Requiem for a Dream (2000)

mijn stem
4,03
6013 stemmen

Verenigde Staten
Drama
102 minuten

geregisseerd door Darren Aronofsky
met Ellen Burstyn, Jared Leto en Jennifer Connelly

De weduwe Sara Goldfarb krijgt te horen dat ze uitgekozen is om in een spelshow mee te doen. Aangezien ze niet meer in haar favoriete jurk past, begint ze met dieetpillen, waar ze al snel aan verslaafd raakt. Ondertussen mislukken de pogingen van haar zoon Harry, z'n vriendin en een vriend om het te maken in de drugsscene. Langzamerhand glijden de hoofdpersonages verder en verder weg in een neerwaartse spiraal van drugsgebruik, misdaad en prostitutie.

TRAILER

3010 BERICHTEN 131 MENINGEN
zoeken in:
avatar van baspls
3,5
0
geplaatst: 25 januari, 09:55 uur [permalink]
Requiem for a Dream verteld het verhaal van de heroïneverslaafde Harry. Samen met zijn vriendin Marion en en vriend Tyrone verliest hij zich steeds verder in zijn problemen. Tegelijkertijd is zijn tv-verslaafde moeder vastbesloten om af te vallen als ze hoort dat ze op tv kan komen.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik de film vooral om Jennifer Connelly heb opgezet. De rol is eens wat anders, maar ze doet het erg goed. Ook Ellen Burstyn en Jared Leto vond ik erg sterk acteren.

De film is ge-edit als een hip-hop video. Heel flitsend allemaal, mij zelfs iets te flitsend. Ik heb geen verstand van drugs, maar het kijken van deze film geeft volgens mij het zelfde effect. Veel mooie shots en close-ups wel, al was het splitscreen weer een beetje overbodig (Brian De Palma pakte dat toch beter aan). Het shot met Jennifer Connelly op de pier is gejat van Dark City, waar precies zo'n shot van Jennifer Connelly te vinden is. Verder is er ook een citaat uit de anime Perfect Blue in de film te vinden en worden Videodrome, 1984, Brazil, Dead Ringers en A Clockwork Orange als inspiratie genoemd.

De muziek van Clint Mansell had ik natuurlijk al duizenden keren gehoord in trailers en youtube-video's. Vond het daardoor niet helemaal goed passen bij de film, denk toch eerder aan een actie-trailer dan aan drama bij het deuntje (jammer dat het zo is verpest). De verdere jaren '90 techno deed me op een of andere manier heel erg aan Duitse films denken, weet ook niet waarom.

Ik heb altijd weinig begrip voor mensen die aan drugs beginnen. Je weet dat je verslaafd raakt, waarom dan überhaupt beginnen. Natuurlijk worden er ook veel mensen gedwongen in slechte milieus of wordt het er letterlijk met de paplepel ingegoten, maar dan nog. De film vergelijkt een heroïneverslaving op een interessante manier met afhankelijkheid van medicijnen. Erg on-Amerikaans van Darren Aronofsky en dat kan ik wel waarderen.

Requiem for a Dream is een sterk drama dat filmtechnisch een beetje wordt overschat, maar alles behalve tegenvalt.

avatar van TornadoEF5
1,0
2
geplaatst: 5 februari, 21:40 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Voor de tweede keer gezien in de hoop dat mijn eerste oordeel verkeerd zat, nadat ik het veel betere Black Swan zag, maar dit vind ik echt niet goed. We beginnen met de positieve punten; dat is de muziek die ergens naar het einde toe ook begint te vervelen, en in de tweede plaats ook de claustrofobische sfeer die we ook terugzien in Black Swan, en veel beter uitgewerkt daar. Ik vind de verhalen veel te chaotisch gebracht, wat ook de bedoeling was doordat dit als een trip moest aanvoelen. De montage die heel repetitief, vervelend is en het chaotische gevoel versterkt, vind ik ook echt niet goed. En inderdaad ik hoef geen 10.000 keer te zien hoe de pillen ingenomen worden, dat je pupillen uitzetten en wat het doet in de bloedbaan.

Inhoudelijk vond ik het ook zwak. Jongen verkoopt en neemt drugs, en verliest arm. Ja so what, is this all you've got? Ik bedoel, begrijp me niet verkeerd, tuurlijk is het erg maar tegen dat moment heb je al zoveel antipathie opgebouwd dat het je koud laat. Die neger doet gewoon mee met die zoon, en vliegt in de gevangenis? Was dat alles? En wat het meisje doet, weet ik ook niet. Het einde suggereert zelfs dat ze niet eens bestaat. Wellicht weggegaan door de drugproblemen van de zoon, al dacht ik dat ze zelf ook verslaafd was.. Het verhaal van de vrouw vond ik dan nog het "beste" hoewel ik het visueel niet mooi vind ogen, en ik er ook weinig mee heb. Dat hele gedoe van: "ik moet in mijn rood kleedje, ik moet op TV komen" en dan die vermageringspillen laat mij ook koud

Anyway, ik zal hoe dan ook dingen gemist hebben, maar door de chaotische manier waarop het verhaal gebracht wordt, valt dat ook te verwachten. Mozaïekvertellingen doen het ook nooit goed bij mij, mede omdat je je niet kan inleven in één van de personen doordat er op te veel personen gefocust wordt. Bovendien neemt de verwarring dan alleen maar toe. Als je het hebt over het thema drugs, en je levert dit op mijn plateau, dan heb je de essentie toch niet gevat en weet je totaal niet waarover het gaat. Dit is absoluut niet wat drugs inhoudt. Ik vind het een draak van een film.

avatar van John Milton
4,5
0
geplaatst: 5 februari, 22:10 uur [permalink]
jarenlang mijn 'beste' geweest. En niet twee of drie...

avatar van TornadoEF5
1,0
0
geplaatst: 5 februari, 22:17 uur [permalink]
Deze ga ik ook niet snel herkijken, is niet echt een film waar je vrolijk van wordt. Ik denk ook dat het de laatste keer is dat ik hem gezien had. En de reden waarom ik hem nu wel herkeek, was omdat ik de vorige keer de aandacht volledig verloor omdat ik het ook toen al niets vond. Toen was ik ook nog niet klaar voor zo een film, doordat je het ook niet letterlijk mag opvatten of als iets realistisch mag zien (wat ik bij Black Swan ook niet deed en die heb ik 4.5* gegeven), maar toch, dit ligt me gewoon niet.

avatar van Zwolle84
5,0
0
geplaatst: 5 februari, 22:46 uur [permalink]
TornadoEF5 schreef:
is niet echt een film waar je vrolijk van wordt.


Dit valt vrij moeilijk te ontkennen.

4,0
0
geplaatst: 12 maart, 12:32 uur [permalink]
Zeer goede film over de effecten en gevolgen van verslaving. Niet alleen in beeld gebracht bij jonge mensen, maar ook bij een ouder iemand. Ik vond vooral die wederkerende tussenstukjes met 'die wijderwordende ogen' erg leuk gemaakt.

avatar van tbouwh
4,0
0
geplaatst: 8 april, 21:26 uur [permalink]
Can you hear me? Can you see me? Okay for work


Qua narratief ligt dit in principe geheel niet in m'n straatje, waardoor ik deze film best lang voor me uit heb geschoven. Gelukkig is Requiem for a Dream vooral een film die je moet ervaren. Een trip, letterlijk en figuurlijk, perfect gepaced. De cinematografie en montage zijn daarnaast van een dusdanig niveau dat ik deze film wel goed moét vinden. Heerlijk tenslotte om te zien hoe allerlei inspiratiebronnen samen lijken te komen: het surrealisme van Lynch, die snelle montage uit a Clockwork Orange (zou dat gezever over rood/oranje daar ook ergens een basis hebben?) en het narratief dat diezelfde Kubrick-film kruist met Tarantino en the Truman Show. En tóch wordt het een volbloed Aronofsky.

Dik 4*

4,5
0
mbr
geplaatst: 17 mei, 22:12 uur [permalink]
Indringende film over wat verslaving met mensen kan doen. Soort visuele 8baan.

De boodschap: beware...

Jonge klassieker.

avatar van IH88
3,5
0
geplaatst: 10 juni, 12:08 uur [permalink]
“Anybody wanna waste some time?”

Verwoestend. Requiem for a Dream is een film over het verwoestende effect dat drugs heeft op vier personen. Verhaaltechnisch is Requiem niet erg bijzonder, en in een tijd van waanzinnige series als Narcos en Breaking Bad raak je ook niet snel meer onder de indruk van een film over drugs.

En alhoewel de acteurs het goed doen (vooral Connelly en Burstyn) blijven de personages wel erg eentonig en vlak. Leto, Connelly en Wayans dealen in drugs en raken er verslaafd aan, maar dat is het dan ook. Burstyn speelt een wat zielig omaatje die de hele dag op de stoel zit en verslaafd raakt aan dieetpillen.... Van de personages en het verhaal moet Requiem het duidelijk niet hebben. Gelukkig is het audiovisueel wel waanzinnig mooi. Vooral de muziek van Clint Mansell snijdt dwars door je ziel. De regie en editing van Aronofsky deed me soms denken aan Snatch van Guy Ritchie. De constante herhaling van scènes kan wat vermoeiend zijn (de zoveelste pilinname is too much), maar het werkt uiteindelijk wel. Als een sloophamer.

5,0
1
geplaatst: 20 juni, 19:19 uur [permalink]
Eindelijk nog eens de tijd gehad om één van mijn favoriete films te bekijken en te beoordelen . Ik moet zeggen dat een nieuwe kijk weinig heeft veranderd aan mijn oorspronkelijke opinie. Requiem for a dream is een film die draait om 3 tot 4 hoofdpersonages die elk op hun gebied verslaafd raken.

Het personage van Sarah Goldfarb was misschien het best uitgewerkt. Ze is TV-verslaafd en heeft er zowat alles voor over om mee te doen in haar favoriete kwis. Ze wil op haar best zijn (fixatie op haar rode jurk van pakweg 10 jaar terug). Niet de jurk is fout gewassen, wel Sarah is in volume uitgezet waarop ze besluit te diëten. Ze is erg beïnvloedbaar en onvoorbereid met alle gevolgen van dien. Het diëten lukt niet zo goed waarop ze al snel overgaat tot pillen voorgeschreven door een kwakzalver. Deze fases worden op een repetitieve manier erg speciaal in beeld gebracht. Ik realiseer me dat sommigen dit op den duur erg irritant vinden. Ikzelf vind het versterkend. Vooral ook de erg fijne harde muziek zorgt voor een beklemmend dreigend gevoel. (Ik heb het dan niet noodzakelijk over de soundtrack-tune).

Verder zie je dat Goldfarb er alles wil aan doen om de schijn op te houden. Ze voelt zich waardeloos en niemand. Ze voelt zich oud en alleen. Niemand kijkt naar haar om. Door de TV-show ís ze iemand, krijgt ze aandacht en zijn alle oude buurbomma's stikjaloers. Haar gesprek met haar zoon vond ik dan ook erg sterk: "Ik heb eindelijk een reden om op te staan. Ik heb een reden om te lachen".
Die schone schijn trekt ze door op TV. Al dromend doet ze de groeten aan Seymour (die eigenlijk al overleden is) en aan haar knappe geslaagde zoon. Ze wil het perfecte gezin spelen en probeert alles te doen om te laten uitschijnen dat ze geslaagd is het leven. Ze verliest zich in de realiteit. Zielig format, het stemt tot nadenken. De combinatie met de speciale camerastandpunten, beeld, geluid, montage en symbolische waanideëen (agressieve frigo, tergend trage tijdsklok, ...) maakt het plaatje compleet!

Ook de zoon Harry raakt verstrikt in het web van de verslaving. Ook hier zijn de hallucinaties fijn uitgewerkt (pistool van de agent of Marion die de vork in de hand van Arnold steekt). Hij doet alles om zijn verslaving te voeden (verkopen TV van zijn moeder, Marion laten opdraven als lustobject, ...). Die doorlopen ogen, vale huid, de verbale nerveuze agressie, het zweten en beven ... Typische kenmerken van een (drug)verslaafde en kenmerkend van wat ik op mijn werkvloer soms zie.
Marion is in hetzelfde bedje ziek. Zij biedt zich uiteindelijk zelf te koop aan, maar minimaliseert alles. "Ik ben niet zo verslaafd als je denkt". Mooie sterke rol van Jennifer Connelly al is de echte ster Ellen Burstyn.

Ik kan best tegen wat bloed en flinke horror. Die elektroshocktherapie was heftig. Hier tekenen aub! Het mag best goor zijn, maar naalden, laat staan naalden in een vieze open wonden, neen ... niet aan mij besteed. Een zeer confronterende film die me steeds is bijgebleven, ook nu weer. Aronofsky levert hier een erg gewaagde maar vooral topprestatie af. Er is een mooie afwisseling met de verschillende personages. Ook de aparte camerastandpunten waren eens iets anders en vooral beklemmend en dreigend (Snorrycam waar de camera op het lichaam is bevestigd en de camera op het gezicht gefocust wordt, split screen enz ...). Er is ook een zekere symboliek in de film met de seizoenen zomer, herfst (fall) en winter refererend naar de hoogtepunten/pieken/vol enthousiasme van de personages om zo over te gaan naar het verval en in de winter de verdoemenis.

Tot slot nog iets over de beweegreden of overtuiging van Aranofsky. Volgens mij ziet hij de mens als slachtoffer, als iemand die dmv pech of externe factoren in verval kan raken. Reclame krijgt ook bij hem een negatieve weerklank doordat ze een grote destructieve invloed kunnen hebben op labiele personen.
Mensen hebben steeds idealen en stellen zich doelen of dromen voor. Vandaar ook de symboliek van de oceaanpier. De drang of vlucht naar een zorgeloze ideale wereld weg van de ellende.

Voor mij zijn 5,0* meer dan waard, nog maar eens!

* denotes required fields.

*

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.