menu

Into the Wild (2007)

mijn stem
4,06 (5857)
5857 stemmen

Verenigde Staten
Roadmovie / Drama
148 minuten

geregisseerd door Sean Penn
met Emile Hirsch, Catherine Keener en Marcia Gay Harden

Christopher McCandless (Emile Hirsch) laat zijn leventje voor wat het is en vertrekt naar de wildernis van Alaska. Zijn kaart van het gebied gooit hij weg, en zijn voedselvoorraad lijkt bij lange na niet voldoende te zijn. Een verhaal over de aantrekkingskracht van de natuur en complexe relaties tussen een vader en zoon.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=g7ArZ7VD-QQ

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van toonhoeven
5,0
max cady schreef:
(quote)


Over afzetten tegenover de maatschappij komt misschien Falling down in de buurt maar dit is voor de rest natuurlijk een hele andere film. Wel een goede film toonhoeven !!


hey dankje voor de goede tipmax cady , maar ik zocht eigenlijk meer eigenlijk naar echte travel/roadmovies zoals Wild en Tracks weet je zo nog een goeie?

avatar van max cady
Nee geen idee toonhoeven Moet wel zeggen dat ik na het kijken van The secret life of Walter M... enorm veel zin had gekregen om naar Ijsland te gaan!! Maar goed, dat is niet helemaal wat je vroeg.. Je linkjes in je tekst werken trouwens niet ..

4,5
toonhoeven schreef:
(quote)


hey dankje voor de goede tipmax cady , maar ik zocht eigenlijk meer eigenlijk naar echte travel/roadmovies zoals Wild en Tracks weet je zo nog een goeie?


Ik zou de Motorcycle Diaries ook eens kijken dan. Denk dat je die wel kan waarderen.

avatar van PG01
5,0
Herzien na het lezen van het boek. Ben inmiddels de tel kwijt geraakt hoe vaak ik deze film gezien heb, ik gok rond de 10 keer, maar het blijft goed. Het boek voegt overigens veel toe aan de film.

avatar van mcdaktari
Ik heb deze film weer eens opnieuw gekeken want ik had hem niet in mijn gedachten als een film die bijna alle records verbreekt, maar als ik het hoge score hier zie dan zou je dat toch wel verwachten.
Niet dat het een slechte film is, maar persoonlijk vind ik het niet meer dan een aardige film, niks meer niks minder. En nu ik "Into The Wild"opnieuw gezien heb blijf ik erbij dat ik het geen topper vind.
Maar daar gaan we weer, het blijft natuurlijk een kwestie van smaak. Maar even voor de duidelijkheid slecht is de film ook zeker niet.

3,0
Voor een film die gedurende de gehele speelduur op zoek is naar intrinsieke motivaties, grensoverschrijdende vergezichten en baanbrekende kritiek is het opvallend dat het geen enkel vernieuwend, origineel perspectief aanlevert. Zijn het nou de ouders of toch die verdoemde 'society' die het niet begrijpen? Veel verder komt de film niet betreft zijn filosofische queeste. Daarom noem ik het lichtjes aanmatigend van Penn om de hele film te voorzien van een zeurende voice-over of letters op het scherm. Nu begrijp ik dat de zoektocht van een ontspoorde, in een existentiële crisis verkerende jongeman ook niet veel verder hoeft te gaan dan zijn burgerlijke ouders of de streberige maatschappij, maar het hoeft allemaal niet 150 minuten lang door de neus geboord te worden.

De mensen die hij ontmoet zijn eigenlijk ook niet bijster interessant; of het nou overjarige hippies of sentimentele pensionado's betreft, ze ontstijgen nauwelijks hun clichébeeld. Desalniettemin is niet alles slecht of vervelend aan deze film, bij wijlen zit er wel degelijk een shot bij dat alleraardigst is bijvoorbeeld. Ook het hoofdpersonage is niet slecht gecast en de vader in kwestie is ook nog best interessant om naar te kijken. Alleen de 150 minuten en de opdringerige boodschap maken deze prent niet geheel memorabel. Kijk dan naar The Graduate, en vervolgens de interpretaties door recensenten, als je op zoek bent naar frisse inzichten betreffende gedesillusioneerde begin twintigers.

avatar van Zwolle84
3,5
Zo, ik heb m'n portie Eddie Vedder voor de komende tien jaar weer gehad.

(verwijderd)
Ik zag Into the Wild voor het eerst én voor het laatst zo'n 4 jaar geleden en het enige wat ik nog wist zo'n 3 uur geleden was dat ik destijds Alexander Supertramp zijn opvatting over het leven fantastisch vond. Eigenlijk had ik serieus geen idee waar de film de nummer 4 positie in mijn toplijstje aan had te danken, maar nu wel weer: Sean Penn heeft een avonturenfilm gemaakt die op meerdere vlakken adembenemend is, met de (natuur)beelden vanzelfsprekend voorop.

Interessante karakters met bijbehorende chemie en dialogen tussen elkaar zijn constant aanwezig, waaronder Wayne, Jan, Rainey, Tracy en uiteraard Franz die er nog even een schepje bovenop deed het laatste halfuur. Dit allemaal naast Emile Hirsch als Alexander Supertramp, die deze prestatie nimmer nooit gaat evenaren: één van mijn favoriete filmpersonages.

De quotes over het leven en vooral de wereld uit boeken vond ik vrijwel allemaal boeiend en een aantal waren zelfs vrij herkenbaar binnen bepaalde grenzen.

Eddie Vedder zorgt voor de mooiste score ooit waarvan een groot gedeelte zang is. Luisterend naar Just Breathe type ik deze recensie, een nummer die perfect zou passen bij Supertramp's avontuur, stel je dit nummer voor tijdens de laatste minuten.
Ook de instrumentale muziek verdient minimaal om genoemd te worden.

Gedurende de 2,5 uur zijn mij bijvoorbeeld de handvol kritiekpunten hierboven compleet ontgaan. Kan me geen minpunt bedenken zo snel. Fijn dat er in de afgelopen 4 jaar een keer iets niet is verandert aan mijn filmsmaak.

avatar van Valii
4,0
Heeft met het verstrijken van de jaren wel wat aan kracht ingeboet, maar dat was, gezien de indruk die deze film aanvankelijk op mijn maakte, haast onvermijdelijk. Niettemin blijft dit een sterke roadtrip met een aansprekend verhaal, sympathieke karakters en mooie natuurbeelden. Ook de muziek van Vedder past uitstekend. Misschien niet meer de film die mij tot op het bot weet te beroeren, maar wel een die je met een gerust hart kunt opzetten en bijna iedereen weet te bekoren.

avatar van IH88
4,0
“Happiness only real when shared.”

Je hebt wel eens van die films die tweeënhalf uur duren, maar waarbij de tijd voorbij vliegt (of even stilstaat). Bij Into The Wild is dat het geval. Door het verhaal, de weergaloze beelden, de muziek van Eddie Vedder, de voice-overs en de regie van Sean Penn wordt je als het ware de film ingezogen en voordat ik het wist was er al een uur voorbij.

Chris is een wat moeilijk te doorgronden persoon, maar ik had wel het gevoel naar een echt mens te kijken met al zijn positieve- en negatieve karaktereigenschappen. Het ene moment zit je naar een betweterige en naïeve 'know it all' te kijken, en het andere moment naar een breekbare jongeman die totaal onvoorbereid aan zijn gevaarlijke reis is begonnen. De ene kijker zal hem een inspirerend figuur vinden en de ander een naïeve en domme jongeman. Ik neig naar het laatste, maar dat betekend niet dat ik Into the Wild een slechte film vindt. Integendeel, want ik hoef een personage niet sympathiek te vinden of te begrijpen om zijn avontuur intrigerend te vinden. Een mengeling van persoonlijke omstandigheden, sociale isolatie, een zucht naar avontuur en de liefde voor de natuur heeft hem tot dit leven doen besluiten, en dat is voor mij genoeg. De niet-chronologische vertelwijze van Sean Penn helpt daar ook bij. Net zoals het acteerspel van Hirsch, Jena Malone, Hurt, Harden en Hal Holbrook in een geweldige bijrol op het laatst. En de cinematografie en de muziek maken het helemaal af.

avatar van Ajax&Litmanen1
5,0
Ajax&Litmanen1 schreef:
Wel trek ik mijn 5* in en maak ik er 4,5* van. De film is af en toe toch wel een beetje rommelig door van de hak op de tak te springen en misschien wordt het verhaal van Chris ietswat eenzijdig weergegeven. Wie weet maak ik er bij een volgende herziening over een paar jaar weer de maximale score van. Grootste film.


En 7 jaar later maak ik er weer de volle vijf sterren van.

Recent kocht ik in de winkel de Blu-ray en die heb ik dit weekend weer eens opgezet. De film pakt me elke kijkbeurt weer, volgens mij was het de derde keer nu. Het is de perfecte roadmovie en ook echt een film om eens goed over na te denken. Niet elke keuze die Christopher maakt vind ik even goed (hij had prima eens zijn zus een teken van leven kunnen geven met een brief of telefoontje), maar een hoop acties vallen weer wel goed te begrijpen. Je kan het arrogant vinden dat hij mensen als Ron uit hun eigen wereldje probeert te halen, maar de intenties zijn goed. De wereld is zo mooi, het is te jammer als je er geen moeite voor doet om het te bekijken. Ook de bijrollen maken het extra mooi. Hal Holbrook is natuurlijk fenomenaal als de oude Ron. Echt bijzonder ontroerend, hun laatste scene samen. Kristen Stewart vond ik ook een mooie bijrol spelen als jong, iets wat naïef meisje die erg gesteld op hem raakte. Zo richting het einde was het mooi dat Christopher ook zelf een beetje door kreeg dat zijn waarheid niet de enige waarheid is. De prachtige quote ''Happiness only real when shared'' was dan ook zelden zo passend.

5* (was 4,5*)

avatar van Antonev
3,5
Mooi en droevig. Kwam voor mijn gevoel wat aarzelend op gang, maar wist gelukkig toch redelijk vlot te boeien. Het was wel heel anders dan ik vooraf had verwacht.

3,5
Film lang geleden al eens eerder gezien. Een aantal scenes zijn me altijd goed bijgebleven. En ook nu zijn ze nog steeds indrukwekkend. Wel stond hij in mijn herinnering als dat de film veel meer chronologisch was opgenomen. Maar hij schakelt eigenlijk constant heen en weer met flashbacks. Wat overigens niet storend is. Ook grappig is dat ik nu samen met iemand keek die heel gedetailleerd naar kleine dingen keek. Zo vond ze dat de hoofdpersoon wel heel veel verschillende kleren bij zich had. En ook had hij kennelijk meerdere brillen. Dingen die mij niet waren opgevallen. De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en mij is altijd de vraag bijgebleven, waarom hij nooit naar een andere weg terug heeft gezocht. Op een gegeven moment wilde hij terug maar kon hij onmogelijk de rivier weer over en koos hij er voor om terug te gaan naar de bus. Maar die bus stond daar toch ook niet zomaar. Die is over een weg daar gekomen en niet over de rivier.

avatar van Fisico
4,0
De film staat al 3 jaar op mijn to watchlijstje en werd nog meer aangewakkerd doordat in Vlaanderen de film en het boek extra onder de aandacht kwam via het reisprogramma van avonturier Tom Waes. Gisteren kwam het er eindelijk van. Sean Penn stond achter de regie en het script om de bestseller van Jon Krakauer uit 1996 van beelden te voorzien. Het (e-)boek heb ik ook in mijn bezit en misschien moet ik hiervoor ook even tijd voor vrijmaken.

Wat bezield een jongeman van 21 die een belovende toekomst voor zich heeft, opties heeft om in Harvard te studeren en een mooi gevulde bankrekening heeft om ... plots alles achter te laten en de wijde wilde natuur in te trekken? Moeten we Christopher McCandless beschouwen als een naïeve idealistische hippie of als een domme egoïstische jongeman? Hoewel Christopher McCandless een innemend, respectvol en beleefd persoon is, mag de romantisering van zijn personage niet uit het oog verloren worden. Zijn ouders en zijn zus worden in het ongewisse gelaten van zijn plannen om alles en iedereen achter te laten. De vaststelling dat hij écht weg is, is dan ook een grote shock. Hij heeft alles in scène gezet zodat hij tijd won en de nodige voorsprong had om zo weinig mogelijk sporen achter te laten. Hij neemt een andere identiteit aan om er toch maar zeker van te zijn dat hij niet opspoorbaar is. Wie doet nu zoiets binnen de context van déze familie?

Kijk, McCandless heeft een eigenwijze kijk op het leven. En ja, hij heeft op vele vlakken een punt. Zouden zijn ouders ingestemd hebben met zijn plannen? Vermoedelijk niet, maar dat is geen reden om zo te handelen. Ok, hij heeft erg geleden onder de scheiding van zijn ouders. Inderdaad, we leven in een hypocriete egoïstische materiële en kapitalistische samenleving. Ik snap best dat hij het juk van de valse veiligheid wou afwerpen. Ik begrijp best dat hij zich een slaaf van het systeem voelde. Dat het leven een gouden kooi is, een leugen, een luchtbel. En het feit dat hij spuwde op de hyprocrisie, het oordelen en veroordelen voor de schijn van de wereld, buren en familie, noem maar op ... Maar de manier waarop hoe hij zijn plannen tot uitvoering laat komen, is minder netjes. Hij is een rebelse idealistische jongeman wiens overtuigingen gebaseerd zijn op boosheid.

Chapeau overigens voor de aanpak van de reis. Het is wel heus wat meer dan wat 'kamperen'. Naast de adembenemende natuurbeelden van de Colorado River en de bossen/bergen van Canada/Alaska waren de meest interessante stukken aan de 'Magic Bus'. Zijn boekjes over eetbare en niet-eetbare wilde planten en hoe hij vlees moest conserveren kwamen van pas. De scène met de eland toonde aan dat het op praktisch vlak niet allemaal zo evident is. Je hebt niet zomaar een frigo of diepvries ter beschikking. Het was zowat de grootste fout uit zijn leven, schreef hij...

De beelden van Salvation Mountain in Slab City bijvoorbeeld waren ook erg mooi. De kleurrijke figuren die hij tegenkomt was fijn om volgen (zeker de oude Ron). Al waren de scènes waar hij werkelijk alleen was het meest boeiende om te volgen. De eenzaamheid komt sterk naar voren. Door het eten van verkeerde planten gaat zijn gezondheid fel achteruit. Hij vermagert, droogt uit en sterft uiteindelijk van ontbering. Eddie Vedder luistert met zijn mooie muziek de film op. Into the wild is een indrukwekkende roadmovie geworden, iets te geromantiseerd, maar best prima en eentje die zeker blijft hangen. Hij heeft zeker ergens een punt over de consumptiemaatschappij, maar dat betekent niet dat we allen naar Alaska moeten trekken, gelukkig maar.

avatar van Alathir
4,0
Prima review, Fisico! Ook ik vond het egoïstisch hoe hij omging met zijn ouders en zus. Op een bepaalde manier is hij ook ondankbaar. Zijn ouders wouden en konden hem heel wat materiële dingen geven en steunden hem in het halen van een hoger diploma. Dat was niet genoeg voor Mr. Supertramp, het was zelfs téveel. Hij heeft dat geld niet nodig, hij heeft die auto niet nodig, hij heeft enkel een boekje nodig over welke planten hij nu kan eten en welke niet. Ik kan hem ergens wel begrijpen hoor, maar een rebellie in je eentje kan je niet winnen en keert uiteindelijk toch tegen je.

Geluk zit zeker in kleine zaken die je met geliefden (vrienden, familie,...) kan delen. Toch vraag ik me af, was hij echt gelukkig toen hij stierf? Volgens mij toch niet. Van een vergiftiging word je niet bepaald gelukkig, gok ik. En had hij geen spijt dat hij nooit meer iets had laten horen aan zijn familie? Vast wel. Ok, zijn ouders hadden de laatste tijd veel ruzie en dat soort dingen maar het zijn ook maar mensen die proberen hun leven te leven. En ja, zij doen het volgens de regeltjes van de maatschappij die ons oplegt om te werken en te presteren. Is het verkeerd om daar als mens in mee te gaan? Ik denk het niet, want aan het einde van de film weten we hoe het met de andere optie afloopt. Het toppunt is dat McCandless goed weet hoe de wereld in elkaar zit, maar hij wil er niet aan meedoen. Dat is dan ook zijn goed recht, maar wat heeft het hem nu eigenlijk écht opgeleverd?

Al bij al vond ik het een boeiende zit, een film als deze doet me altijd wel even stilstaan bij de echte zin van het leven en bij de verderfelijkheid van de maatschappij. Voor mij staken de scènes met de oude veteraan Ron Franz erbovenuit. Erg oprecht en geen vals gemaakt sentiment, knap! Uiteindelijk ben ik niet voor of tegen Alex zijn beslissingen. Het vergt zeker ballen om alles achter te laten, maar langs de andere kant bleef ik onverschillig gewoon op basis van de manier dat hij zijn familie had achtergelaten. Zijn dood deed me dan ook weinig, hoewel hij in het algemeen een vriendelijke kerel leek te zijn. Bij het einde van de film wou ik graag nog meer zien. Met de muziek en sfeer van deze film had ik gerust nog een uurtje kunnen doorkijken.

avatar van Fisico
4,0
Alathir

Ik voegde trouwens de daad bij het woord en las voorbije week het boek Into the wild van Krakauer. Het boek leest trouwens vlot weg en met 200 blz ben je er. Vele zaken komen terug en de hoogtepunten in het boek zijn eveneens die van in de film (de eland, de bus, de vriendschap met Ron).

Ik heb overigens mijn quotering aangepast met een 0,5* naar beneden omdat het boek me toch wat een ander (of bevestigend) gevoel gegeven heeft. De romantisering of cultstatus van het personage in de film ligt er naar mijn aanvoelen nog dikker op dan ik dacht. In het boek worden de kritieken in de pers of van lezers niet onthouden. Chris wordt bestempeld als onwetend, naïef, arrogant, egoïstisch en zelfs dom om zo onvoorbereid de wildernis in te trekken, mede door het feit dat "bewoonde" elementen in de regio van de bus helemaal niet zover verwijderd waren van de bus.
In de film leek hij mij alvast niet zo onvoorbereid. Er werd nu wel geen picknickuitstap gemaakt, maar de realiteit is eigenlijk nog 10x erger.

Fijn ook om in het boek de doodsoorzaken geanalyseerd te zien. De familiale situatie (echtscheidingsperikelen van zijn ouders werden daarentegen maar beperkt aangehaald). Wat wel steeds terugkomt en ook zo bleek in de film was zijn innemende spontane karakter: erg fijn in de omgang, vastberaden, belezen en intellectueel, betrouwbaar, vriendelijk en boeiend persoon, maar ook tegelijk gesloten en op zichzelf. Best wel een aanrader, zowel het boek als de film.

avatar van El ralpho
3,0
geplaatst:
The core of man's spirit comes from new experiences.

Zelf ben ik iemand die geen zier geeft om materialisme. Want wat voegen die televisie van 5 centimter groter, een design shirt van die bekende ontwerper of die robot stofzuiger nu eigenlijk aan iemand zijn leven toe? Mijn standpunt in dezen valt echter volledig weg t.o.v. de manier waarop Christopher McCandless in het leven staat, die al zijn spaargeld aan een goed doel schenkt en besluit om de wildernis in te trekken.

Als kijker wordt je vervolgens meegenomen op zijn reis wat zowel te omschrijven valt als food for the soul, inspirerend, intrigerend als wel gelijktijdig saai, langdradig en eentonig. Het is net als het zien van iemand zijn vakantie foto's: in het begin is er nog veel interesse maar op een gegeven moment zakt de aandacht weg omdat je er zelf niet bij geweest bent. Je staat er als het ware te ver van af. Laat film nu net het medium zijn wat je mee kan voeren in een andere wereld, maar niet bij iedere film werkt dit altijd even goed. Ik vind Into the Wild dan ook enigszins te overrated. Ja, de film biedt inspiratie voor de vrije zielen onder ons die niet bang zijn om het onbekende tegemoet te gaan. Mensen die alles achter zich laten zonder een duidelijk plan en wel zien waar ze terecht komen, dit alles begeleid onder prachtige filmmuziek. Maar hier kun je natuurlijk ook gewoon de soundtrack voor aanzetten.

Ondanks dat Into the wild een aantal prachtige beelden en dialogen voortbrengt die je nog lang bij zullen blijven is het tegelijkertijd ook een zit die erg lang duurt, weinig afwisseling biedt en mij in ieder geval aan het einde toch een beetje verveeld achterliet. Ik vond de film zeker aardig, maar ook niet meer dan dat.

3,0*

avatar van stephan-0115
4,0
Sterke film.

Ondanks dat de film meerdere malen op het punt stond opgezet te worden, is het er nooit van gekomen Into the Wild te bekijken. Dit komt mede door het feit dat de film een lange speelduur heeft van ca. 150 minuten en ik bang was dat de film me niet zou liggen. Gelukkig was niets minder waar en heb ik gedurende de hele film genoten van deze film.

Naast een mooie roadmovie zitten in deze film ook fraaie dialogen die een aanklacht tegen de maatschappij (kunnen) vormen waardoor deze film een prima 2e laag krijgt. Zelf herken ik het standpunt van McCandless wel, maar hij overdrijft het teveel in mijn ogen. Tegen materialisme zijn is één, maar om daarom nu je geld te verbranden? Je kunt het ook gewoon op je rekening laten staan en er niets mee doen. En om al je spaargeld nu te schenken? Ik denk dat hij er later spijt van had gekregen. En immers, alles schenken kan later altijd nog..

Het einde is tragisch en cynisch tegelijk. Hij heeft ingezien dat hij het niet alleen kàn, en besluit terug te gaan. Maar de wildernis waar hij lange tijd van heeft geleefd en van heeft genoten, laat hem juist op dat moment in de steek. Eerst de rivier die hij niet meer kan oversteken terwijl hij zijn muts ziet hangen, later een kleine menselijke vergissing, maar met catastrofale gevolgen..

Een absolute meevaller, en blij dat ik deze film niet weer heb uitgesteld.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:23 uur

geplaatst: vandaag om 18:23 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.