Requiem for a Dream (2000)

Nou, zoals ik zei: ik ben er nog niet uit. Aan de ene kant is het een onderwerp waar je gewoon niet flauw over moet gaan lopen doen, en waarbij je mensen niet moet paaien met een hoop Amerikaans gejank en een happy end in een afkick-kliniek. Je mag mensen best confronteren met iets wat dieper zit dan alleen maar een dramatisch oppervlak. Maar wat in RfaD gebeurt, is als het ware de 'natuurlijke pijngrens' opzoeken en, om het punt te benadrukken, nog een stap verder gaan. Althans, zo ervaarde ik het. Ik weet dan ook niet of ik dat geoorloofd of ongeoorloofd vind, in alle gevallen, of alleen in dit specifieke geval.

Met die laatste uitspraak van Hobbes ben ik het niet eens: je zegt dat je er vanuit moet gaan dat de kijker een mogelijkheid tot denken heeft, dat vind ik ook, maar juist door subtiliteit en suggestie los te laten en te kiezen voor een keiharde visuele confrontatie, forceer je de kijker tot een keuze (in dit geval: afkeuring, walging), en neem je hem de mogelijkheid tot interpretatie zelfs af.

vind ik niet.

door te kiezen voor een 'zachtere' aanpak leg je de kijker juist in de watten. Films als deze horen je eigenlijk rechtstreeks op je smoel te slaan (wat in RfaD dus gebeurt).

De meeste films die zeggen taboes proberen te doorbreken doen dat volgens mij op een te zachte manier. Mensen zijn bang dat het publiek het niet aankan. Hulde daarom voor Aranofsky dat ie deze onderwerpen op deze wijze aanpakt. 't effect is een gigantische schok (bij mij althans). Tuurlijk is het geen 'leuke' film. En ja, je houdt er een verschrikkelijke nasmaak van over. Maar daar ligt um juist de kracht van de film.

RfaD is geen lieve film die je gezellig kijkt. Iedere vorm van het minder expliciet maken van deze film had um waarschijnlijk minder gemaakt.

Wat bedoelen jullie eigenlijk precies met 'te ver gaan'

had het niet gemogen? Had het verboden moeten worden?

Hobbes, leg mij eens uit welk taboe er doorbroken wordt met deze film.

Als ik zeg dat 'het' er in deze film 'te vet op ligt', dan bedoel ik dat ik die hele film een soort anti-vuurwerkspotje vind maar dan met drugs. De boodschap wordt op zo'n onverhulde manier door je strot geduwd dat ik daar persoonlijk weer een beetje opstandig van word.

Nieuwsgierig geworden....heb ik hem gister gezien..jezus zeg...idd die laatste scènes..werd er belabberd van....weet niet goed wat voor cijfer te geven....

Ga er nog ff over denken.

Ik heb de film gisteren gezien. Ik werd er stil van. Nog steeds n beetje. Confronterend, ik had het gevoel dat ik als kijker werd meegesleurd. Mooie camerastijl waar je nie aan kan ontsnappen. De soundtrack vond ik ook gaaf. Alles wel. Films die me diep raken in zoverre dat ze de volgende dagen nog in mijn hoofd rond dwalen, krijgen bij mij de hoogste waardering. Deze bikkelharde film ook. Ik vond de film nie te ver gaan. Het moest raken. In dit geval tot op het bot. Maar ja wanneer gaat een film nou eigenlijk te ver.

Idd

Dus volgens jouw redenatie moet je in dat geval dus een lagere beoordeling geven? Dat ben ik niet met je eens. Het gegeven dat bij deze film weinig aan de interpretatie van de kijker wordt overgelaten maakt het toch nog geen mindere film? Deze film overdonderde mij totaal, écht zwaar indrukwekkend en daarom (imho!) niet minder dan 5 sterren waard.

Die "in your face" presentatie van deze film vind ik dus waanzinnig goed werken en ik begrijp dat gezeur over dat dit een anti drugs propagandafilmpje zou zijn dan ook niet echt...

Ik vind dit trouwens wel een film om meerdere malen te kijken. De sfeer die langzaam opgebouwd wordt en dan leidt tot een van de meest enerverende climaxen ooit; het gevoel dat ik iedere keer hierbij krijg is werkelijk onbeschrijfelijk.

Nee hoor, het was een constatering zoals ik eigenlijk nog altijd alleen maar constateringen kan doen voor wat betreft RfaD.

Die kwam dan ook niet van mij, en ik ben het er ook niet mee eens.

Maar om toch nog maar even met een constatering terug te komen op deze discussie: als je je bedenkt hoeveel verder Aronofsky de registers had kunnen opentrekken, en wat voor uitwerking dát zou hebben gehad op de kijker, dan zou je eigenlijk kunnen zeggen dat je toch gespaard bent gebleven.

Door in een gelijk tempo de tragedie op te voeren, zoekt de regisseur letterlijk de grens van het toelaatbare op. Hoe erg is het wanneer je geen suiker in je dieet mag? Hoe erg is het wanneer je je gespaarde geld verliest? Dat is een bepaald punt in de film, voor elk van de personages kun je op elk ogenblik in het verhaal zo'n punt vaststellen. Terugredenerend was het op elk moment vóór dat punt beter, en verder doorredenerend wordt het daarna alleen nog maar slechter. Als je het einde nu ook als zo'n punt beschouwt, mag je blij zijn dat je de rest bespaard blijft. En dat is zo ver als Aronofsky heeft willen gaan.

Film- en verhaaltechnisch gezien zou ik deze film eigenlijk gelijk een 4,5 of een 5 moeten geven, want het was echt ongelooflijk mooi wat ik zag en hoorde. Maar toch weerhoudt het einde van de film me daar voorlopig van. Wat geeft een film het recht om de kijker zo'n ongelooflijke beuk in het gezicht te geven? Had ik het verdiend, ofzo? Of misschien ben ik gewoon een mietje hoor, da's ook een prima argument.

Naja, all in all: laat ik deze film maar gewoon geen cijfer geven.

Sorry, deze uitspraak was niet zozeer tegen jou bedoeld. In trok de lijn vanuit jouw mening even wat door naar deze veelgehoorde kritiek die ik niet helemaal goed begrijp.

Misschien ligt het aan mij, ben ik de afgelopen jaren veel gewend geraakt of heb ik een ietwat vertroebelde geest? Ik zat (vooral bij de eerste keer kijken...) roerloos voor de tv en moest voor mezelf eerst even alles op een rijtje zetten van wat ik de anderhalf uur daarvoor had gezien. Ik vind het prachtig dat een film zoveel met mij kan doen. Kom maar op met die volgende mokerslag, zou ik zeggen.

Deze film is zooo ongelofelijk moralistisch dat ik me er niet door voel aangesproken. Door een dergelijk doom-scenario-einde aan de film te geven vloog de lucht uit de ballon, laten we maar zeggen.

Vind ik een heel begrijpelijke reactie. Ikzelf vond het met het moralistische overigens wel meevallen, voor mij was het drugsgebruik niet eens het hoofdmotief. Het belangrijkste vond ik het 'dramatische gegeven' van een aantal mensen in verval. En in die zin kon ik me heel goed in het verhaal inleven. Geen anti-drugsfilm, maar een dramafilm.

Ach joh, Requiem for a Dream, we kunnen er lang en kort over lullen. Kan er verder weinig over zeggen, ik kijk die film over een jaar nog wel eens.

Sterk laatste punt, Yak. I'll rest my case as well. Volgend jaar nog een keer kijken; verstandig plan.

Kom op mensen; durf toch eens je reactie/mening uit te drukken in een cijfer. Ben zeer benieuwd

Ik heb hem 3 sterren geloof ik, met een optie op 3,5. Toch een voldoende want er zat ook wel wat te genieten bij in deze film.

Ik ben het zeker met Narva eens. Dit vind ik wel een film die het waard is om tenminste een waardering te geven, nadat je hem gezien hebt. Ik moest zelf ook nog even wachten hoor voor ik kon stemmen.

Prima, gun me daarom nog een paar maanden

ik heb er geen spijt van om dit meesterwerk op de gok op dvd te hebben gekocht.vanaf het eerste moment zat ik helemaal in de film.enorm indrukwekkend gespeeld en visueel werkelijk prachtig!!! de manier waarop gewisseld wordt tussen de verhaallijn van sara en harry is enorm goed gedaan.de film gaat niet alleen over drugs ,maar ook over allerlei andere verslavingen en over illusie.die illusies worden op zo'n krachige manier laten zien (de koelkast bv) het mooie camerawerk en de mooie muziek versterken de manier waarop het verhaal wordt verteld.de manier waarop de regisseur voor het verloop van het verhaal alles qua filmtechnieken uit de kast trekt is erg goed.wat de film ook zo goed maakt is dat de film na al best donkere start steeds donkerder wordt.hetzelfde geld voor de beelden en de muziek.de climax is waarschijnlijk een van de meest deprimerende die ik ooit heb gezien.briljant.5 sterren

RFAD is de absolute king: subliem acteerwerk en montage..de nieuwe stijl voor films wat mij betreft? en trouwens: wat ging er dan te ver als ik vragen mag?

Ach welnee. Vormexpirimenten als deze zijn zo oud als de weg naar Rome.

Indrukwekkende film met werkelijke subliem camera/montagewerk. Toch werden sommige dingen irritant vaak herhaald en vond ik het surrealistische stukje met de quiz en de koelkast te ver gezocht.

En de moraal van de film?.......drugs zijn niet goed voor je. Kom op zeg! Aronofsky had ons ook wat subtieler kunnen overtuigen.Erg,erger,ergst ,zo kan iedereen wel scoren. Wel ongelofelijk mooi gefilmd en prachtige soundtrack. Doe mij Pi maar...

RfaD gaat niet alleen over drugs. het gaat over de zwakke wilskracht van de mens en zijn manie om gelukkig te worden en zelfs zo ver dat je je laat voorschrijven wat gelukig zijn is.

Je kunt drugs niet wreed genoeg voorstellen.

Prachtige film ...

Amen.

helemaal mee eens

Ga toch weg, moralist.

Rare opmerking, het is toch waar dat het heel erg slecht is, je ziet toch overal junkies staan en heroïnehoertjes die er niet meer uitzien en beter zo snel mogelijk dood kunnen gaan.

Kijk als je het nou over roken had zou ik je gelijk geven want daar ken ik genoeg mensen van die gelukkig zijn, maar hier vind ik je toch een rare opmerking maken.

Met 90% van de drugsgebruikers is ook niks mis, hoor. Er wordt echt veel te hysterisch over gedaan.

watte 90 procent.

Waar haal jij je informatie vandaan als ik vragen mag want dan zijn er wel heel veel verslaafde in nederland.

En voor de duidelijkheid bedoel ik niet soft drugs he, ik heb het hier wel over hard drugs, maar als dat waar is wat jij zegt wil ik graag wel bewijs, want ik neem dat natuurlijk niet zomaar aaan van een ene Wouter als je het niet erg vind.

Die 90% is maar een grove schatting. Een maand geleden bleek uit een onderzoek dat 40% van de mensen in Amsterdam (boven de 12) wel eens drugs gebruikt heeft, toch zijn er niet echt veel verslaafden in Amsterdam. (Minder dan in het buitenland, trouwens)

In mijn persoonlijke vriendenkring ken ik tientallen mensen die wel eens hard drugs gebruikten of nog steeds gebruiken. Geen van hen is verslaafd.

Natuurlijk, drugs zijn ongezond, maar er is geen enkele reden om er hysterisch over te doen.