten. Tot ik hem tegen kwam op Netflix, dan kon ik hem toch niet meer laten liggen.

De film kent een hoge dosis humor waar het wel even duurde voordat ik dat door had. En de humor moet je wel vallen want de droogste en zwartste (mag ik dat nog zeggen?) humor komt voorbij, en daar houdt ik nou net erg van: niet serieus maar ook niet over de top met veel geschreeuw, lekker neutraal en vlot.

Het verhaal was wat onduidelijk, hoe en wat precies kon ik niet ontcijferen (hoe Jack zo is geworden) al vond ik dat er niet direct meer toe doen. Het doel was dan wel duidelijk, hij moest zijn dochter vinden die door een bepaalde groepering gegijzeld is en deze terug zien te krijgen met de nodige actie momenten van dien, hij kan namelijk niet dood en leeft al sowieso een eeuw lang want hij heeft de eerste wereldoorlog meegemaakt.

De neutrale karakter staat ‘Rollins’ erg goed. Overigens nooit geweten dat de beste man een filmcarrière heeft en überhaupt mee speelt in de film, notabene de hoofdrol. Ik ken hem voornamelijk van het nummer ‘Low Self Opinion’ waar hij in zingt, overigens ook met zijn band ‘Rollins Band’ waar ik een tijd veel aan had toen het met mij persoonlijk niet heel goed ging. Toffe band en leuke muziek maakt hij met zijn bandje, geen idee of het nu nog actief is of bestaat zelfs.

3.0*

Rollins is goed gecast als Jack, een depressieve, sociaal onhandige vijftiger die zijn dagen slijt met koffie drinken, televisie kijken en bejaardenbingo. Al gauw verschijnen er figuren uit zijn schimmige verleden die met hem proberen af te rekenen, maar dat gaat ze niet al te best af. Tegelijkertijd verschijnt dochter Andrea [Jordan Todosey] onverwacht opnieuw in Jacks leven en moet hij proberen te voorkomen dat zij een pion wordt in het dodelijke spel waarin hij verwikkeld is. Combinatie van horror, misdaad en komedie werkt niet altijd en de toenemende gore leidt teveel af van wat een interessant misdaaddrama had kunnen zijn. Onevenwichtig dus, maar Krawzcyk verdient bonuspunten voor originaliteit.

Wat een verschrikkelijke film, hoe kunnen ze het maken. Niet spannend, eng enz. Slechte acteurs die er niks van bakken.

Een horrorkomedie die zich stap voor stap ontrafelt. Niet dat het verhaal zo ingewikkeld is, maar de ware toedracht komt niet vanaf de eerste minuut boven water. Henry Rollins speelt een solitaire man die droog van zich afbijt als hij wordt lastig gevallen. De droge humor ligt me wel en zorgt voor leuke scènes. Zoals te verwachten wordt het iets minder als de pointe helemaal bekend wordt, maar gelukkig ligt de focus daar niet te hard op. Eigenlijk is het een film stijl The Equalizer, maar dan indie en met een hoek af.

Matig.

Apart filmpje, dat zeker. Iets tussen horror en komedie, met nog wat elementen uit andere genres (romcom?), maar evenzeer een film die eigenlijk geen kant kiest. Dat is een mes dat aan twee kanten snijdt. Het is speciaal, maar op het momenten waarvan het volgens mij écht de moeite kan worden, geeft de film niet thuis. Ik blijf daardoor wat op m'n honger zitten, terwijl ik eigenlijk wel hou van gortdroge, uitgebluste protagonisten die jan en alleman beu zijn.

2,5

Hele aparte film! Alles voelt heel droog aan en echt 0 emotie maar dat gaf juist de comedy vibe aan deze film. Heb mij heel erg vermaakt met dit filmpje maar wat een verschrikkelijk kut einde waar je helemaal niks aan hebt....

✪2,5

Geen idee waarom ik deze film ooit maar 1,5* gaf. Zo te lezen omdat de film de verwachtingen van de trailer niet waar maakte.

Nu ik na jaren de film (zonder verwachtingen) terug kijk vond ik het toch wél een goede film. Toegegeven de aktie en de heftige scènes hadden wél wat meer in beeld gemogen. Nu is er wel veel bloed, maar horror wordt het nergens. Ee zwarte komedie is het dan absoluut weer wél.

Eigenlijk zou ik een 3,75* willen geven, 3,5 is eigenlijk te weinig en 4* weer net niet waard.

Kon er net mee door, einde ben ik niet tevreden mee, iets met een nachtkaars.

Review Moviemeter horror challenge 2024: Ook zo`n krappe voldoende die ik al eens voorbij had zien komen, maar voor de korte tijd dat ik had om een filmpje te kijken geen zin om verder te zoeken, dus deze maar aangezet. Ik ben niet heel bekend met het verhaal van Cain, dus lange tijd wist ik niet precies waar de oorsprong van de film vandaan kwam, het hele verhaal rondom de dochter en de maffia heeft wat mij betreft ook weinig meerwaarde. Het gaat vooral om het stoicijnse/onverschillige/depressieve gedrag van Jack en het uitpluizen waar dit nu vandaan komt. Het is vormgegeven in een donkere setting met een humoristisch randje, ik kon het wel waarderen, wie zou er niet zo onverschillig worden na ettele duizenden jaren... En dat was nummer 50! Eens zien of ik de 60 nog aantik deze week of dat we ergens in het midden blijven hangen. Ik kan er overigens niets aan doen, maar als ik Steven Ogg zie of hoor, moet ik direct aan Trevor denken