ad
  • 139.898 films
  • 6.662 series
  • 20.218 seizoenen
  • 435.037 acteurs
  • 281.764 gebruikers
  • 8.110.002 stemmen
Avatar
 
banner banner

Gangs of New York (2002)

Misdaad / Drama | 167 minuten
3,47 3.379 stemmen

Genre: Misdaad / Drama

Speelduur: 167 minuten

Oorsprong: Verenigde Staten / Italië

Geregisseerd door: Martin Scorsese

Met onder meer: Leonardo DiCaprio, Daniel Day-Lewis en Cameron Diaz

IMDb beoordeling: 7,5 (412.031)

Oorspronkelijke taal: Engels

Releasedatum: 14 december 2002

Over Gangs of New York

"America was born in the streets."

De film beslaat de periode tussen 1846 en 1863 in New York's "five points", destijds het gewelddadigste gebied ter wereld. De Ierse immigranten die New York binnenkomen zorgen voor verschillende conflicten met de oorspronkelijke inwoners. Amsterdam Vallon, de zoon van een van deze immigranten, is uit op wraak na de dood van zijn vader.

imageimageimageimageimageimage

Externe links

Social Media

Volledige cast

Acteurs en actrices

Amsterdam Vallon

William "Bill the Butcher" Cutting

Jenny Everdeane

William "Boss" Tweed

Happy Jack Mulraney

Johnny Sirocco

"Priest" Vallon

Walter "Monk" McGinn

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van shrink

shrink

  • 1606 berichten
  • 1831 stemmen

Langdraderige film. Nee zeker geen topper.


avatar van Grindhouse62

Grindhouse62

  • 1887 berichten
  • 13815 stemmen

Night's Watch schreef:

De vierde film van Scorsese met DiCaprio in een hoofdrol die ik zie en het is voor de vierde maal een pareltje, wat kunnen die twee fantastische films maken.

DiCaprio speelde weer erg sterk en had in Daniel Day-Lewis een waardige tegenspeler, ook de overige rollen werden sterk neergezet. Door de lange speeltijd krijgen de personages tijd om zich goed te ontwikkelen wat de eindstrijd ongelofelijk sterk maakt.

De film begint meteen erg sterk en het gevecht aan het einde van de opening geeft meteen aan wat voor een film het gaat worden, de film heeft de verwachting na de opening waar kunnen maken

Het plot is niet ijzersterk maar het verhaal wordt prachtig neergezet in een sterke setting. De Ierse immigranten in Amerika doen het altijd goed in films maar een film die deze tijdsperiode laat zien is nieuw voor mij. Het komt door de acteerprestaties en soundtrack allemaal goed tot zijn recht. De lange speelduur is hierbij totaal geen belemmering, ik heb me geen moment zitten vervelen.

ik kan mij goed vinden in deze recensie. Ook de tijd waarin zich het verhaal afspeelt, 1863 spreekt mij aan. Het geheel is heel sfeervol in beeld gebracht. De sets zijn perfect en er wordt goed geacteerd. Ook voor mij geldt, dat als de film mijn aandacht blijft vasthouden, de speelduur geen probleem is. Deze film is gelukkig in mijn bezit. 5.0


avatar van stratmans

stratmans

  • 566 berichten
  • 573 stemmen

goed verhaal, goede acteurs, slechte decors, duurt te lang


avatar van Lovelyboy

Lovelyboy

  • 1461 berichten
  • 1232 stemmen

Inmiddels meerdere keren gezien en altijd tot de conclusie gekomen dat de film te kort schiet en onbedoeld verdwaalt in een te opgeklopte toestand tussen feit en fictie.

Een meer dan prima achtergrond wordt in eerste instantie gepresenteerd met een x-aantal feiten die meer dan behoorlijk kloppen zoals de bende oorlogen, The Dead Rabbits, The Bowery Boys, politieke betrokkenheid, Bill Cutting alias William Poole, Hell Cat Maggie met haar klauw en gepunte tanden, en de situering rond The Five points in Mulberry Street Manhatten. Samen met de aankleding en het rauwe gevecht in de besneeuwde straten begint begint de film meer dan prima. Tot dan denk ik altijd, zou ik het dan toch verkeerd gezien hebben...? Nee, helaas.

Eenmaal na de terugkeer van Amsterdam vervalt de film in een te traag tempo naar de zogenaamde wraak. Iets dat niet alleen veel te veel gerekt en uitgesponnen wordt, maar mij persoonlijk ook nergens raakt, omdat het karakter Amsterdam te eendimensionaal is. Dat geld ook in zekere mate voor Bill the Butcher die slechts een enkele keer echt indruk maakt en aanspreekt, dat terwijl Lewis er het best van probeert te maken. Behalve het niet bijzonder aansprekende verhaal verzand de film daarnaast teveel in een pretentieus, te gestileerd, en vooral te lang geheel dat niet de aandacht weet vast te houden. Daarnaast voelt de film ondanks enkele kloppende feiten te gemaakt en overdreven over. De montage tijdens sommige gevechten is soms ook erg raar en voegt weinig toe. Voeg daar ginnegap Cameron Diaz aan toe met die onnozel blik in de ogen en domme giechel, iemand die ik altijd erg moeilijk serieus kan nemen, en de film staat eigenlijk op een kansloze achterstand. Nog niet te vergeten dat de soundtrack soms als een tang op een varken slaat.

Neen, voor de zoveelste keer tot de conclusie gekomen dat deze Scorsese niet aan mij besteed is en het me ook een raadsel is dat de film zoveel lof oogstte en nominaties kreeg.


avatar van cinemanukerke

cinemanukerke

  • 454 berichten
  • 390 stemmen

Laten we eerst even rechtstaan en een groet brengen aan ‘the greatest living director’ Martin Scorsese. Respect is immers groot. Sinds het door de school of arts gefinancierde The big Shave (ja, zelfs zijn kortfilms behoren tot de filmgeschiedenis) in 1967 is hij nog steeds decennia per decennia filmklassiekers aan het distilleren. Graag een geniale Scorsese film ? Wel, keuze zat. We schuiven Gangs Of New York naar voor. De film creëerde al een buzz nog voor het in de zalen kwam. Op dat moment was de wereld nog steeds 9/11 aan het verwerken (en ook die film had er mee te maken want de release kwam daardoor met een jaar vertraging en er was zelfs kleine consternatie over het eindschot) maar in filmland scheen er al licht aan het eind van de tunnel. Een nieuwe Scorsese kwam eraan. Zijn eerste van het nieuwe millennium. Maar de vele berichten dat de productie niet van een leien dakje was verlopen, verontruste de filmliefhebbers. Was dit een verminkt werk ? Ik stond alvast te trappelen van ongeduld aan de bioscoop tijdens het zeer drukke openingsweekend – de kerstperiode was net voorbij, iedereen tintelde nog van goede voornemens - en de vraag op iedereen zijn lippen was : Was Mr Marty terug in vorm? Een volmondig JA. Het was liefde op het eerste zicht. Een episch spektakel, een set gebouwd in de roemrijke cinecitta studio’s in Rome waar ook zijn helden als Fellini hebben gefilmd, een historische gebeurtenis als achtergrond nl draw riots act - een donkere bladzijde waar de meeste amerikanen zelfs niet van gehoord hebben – en de thesis dat zijn geliefde new york is opgebouwd door bendeleden, zie daar de hoofdingrediënten voor een meeslepende film. Scorsese brengt een grote authenticiteit in deze film. Niet verwonderlijk. Hij is een grote fan van het neo realisme in italie. Daar liggen zijn roots zowel cinematografisch als cultureel zoals je in de uitstekende documentaire 'il mio viaggo in Italia' kan zien. Een parel voor de filmliefhebber. Je krijgt een wandeling doorheen de klassieke Italiaanse cinema aangeboden met commentaar van Scorsese als een begeesterde filmkenner. De man heeft wel meer boeiende documentaires gemaakt zoals A personal journey with Martin Scorsese through American films, The last waltz (over het laatste concert van The Band), No direction home (over Bob Dylan). Maar we dwalen af en dat gebeurd wel meer bij Scorsese. Terug naar GONY. De film opent met een meesterlijke opgebouwde sequentie. Meteen is de klasse zichtbaar. De majestueuze set van Dante Ferretti (labyrinth van kelders), de score van Howard Shore (panfluit en trommels), de camerabewegingen van Michael Baulhaus (lange steadicam die door de gangen dwaalt en die de personages introduceert), de montage van Thema Schoonmaker (het gevecht in de sneeuw) en de dramatiek (Scenario van Jay Cocks en bijgewerkt door o.a. Steve Zaillan – zie nr 83) waaruit de ruggengraat van het verhaal zal gevormd worden. De wraak van een zoon voor een vermoorde vader. Maar jaren later, wanneer de zoon (Leonardo Di Caprio) wraak wil nemen, begint er een vader-zoon relatie te groeien tussen hem en de moordenaar (Daniel Day Lewis). De innerlijke conflicten stapelen zich op en hij moet de juiste keuze maken. Het was het begin van de samenwerking met Di Caprio. De jonge acteur zat verveeld met zijn faam als Titanic vedette en wou auteurs films maken ipv Hollywood formule films. Met Scorsese aan het roer was dit voor hem de ultieme start om serieus genomen te worden als acteur (dat hij iets te zeggen heeft, bleek later ook uit zijn acceptance speech op de oscaruitreiking voor zijn rol in The revenant). Het klikte tussen hem en Scorsese en intussen is de samenwerking gegroeid in o.a. de – we gebruiken het woord zonder schroom opnieuw - geniale genrefilm Shutter Island. Maar de ster, de creatie van de film is natuurlijk Daniel Day Lewis die met zijn Bill the butcher een personage creëert dat altijd zal blijven hangen. Een recht door zee man met gevoelens (hij ontfermt zich over een meisje zonder zich op te dringen, hij neemt de jongen in bescherming) maar ook meedogenloos om zijn doel te bereiken en verraad te straffen. Type acteur (gedrevenheid, prettig gestoord) dat zich helemaal in een rol vastbijt. De acteur was zuinig met zijn rollen – hij had voordien een sabbatperiode van 5 jaar ingebouwd – maar kreeg des te weer oscarnominaties (ook voor deze rol) en kaapte in zijn carrière 3 beeldjes weg. Zo zijn we beland bij een hekel punt. Want Oscar had geen oog voor Scorsese. Nog steeds was er geen oscar voor beste film of beste regisseur. Met GONW waren er alweer oscarnominaties (10 !) maar geen enkele oscar werd binnengehaald. Met The aviator was het zelfs een openlijke flirt naar oscar (een meer toegankelijke en onderhoudende film – en toch geniaal - met 4 gewonnen oscars als gevolg) maar nog steeds niet de ultieme oscar best director. Pas met The departed was het raak. Na jarenlang veronachtzaam geweest te zijn (ongelooflijk !) won hij de Oscar voor beste regisseur en daarmee was een periode afgesloten. Het opende vensters, men ging naar zijn films kijken, ze brachten geld op en hij werd een 'hot director'. Het was niet altijd zo. Scorsese was eind jaren '90 bij het grote publiek vooral bekend om zijn 'maffia' films. Maar hij was veel meer divers. Zoals The age of innocence. Een kostuumdrama (ook Daniel Day Lewis was van de partij al was dit een minder opvallende vertolking) en opnieuw een - we kunnen er echt niks aan doen – geniale film maar het tempo was laag en kijken vergde een inspanning. Maar het was een meesterlijke observatie van een ongeschreven sociale code dat iedereen eind 19 eeuw in New York volgde. De 2 hoofdpersonages proberen uit te breken maar worden door hun omgeving gecorrigeerd. Het einde – de bewustwording van die samenzwering - is één van de meest intense scenes. Maar we dwalen af. Beeldje of geen beeldje : GONY is een grootse film. Nochtans rapporteerde de telex veel discussies tussen de producent Weinstein en Scorsese (over geld, over de lengte van de film en over de dosis geweld). Uiteindelijk verklaarde Scorsese dat dit de film was die hij wou maken en dit was dus de definitieve versie. Er zou geen director's cut volgen. De film zit vol met fantastische cinema momenten. Zowel visueel (camerabewegingen alla de lange kraanschot waarin men de aanwerving van soldaten volgt en dan draait naar de lijkkisten) als inhoudelijk. Er is het groot verhaal – de geschiedenis met de burgeroorlog op de achtergrond - en het kleine persoonlijk verhaal van een jongen die eerherstel wil voor zijn vader. De 2 verhalen komen magnifiek samen in het laatste kwartier (letterlijk in hun leven geploft). Scorsese is een passionele filmliefhebber en in de film zitten verwijzingen naar zijn favoriete klassiekers zoals bv de scene wanneer Bill en de bende in de straat lopen met vuurwerk op de achtergrond (gepikt uit Il gattopardo) of de scene wanneer bendeleden bij een vuurgevecht door een winkelraam worden gegooid (geleend bij The wild bunch). En de mars muziek die we horen is dezelfde als bij Kubrick's Barry Lyndon). Hebben we nu alles gezegd ? Nee, over Scorsese kun je blijven praten. Zelfs al zijn de jaren '70 met Mean streets en Taxi driver aan mij voorbijgegaan dan nog heb je een koffer vol meesterwerken. Met die koffer op een onbewoond eiland zou ik zelfs de rondingen van Vrijdag vergeten.

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 70 : Gangs of New York