Meningen

Jeugdsentiment, maar nog altijd ijzersterk. 'Allo, 'Allo! (dat ik overigens hierna gewoon Allo Allo ga noemen) was wel eens toe aan een nieuwe kijkbeurt. Ik heb het door de jaren heen vaak op tv gekeken, je blijft automatisch hangen als je hier langs zapt, net als bij series als Married with Children of Friends. De humor is herkenbaar en maakt zaken niet moeilijker dan nodig. Allo Allo toonde aan dat je ook over een serieus en gevoelig onderwerp als de Tweede Wereldoorlog komedie kunt maken. Ze waren niet de eerste, maar ze werden wel de populairste.

Ik hoef de personages denk ik niet te beschrijven. Rene, Edith, Yvette, Herr Flick, Helga en noem ze allemaal op. Tijdloze karakters. Gordon Kaye is zó enorm goed als caféhouder René. Zijn gevoel voor mimiek, timing en de juiste houding is geweldig. Zijn cynisme of sarcasme heeft me geregeld weer laten lachen. Dat kon ik trouwens ook met Kolonel von Strohm en zijn assistent Captain Geering. Heerlijke onderlinge interactie.

Seizoen 1 kost een beetje tijd om los te komen, maar al snel voelt het vertrouwd. De Madonna komt er al snel in voor, net als het verzet of de running gag met de verzetsapparaat op de slaapkamer van Madame Fanny, altijd aan het klagen. Die vieze uiensoep ook! Ik moest ook wel lachen om de vermeende executie van René, die weer verscheen als zijn tweelingbroer. Met dezelfde naam. Mij heb je met dit soort humor. Of René die innig met zijn serveerster bezig is en word betrapt door zijn vrouw Edith. En dan doodleuk spreekt over zijn zelfverdedigingstraining aan haar. Schitterend.

Ik kijk uit naar het vervolg.

3,5*

Kolere, 26 afleveringen. Dat is voor 'Allo 'Allo wat mij betreft wel te veel. Maar men probeerde met dit seizoen ook in Amerika te scoren. Meer afleveringen, wel ingekort van 30 naar 22 minuten. Toch zijn ze daar nooit heel erg doorgebroken en was dit toch meer een serie die in Europa de credits kreeg.

Het was wel een prima seizoen hoor, maar deze serie lijkt qua afleveringen en running gags altijd wel heel erg op elkaar. Dat is de kracht, maar ook een kleine zwakte. Meer dan een aflevering of 2 op rij kijk ik eigenlijk zelden.

3,5*

En toen was ik klaar met de seizoenen bekijken van Allo Allo!, iets waar ik december vorig jaar mee ben begonnen. Ik heb elk seizoen 3,5 ster gegeven. Waarom? Omdat Allo, Allo! zeer constant was in niveau. Dat is in dit geval positief en negatief. Om met dat laatste te beginnen, de serie heeft 9 seizoenen, maar erg origineel en creatief is het allemaal niet geweest. De serie moet het dan ook niet hebben van een goed plot of scherp geschreven grappen. Waar Allo, Allo! wel heel goed op scoort zijn de running gags. Iedereen kent ze wel, ze zijn bijna legendarisch te noemen.

Neem alle ''René, what are you doing with that woman in your arms? You stupid woman, can't you see that...'' grappen, de binnenkomst van officer Crabtree, de eeuwig falende Herr Flick, Helga's geschreeuw als ze iemand aan moet kondigen, Michelle van het verzet met haar ''Listen very carefully I shall say this only once'', een klagende madame Fanny in haar bed, de radio onder dat bed, de ''verliefdheid'' van Lieutnant Gruber richting René, de ''Heil Mussolini'' Italiaan en zo kan je er nog tig noemen. Het is elke keer een glimlach waardig, maar echt hilarisch werd Allo, Allo! voor mij nooit. Dat is verder ook niet erg, want ik heb me er zo prima mee vermaakt. De serie is een grote parodie op de tweede wereldoorlog en maakt iedereen belachelijk, of het nu Duitsers, Fransen, Engelsen of Italianen zijn. De Duitsers zijn nog vrij sympathiek, maar wel dom, zodat iedereen die er naar kijkt wel vrede heeft met de humor van de reeks vermoed ik. Zelf vond ik Colonel von Strohm, de dikke Duitser, erg geestig. En dat geldt ook voor Hans Geering, zijn hulpje in de eerste seizoenen. Jammer dat hij de serie vroeg heeft verlaten.

Ik ben trouwens eens een beetje gaan googelen op de cast, wie er nog leeft en wie niet. Er zijn er toch nog veel die leven, maar bijna elk ouder personage is al wel dood. Hoofdrolspeler René, gespeeld door Gorden Kaye is pas 3 jaar dood. Ik las dat hij homoseksueel was en dit pas na zijn veertigste bekend heeft durven te maken. Droevig levensverhaal. Ik vond de man echt hilarisch in zijn rol, begeert door zijn serveersters, gekraakt door zijn vrouw, betrouwbaar gevonden door de Duitsers. Echt een rol met eeuwigheidswaarde. Zoals heel deze serie dat heeft, want Allo, Allo! lijkt me gewoon tijdloos amusement. Leuk einde trouwens, als we plots jaren verder zijn, René oud is en alsnog de Fallen Madonna vindt en met Yvette er vandoor gaat. Krijgt hij toch nog waar hij altijd naar verlangde. Passend slot.

3,5*

Uitermate boeiende serie over de historie van Warner Bros, maar wel even een disclaimer: dit staat op HBO Max waar Warner Bros mee is gefuseerd, dus het is wel een redelijk kritiekloze blik op alles. En dat is toch jammer, want nu lijkt het soms net of ze alleen maar prachtige en revolutionaire dingen hebben gedaan. Het beetje kritiek dat ze geven is meer in zijn algemeenheid op de industrie dan op het bedrijf zelf.

Maar als je even dit detail vergeet, dan dompel je je wel 4 uur onder in een geweldige historische terugblik op Warner Bros, maar ook op de algehele filmindustrie en ook op de maatschappij, want alles staat in connectie met elkaar. Het kijkt met de voice-over van Morgan Freeman erg ontspannend weg en in vier afleveringen die elk een periode bespreken heb je toch wel een vrij compleet beeld van alles. En los van dat is het heerlijk om de bekende regisseurs, acteurs en beroemdheden te horen babbelen over film, series en tv. Zo komen oa George Clooney, Christopher Nolan en Oprah Winfrey aan het woord. De ondersteuning van de filmbeelden maakt het gewoon fijn om te volgen. Warner Bros is absoluut een van de grootste en meest invloedrijke bedrijven aller tijden in de filmindustrie, niet normaal hoeveel goeds zij in die 100 jaar hebben gemaakt. En ze geven zichzelf dan ook wel de nodige complimenten, maar het is vaak ook best verdiend.

Heb je iets met film, dan moet je dit eigenlijk wel even hebben gezien.

3,5* (zit dicht tegen 4 sterren aan)

13 Reasons Why behandelt een enorm lastig thema, namelijk de zelfmoord van een tienermeisje en de redenen waarom dit is gebeurd. De serie kreeg ook vrij veel aandacht in media, wat wel logisch is gezien het thema. Al vond ik de verhalen dat 13 Reasons Why aan zou zetten tot tiener-zelfmoorden overdreven. Sterker, als je de serie bekijkt, dan voel je juist dat ze de kijker proberen te overtuigen dat het niet moet gebeuren. Het schuldgevoel, het verdriet. Alles wordt goed getoond. De serie ziet er strak uit, ook de soundtrack is vaak erg sterk. Lekker vlot, maar zeker niet misplaatst. De cast is ook echt goed, vooral hoofdrolspelers Hannah en Clay spelen hun rol overtuigend. Zeker richting het einde van dit seizoen was de ellende waarin Hannah zat goed te voelen en ging ik ook echt wel met haar meeleven. Maar, dat was wel richting het einde pas.

Ik vond de eerste pakweg 8 afleveringen wel de moeite waard, maar een hoop van de redenen waarom ze zelfmoord pleegde vond ik erg overtrokken. Soms viel het wel mee, soms maakte ze zelf ook rare keuzes. Eigenlijk vallen al die afleveringen weg bij de 1 na laatste aflevering als je ziet dat Hannah zelf is verkracht. Enorm heftig, na zoiets valt een zelfmoord iets meer te snappen, maar dat is tegelijkertijd ook een zwakte dus, want een ongepaste foto, een stiekem geplaatst gedicht of een vernedering in een restaurant is dan plots van hele andere orde. Daarnaast vond ik de slotaflevering niet zo sterk als ik hoopte. Er blijven losse eindjes over (seizoen 2 zal hier wel met een nieuw verhaal op in gaan) en de impact van de scène waar we allemaal op zaten te wachten opdat het onvermijdelijk was, de zelfmoord, maakte niet die keiharde indruk waar ik wel op rekende. Maar niettemin is het een boeiende serie geworden die misschien wel een paar afleveringen korter had gekund, maar alsnog pakkend genoeg is voor een ruime voldoende.

3,5*

Ondanks dat er weinig mis is met dit tweede seizoen, wordt het hele verhaal van Hannah nu wel tot in den treure uitgesmeerd en is het niet meer zo pakkend en meeslepend als het eerste seizoen. Dat ze nu dood is en als herinnering of hersenspinsel aanwezig is versterkt dit ook niet, een hoop van die scènes komen wat overbodig over. Gelukkig doet de rest van de cast het wel uitstekend en zijn er nog genoeg interessante verhaallijnen te volgen. De rechtszaak duurt me wel weer te lang eerlijk gezegd, daar was ik na een paar afleveringen klaar mee. Het zijn dan ook de andere verhalen die mijn aandacht kregen. Geen idee waar ze het derde seizoen mee willen vullen, maar hopelijk niet meer over de zelfmoord van Hannah, dat is nu toch wel echt helemaal afgesloten.

3*

Eigenlijk is 13 Reasons Why zo'n serie die het gewoon bij 1 seizoen had moeten houden. Het verhaal was verteld, de impact gelukt en de kwaliteit was goed. We hoorden waarom Hannah zelfmoord heeft gepleegd en wie zich verantwoordelijk moest voelen. Bryce Walker dus, al waren vele namen niet onschuldig aan haar leed. Toen volgde deel 2, waarin we de rechtszaak rondom Hannah's dood volgden. Dit was redelijk droogjes en niet al te boeiend, al werd het naarmate het seizoen volgde wel beter. Uiteindelijk toch een voldoende voor gegeven. En toen was er seizoen 3. Het heeft eigenlijk niks meer met Hannah te maken, ook al zijn er verwijzingen naar haar, aangezien personages als Clay en Bryce er nog gewoon zijn.

Na een paar afleveringen vroeg ik me af hoe ik dit in hemelsnaam uit zou zitten, zo saai en oninteressant was het allemaal. Het boeide me weinig wie Bryce heeft vermoord en waarom. Maar dat veranderde toch wel zo halverwege, als we Bryce ook steeds beter leren kennen. Toch knap dat zo'n enorme hufter die zulke vreselijke dingen heeft gedaan toch een beetje menselijkheid mee krijgt, waarbij je heel af en toe bijna dacht dat hij zijn lot ook niet verdiende. Daar is weer in de media ophef over verschenen, want een verkrachter mag je niet menselijk tonen enzo, maar gelukkig boeit dit de producers weinig, want dit is wel de juiste keuze geweest. Ik kan me nog herinneren dat dit ook gebeurde bij de film Der Untergang, over de laatste dagen van Hitler, die menselijker werd getoond dan hij ooit in een film werd neergezet.

Er wordt bij Bryce niks goedgepraat, maar wel krijgt iemand een eigen achtergrondverhaal dat verder gaat dan geilheid en lust waarom hij het heeft gedaan. Verder blijft hij wel grotendeels een stuk ongeluk waar iedereen ruzie of erger mee kreeg. De scènes rondom zijn einde zijn trouwens wel erg heftig, als hij aan de kade helemaal kapot wordt geslagen. En ook in de latere scène waar hij in het water wordt gegooid en verdrinkt. Die stukken maakten meer indruk op me dan de zelfmoord-scène van Hannah waar zoveel ophef over was.

Wat ik minder goed trok zijn mutaties in de cast. Zo is ene Ani plots de hoofdrolspeler en dat stoort me wel, want zij heeft niks te maken met het verleden uit de eerdere seizoenen. Later went het iets meer, maar ze is best bijdehand, irritant en te aanwezig. Ik had liever de focus vooral op Clay en zijn medescholieren willen hebben. Verder proberen de makers wel weer erg opzichtig allerlei puberthema's er doorheen te drukken. Homoseksualiteit, immigratie van een puber, verkrachting, slachtoffers van verkrachtingen die kracht tonen en ga zo maar door. Beetje too much. Alles bij elkaar was dit toch beter dan gedacht en geef ik er opnieuw een voldoende voor. Geen hele grote, maar het wekt voldoende interesse bij me dat ik seizoen 4 ook wil gaan zien.

3*

Dit was zó enorm slecht zeg. Lang geleden dat ik zo'n belabberd seizoen van een serie nog heb gezien. Dat 13 Reasons Why een seizoen of twee te lang door is gegaan zal iedereen wel vinden, maar seizoen 1, 2 en ook 3 gingen tenminste nog ergens over en staken nog redelijk in elkaar. Maar dat alles is hier in season 4 gewoon helemaal verdwenen. Je kijkt 10 afleveringen naar niks. Overal zijn kleine incidenten en drama's, maar een grotere lijn is er niet. Consequenties zitten nergens aan vast. Iemand onder schot houden? Dreigen met een pistool? Met je auto crashen? Mensen in elkaar slaan? Enorme high school rellen waar zelfs de lokale ME aan te pas moet komen? En kan ik nog tig situaties noemen die nergens op sloegen en extreem slecht af zijn gehandeld.

Maar het meest irritante was hoofdrolspeler Clay Jensen. Ik vond hem voorheen nog wel sympathiek en boeiend, maar wat hebben ze er een tergend vervelend zeikwijf van gemaakt met zijn psychoses, hallucinaties en debiele acties. Wat een vreselijke kneus, er viel echt nauwelijks naar te kijken. Iedereen die het beste met hem voor had werd alsnog op idiote wijze opzij gezet. Daarnaast had ik ook het gevoel dat dit seizoen het gebrek aan inhoud wilde compenseren met shock-momenten. De dood van Justin op het einde bijvoorbeeld. Zal er 1 kijker zijn geweest die er emotioneel van werd? Zo enorm slecht geschreven. Sowieso hing er wel een heel moralistisch, prekerig toontje over dit seizoen. Zo lekker politiek correct allemaal.

Jammer dat het zo moet eindigen, want het begon ooit wel veelbelovend en interessant. Maar dat vond Netflix ook, die het uitgemelkt hebben tot de laatste druppel verdampt was. Totdat mensen nu negatieve gedachten over de serie hebben gekregen. Ik verwacht niet dat ik 13 Reasons Why ooit nog eens zal zien.

1,5*

Niet zo enorm boeiend of pakkend. We volgen fictieve personages die voor, tijdens en na de Breivik aanslagen er op een of andere manier bij betrokken zijn geraakt. Van de aanslagen zie je sowieso nauwelijks wat en echt heel goed vind ik het niet om er 6 volle afleveringen aan te besteden. Het zit wel degelijk in elkaar, maar niet iets waar ik nog over na zou willen praten, in tegenstelling tot bv de fantastische film Utøya 22. Juli (Film, 2018) - MovieMeter.nl waar ik echt door ben geraakt qua verhaal.

3*

24 is een jaar of 10 geleden heel snel mijn meest geliefde serie geworden, vanwege de ongekende spanning, de fantastische personages en de zinderende actie. Het real-time concept bleek een briljante vondst en heeft het tot het einde van de serie toe geweldig gedaan.

Seizoen 1 draait om presidentskandidaat David Palmer, waar een mogelijke aanslag op lijkt te worden gepleegd. Heerlijke rol van Dennis Haysbert, zijn personage werd voor mij al snel 1 van de tofste personages uit de serie, als loyale vriend van Jack Bauer. Waar het in latere seizoenen meestal over nucleaire wapens (of iets in die richting) ging, daar blijft dit eerste seizoen nog redelijk kleinschalig. De makers hadden ook niet verwacht dat de serie zo'n enorm succes zou worden, want de serie zou geloof ik halverwege eindigen, maar vanwege het succes werd dit seizoen verlengd. Dat is ook wel terug te zien in de verhaallijn, want de onzinnige activiteiten van Teri en Kim Bauer waren behoorlijk suf en vooral vervelend. Zeker Kim loopt van probleem naar probleem, pff.

We maken uiteraard ook kennis met Jack Bauer, CTU agent en voor mij de coolste man ooit in een serie. Jack is direct, keihard en altijd slimmer dan anderen. Maar hij bezit ook zeker emoties, iets wat goed zichtbaar wordt als hij op het einde denkt dat zijn dochter is vermoord. Geraakt door intens verdriet en enorme woede maakt hij zijn vijand Victor Drazen bruut af. En uiteraard ook de hartbrekende scene met de dood van zijn vrouw Teri, vermoord door zijn collega Nina Myers. Erg verrassend en ook zeker erg sterk.

Sterk seizoen, maar het beste moet absoluut nog komen.

4*

I'm gonna need a hacksaw.

Seizoen 2 is al een stuk grootschaliger dan het debuutseizoen, maar ondanks dat het spectaculairder is, is het niet meteen een beter seizoen geworden. Daarvoor blijft alles rondom dochter Kim ook nu weer enorm irritant. Het dieptepunt is wel het deel dat ze in de bunker beland bij een of andere hippie die haar vol doen geloven dat de wereld is vergaan. Ook wordt ze achtervolgt door een boze vader en komt ze in de gevangenis. Het waren constant irritante onderbrekingen, want het hoofdverhaal mag er wel degelijk wezen.

Jack rouwt om zijn vermoorde vrouw en heeft CTU verlaten, waar hij geen vertrouwen en gevoel meer voor heeft. Zijn dochter Kim en hij hebben er een slechtere band door gekregen, waardoor hij een mentaal wrak is. Toch raakt hij uiteraard weer betrokken bij CTU, als er gejaagd wordt op een atoombom. En in zijn oude rol blijkt Jack gewoon nog steeds die heerlijke bad-ass te zijn. Hij krijgt de ruimte om los te gaan en het blijft tot het einde toe zeer boeiend.

Maar toch komen de sterkste scenes dit seizoen uit de emotionele hoek. Jack die telefonisch afscheid neemt van Kim als hij denkt op zelfmoordmissie te zijn met de atoombom en Jack en George Mason die hun afscheidsgesprek voeren vond ik enorm indrukwekkende momenten.

En in dit seizoen heeft Jack gelukkig ook genoeg vrienden. Zo maken we kennis met Michelle en zijn uiteraard Tony en David Palmer present. Drie personages waar je als 24 fan toch erg veel voor voelt. Aan de andere kant staan weer enorm ergerlijke figuren als Nina Myers en Sherry Palmer, al is dat uiteraard hun rol die ze goed spelen. Maar ik kon Sherry echt niet uitstaan, was vrij lastig de scenes met haar uit te zitten.

Seizoen 2 weer absoluut te overtuigen.

4*

Seizoen 3 is voor mij ieder geval 1 van de beste seizoenen van de hele serie en sowieso de beste die in de eerste 3 edities is gemaakt.

Zo zijn een hoop minpunten plots opgelost. Jack werkt weer voor CTU en ook dochter Kim heeft daar een baan gevonden, waardoor ze niet meer van die tergend domme verhaallijnen heeft. Nog altijd is het niet geweldig, maar het is een enorme verbetering. Wel maken we mee dat Jack een drugsverslaafde is dankzij zijn undercoverwerk een periode daarvoor. Ik vond het lastig om te zien, een kwetsbare, zwakke Jack, maar wel sterk gespeeld. Hij krijgt er ieder geval problemen mee als nieuwe medewerkster Chloe O'Brian hem door heeft. Niet wetende dat Chloe een absolute heldin zal worden en de grootste bondgenoot die Jack ooit had. Zoals ook Tony, Michelle en David Palmer Jack weer goed helpen in dit seizoen.

Het draait ditmaal om een virus dat wordt verspreid en uiteindelijk een vol hotel met gasten vast weet te houden, niet wetende wie wel en niet is besmet. Als later blijkt dat ook Michelle daar vast zit, dan komen de morele keuzes waar 24 bekend om staat weer boven drijven, als haar geliefde Tony haar daar weg wil halen maar dit niet kan. Het seizoen voelt als een sneltrein die langs tig stations raast, zoveel gebeurt er en zoveel actie zit erin. Het meest gruwelijke is wel de gedwongen executie van Jack zijn baas Ryan Chapelle. Ik heb niet vaak zoiets bizar en tevens indrukwekkends in een serie gezien. Zo pijnlijk en wreed.

En we zijn ook eindelijk van Nina Myers en Sherry Palmer af, beiden sterven. Zeker in het geval van Sherry erg prettig. Nina Myers was een erg fijne tegenstander, maar haar verhaallijnen waren in seizoen 2 en 3 soms vergezocht. Tijd om verder te gaan dus.

Absoluut topseizoen.

4,5*

Zeer onderhoudend seizoen waarin we kennis maken met minister James Heller, 1 van mijn favoriete personages uit deze serie. Dit seizoen draait om diverse terreuraanslagen, geleid door onder andere het echtpaar Araz, waarbij we hun zoon die zich er vanaf keert volgen. Het seizoen zit vol met heerlijke momenten, zoals de bijna-executie van Heller (met redding van Jack uiteraard), het neerschieten van Air Force One, de EMP bom en de schijndood van Jack. Een belangrijk moment in het seizoen is de inbraak van Jack bij de Chinese ambassade, iets wat hem de komende seizoenen nog zal achtervolgen. Het levert ieder geval de introductie van Chang op, een meedogenloze en slimme man, die Jack niet met rust zal laten.
Wat wel stoort aan dit seizoen zijn weer de nodige vervelende subplotjes, die met nieuwe CTU directeur Driscoll voorop. Is Kim eindelijk eens afwezig, krijgen we dit soort onzin terug. Gelukkig verlaat ze halverwege het seizoen en maken we kennis met Bill Buchanan, ook al zo'n held die ik echt fantastisch vind. Ook dit seizoen teert weer erg op de klasse van Kiefer Sutherland, maar de verhaallijn is zo sterk dat ik ook deze weer in 1 ruk uit zou kijken.

4,5*

Right here, right now, you are going to face justice!

Absoluut het hoogtepunt van de serie, met een nagelbijtend spannend verhaal en met Kiefer Sutherland in absolute topvorm, iets wat ook bevestigd werd met prijzen voor zijn prestatie in dit seizoen. Aflevering 1 is al meteen hartverscheurend als Tony, Michelle en David Palmer vermoord (lijken) te worden, drie personages die ik echt heel erg graag erbij had gehouden. Het zorgt ervoor dat Jack weer terug moet keren om Chloe te redden en daarmee is zijn schijndood aan het eind van seizoen 4 weer voorbij. Jack moet gedwongen weer de wereld redden en neemt de leiding (nadat hij eerst een gijzeling op een vliegveld mee heeft gemaakt) in de zoektocht naar zenuwgas. De ene weergaloze scene na de andere volgt elkaar op, met als hartverscheurend deel de aanslag met het zenuwgas op CTU waar de sympathieke Edgar eraan gaat. Als uiteindelijk blijkt dat de Amerikaanse president Logan betrokken is bij de terreurdaden, dan komt Jack zelfs achter hem aan en in een epische scene dwingt hij een bekentenis af. Fantastisch gedaan zeg. Gelukkig is er nog genoeg steun voor Jack door oa Chloe, Buchanan en Aaron Pierce, geweldig geacteerde rollen. Chloe komt zelfs nog met een mitrailleur in actie, haha. Het seizoen eindigt met een onverwachte Chinese ontvoering, waardoor het verlangen naar seizoen 6 enorm is. Waanzinnig goed seizoen, 1 van de beste seizoenen van een serie in zijn algemeenheid zelfs.

5*

Do you understand the difference between dying for something and dying for nothing? Today I can die for something. My way. My choice.

Het was niet mogelijk om het bizar hoge niveau van seizoen 5 aan te kunnen houden, maar seizoen 6 is wel met afstand het minste seizoen van de gehele serie. Niet slecht, maar wel teleurstellend naar 24 maatstaven.

Het begint nog vrij sterk, met de ruil van Jack die verwilderd en verbitterd weer terug in Amerika is na zijn ontvoering eind seizoen 5. Uiteraard moet hij CTU weer helpen als er een atoombom is gestolen. De serie toont behoorlijk lef door de bom daadwerkelijk af te laten gaan, met duizenden doden. Uiteindelijk merkt Jack dat zijn familie betrokken is bij deze terreurdaden en wordt het een persoonlijk verhaal, waarbij Jack wel zijn hoofd koel weet te houden. Er volgt een vrij aardige reeks van goede stukken, maar het wordt nooit echt memorabel. Wederom wordt CTU aangevallen, iets wat nu wel afgezaagd is. De finale op het booreiland mag er wel wezen en de emotionele rede van Jack tegen Heller aan het bed van Audrey is fantastisch. Het laat het seizoen in mineur eindigen. Uiteindelijk is het gewoon een prima en amusant seizoen, maar er is wel een behoorlijke creatieve armoede opgetreden.

3,5*

Seizoen 7 herpakt zich erg sterk na het zwakste seizoen uit de serie, namelijk de vorige. De cast is ververst en met Renee Walker en President Taylor krijgen we er 2 nieuwe belangrijke personages bij. Beiden vind ik erg geslaagd en zeker Renee doet het erg goed samen met Jack. Uiteindelijk blijkt ze toch veel meer Jack-achtig te zijn dan ze zelf dacht. President Taylor is ook een welkome aanvulling als fijne president nadat er in de vorige seizoenen geen prettige presidenten zaten. Ze is niet van het niveau David Palmer, maar wel uitstekend.

Qua plot is dit nieuwe seizoen wel wat rommelig en het is best jammer dat er achter elke bad guy steeds weer een hogere pion stond. Dat is 1 keer oké, maar in dit seizoen slaat het wel wat door. Daardoor wordt de spanning nooit echt tot de climax opgebouwd. Maar gelukkig zitten er nog genoeg hele memorabele momenten in de serie, waaronder misschien wel het hoogtepunt van heel 24: de aanval op het Witte Huis. Ga weg White House Down en London Has Fallen, 24 was er eerder mee Hier verliezen we trouwens ook Bill Buchanan mee, iets wat ik betreurde. Erg fijn personage. Een ander belangrijk personage is de terugkeer van Tony Almeida, maar nu als terrorist. Ik vond het allemaal wel vergezocht, maar alsnog erg boeiend. Jammer dat het slot van zijn verhaal niet erg Tony-waardig was. Hoop dat er nog eens een nieuw seizoen komt waarin hij wordt gerehabiliteerd. Seizoen 7 is ieder geval erg sterk en ook een mooie bijrol van Jon Voight die het slot van het seizoen extra glans geeft. Samen met een opnieuw zeer goede Kiefer Sutherland uiteraard.

4*

Seizoen 8 is een kleine 10 afleveringen echt tergend saai zeg. Er wordt herhaalt wat we al in de 7 voorgaande seizoenen 24 hebben gezien, inclusief een stront irritante mol binnen CTU. Echt spijtig en even vreesde ik dat dit seizoen een enorme mispeer zou worden, maar plots neemt het seizoen een draai en is het tweede deel van dit seizoen 1 van de allerbeste 24 delen uit de serie met een waanzinnige Jack Bauer die de dood van Renee Walker komt wreken en alles en iedereen bruut kapot maakt. Ik zal Charles Logan (erg fijn dat deze enorme schurk er weer bij kwam) zijn angst als Jack in een stalen pak op hem af loopt niet vergeten, haha. Net als de sniper die Renee doodde die zijn ingewanden kwijt raakt. Dat tweede deel van 24 is echt een enorme adrenalinerush. Ik vond het wel enorm jammer dat Renee eraan ging, want ze was cool en ook best schattig. Had haar graag langer erbij gehad. Het goede acteerwerk van Kiefer Sutherland bij haar dood in het ziekenhuis is wel weer een bevestiging hoe sterk hij zich in weet te leven in Jack zijn personage. Ik kan me geen 24 zonder hem voorstellen...en toch komt het er in 2017 aan, blegh.

Ook inhoudelijk werd het allemaal een stuk beter, met de vredesonderhandelingen tussen President Taylor en President Hassan. Zelfs President Suvarov uit Rusland wordt weer bij de serie betrokken. Zo is het toch een gezellige boel van oude bekenden richting het einde zullen we maar zeggen. Er zitten weer een paar niet te vergeten momenten in. Hierboven heb ik er al wat genoemd, maar de executie van Hassan was ook wel even een gigantische schok. De makers tonen echt ballen door dit in het verhaal te stoppen. Wel jammer dat het einde een beetje teleurstellend is. Had zo gehoopt dat Logan en Suvarov een kogel door hun hoofd kregen geschoten, al snap ik wel dat Jack het niet deed.

Seizoen 8 heeft zich erg goed herpakt. Was het begin beter geweest, dan had ik 4,5* gegeven. Nu 4*, volledig gebaseerd op het tweede deel van dit seizoen.

You should have stayed hidden like a rat.

Ik was destijds echt enorm blij toen het nieuws van Live Another Day bekend werd. Na 4 jaar meer afleveringen met Jack Bauer was fantastisch, ook al was het ''slechts'' een miniserie van 12 afleveringen. Terreur in Londen en Jack komt de boel redden, beter kon het bijna niet.

Jammer genoeg hebben de makers die 4 jaar niet gebruikt om een fris script af te leveren. Het seizoen zit prima in elkaar, maar is weinig verrassend en bij sommige dingen die we opnieuw zien raak ik wel wat vermoeid. Weer een verrader in het goede kamp, weer wordt Jack niet geloofd. Na 9 seizoenen 24 mag het ook wel eens anders. Maar goed, wat er is geproduceerd is wel heel degelijk en stabiel. Alles zit erin, maar dat kan je ook positief opvatten. James Heller is zelfs president van Amerika geworden en zelfs Audrey zien we terug. Blijft toch mooi hoe zij en Jack met elkaar om gaan. Wel typisch 24 dat ze haar uiteindelijk laten sterven...ook weer door een oude bekende. Nu zien we Cheng terug, 1 van de toffere bad guys uit 24. Het levert ieder geval mooie emoties bij Jack op en de slotaflevering op het grote schip (die uit Nederlands komt, let maar op de details!) is erg machtig. Jack die Cheng onthoofde voelt toch wel bevredigend. Wel enorm irritant dat het einde open wordt gelaten. Jack meegenomen naar Rusland, een ideaal scenario voor een nieuw seizoen lijkt me. Hoop dat dit er nog van komt. De echte bad guy van dit seizoen, terroriste Margot, vond ik wel wat saai. Echt heel veel terreur richtte ze niet aan eigenlijk. Had wel wat meer grootschalige actie verwacht. Neem ook de ''dood'' van Heller op Wembley. Erg gedurft, maar best een afknapper dat hij toch nog gewoon leefde. Dat past niet bij 24. Dat Jack Margot en haar zoon uit de flat gooide was wel weer een heerlijk what the fuck moment. Echt met een grijns naar gekeken.

Jack is gelukkig niet alleen dit seizoen. Chloe keert ook terug, al vind ik die bittere gothic Chloe niet heel veel meer aan. Beetje jammer, al was wel te zien dat zij en Jack nog duidelijk om elkaar gaven. En er is nog Yvonne Strahovsky, wat een heerlijk sexy vrouw zeg. Ook een prima actrice, want haar dialogen met Jack bevielen wel. En ze is niet vermoord, dus wie weet zien we haar nog eens terug in 2010.

Live Another Day is prima, maar het had nog veel beter kunnen wezen als ze er goede scriptschrijvers op los zouden laten. Overigens verkies ik dit nog 100 keer liever dan de nieuwe 24 reboot met een geheel nieuwe cast. Dat is gewoon kut. Dan liever de oude cast en een minder sterk script.

3,5*

Zo, nu ik de laatste aflevering heb afgekeken kan ik er een beoordeling aan hangen, maar ik wist al na een paar afleveringen dat het een zware onvoldoende zou worden. Totaal ongeïnspireerd qua verhaal en cast. Alles wat we hier meemaken hebben we in de vorige 9 seizoenen van de oude 24 al gezien (en veel beter, dit voelde allemaal weinig groots en spannend aan) en dat was met een geweldige toffe cast, terwijl deze nieuwe groep echt dodelijk suf is. Corey Hawkins als hoofdrolspeler Eric Carter is 't gewoon niet. Geen enkele uitstraling, flair of coolness over zich en als acteur vind ik hem een beetje beperkt.

Vergelijk dit eens met de fantastische prestatie van Kiefer Sutherland als Jack Bauer; 1 van de meest epische rollen ooit in een serie voor mij, zowel emotioneel als in keiharde actie. Hij wist de serie te dragen, dat lukt Hawkins op geen enkel vlak. Neemt niet weg dat de gehele cast op dat niveau acteert. Slechts de terugkeer van Tony Almeida was het enige hoogtepuntje dit seizoen, maar met zijn rol is veel te weinig gedaan. Spijtig, want hij was echt bruut in voorgaande seizoenen. Nee, deze 24: Legacy wil ik snel weer vergeten en ik zit ook niet op een nieuw seizoen te wachten als het zo moet. Alleen een comeback maken met de oude cast, anders laat het maar. Toch jammer dat het zo is gelopen met de oude serie die ik op plek 1 in mijn top 10 heb staan.

1,5*

Enorm indrukwekkende en complete docu over die donkere, duistere dag in september 2001. De beelden blijven fascinerend boeien, zo gruwelijk en emotioneel zijn ze. De brandende torens, de springende mensen, de moedige brandweermannen, de gigantische stofwolk na het instorten en zo blijf je kijken van het ene naar het andere bizarre moment. Er was een wereld voor en na 9/11, deze dag was zoveel meer dan ''slechts'' een grote aanslag. Denk dat iedereen nog wel wist waar 'ie was toen deze beelden live getoond werden. Als docu leer je overigens niet veel nieuws aan grote dingen, wel aan details.

4*

Bij vlagen ontzettend sterk en bij vlagen veel te langdradig en overgewaardeerd. Adolescence toont een heel pijnlijk verhaal van een jongen van dertien die met veel bombarie van zijn bed wordt gehaald door de politie vanwege de verdenking dat hij een meisje heeft vermoord. In de vier afleveringen volg je diverse personages en momenten die horen bij zo'n incident. Aflevering 1 draait om de arrestatie en het verhoor, aflevering 2 om het zoeken naar aanwijzingen op de school, aflevering 3 om een gesprek met een psychologe en aflevering 4 om hoe het gezin van de jongen omgaat met de wetenschap dat een gezinslid een moordenaar is. Alles afleveringen hebben een one take principe, dus de camera blijft zonder overgangen filmen. Klinkt interessanter dan het is, want het werkt geweldig bij aflevering 1 en 3, maar het vertraagt en verveelt soms bij aflevering 2 en 4. De afleveringen met de arrestatie en de psychologe zijn heel sterk, ook omdat die jongen enorm goed en overtuigend acteert. Je ziet ook langzaam dat hij verandert van een bang jochie dat bij de arrestatie in zijn broek plast maar de jongen die hij werkelijk is, met kwalijke visies op vrouwen en mannelijkheid. Zeker bij de aflevering met de psychologe is dat heel interessant, want hij begint netjes, begint steeds arroganter te worden maar als hij merkt dat zij info heeft ontfutseld waarmee hij in de problemen kan komen slaat de pure wanhoop toe. Verder vind ik ook zijn vader een enorm goede rol spelen, met eerst onvoorwaardelijk achter zijn zoon staan, maar na het zien van de fatale beelden weet de man niet meer hoe hij met dit om moet gaan. Woede, verdriet en wanhoop wisselen af en en ik had oprecht medelijden met hem en zijn familie.

Maar wat ik zei, het one take gebeuren maakt de serie ook soms wel erg traag en niet altijd even interessant. Aflevering 2 is niet slecht, maar wel overbodig en sowieso niet al te boeiend en aflevering 4 begint sterk en eindigt zelfs ijzersterk met het gesprek met zijn vrouw en het bezoek aan de slaapkamer van zijn zoon, maar daartussen heb je wel het gevoel dat het te lang duurt en ook dat ze een scène overslaan, namelijk de rechtszaak. We willen toch allemaal de veroordeling van de jongen zien en de reactie van zijn gezin? Ik snap dat de serie draait om de gevolgen van en niet de moord zelf, maar ik miste het wel.

En ik vind het wel jammer dat de serie wel erg summier met de info over de moord is. Je blijft toch best met vragen zitten, terwijl ik denk dat ze dit beter hadden kunnen schrijven. Dat had gekund als je het one take principe weggelaten had. Ik lees in de media dat dit een van de beste series in jaren is, maar ik vind het allemaal wat overdreven. Het is heftig, het heeft impact maar er valt genoeg op aan te merken. Ook bijzonder dat Netflix een blanke jongen in de hoofdrol zet, terwijl de werkelijkheid wel anders is. Ik vind het wel een serie die je gezien moet hebben en die misschien op scholen vertonen ook wel de moeite kan zijn, want iedereen heeft te lijden als zoiets afschuwelijks is gebeurd.

3,5*

Amusante, luchtige serie waarin Ricky Gervais de kans krijgt om uit te blinken zoals alleen hij dat kan. Hij kan zowel beledigend zijn, als gevoelig doen. Heel hoogstaand is het allemaal ook weer niet en met 6 afleveringen van een halfuurtje is het alweer vlot gedaan, maar misschien wel daarom beviel me dit wel. Een tussendoortje, maar wel een prettige. Wel zaten de beste afleveringen aan het begin.

3,5*

Net als seizoen 1 is dit weer een prima mix tussen drama, donkere humor en ongemakkelijke momenten. Kijkt prima weg, omdat Ricky Gervais echt geweldig acteert in zoveel de geestige als de emotioneel zware momenten. En je bent er snel doorheen, met 6 afleveringen van een half uurtje. Ik vind dat ook wel voldoende, want After Life is ook weer niet heel diepgaand en zal ook niet wekenlang bij me nazinderen. Het is een uitstekende serie, de kans dat we een derde seizoen krijgen lijkt me best groot, maar uitzonderlijk goed vind ik dit ook weer niet. Prima vermaak voor een avondje.

3,5*

Sterke serie, ook dit derde seizoen is gevoelig, grappig en scherp. De laatste afleveringen zorgen er voor dat ik er een halfje bij doe en dit als het beste seizoen zie. Tony zijn band met zijn zwager, de vrouw op het kerkhof en het confronterende moment op de afdeling met kinderkanker. Ook diverse bijrollen hebben leuke rollen of prima verhalen. Ricky Gervais is echt een geweldige acteur, hopelijk maakt hij hierna weer wat nieuws voor Netflix.

4*

De Japanse versie van Squid Game. Begint echt wel sterk met alle verwondering wat er aan de hand is en dodelijke spellen zoals met die kamers die vol vuur schieten. Maar zo halverwege verandert de inhoud en toon en wordt het eentonig. Los van dat, ze krijgen de afleveringen niet van begin tot eind gevuld met interessante plotwendingen. Een serie met potentie, maar het maakt het niet helemaal waar. Maar wel prima vermaakt en op naar seizoen 2.

3,5*

Net als seizoen 1 best vermakelijk en boeiend. En waar nodig ook best wreed (dat vallende zuur op de hoofden van de verliezers, auw), het concept is interessant. Maar echt top weet ook seizoen 2 nooit te worden en qua verhaal slaan ze een tikje door soms. Ben benieuwd wat seizoen 3 dit seizoen te bieden heeft.

3,5*

Hele goede en indrukwekkende serie over een tijdperk waar geweld en geen moraal hebben zeer aanwezig was. Het levert zes boeiende afleveringen op die geregeld doen choqueren met fors geweld en nare momenten, maar dat goed wegkijkt. Erg diep en inhoudelijk weet het niet te worden, maar dat zocht ik ook niet bij deze serie. Ook genoten van sterk camerawerk, goede muziek, brute geluidseffecten en prachtige landschappen.

Eigenlijk 3,5 sterren maar een halfje bonus erbij voor de vibe.

4*

Hmm, nouja. Ik had even het gevoel dat dit wel een lekker onderhoudende serie was na het zien van de eerste twee afleveringen. Van mij hoeven al die series niet 12 afleveringen van een uur te hebben. Ares vliegt met acht afleveringen van pakweg 25 minuten er hard doorheen, maar dit ervaar ik als een plus, zeker bij series die horrorachtig over willen komen.

De setting is wel goed bedacht en ook de cast valt me niks tegen. Eindelijk eens niet die bekende koppen die we altijd zien, maar een frisse, jonge cast. En er zit ook duidelijk wat meer budget in dan in de gemiddelde Nederlandse serie, want het oogt scherm en is ook best goed gefilmd en gemonteerd. Op 1 ding na dan: het is fucking donker!!! Mijn hemel, als dit een creatieve keuze was dan hebben ze echt een foute keuze gemaakt. Het viel soms nauwelijks te volgen, zo donker was alles. Niks mis met een duistere, schimmige sfeer hoor, maar dit was er ver voorbij en dan stoort het gewoon. Als het bedoelt was vanwege budgettaire redenen, dan is het ook spijtig.

Het grootste nadeel dat aan Ares kleeft is dat het na acht afleveringen eigenlijk nergens toe heeft geleid. Het blijft onduidelijk, personages doen soms vrij onlogische dingen en Ares opent op het einde dan wel de poorten voor een eventueel tweede seizoen, maar daar hebben we nu weinig aan. Het is ook gewoon ondanks de duistere setting totaal niet spannend. Er zit vrij weinig opbouw in richting de heftige momenten en voelt allemaal wel erg braafjes en lauw aan. Alles bij elkaar een leuke poging, maar het is niet goed uitgewerkt en dan heb ik er ook geen voldoende voor over. Maar voor een weekendje bingewatch-vermaak werkt Ares op zich prima.

2,5*

Prima docu van een unieke man. Doe het maar eens, als immigrant slagen in de top van sport, film en politiek. Ongelofelijk wat die man allemaal heeft bereikt op wilskracht en charisma. Het lijkt me ook echt een leuke kerel als mens. Fijn dat dit geen droge docu is geworden, maar dat Arnold zelf constant vertelt en zijn visie geeft op alles. De beelden blijven uitstekend, maar eigenlijk had ik wel meer van zijn filmcarrière willen zien, ik kan de meeste van zijn titels altijd blijven kijken. Zijn acteervete met Stallone is bijvoorbeeld erg boeiend, maar is wel incompleet. Dat ze bijvoorbeeld in de eindfase van hun loopbanen nog samen in films hebben gespeeld had best uitgebreid verteld mogen worden.

Het politieke gedeelte van zijn verhaal boeide me weer het minste, omdat het lokaal is, al is Californië natuurlijk wel een van de meest aansprekende gebieden daar. Ben overigens benieuwd naar wat Arnold en Netflix met hun samenwerking gaan doen. Zou het moment zijn om eens Twins 2 van de grond te krijgen!

4*

Jaren terug heb ik Arrested Development al eens gezien. Toen waren er pas 3 seizoenen. Later volgde nog een vierde seizoen die wel aardig was, maar niet meer helemaal aanvoelde zoals het ooit was en dit jaar kwam er zelfs een vijfde seizoen uit. Deels, het restant verschijnt in 2019. Dat was voor mij de reden om de hele serie maar eens opnieuw te gaan kijken.

Destijds had ik al een zwak voor deze serie en dat gevoel is er gelukkig nog steeds. De humor is lekker scherp, zonder dat je over de grond rolt van het lachen. De zwartgallige sfeer binnen de familie wordt op een fijne wijze getoond en iedereen krijgt wel de kans om uit te blinken. De leukste rollen vind ik ook nu weer die van Tobias, Buster en alles samen van George Michael en Maeby. Lekker ongemakkelijk als je weet dat hij nogal op zijn nichtje geilt. Het levert hele leuke scènes op, ook als hij bij zowel zijn pa en bij Tobias, de pa van Maeby, zit te vissen naar hoe zij een familieverhouding zouden vinden. Tobias is weer de George Costanza (ja, ik hou van Seinfeld) van de familie. Een loser, een kneus. Krijgt weinig respect, maar vind zijn eigen gedrag niet vreemd en ziet ook niet zo dat de rest hem maar vreemd vind. Zo'n rol doet het altijd wel goed. Eigenlijk kan elke rol wel wat diepgaander worden besproken, maar daar heb ik niet zoveel zin in. Iedereen heeft wel z'n charme en past goed in het grote geheel.

Is de serie dan echt briljant? Ook weer niet. Ik kan niet zeggen dat alle afleveringen memorabel zijn, maar het schrijfwerk is wel dusdanig sterk dat het ook nergens in weet te kakken. Er zitten een paar running gags in de serie, genoeg absurditeit met diverse ''oh no, he didn't''-momenten en de sobere stijl hoe een aflevering in beeld wordt gebracht deed het ook wel bij me.

Kleine 4*.

Ik vind niet elke verhaallijn even sterk, zoals met George sr op de zolder van de familiewoning, maar buiten dat is het een erg sterk tweede seizoen geworden. George Michael en Maeby blijven samen fijn ongemakkelijk, maar erg geestig. Maar het zijn toch wel de scènes met Tobias waar ik geregeld het meeste om moet gniffelen. Zijn Mrs. Doubtfire imitatie was zo slecht dat ik het heerlijk vond. En we eindigen met een fijne cliffhanger die zowel sympathiek als awkward genoemd mag worden. Heel sterk allemaal. Overigens ook best grappig om hier een hoop cameo's van acteurs uit andere sitcoms te ontdekken. Er lopen toch wel veel namen in rond die op dat moment of later heel erg bekend waren in tv-land.

4*

Prima derde seizoen waarmee de serie voor jarenlang werd afgesloten. Vooral de leukere rol van George sr en de fijn ongemakkelijke band tussen Maeby en George-Michael vond ik sterk, net als een prima slot dat precies bij Arrested Development past. Wel duurde het verhaal rondom de Britse vriendin Rita van Michael me te lang. Gelukkig kwam er jaren later een comeback van de serie, want dit is gewoon heel erg fijn vermaak. Scherp geschreven en geweldig geacteerd.

4*

Ik heb jaren terug dit vierde seizoen al eens gezien, maar recent heb ik dan maar de Season 4 Remix aangezet, waar de langere afleveringen die dit seizoen kende opgesneden zijn tot het normale format van 22 minuten, maar nu met meer afleveringen. Om daar over te beginnen, een goede keuze. Deze serie is gewoon sterker als ze gewoon niet teveel wijzigen, maar dat deden ze dus toen wel. Maar gelukkig is het nu allemaal weer vertrouwd en in chronologische volgorde gezet.

Maar inhoudelijk haalt dit seizoen het absoluut niet bij de erg sterke eerste seizoenen. De cast werd na die jaren vrij bekend en had genoeg te doen, wat ervoor zorgde dat ze eigenlijk niet tegelijk samen konden komen in deze serie. Destijds kreeg iedereen eigen afleveringen waarbij ze elkaar geregeld troffen, maar dat werkt gewoon veel minder. De serie is op zijn best als ze gewoon samen bizarre dingen meemaken. Dat is in de remix-versie wel wat beter geworden, maar nog steeds valt het tegen. Zeker in de eerste helft van het seizoen is het gewoon regelmatig saai en voelt het niet als Arrested Development. Het tweede deel maakt dit wel redelijk goed, dan komen diverse verhaallijnen weer samen. Zeker de slotafleveringen staken goed in elkaar. Maar diverse personages komen er dit seizoen gewoon schraal vanaf. Bijna niemand komt echt volledig tot ontbranding door de minder geschreven verhaallijn. Zeker Maeby en George-Michael, die voorheen echt geweldige verhalen hadden samen die lekker awkward en sympathiek waren, hebben hier bijna niks met elkaar te delen. Ook Lindsay en Tobias die een heel verleden samen hebben, vallen hier gezamenlijk tegen. Gelukkig is Tobias zelf nog wel aanwezig met een leuke rol. Buster en Lucille, mweh. Alleen Michael, Gob en George sr. krijgen nog wel de kans echt zichzelf te zijn.

Maar het is ook zeker geen slecht seizoen geworden, daarvoor blijft de serie gewoon te sterk en valt er nog genoeg te lachen. Ook zijn diverse gastrollen best geestig, zoals die van Ben Stiller en Ron Howard.

3*

Nu ik ook de resterende afleveringen van seizoen 5 heb gezien, kan een cijfer volgen. Ik eindig best wel met een kater, want ik vond de resterende afleveringen die afgelopen weekend verschenen niet zo boeiend. De glans is wel een beetje van de serie af. Seizoen 1, 2 en 3 waren hilarisch en heel sterk geschreven, seizoen 4 was rommelig en voelde weinig als Arrested Development doordat bijna iedereen los van elkaar een verhaallijn had en seizoen 5 kende in het eerste gedeelte nog wel een stijgende lijn, maar zakt na het tweede gedeelte weer terug naar slechts een kleine voldoende. Ik mis de prikkelende en ongemakkelijke scènes die Maeby en George-Michael 3 seizoenen lang hadden. Of de absurditeiten van Buster. Of Tobias, die nog maar weinig pijnlijke momenten heeft. Gelukkig zitten er nog wel voldoende running gags in die vooral de vaste kijkers van de serie best zullen herkennen.

Ook jammer dat Portia de Rossi als Lindsay grotendeels ontbreekt dit seizoen. In de eerste helft zat ze, ook al was het vaak via een green screen, er nog wel in. In het tweede gedeelte ontbreekt ze. Volgens internet omdat ze officieel een tijdje terug stopte met acteren. In ieder geval voelt de familie Bluth niet compleet. Maar ook is het schrijfwerk gewoon veel minder geworden. Slecht is het niet, maar hetgeen wat de serie zo enorm populair maakte is wel weg. Ik heb wel twijfels of 'we' nog op seizoen 6 wachten. Al ga ik het heus wel weer kijken, mocht het zover zijn.

Alles bij elkaar: 3*

Vermoedelijk de allerbeste nieuwe serie van vorig jaar. De oude films waren vermakelijk, maar in deze serie gaat Ash pas helemaal keihard los. Zo'n bizar geslaagde combinatie van horror en humor heb ik zelden gezien, inclusief een stel leuke verwijzingen naar filmklassiekers. De serie is smerig, maar er valt altijd wat te lachen. Bruce Campbell is het decennia later nog steeds niet verleerd om een briljante Ash te zijn. Heerlijke oneliners en geen genade voor zijn vijanden. Ik kan hier werkelijk geen verkeerd woord over kwijt. Verheug me enorm op het tweede seizoen.

4,5*

Ik vond seizoen 1 net iets origineler, maar seizoen 2 mag er ook zeker zijn. Eigenlijk meer van hetzelfde, wat op zich positief is want het blijft heerlijk goor en humoristisch, maar anderzijds ben ik nu na 20 afleveringen van de serie er ook helemaal aan gewend en dan merk je ook dat het qua inhoud niet zo briljant als het concept is. Gelukkig is Bruce Campbell nog steeds machtig als Ash en zijn de bijrollen ook erg vermakelijk. De afleveringen waarin Ash zijn pa zit zijn op zijn zachtst gezegd ook bizar te noemen, hehe. En laten we ook die behekste auto niet vergeten. Nog steeds 1 van de leukere series van dit jaar, maar ik hoop wel dat seizoen 3 enige vernieuwing gaat kennen.

4*

De laatste aflevering staat erg synoniem voor wat dit seizoen en daarmee ook de hele serie was: zwaar over de top gaande, bloederige en hilarische onzin. Wat heb ik me ontzettend met dit seizoen weer vermaakt. Bij de meeste series die ik volg(de) was het op een gegeven moment wel goed dat het einde in zicht kwam, maar bij Ash vs Evil Dead vind ik het dood en doodzonde dat ze stoppen. De serie is 30 afleveringen ongekend grappig, goed geschreven en extreem goor geweest. Als je iets met horror in combinatie met humor hebt dan is het bekijken van deze afleveringen gewoon een verplichting. Beste aflevering uit dit seizoen vond ik wel die met de highschool-prom. Dat ging echt ver op een manier zoals alleen deze serie dat kan. Maar eigenlijk is bijna elke aflevering wel een kunststukje op zich. Hopelijk volgt er in de toekomst nog eens meer van Bruce Campbell als Ash, of dat nou via een nieuw seizoen of een film is. Wat een baas.

4,5*

Ik kwam er echt niet doorheen en heb me er ook niet mee vermaakt. Ben niet bekend met de animatieserie, behalve dan de naam en waar het globaal over ging, maar deze serie is fantasy voor kinderen dat gortdroog word verteld. De CGI is wel erg fraai, maar dat is niet genoeg voor me. Ik check uit, komende seizoenen geen interesse meer in.

2*

Dé seriehype van dit moment, maar het maakt het jammer genoeg niet helemaal waar. Het begin is enorm sterk als beide hoofdrolspelers (die overigens overtuigend hun rol spelen) met elkaar in contact komen en zij wel erg opdringerig begint te worden, maar daarna wordt de serie rommeliger en doet onze comedian wel echt zoveel domme en onlogische dingen dat het heel lastig is nog veel empathie voor hem te voelen. Hij had zoveel kansen dit op een slimme manier op te lossen en laat dit na, waarna hij wel in haar trucs trapt en gewoon een pussy is dat hij het zover laat komen.

Verder is het ook gewoon regelmatig awkward om naar te kijken, zoals bij zijn zeer matige comedyshows. Het is ongemakkelijk, je wil dat de scène voorbij is. Dat heb ik sowieso bij deze serie, het kijkt soms wel stroef weg. Martha wordt natuurlijk overtuigend neergezet, maar haar karakter is zo irritant dat de scènes ook al gauw pijnlijk zijn. Is uiteraard ook wel de kracht van deze serie, maar toch. En de serie is geregeld heel intens, maar richting het einde is het toch een beetje het klassieke kaarsje dat dooft, ik had een sterker slot verwacht en gehoopt.

3,5*

I treasure my remark to my grandson who asked, "Grandpa, were you a hero in the war?" Grandpa said, "No... but I served in a company of heroes".

Band of Brothers is vermoedelijk de beste miniserie ooit gemaakt. Werkelijk alles is perfect aan dit imponerende, ontroerende epos rondom de Easy Company tijdens WO II. Toen de serie een kleine 15 jaar terug verscheen was ik al weggeblazen en kocht ik de serie ook meteen op DVD. Daarna nog tig maal opnieuw gekeken en elke keer weer blijft het briljant.

Je leeft mee met de personages, die je al leert kennen tijdens de trainingen en waarvan je weer afscheid neemt als de oorlog voorbij is. In de tussentijd zijn er velen gesneuveld of getraumatiseerd. Wat ik zo sterk vind is de enorme diversiteit in de afleveringen. Van training tot gevechten in Frankrijk, Nederland, België en Duitsland, elk met de eigen landschappen en sfeer. De afleveringen in Nederland hebben ook behoorlijk veel indruk op me gemaakt, maar de allerbeste en meest beladen aflevering blijft nummer 9, Why We Fight, met de bevrijding van de kampen. Vermoedelijk de beste aflevering ooit gemaakt in een serie. Zo emotioneel, zo pijnlijk en zo confronterend. Iedere keer weer een brok in mijn keel van tijdens het kijken.

De decors, het ijzersterke acteerwerk, de diversiteit, de ongelofelijk mooie themesong (kippenvel waardig) en de muziek algemeen, de details en het feit dat het gewoon helemaal compleet is zorgt ervoor dat ik dit nog vele malen in de toekomst ga kijken en niks minder dan 5* geef.

Vorig jaar de hele reeks eens teruggekeken, dus het zit nog vers in mijn geheugen.

De derde serie over ons duo Bassie en Adriaan brengt een verhaal over een gestolen diamant waar Bassie en Adriaan achter lijken te zitten, waarna ze hun onschuld moeten bewijzen door de echte boeven te vangen. We zien wederom de 3 boeven uit de vorige serie (Geheim van de sleutel) terug, iets wat wisselend niveau met zich mee brengt. Dit groepje boeven vind ik een tikje saai en heel veel leuks brengen ze ook weer niet. Het verhaal is ook wat langdradig en slechts in het laatste uur wordt het een beetje leuk als Adriaan wat slimme dingen gaat bedenken. Het slot met het vuurwerk is wel weer typisch Bassie en Adriaan; echt humor wat ik als kind vroeger goed kon waarderen. Ik merk wel dat de het anno nu allemaal een tikje te kinderachtig is, maar dat stoort me niet zo heel erg. Overigens leuk om hier voor het eerst Adjudant van der Steen te zien.

3*

Ik ben al een tijdje bezig met het opnieuw bekijken van de hele Bassie en Adriaan collectie en eindelijk dan aangekomen bij de series die ik het leukste vind. De reis door Europa en daarna die door Amerika. Als kind heb ik erg vaak naar Bassie en Adriaan gekeken, heb de seizoenen grotendeels wel gezien, maar vooral deze twee verhalen bleven me bij. Vermoedelijk door de mooie locaties en de geweldige Baron, die hier werkelijk op zijn allerbest is.

Erg fijn om te constateren dat De Geheimzinnige Opdracht na 25 jaar (jeetje, wat gaat de tijd toch snel) nog altijd staat als een huis. Het is erg vermakelijk en ook absoluut leerzaam om ons duo in flink wat Europese landen te zien lopen. Ik ben in een hoop van die landen (en ook wat van die steden) geweest en dan is de herkenbaarheid net nog wat leuker. Wat je als kind niet door hebt is dat het wel een heel opzichtig verhaal is om de Europese Unie te promoten en wel heel positief neer te zetten met verhalen over open grenzen, lekker makkelijk betalen met 1 centrale munt en leren van elkaars culturen. Allemaal leuk bedacht, maar de werkelijkheid liep en loopt wel wat anders. Toch steekt alles wel intelligent in elkaar op kinderniveau. Bassie die steeds aan Adriaan vraagt waar een land ligt, Adriaan die er wat feitjes over vertelt en uiteraard ook de bekende liedjes over hoe je heel snel een taal kan leren. Grappig dat je zo al die jaren later zulke liedjes nooit bent vergeten. Tijdloze fun.

Maar goed, op zich wel vrij slim bedacht van ik vermoed onze overheid om Bassie en Adriaan te sponsoren met een avontuur om kinderen van de EU bewust te maken. Helemaal op het einde volgt nog een moralistisch praatje van de minister om het af te maken. Maar boven alles is dit gewoon een erg geinig avontuur waarin we constant pakjes zoeken die door raadseltjes te vinden zijn en waar we ook weer eens de Baron en zijn boevengroep volgen. Alleen is dit wel een redelijk losstaand verhaal, want de boeven komen pas in de laatste aflevering in aanmerking met Bassie en Adriaan, die ook niet wisten dat zij achter hen aan zaten. Zonder de boeven zou het denk ik wel een wat te leergierige serie zijn geworden, want zij zijn een welkome afwisseling op de zoektocht naar de pakjes. Ditmaal geen dove B2 en Vlugge Japie (je krijgt even kort mee wat er met hen is gebeurd), maar B100 en Handige Harrie. Dat zijn toch ook wel 2 leuke iconische boeven geworden. Harrie met zijn bommen en B100 met zijn eeuwige pech hebben een leuke chemie met de fantastische Paul van Gorcum, die van mij echt de allerleukste van de serie is als de Baron. Hij speelt met zoveel enthousiasme en overtuiging, schitterend. Zijn ''Drommels, drommels en nog eens drommels'' en ''Bamibal, zak patat, frikandel'' zijn echt van die scheldwoorden die net zo herkenbaar zijn in de Nederlandse filmwereld als pakweg de ''Buurman, wat doe u nu?'' quote denk ik. Ook B100 zijn ''Ik heb ook altijd pech, ze moeten altijd mij hebben'' is fantastisch. Het was ook wel eens aangenaam om wat nieuwe boeven te zien, aangezien de voorgangers jarenlang mee hebben gedaan.

De Geheimzinnige Opdracht is voorlopig de leukste B&A serie, al moet ik de reis in Amerika nog opnieuw zien. Die was altijd mijn nummer 1 geweest.

4*

Ik heb vorig jaar dit nog bekeken tijdens een herziening van de hele reeks die ik als kind al graag zag.

Ditmaal weer een seizoen zonder de bekende baron met zijn handlanger, want de tegenstander is hier een gemene professor die een gas heeft ontwikkeld waarmee iedereen moet huilen. Best aardig bedacht, al is de uitwerking wel vreselijk kinderlijk, al is dat gezien de doelgroep van B&A natuurlijk wel logisch. Handlanger Joris (hij deed me trouwens denken aan Newman uit Seinfeld) ondersteunt de professor, net als zijn kleine legertje privébewaking van mensen die door het gas hun geheugen kwijt zijn geraakt.

Blij vlagen acteren die schurken wel echt tergend slecht, maar ondanks dat is het allemaal best vermakelijk. Het tempo ligt hoog en zeker richting het einde als ze bij de geheime basis zijn valt er best wel het een en ander te genieten. Wel valt op dat het camerawerk en de beeldkwaliteit vrij matig zijn. Het is dat de chemie tussen Bassie en Adriaan goed werkt, waardoor het nooit echt slecht wordt.

3*

Ik heb me voorgenomen om de komende tijd eens de oude Bassie en Adriaan series opnieuw te kijken. Puur jeugdsentiment, maar in mijn gedachten ook zo dusdanig grappig en karikatuur dat ik dit als een volwassene ook leuk zou moeten blijven vinden. En dus maar eens begonnen aan De Plaaggeest, de oudste serie van ons gekke duo.

Wel even wennen om een B&A serie zonder de boeven te bekijken. Je ziet duidelijk dat dit erg amateuristisch en simpel is, met een ontzettend karig verhaaltje rondom Bassie en Adriaan die hun circus uit het oog verliezen en lastig worden gevallen door de Plaaggeest. Kan me nog wel herinneren dat destijds kinderen dit best wel eng vonden. Doe mij maar gewoon de boeven, kan hier niet zo heel veel mee. Gelukkig voelt het wel echt als een B&A serie, met de bekende melodietjes en termen als ''aan de binnenkant van mijn ogen bekijken''. Dit seizoen zit ook vol met karakteristieke liedjes, al zijn dit er wel wat veel. Volgens mij hadden Bas en Aad van Toor er duidelijk plezier in, ze ogen fris en energiek, al is vooral Aad wel een hele matige acteur in deze serie, moest duidelijk groeien in zijn rol, want latere series deed hij wel goed. Gelukkig blinkt hij als acrobaat wel uit, maar Bas heeft als clown gewoon meer natuurlijk charisma.

Prima vermaak, maar ik weet gelukkig al dat latere seizoenen veel leuker worden.

3*

Ik heb de afgelopen maanden de gehele Bassie en Adriaan collectie opnieuw gekeken, maar wist dat het allerleukste voor het laatst werd bewaard, want ik vond hun reis door Amerika gewoon het leukste seizoen van allemaal. Dat vond ik als kind al en schijnbaar is mijn smaak op Bassie en Adriaan gebied niet verandert, want na alles te hebben gezien staat deze Reis vol verrassingen nog met afstand op de eerste plek.

Wat overigens wel helpt is dat ik een groot deel van de reis van Bassie en Adriaan in Amerika zelf ook heb gedaan. Dat wil zeggen, een road trip door de westkust van Amerika, dus die afleveringen deden me best wel wat, want het was weer allemaal erg herkenbaar. Florida en New York heb ik nog niet bezocht, dat komt nog wel eens, dus dat waren wel leuke afleveringen, maar ik haalde pas echt veel plezier uit de bezoeken van Bassie en Adriaan aan San Francisco, Alcatraz, Hollywood, Zion Park, The Grand Canyon, Death Valley, Las Vegas en noem nog meer van die fantastische locaties op waar ik zelf intens heb genoten. Amerika is een fantastisch mooi, divers land en dat is ook wel hetgeen wat zo naar boven komt in deze reeks. Sterker, misschien wilde ik wel zo graag daar heen nadat ik als kind deze Reis vol verrassingen heb gezien, geen idee. Leuk is het ieder geval wel dat zoveel erg herkenbaar is.

Buiten de geweldig mooie gebieden heeft de Reis vol verrassingen sowieso veel te bieden. Het is leerzaam, het is erg afwisselend, er zitten leuke liedjes in en het is vooral erg vermakelijk. Bassie en Adriaan zijn leuke figuren, maar ik heb vooral van de 3 boeven genoten. Paul van Gorcum is wederom meesterlijk goed met zijn overacting als de Baron zijnde en ook B100 en Handige Harrie (die ik overigens leuker dan B1 en Vlugge Japie vind( doen het fantastisch. Ze volgen Bassie en Adriaan, maar komen nooit in contact met hen, behalve op het einde. Dat is wel het enige wat een beetje jammer is, ik had ze best een paar confrontaties met elkaar willen zien hebben, al krijg je dan wel een wat apart verhaal. Wat dat betreft lijken de reizen door Europa en Amerika enorm op elkaar qua wijze hoe de verhalen verlopen. Mij beviel het prima, want de kracht van de herhaling is hier een grote kracht. Altijd dezelfde situaties met de bom of de eeuwige pech die ze hebben. En het slot met de arrestatie van de boeven is hoogst vermakelijk en leuk bedacht.

Wat is me wel weer afvraag is waarom dit avontuur is bedacht. De reis door Europa is overduidelijk iets waar de Nederlandse overheid om heeft gevraagd om kinderen iets over de Europese Unie van destijds te leren, maar waarom een reis door Amerika? Buiten het feit dat het natuurlijk prachtige beelden oplevert...Het is bij mij ieder geval de reeks met het meeste jeugdsentiment geworden, dus ik klaag niet. Jammer dat dit hun laatste grote avontuur was. Ik had ook nog wel een reeks willen zien waarin ze door Zuid Amerika reisden. Of China. Of waar dan ook. Bassie en Adriaan is gewoon tijdloos, ik neem aan dat huidige kleine kinderen dit ook weer gaan kijken.

4,5*

Waar eerdere series er vrij lang over deden om het hoofdverhaal te vertellen, daar zit het tempo er hier meteen aardig in. En het is ook tevens de eerste serie waarin Paul van Gorcum de Baron speelt. Mijn favoriete Baron, want dit is de Baron uit ''mijn'' kindertijd. De voorgangers waren ook oké, maar dit voelt gewoon goed. Zijn stem, zijn houding, zijn gescheld en getier, zijn enorme afkeer tegenover Bassie en Adriaan; leuk!

Op zich is het allemaal wat herhaling, vooral als Adjudant van de Steen weer eens problemen heeft met Bassie en Adriaan te geloven, waarna ze zelf maar weer achter de boeven aan gaan, maar het voelt tegelijk ook weer vertrouwd aan. Ook B2 en Vlugge Japie zijn weer leuke toevoegingen. Het leukste blijft vaak om te zien hoe ze de boeven weer in de gevangenis krijgen en dat is hier nog best vermakelijk uitgewerkt.

Hiermee staat de hele serie op deze site, goed werk van pulleke!

3,5*

Een bijzonder vermakelijk en soms zelfs goed uitgewerkt Bassie en Adriaan avontuur dat zich volledig op Griekenland af speelt. Een goede keuze om Nederland en het circus even te vergeten, dat hebben we nu wel voldoende gezien in eerdere avonturen. Griekenland is mooi en sfeervol en geeft meerwaarde aan dit seizoen, dat wel 1 van de betere uit de reeks is.

De bekende boevengroep is weer eens uit de gevangenis ontsnapt en is toevallig ook naar Griekenland gegaan, waar ze Bassie en Adriaan snel ontmoeten. Pluspunt van dit verhaal dat de eerste confrontatie er al vrij snel is. In eerdere seizoenen vond ik dat het hoofdverhaal vaak pas ruim na de helft van de speeltijd belangrijk werd, maar hier staat het hele verhaal in het teken van de 2 hoofdverhalen, het vangen van de boeven en het ontcijferen van een oude steen. Iedereen lijkt hier net wat meer op dreef en alles is is ook wat leuker geschreven, zo lijkt het. Ook ligt het tempo wat hoger en valt er meer van de mooie omgevingen te genieten.

De drie boeven zijn onderling weer heerlijk dom en de cheesy dialogen met vooral B2 en zijn doofheid doen het bij mij erg goed. Ook is Paul van Gorcum werkelijk fantastisch als De Baron. Zijn gevloek, getier en gedrommels, drommels, drommels is gewoon legendarische tv. Aad van Toor speelde eens een lollige Baron, maar van Gorcum is gewoon de absolute meester. Erg fijn dat hij in diverse seizoenen actief is. Jammer dat Bas en Aad van Toor ruzie met hem hebben gekregen over geld, want zijn aanwezigheid is bijna net zo bepalend voor het succes van Bassie en Adriaan dan de 2 hoofdrolspelers zelf. De leukste scene uit deze reeks blijft toch wel het idee dat Bassie en Adriaan als poppen in het huis van de boeven staan en hen steeds een schop geven. Dat is gewoon tijdloze, grappige humor. Maar ook de boeven foppen met de poppen op het terras of de ontsnapping uit het busje zijn prima momenten. Wel eindigt het wat flauw, met de vrijwillige overgave van de boeven bij de politie. Dat was niet erg sterk en past ook niet erg bij de zelfingenomen Baron. Sowieso vraag ik me altijd af waarom 3 boeven toch bang zijn voor een mollige clown en een acrobaat Trouwens, over cheesy eindes gesproken, de ontcijfering van de steen had wel iets meer aandacht verdiend als in die paar minuten op het terras in Belgie. En sowieso wat krom dat er Nederlandse teksten op een Griekse steen worden ingebrand. Ik weet dat je niet te kritisch moet zijn op een kinderserie, maar dat kwam wel wat amateurisch over.

Verder heb ik me hier zeer mee vermaakt. Nu alleen nog de De geheimzinnige opdrachtgever en de Reis vol verrassingen opnieuw bekijken en ik ben er alweer klaar mee. Leuk vermaak.

3,5*

Best een heel aardig avontuur, dat zoals gewoonlijk weer ruim de tijd neemt met subplotjes rondom voetballen e.d. voordat ze met het hoofdverhaal stappen zetten, namelijk de schatkaart en het avontuur op Lanzarote. Het is nog steeds dat de serie teert op de chemie tussen Bassie en Adriaan, want ze rekken soms de boel wel erg lang op, inclusief tig liedjes die van wisselend niveau zijn. Wel geinig zijn de boeven, waarbij dit de enige keer is dat Aad van Toor ook de Baron speelt. Iets wat ik als kind niet eens door had en wat nu nog best lastig te zien valt als je het niet weet. Prima vermaak.

3,5*

Bedankt voor het toevoegen!

Ik heb de hele Bassie en Adriaan collectie vorig jaar nog eens bekeken in een nostalgische bui, dus ik weet hier nog voldoende van.

Er gebeurt in dit seizoen lange tijd vrij weinig. Bassie en Adriaan werken in het circus, vinden een sleutel en gaan op vakantie naar Spanje. De boeven volgen hen, want de sleutel hoort bij de kluis waar gestolen juwelen in liggen. Maar voor het echt tot een confrontatie tussen beide kampen komt, zit je al bijna aan het eind van het verhaal. Tussendoor zie je wat onnodige opvulling, zoals B&A die problemen met locals hebben of een auto-ongeluk mee maken. Ook worden er wel heel veel liedjes gezongen, waardoor ik een beetje uit het verhaal viel. De humor is een beetje hit or miss, maar kan er op kinderniveau wel mee door. De te serieuze Adriaan en de wel hele domme Bassie blijven toch wel echt een iconisch duo. Je vraagt je wel af waarom Bassie volledig geschminkt als clown op vakantie gaat, haha.

Het drietal boeven dat hij wordt geïntroduceerd weet me niet te overtuigen. Deze baas is vrij saai en bepaald geen interessante, grappige man zoals de boevenbazen uit latere series en de 2 domme handlangers zijn ook geen niveautje Vlugge Japie of B-100 uit latere seizoenen. Al was deze dove versie nog wel aardig, de andere niet. Uiteindelijk heb ik me er best mee vermaakt, maar wordt het in latere seizoenen gelukkig veel leuker.

3*

Ik vond Fransje in Argentinië niet zo heel boeiend. Nauwelijks iets van de natuur gezien, weinig boeiende verhalen, alleen maar Nederlanders daar weer opgezocht. Het voelt nu als een matig reisprogramma en een matig amusementsprogramma. Neemt niet weg dat de Bauers wel sympathiek zijn en best leuk om te volgen zijn.

2,5*

Hele boeiende en vermakelijke docu over het leven van David Beckham, een absoluut icoon op alle gebieden voor vele jaren, zeker toen hij nog voetballer was. Ik heb hem altijd wel gemogen, het leek me een sympathieke gozer ondanks zijn sterrenstatus en na het zien van de dik vier uur beeld vind ik dit nog steeds.

Elk van de vier afleveringen volgt een deel van zijn leven, van Manchester United tot het eind als eigenaar van Inter Miami in Amerika. De eerste twee afleveringen vind ik het meest boeiend, met de periode bij Manchester United en zijn eerste jaren bij de Engelse nationale ploeg. Iedereen die het voetbal een beetje volgde kent de meeste momenten wel, maar deze docu brengt ze toch vrij spectaculair en tof in beeld. Zijn schitterende goal van eigen helft tegen Wimbledon, zijn Champions League finale van 1999 met het meest onwaarschijnlijke eind ooit en ook zijn haat en liefde met de nationale ploeg. De rode kaart op het WK in 1998 tegen de Argentijnen, met de nasleep dat hij jaren echt gehaat werd in eigen land, maar ook zijn cruciale vrije trap tegen de Grieken waarmee hij Engeland naar het volgende WK schoot en alles weer een beetje normaal werd. Daarna volgden nog jaren bij Real Madrid, LA Galaxy, AC Milan en Paris Saint-Germain, maar dat pakte me wat minder.

De rode draad in zijn carrière is Victoria, zijn vrouw en tevens voormalig Spice Girl. Door met haar samen te komen werden ze een van de grootste glamourkoppels in de wereld en zat de pers 24/7 achter hen aan. Het lijkt me allemaal erg ongemakkelijk. Maar ik moet wel zeggen dat ik Victoria niet al te leuk vind. Ze kwam toen al niet fijn over en nu vind ik haar nog een dominante zeur die zelden eens gezellig of leuk is. Wel grappig dat Beckham enkele grappige momenten tijdens interviews met haar in de docu liet. Zegt ze dat ze gaat werken, zegt Beckham dat ze alleen maar naar de schoonheidsspecialist gaat haha. Volgens mij is zijn loopbaan wel echt minder geworden dankzij haar. Hoe verzint zij het dat ze hem de avond voor Engeland-Argentinië in 1998 gaat vertellen dat ze zwanger is? Weg focus. Ze lijkt zichzelf belangrijker te vinden dan wie of wat dan ook.

Pluspunt trouwens dat werkelijk elke grote naam die iets in Beckham zijn carrière betekent heeft voor de camera zijn zegje doet. De legendarische Sir Alex, maar ook Neville, Cantona, Solksjaer, Figo (die buiten het veld een aardige kerel is, maar op het veld vond ik hem een enorme naaier), Ronaldo (de echte!), Capello en ga maar door. Ze durven gelukkig ook kritisch op hem te zijn, al zijn het vooral positieve verhalen. Hier vind ik de docu trouwens wel een grote fout maken rondom het verhaal van Beckham zijn affaire met Rebecca Loos. Je krijgt wel mee hoeveel pijn de Beckhams van alle media-aandacht hadden, maar verder niks over of het waar was en waarom hij het heeft gedaan. Zelfs haar naam is hier niet genoemd. Los van dat is echt zeer de moeite van het kijken waard. Alleen al vanwege de prachtige voetbalbeelden. Maar ook omdat Beckham best kwetsbaar durft te zijn. En laat zien dat hij redelijk neurotisch is. ’s Nachts zijn bed uit gaan om kaarsen goed te zetten en rotzooi op te ruimen. Ik vind het een mooie persoonlijkheid.

4*

Ik heb dit vroeger als kind veel gekeken en dus vind ik het leuk dat er een terugblik op deze iconische serie op tv is deze weken. Lachen om de oude parcours en wagens weer te zien, net als presentatoren als André van Duin en Jack van Gelder. Dit programma staat voor mij een beetje gelijk aan hoe kneuterig en gezellig Nederland vroeger toch was.

Jammer dat de serie een beetje wordt verpest door aandachtsgeile BN-ers die schijnbaar ook hun mening moeten geven over de serie, iets wat me nu echt totaal niet boeit. Met die vreselijk irritante, theatrale Francis van Broekhuizen voorop, bleh.

3*

Ik ben een fan van Breaking Bad, zeker de laatste 2, 3 seizoenen waren daar van ongekende klasse. En toen was er de spin-off rondom Saul Goodman, iets wat leuk qua idee was, maar na een goede start vrij saai werd. De stijl en sfeer van BB zijn redelijk goed op eigen wijze overgenomen in BCS, maar Saul is nu eenmaal geen Walter White. Ik vind Saul vrij saai. Het zijn ook vooral de diverse bijrollen die dit nog wel kijkbaar maken. Mike Ehrmantraut is natuurlijk fantastisch, was hij in BB ook al. De kleine verwijzingen naar die serie zijn trouwens wel leuk gedaan, maar verder was dit niet mijn ding.

2,5*

Een stuk vermakelijker dan seizoen 1, maar nog altijd ben ik geen fan van deze serie. Qua sfeer zit het wel goed, maar inhoudelijk en zeker qua interessante personages komt het bepaald niet bij Breaking Bad in de buurt. Gelukkig is Saul zelf al een stuk boeiender nu en is de rol van Mike Erhmantraut wederom heerlijk. Het seizoen heeft ups & downs, maar is bovenal gewoon nu wel leuk om te kijken.

3*

Knap hoe Better Call Saul per seizoen beter wordt, wat ook in mijn eindscore zichtbaar wordt. Seizoen 1 viel me nog tegen met een 2,5*, seizoen 2 was al een stuk boeiender en kreeg dan ook 3* van me en met seizoen 3 maken ze eindelijk de potentie van deze spin-off van Breaking Bad waar. Jimmy McGill is hier behoorlijk boeiend, als hij zich weer schuldig maakt aan allerlei dubieuze zaken waar hij zich elke keer weer uit weet te redden. Maar het is vooral de toevoeging van Gus Fring dat ik erg tof vind, mooie verbinding met Breaking Bad, waar hij al een erg gaaf personage was. De eerste scene waarin hij zit is subliem qua sfeer. En Mike blijft natuurlijk ook geweldig om erbij te hebben.

Maar ondanks alles weet BCS nooit echt spectaculair of zinderend te worden, zoals Breaking Bad dat wel werd. BCS kabbelt juist rustig voort en teert juist op het trage format zonder enorme plotwendingen. Misschien is het constante vergelijken ook niet erg terecht, want ik heb me goed met dit derde seizoen vermaakt. En gelukkig komt het vierde seizoen er al officieel aan, heb er zin in. Als ze deze lijn doorzetten hoop ik dat ik weer een hoger cijfer uit kan delen.

3,5*

Tegenvaller na het veel leukere en interessantere derde seizoen. Better Call Saul haalt sowieso niet het niveau van Breaking Bad, maar had wel degelijk een vlot stijgende lijn van een matig eerste seizoen tot een heel amusant derde seizoen. Maar hier zakken ze weer terug door de rommelige verhaallijnen en het gebrek dat er echt ergens naar toe wordt gewerkt. Gelukkig maakt het sterke acteerwerk en de prima sfeer nog wel het nodige goed. Het is dan ook niet vervelend om naar te kijken.

3*

Met grote afstand het beste seizoen van de serie en het slot van dit vijfde seizoen komt heel dicht in de buurt van het beste dat Breaking Bad te bieden had. Die laatste drie afleveringen, oi oi. Zo spannend, zo goed geschreven. Het seizoen komt nog wel vrij rustig op gang, maar zo halverwege wordt het echt leuk en richting het slot dus zelfs imponerend. Jimmy, Kim, Gus, Mike, Lalo; wat halen al deze acteurs een geweldig niveau. Aflevering 8 Bagman is voor mij wel de beste, met een geweldige chemie tussen Jimmy en Mike. Lekker ongemakkelijk. De regelmatige knipogen naar Breaking Bad zijn trouwens ook weer goed aanwezig, inclusief weer een oude naam uit die serie die zich hier even komt melden. Het slot belooft vuurwerk voor het zesde en laatste seizoen. De transformatie van Jimmy naar Saul is bijna compleet. Can't wait for more.

4*

Dit zesde seizoen had lange tijd alles. Een enorm boeiend plot dat in een hoog tempo getoond werd, zinderende spanning en vooral weergaloze acteerprestaties van Bob Odenkirk en Rhea Seehorn in hun hoofdrollen, maar ook waren diverse bijrollen weer van een subliem niveau (Gus, Mike..). Jammer was even de korte periode met een zomerstop tussen deel A en B van dit seizoen, waardoor het wachten wel pittig was. Maar het was het waard...totdat vier afleveringen voor het einde plots alles over een andere boeg werd gegooid. Was even een afknapper als je zocht naar antwoorden en een waardig slot van deze geweldige serie. Maar toch, ook dat deel wist al snel weer te boeien en de grandioze finale vandaag maakte het af. Saul die uiteindelijk kiest om de rest van zijn leven weer Jimmy in plaats van Saul te zijn, ook al kost hem dat een levenslange gevangenisstraf. Het was een schitterende finale van een seizoen die gewoon op Breaking Bad niveau staat. Better Call Saul is zo'n waardevolle toevoeging aan het BB-universum gebleken zeg. Jammer dat we er nu klaar mee zijn. Het zal wel niet gebeuren, maar ik zou graag meer van deze wereld willen zien. Vince Gilligan is een genie van een bedenker. Zowel Better Call Saul als Breaking Bad ga ik zeker nog eens kijken.

4,5*

Ik ben een trouwe fan van TBBT, bijna vanaf het begin. Volgens mij begon ik alles te kijken toen men in Amerika rond seizoen 2 liep. Sindsdien altijd netjes trouw blijven kijken tot de grote seriefinale een paar maanden terug. Het is een serie die veelbelovend begon, maar steeds meer een Friends met geeks werd, op een negatieve manier. Ik had in de later seizoenen echt wel geregeld dat ik keek uit automatisme en niet omdat ik nou nog dolgraag wilde kijken. Gelukkig was het nog wel een behoorlijk slotseizoen, zodat de serie wel positief eindigde. Maar toch wilde ik graag weer eens in die vibe van de eerste jaren komen, dus ik ben maar overnieuw begonnen.

En als je dan dit eerste seizoen start, valt weer op hoe leuk het ooit eigenlijk wel niet was. Toen het nog alleen om de vier nerd en hun sexy buurvrouw Penny draaide. Toen Raj nog niet met vrouwen om kon gaan. Toen Howard nog een hilarische creep was die thuis woonde bij zijn schreeuwende moeder. Toen Leonard nog om Penny heen draaide. De enige die altijd een redelijk constant personage bleef was Sheldon. Die was in het slotseizoen nog net zo autistisch als hier, al hebben ze hem wel socialer gemaakt door de serie heen. Hij is hier in de beginjaren nog het leukst. Eigenlijk boeit het hem geen zier wat zijn vrienden van iets vinden, want hij weet het toch wel beter. Dat hij soms onuitstaanbaar irritant is, maakt hem meteen erg grappig. Zo grappig dat het eigenlijk jammer is dat ze er een lachband bij gebruiken, want dat heeft deze serie niet nodig. Althans, niet in de eerste jaren. De awkward dialogen, de sociaal ongemakkelijke situaties, de mimiek van de groep en het gebrek aan sociale vaardigheden is al leuk genoeg. Neem alleen al de eerste scène met Sheldon en Penny, als zij op zijn plekje van de bank gaat zitten of het Halloweenfeestje bij Penny waarbij Leonard een macho ex-vriendje van Penny probeert te imponeren.

Jammer dat ze dit niveau niet tot het einde vol konden houden. Zeker Howard was de helft minder leuk met zijn relatie met Bernadette. Gelukkig heb ik nu nog heel wat afleveringen voor de boeg voordat het drastisch minder gaat worden. Afleveringen waarbij de nerdzaken nog heel belangrijk zijn en waardoor je snapt waardoor dit uitzonderlijk populair is geworden. Ik denk dat TBBS het tijdperk na Friends goed heeft in weten te vullen.

4*

Ah, wat is het toch een verademing om de reeks geheel opnieuw te kijken en in de jaren zonder Amy en Bernadette nog te zitten. De jaren waarin het gewoon om 4 wereldvreemde vrienden en de mooie buurvrouw gaat. Ik was even vergeten hoe erg ik destijds ook alweer genoot van TBBT, maar ik kijk het nu in een hoog tempo, dus dat zegt voldoende. Afleveringen zitten nog vol met awkward dialogen over sociaal onhandige zaken, diepgaande nerdzaken (Sheldon en Stuart die ruzie maken over het DC universum) of diepgaande wetenschappelijke of wiskundige thema's. Ondanks dat niet elke grap een dikke hit is, moet ik wel geregeld lachen. Maar vooral omdat iedereen nog is wie ze ooit waren.

Vooral Howard is hier nog heerlijke creepy. Zijn dialogen met zijn schreeuwende moeder die je nooit in beeld ziet vind ik nog steeds genieten. Maar ook zijn toespelingen richting Penny. Wat bezielde Chuck Lorre om hem later in de serie aan Bernadette te koppelen waarmee al zijn hilarische eigenschappen bijna verdwenen? Verder blijft Jim Parsons absoluut fantastisch met zijn Sheldon-vertolking. Je voelt je als kijker gewoon geregeld ongemakkelijk, zo moeilijk kan hij doen of zo wereldvreemd als hij reageert. Of anderen die hier juist weer raar op reageren, zoals Penny die niet om kan gaan met haar lening die ze bij Sheldon open heeft staan. En ook de crush van Leonard richting Penny is hier nog leuk en sympathiek. Lekker ongemakkelijk ook als Stuart haar plots mee uit neemt.

4,5*

Seizoen 3 haalt nog steeds een hoog niveau, doordat de focus nog steeds voor het grootste deel op de vier + Penny ligt. Maar hier begint al wel wat de serie later grotendeels kapot maakte: het relatiegedeelte. Leonard met Penny (al maken ze het later weer uit), maar vooral de introductie van Bernadette en Amy. Hier zijn ze nog wel leuk, maar ik weet hoe storend ze later worden. Stomste zet ooit in deze serie om Howard een relatie te geven en daarmee zijn unieke eigenschappen die hem zo leuk en weird maken de nek om te draaien. Toch blijft dit wel erg lekker wegkijken. Sheldon blijft als opper-autist echt fantastisch en een hoop van zijn rare fratsen geven de serie veel kleur op de wangen. De inbraak, Sheldon die niet mee mag naar Zwitserland, de signeersessie van Stan Lee, Will Weaton. Ik heb geregeld moeten lachen. Echt een cliffhanger is er ditmaal niet. De serie kabbelt rustig verder.

4*

Mjah, eigenlijk is dit wel het seizoen geworden waar de neergang van de serie in werking is gezet, al valt het hier nog reuze mee gelukkig. De aanwezigheid van Amy en Bernadette is hier fors vergroot en om het erger te maken heeft Leonard ook een relatie met Prya, de mooie zus van Raj. Voor een nerd als Leonard heeft hij toch al aardig veel vrouwen in de eerste vier seizoenen gehad. Beetje jammer eigenlijk. Maar die relatie stoort me minder dan die van Bernadette en Howard, waarmee alle fun uit die laatste is gehaald. Howard is plots galant, meelevend en redelijk normaal als hij samen met Bernadette is. Uiteraard volgt al dit seizoen een huwelijksaanzoek, waarmee alle sitcoms op de proppen komen. De baby duurt nog even, maar als trouw kijker van de reeks weet ik al dat dit nog volgt.

Verder valt er nog wel genoeg te genieten. Amy is samen met Sheldon nu nog wel vermakelijk awkward, al neigt het al meer naar relatietrekjes, zoals het testen met zoenen of het praten in een meidengroepje. Daarbuiten zit er nog genoeg leuks in. Howard die masturbeert met hulp van een robot, Sheldon die zelf een robot wordt van afstand, de Raiders of the Lost Ark bioscoopaflevering, de Justice League oud en nieuw viering, de World of Warcraft hack en zeker ook al die ongemakkelijke Skype-gesprekken met de ouders van Raj in India. Maar toch, de serie zakt hier wel af van briljant naar gewoon vermakelijk. Meer mainstream dus.

3,5*

Seizoen 5 is eigenlijk het begin van het einde van de serie. Waar dit ooit een heerlijke nerdy sitcom over 4 vrienden en hun sexy buurvrouw was, daar is het nu Friends with nerds seizoen 1 geworden. Bijna een heel seizoen geneuzel over de bruiloft van Howard, vreselijk. Waarom komen dit soort series toch altijd met bruiloften of baby's? Echt zo enorm killing voor de fun van een leuke ongecompliceerde serie. Natuurlijk blijft dit goed kijkbaar, vooral omdat Sheldon nog altijd hilarisch is. Hij is zo ongeveer de enige die zichzelf is gebleven. Amy is nu al vrij irritant en eigenlijk is Raj hier al een beetje stuurloos tussen al zijn bezette vrienden. Dit blijft tot het einde van de serie, wat jammer is, want hij is na Sheldon nog de enige die een beetje fun oplevert met zijn verhalen. Howard zijn NASA verhaal slaat ook nergens op trouwens. De komende seizoenen volledig opnieuw bekijken zal best een uitdaging worden.

3* kan er nog wel net vanaf.

Het vorige seizoen leed heel erg onder relationeel geneuzel, maar het valt hier gelukkig mee. Ja, je hebt nog Sheldon en Amy en ook Raj zit in een romance, maar het is niet té aanwezig en het stoort ook een stuk minder. Wat ik wel merkte is dat ik een beetje last heb gekregen van een Big Bang Theory-moeheid na 6 seizoenen in een half jaartje opnieuw te hebben bekeken. Ik heb er ook redelijk lang over gedaan om seizoen 6 uit te kijken.

Gelukkig zit er wel weer genoeg nerd-humor in, zoals de D&D spellen, de misverstanden tussen Sheldon en de donkere vrouwelijke schoolmedewerkster, de singles-avond in de comic book winkel en vooral de aflevering met Professor Proton die ik oprecht grappig vond. Het valt me trouwens hier ook op dat Bernadette hier soms nog best sympathiek is, waar ze in de slotseizoenen echt alleen nog maar een chagrijnige bitch speelt. Jammer dat ze haar rol zo hebben verknald.

Ik ben gul: 3,5*

Na een pauze ben ik recent weer gestart met het opnieuw bekijken van deze serie, waar ik nu in seizoen 7 zit. Gelukkig is dit een seizoen waar het relatiegedoe wat minder prominent aanwezig is en waar nerdzaken nog voldoende de ruimte krijgen. Wel beginnen de dames hier iets teveel screentijd te krijgen. Amy en Sheldon is nog wel ongemakkelijk geinig in dit seizoen, maar Bernadette wordt al steeds oninteressanter. Haar relatie met Howard vond ik altijd al een enorme buzzkiller aangezien Howard veel leuker zonder haar is. Gelukkig ligt de focus dit seizoen vooral op Sheldon die om moet leren gaan met veranderingen. Van een eettafel tot de cliffhanger met grote levensveranderingen. De serie is hier al zeker over z'n hoogtepunt heen, maar ieder geval nog prettig kijkbaar.

3,5*

Hét seizoen van de 4 nerds en hun kortharige buurjongen. Echt, wat vreselijk om Penny met een kort pittig huisvrouwen-kapsel te zien. Gelukkig bleef dit beperkt tot 1 seizoen en is ze het volgende seizoen weer zichzelf. Ieder z'n smaak, maar ik vind het een enorme afknapper. En dat terwijl Penny toch de eyecandy voor de kijkers moet zijn. Buiten dat is dit wel een vrij leuk seizoen. Weinig grote relationele randzaken en nog verrassend veel nerdy dingen. Raj heeft nu wel een vriendin, maar dat levert niet zo heel veel spannende afleveringen op.

Het belangrijkste ding van seizoen 8 is de dood van de moeder van Howard. De afleveringen waarin Howard er veel moeite mee heeft om het te accepteren zijn mooi en raken me als kijker zelfs wel. Verder weer de nodige leuke cameo's van bekendheden, maar ook van bv de vader van Raj en de moeders van Leonard en Sheldon. Beiden vinden hun moeder geen groot succes, maar die van de ander wel. Dat levert nog steeds wel leuke momenten op. De slotminuten van dit seizoen gaan toch weer voor wat geforceerd relatiegedoe, maar dat is zorg voor komend seizoen.

3,5*

De afgelopen seizoenen haalden niet het hoge niveau van de eerste seizoenen, maar waren nog steeds vrij goed. Dit negende seizoen haalt voor het eerst echt serieuze minpunten naar boven, namelijk dat het concept 4 nerds en hun mooie buurvrouw nu echt Friends met nerds is geworden. Een groot deel van dit seizoen draait om relationele zaken. Sheldon en Amy zijn uit elkaar, komen weer bij elkaar, hebben seks met elkaar, Bernadette is zwanger inclusief alle perikelen die daarbij horen zoals een overgevoelige Raj, Leonard en Penny hertrouwen nu voor de familie. Bleh. Zo jammer dat Chuck Lorre en Bill Prady deze weg in zijn geslagen. Ik snap wel dat je niet alles kunt negeren, maar nu overheersen die zaken wel heel erg de serie. Het is nog wel geregeld grappig en het kijkt ook hier nog goed weg, maar dit is niet meer de serie waar ik destijds voor viel.

3*

Dit is wel echt het seizoen waar ik tegenop keek voor een nieuwe kijkbeurt. Gelukkig ben ik er snel doorheen gevlogen wegens de Corona-ellende, dan heb je toch wat meer tijd over. Het is het seizoen dat echt alle entertainment eruit is gewrongen en we alleen nog kunnen kijken naar vreselijk slecht geschreven stukken over de baby van Howard en Bernadette. Echt tergend vervelende afleveringen zijn dat. Bernadette is al geen leuk personage, maar hier is ze ronduit onuitstaanbaar. Howard is ook definitief vermoord en is nu een huispapa in plaats van een grappige, wat creapy nerd. Datzelfde geld voor Raj en Stuart, die de nichterige babysitters mogen spelen, ook echt vreselijk vervelend om naar te kijken. En dan hebben we nog Sheldon, die plots zich als een womaniser gedraagt richting Amy. Sheldon die plots seksuele opmerkingen maakt, geregeld seks wil en Amy wil verleiden. Het is echt te triest voor woorden dat ze zelfs het beste personage uit de serie zo hebben weten te verknallen en er een personage van hebben gemaakt die hij nooit zou zijn geworden. En ook bij Leonard en Penny zit er nog weinig puf in. Die hebben geen vervelende rollen, maar ze maken ook vrij weinig mee. Dat militaire project van de mannen weet ook geen leuke verhaallijn te creëren. Het is dat ik weet dat seizoen 11 en zeker 12 nog wat leuker weet worden, anders was ik met een depressie aan de laatste twee seizoenen begonnen.

2*

Of de baby van Howard en Bernadette vorig seizoen nog niet voldoende was, doen ze dit nu nog even dubbel over met een tweede zwangerschap. Snik. En ondertussen gaan Sheldon en Amy trouwen, dus ook daar weer tig afleveringen over. Ik ga mezelf niet teveel herhalen, maar waar TBBT ooit voor stond, daar is bijna niks meer van over. Toch is dit seizoen wel beter dan het vorige seizoen. Iets meer nerd-dingen. Leuke cameo's van bv Bill Gates en Mark Hamill. Die laatste is aanwezig bij de trouwerij en dat is nog best een geinige seizoensfinale. Op naar het slotseizoen. Ik moet bekennen dat ik langzaamaan wel echt klaar met de serie ben. Gelukkig staan seizoen 12 me wel bij als vrij behoorlijk. Dat mag ook wel weer na twee echt zwakke seizoenen.

2,5*

Math, science, history, unraveling the mysteries
That all started with the big bang!

En toen zat het erop. Ik ben in juli 2019 gestart met het volledig opnieuw bekijken van de sitcom die ik een jaar of 10 heb gevolgd. De eerste seizoenen waren briljant. Vier vrouwenschuwe nerds en hun sexy buurvrouw. De vele wetenschappelijke quotes, de nerdgesprekken, de ongemakkelijke situaties met vrouwen. Het was genieten. Helaas nam het niveau met de introductie van Amy en Bernadette steeds meer af, aangezien het steeds meer om relaties ging draaien. Zeker de vorige twee seizoenen waren echt een pain in the ass om te kijken, wat echt zo jammer is gezien het hele hoge niveau van de eerste jaren. Toch was het over de gehele twaalf jaar gewoon erg aangenaam vermaak. Soms briljant, soms ergerniswekkend, maar ieder geval moest ik er geregeld om lachen. Zeker Sheldon is echt zo ontzettend goed neergezet als ras-autist die maar niet kon wennen aan veranderingen en constant zijn eigen ritme bleef volgen.

En toen was er dus dat slotseizoen, nadat ik me de twee vorige seizoenen rot heb geërgerd aan oninteressante verhaallijnen over samen wonen, trouwen, baby's en andere zaken die gewoon niet bij TBBT pasten. Ik ben erg blij dat het slotseizoen een aanzienlijke verbetering is geworden. Sterker, ik heb me weer ouderwets vermaakt. Niet elke verhaallijn is even leuk, maar de focus ligt tenminste weer op de wetenschap. De rest is bijzaak. Sheldon en Amy maken kans op het winnen van de Nobelprijs voor de wetenschap en dat traject is nog best geinig om te volgen. Het levert ieder geval een heel geslaagd slot in Stockholm op, met een ontroerende slotspeech van Sheldon. De andere personages hebben niet heel erg boeiende verhaallijnen. Raj wil geen single meer zijn en laat zich uithuwelijken aan een totaal niet leuk iemand. Gaap. Ook zonde dat hij de enige is die met niemand eindigt, al was trouwen met Anu nog nuttelozer geweest. Ik was blij dat hij haar niet achterna ging reizen, maar gewoon bij zijn vrienden blijft. Geinig genoeg zit er bij Stuart nog wel een leuke lovestory in, als hij een relatie krijgt met Denise, een net zo’n nerd als hij. Ze is leuk en hun verhaallijn was ook gewoon prettig. Alleen met Penny en Leonard lijken ze al een paar seizoenen niet veel meer te kunnen. Zij ze samen happy en that's it. Dat ze toch zwanger blijkt te zijn in de finale doet me dan ook niet zo heel veel. Wel vermakelijk dat bepaalde dingen netjes worden afgerond, zoals Leonard en zijn moeder of de kapotte lift

Dat de beste tijd van deze serie er al een paar jaar op zat is wel waar, maar ik haat het altijd om een finale te kijken van iets waar ik jaren naar heb gekeken. De slotminuten van de laatste aflevering en de bonusaflevering met een rondleiding over de set door ‘’Leonard’’ en ‘’Penny’’ vond ik dan ook oprecht mooi, zeker als ze de themesong zo mooi erbij spelen. Het is niet de beste sitcom ooit, maar ik denk wel dé sitcom van de jaren ’10. Dit gaat wel een serie zijn die over tientallen jaren nog steeds zal worden gekeken, net als pakweg Friends.

3,5*

Nogal afwijkende en best weirde serie rondom de veranderingen in de pubertijd, maar ik heb er wel goed plezier mee gehad zonder dat ik het nou echt briljant vond. Tegenwoordig zijn er genoeg adult animatieseries zoals South Park, Family Guy, Rick and Morty en nog vele anderen en daar kan deze Big Mouth prima bij. Volwassen thema's vanuit kinderperspectief zijn meestal wel leuk als het goed uitgewerkt is. De humor hier is lekker grof, seksueel en direct, waar ik dus wel van hou. Leukste personage vond ik Marty Glouberman, die me erg deed denken aan de vader van Millhouse in The Simpsons. Lekker fout en kansloos. Komende weken ga ik de andere seizoenen ook zeker kijken.

3,5*

Het komt niet snel voor dat een vijfde seizoen het beste is, maar na vier maal een 3,5* score geef ik deze hoger. De afleveringen zijn divers qua onderwerpen die pubers meemaken qua seks en vrienschap en diepen de personages ook goed uit. En de monsters maken er weer een mooi zootje van met hun seksuele acties en opmerkingen. En ik zeg het nogmaals, maar Marty Glouberman is hilarisch. Jammer dat hij nauwelijks mee doet, maar de aflevering met de kerstkalkoen was heerlijk. En nu weer lang wachten op seizoen 6, zucht.

4*

Seizoen 6 is weer prima vermaak, met een hoop absurditeit. Wel duidelijk dat iedereen hier een eigen verhaal heeft. Jessi zit met een aankomende baby in haar gezin, Andrew heeft gezinsproblemen, Nick heeft plots een tepel draaiende opa uit Schotland en Missy heeft een relatie met een aseksuele jongen. Op zich allemaal vermakelijk genoeg, met de familie Glouberman als hoogtepunt. Ik vind die pa nog steeds zo enorm grappig als ongeleid, onbeschoft en wereldvreemd projectiel. Aflevering 10 is het best, erg grappig hoe ze alle verhaallijnen zo weten af te sluiten.

3,5*

Even dacht ik, dit is echt heel goed tot halverwege het seizoen met hun einde op hun middleschool. Maar de afleveringen daarna waren rommelig en pas richting het einde met de nieuwe school kwam er weer een beetje verhaal in. De internationale aflevering was zelfs saai, zonder de vaste cast is het niet zo heel boeiend. Maar verder was het echt de moeite, met de nodige schunnige humor en sowieso zijn de hoofdpersonages leuk. Je ziet ze opgroeien en zelfs in een animatieserie kunnen er dan mooie menselijke dingen voorbij komen.

3,5*

Sterk slotseizoen, waarbij het erg leuk is de groep te volgen op de middelbare school waar andere regels en wetten gelden. Kinderen worden volwassen en dat toont de serie goed. Het blijft een leuke mix van schunnige humor en oprechte verhalen van karakters die je als kijker toch acht seizoenen bent gaan waarderen.

Enig minpuntje, waarom is Marty Glouberman nauwelijks aanwezig? Ik vind hem hilarisch.

De serie had van mij nog lang door kunnen gaan, maar ik vind het ook wel goed dat ze durven te stoppen nu het nog top is. Deze serie weet divers te zijn zonder woke te doen.

4*

Seizoen 5 is op zijn best vermakelijk. Want dat is het wel, heb met alle drie de afleveringen best kijkplezier gehad. Maar ze zijn ook drie keer gemiddeld en ze behandelen thema's die de serie al eerder heeft behandeld en ook nog eens overtuigender. VR-technologie, social media en Artificial Intelligence. Die laatste aflevering past het beste bij de reeks, de middelste had de meeste potentie maar maakt het niet waar en de eerste is nogal lui geschreven. Beetje apart om twee jaar over een nieuw seizoen te doen (ik reken Bandersnatch -absolute rotzooi en een dieptepunt in de serie- maar even niet mee) en dan met slechts 3 afleveringen aan te komen die allen niet meer dan best aardig genoemd mogen worden. Zo gaat de serie wel een beetje doorbloeden vrees ik, terwijl er denk ik nog genoeg te bedenken valt.

3*

Jammer, veel van verwacht en ondanks dat de eerste aflevering fantastisch was voelt dit maar weinig als Black Mirror. Deze serie was voor mij toch vooral een zwartgallige blik op de toekomst met technologie in ons leven. Maar een aantal afleveringen in dit seizoen hebben toch weinig met dat concept nog te maken.

De eerste is Joan is Awful en die is briljant. Behoort zelfs tot de betere afleveringen van de gehele serie. Een vrouw ontdekt dat haar leven zichtbaar is op een streamingdienst. Alsof dat al niet weird genoeg is zitten er verderop in de aflevering nog een paar toffe twists die het nog gekker maken. 4,5/5

Loch Henry gaat over een jongen die met zijn vriendin terugkeert voor een vakantie in een Schots dorpje waar vroeger nare dingen zijn gebeurd. Op zich boeiend, maar het heeft voor mij niet veel te maken met deze serie. Ja, het einde misschien maar dat is wel weinig. Verder wel een toffe aflevering, maar dit had ook een aflevering van een gemiddelde detectiveserie kunnen wezen.

3/5

Dan volgt veruit de meest saaie aflevering Beyond the sea met twee astronauten die problemen hebben met hun familie op aarde. De aflevering gaat ver voorbij het uur en is echt slaapverwekkend niet boeiend.

1,5/5

We gaan verder met Mazey Day, waarbij een meid foto’s maakt van bekendheden en daar ver voor gaat. Ook deze aflevering was prima, maar heeft echt weinig met Black Mirror te maken. De twist is wel erg onverwacht en best genieten, maar nogmaals, het hoort niet hier.

3+/5

Demon 79 is de afsluiter, ik vond er niet veel aan. Een vrouw heeft last van een demon en moet moorden. Wederom past het niet bij deze serie en qua vermaak was het ook niet zo best.

2/5

Mijn cijfer is niet alles opgeteld en gedeeld door vijf, maar mijn gevoel bij dit seizoen. Er kan net een hele kleine voldoende af, maar ik ben nog best gul. Als dit de toekomst van Black Mirror is, dan eindig de serie maar. Dan zet ik nog wel eens eerdere klassiekers op.

3*

Heb de afleveringen deze week ook bekeken, jammer dat het niveau zeer wisselvallig is. Van briljant tot ongeïnspireerd / saai.

1. Common People 4,5*

2. Bête Noire 3,5*

3. Hotel Reverie 3,0*

4. Plaything 3,0*

5. Eulogy 4,0*

6. USS Callister - Into Infinity 3,0*

Drie keer dus een drietje, net voldoende. Het zijn afleveringen die me niet lang meer bij gaan blijven. Aflevering 3 had wel potentie, maar het duurde echt allemaal zo lang dat het bij vlagen slaapverwekkend was.

Blijven gelukkig ook drie ruime voldoendes over. Common People was zelfs briljant en schaar ik wel onder de allerbeste afleveringen van de gehele serie. Een verhaal over een vrouw met een hersenchip om te overleven, die steeds meer de nadelen ervaart van commercie. Ik voelde oprecht medelijden met het stel en woede richting het bedrijf. Heel sterk. Aflevering twee pakte me ook wel, met vooral een boeiend slot. En aflevering 5 Eulogy gaf me datzelfde menselijke gevoel van de eerste aflevering, met medelijden en medeleven. En op het einde nog een interessante twist. Geweldig acteerwerk ook.

Het schommelt qua eindcijfer tussen 3,5 en 4 sterren in, maar er zit teveel middelmaat in dat ik er echt die topscore aan wil geven.

3,5*

Leuk tussendoortje waar ik in een dagje zo doorheen ben gevlogen. Sowieso begon het seizoen vrij sterk met een aardige spanningsboog. Mensen in de chaos op de vlucht voor zombies. Daarvoor keek ik ook ooit The Walking Dead, tot ze daar bedachten dat een soapverhaal spannender zou wezen. Nou is Black Summer gelukkig te kort om die richting in te gaan en dat is maar goed ook. Ook fijn dat de zombies hier kunnen rennen, waardoor ze tig keer dreigender zijn dan wanneer ze klassiek vooruit slenteren.

Maar echt heel goed zou ik het ook weer niet willen noemen, daarvoor zit er te weinig lijn in en vind ik de personages niet al te interessant. Daarbij vond ik de zombies ook niet altijd overtuigen. Ik leg dat toch altijd langs de meetlat van The Walking Dead, die het qua aankleding en make-up bij de zombies vele malen beter deden dan welke film of serie ook in dat genre. Met een sterk begin en een aardig slot blijft wel een karig middenstuk over. Maar het was genoeg voor een dagje vermaak. Een tweede seizoen zou ik ook nog best leuk vinden.

3*

Jammer, deze serie haalt er al twee seizoenen niet de volledige potentie uit. Het begon echt sterk de eerste afleveringen, maar al snel werd het kleinschalig en bij vlagen vermoeiend. Die warrige kerel die de locatie zocht, heel vervelend. Los van dat vind ik ook de zombies weinig overtuigend. Ze ogen te menselijk en te netjes. Ze zijn wel gevaarlijk en snel, maar het voelt wat cheap. En ik vind die hoofdstukindeling niet zo goed, elke keer weer zo'n titel in beeld. Maak gewoon hele afleveringen en laat die teksten weg. Het haalt je steeds uit de vibe. Verder is dit best vermakelijk om te kijken, er zit een redelijk aardig tempo in en het hele idee dat je moet overleven in een post-apolalyptische wereld vol ondoden blijft natuurlijk intrigerend.

3*

Aanzienlijk leuker dan de matige eerste reeks. Beter geschreven, grappiger dialogen en alles oogt minder amateuristisch. Ruim voldoende, al ben ik er nog niet helemaal weg van. Benieuwd naar de andere 2 seizoenen.

Heb me het meest vermaakt met de laatste 2 afleveringen, vooral die discussie over het vinden van een prinses en dan ook wie er niet geschikt zou zijn haha. Het is wel vlotter en leuker dan de eerste 2 reeksen.

De serie kijkt best wel, maar ik ga er geen fan van worden. Alleen seizoen 4 en wat specials nog even bekijken.

3*

Nou, ik heb me er de afgelopen weken even doorheen gebeten, maar ik ben klaar met Blackadder. Niet echt een succes voor mij, al vond ik seizoen 2 tot 4 nog wel aardig. Maar dat is dan ook het maximale. Heb zelden moeten lachen en het sprak me gewoon nauwelijks aan. Seizoen 4 heeft met WO I als thema wel wat meer verandering. Was ook wel nodig, want de voorgaande seizoenen leken wel veel op elkaar. Atkinson is in dit seizoen misschien wel het scherpst van de seizoenen, er zaten nog best een stel leuke dialogen in. Ik kijk de specials nog even en dan is het vermoedelijk de laatste keer dat ik ooit iets van deze serie ga zien.

3*

Sterk eerste seizoen dat echt tot grote hoogte stijgt via de chemie tussen Reddington en Liz. James Spader is echt zo'n enorm goede acteur en dat bewijst hij hier weer duidelijk. Reddington is altijd slimmer en sluwer en doet dat met een air en zelfvertrouwen waar ik echt van geniet. Niet elke aflevering is even sterk, maar de rode draad blijft boeiend. Het slot doet je uitkijken naar seizoen 2.

3,5*

Meer van hetzelfde, maar nog steeds enorm de moeite door het spel tussen Reddington en Liz. Langzaamaan kom je meer over beiden en hun beweegredenen te weten. The Blacklist is geen topserie, maar scoort gewoon steeds een goede voldoende.

3,5*

Wederom een vermakelijk, boeiend nieuw seizoen met richting het einde een behoorlijke twist met de dood van Liz. Althans, dat gevoel moet je als kijker krijgen, maar stiekem verwacht je wel in de seizoensfinale meer antwoorden en ook wel dat ze nog leeft. En ja hoor. Toch was het wel leuk gedaan en levert het ongetwijfeld leuke uitgangspunten voor seizoen 4 op.
Oja, wel vrij belachelijk hoe men in Amerika over Nederland denkt. Ergens halverwege krijgen we een slotscène in ons land waarbij een lijk uit een vliegtuig door het dak van een woning knalt. De tv zender, de inrichting van de woning, de zogenaamde Nederlandse taal. Vond het wel geinig, maar ook wel weer zonde dat er niet eens wat beter research wordt gedaan.

3,5*

Ondanks dat seizoen 3 nog wel aardig vermakelijk was, kreeg ik vorig seizoen al een beetje een soort van Blacklist-moeheid. Steeds hetzelfde kunstje herhalen begint wat saai te worden en bij vlagen werd het wel ongeloofwaardig tot in extreme. Maar toch vond ik het nog leuk genoeg en was het een prima voldoende waard. Dat gevoel is nu wel helemaal weg. De serie voelt als een grote herhaling aan en de fun tijdens het kijken is behoorlijk weg. Met ruim 20 afleveringen duren seizoen ook best lang en dan kwam er dit seizoen ook nog eens de (saaie en overbodige) spin-off Redemption bij die ik ook maar heb gekeken, maar geen indruk maakte.

Het leukste was gewoon het oude concept met Reddington en Liz die samen moesten werken. Dat idee zakt steeds meer weg en via allerlei niet al te boeiende subplotjes proberen ze iets te geforceerd beiden toch nog steeds in elkaars verhaal te brengen. Het acteerwerk is nog altijd sterk, maar de chemie is gewoon minder geworden. Zal vooral aan de scripts liggen, maar het voelt gewoon nog weinig fris aan. Van mij mogen ze stoppen, maar de serie is vernieuwd voor een vijfde seizoen, dus ik zal gewoon door blijven kijken.

2,5* (maar echte liefhebbers kunnen er nog wel wat meer bij op tellen)

Ik blijf The Blacklist al lange tijd niet meer zo goed als de eerste jaren vinden, maar het blijft wel goed weg kijken. Het hele verhaal met het proces en de ter dood veroordeling van Reddington was een aardige verhaallijn, al eindigde dat net zo abrupt als dat 'ie begon. Ik had het wel goed gevonden als dit het laatste seizoen was geweest, maar er volgt nog meer. Dan kijk ik ook komend seizoen maar weer verder.

3*

Eigenlijk is er helemaal niks mis met dit seizoen, ook al geef ik er maar een gemiddeld cijfer aan. Nog altijd zit er een zichtbaar goed budget in de serie, is het acteerwerk goed, is James Spader nog altijd fantastisch en ziet het er flitsend uit. Maar de reeks lijkt teveel op elkaar en loopt veel te lang door. Ieder geval zo lang dat ik er al een tijdje op uitgekeken ben. Toch heb ik het nog een paar seizoenen geprobeerd, maar dit was mijn laatste seizoen. Ik hoopte stiekem dat deze serie gewoon met 5 of 6 seizoenen was gestopt, maar dit blijft lopen en er komt sowieso nog een achtste seizoen. Misschien kijk ik alles over een paar jaar nog af, maar voor nu is het goed geweest. Ook al was het ook dit seizoen zeker niet verkeerd.

3*

Ik volg The Blacklist al jaren, maar dit seizoen (s4) is de rek er gewoon overduidelijk uit. Het wordt eentonig en regelmatig zelfs saai. En dan bedenken ze ook nog een spin-off serie om tijdens het lopende seizoen uit te zenden. Het is wel handig dat je de serie kent, om de achtergronden van deze spin-off te snappen, maar echt diep gaat het allemaal ook weer niet. Onze eigen Famke Janssen speelt de hoofdrol, maar ze weet ook niet echt uit te blinken. De meest interessante rol was nog wel van Terry O'Quinn, ook wel John Locke uit het geweldige Lost. Hij geeft nog wel enige swung mee. Maar Redemption is gewoon overbodig. Kan me niet voorstellen dat veel mensen dit echt leuk vinden.

2,5*

Ik heb nu seizoen 1 geheel bekeken en ik zie ook wel degelijk de kwaliteit en de charme van de serie, maar ik ben er nog niet uit of ik hier verder mee ga. Ik mis de urgentie om verder te kijken, aangezien de personages niet erg leuk, likable of briljant geschreven zijn. Ja, Bojack is natuurlijk wel een aardig hoofdfiguur als een sarcastische, onaardige aan lager wal geraakte voormalige ster. De oude beelden van zijn sitcom zijn leuk, zijn iets te zichtbare verliefdheid is wel geinig, maar ook niet meer dan dat. Er zit wel een stijgende lijn in, dat is dan weer positief.

3*

Voor mij verschilt seizoen 2 niet heel veel van seizoen 1 qua toon en inhoud. Bojack blijft een egoïstische eikel met toch wel een klein hartje. Ik vermaak me er redelijk mee, maar heb besloten dat ik het hierbij laat. Heb niet de behoefte nog vier seizoenen te bekijken als er nog zoveel leuke series op me wachten

3*

The Boys is een verfrissende, duistere kijk op het superheldengenre. Je ziet het tegenwoordig vaker, zoals met de film Brightburn. Dat was horror pur sang, bij The Boys is het actie met een vleugje horror. De geweldsmomenten zijn snoeihard, met een hoop bloed en lichaamsdelen. Superhelden die geregeld alleen aan zichzelf denken en mensen laten sterven alsof het niks is. Het begint vrij sterk, maar zakt daarna inhoudelijk wel een eind weg. Vond het halverwege een stuk minder interessant. Gelukkig zijn de laatste 2 afleveringen wel weer een stapje omhoog. Gelukkig ziet alles er wel knap uit en is de productiewaarde van hoog niveau. Het zorgt er voor dat ik graag seizoen 2 wil kijken. Even wachten nog.

3,5*

Breaking Bad is al jaren een van mijn favoriete series ooit en dankzij het net zo superieure Better Call Saul had ik enorm veel zin om de boel opnieuw te bekijken. Ik had slechts 3 sterren voor dit eerste seizoen staan, in mijn gedachten was dit dan ook niet zo spectaculair, maar ik kom daar echt op terug, want zelfs dit eerste seizoen dat duidelijk nog aan het opbouwen en aftasten is heeft echt zoveel te bieden. Denk alleen al aan de geweldige Bryan Cranston en Aaron Paul, die vanaf aflevering 1 een wereldprestatie leveren in hun rollen van Walter en Jesse. Walter is privé een brave vader die over zich heen laat lopen, maar zijn alter ego is zeer intelligent, denkt vooruit en is genadeloos. En dan is er ook nog de omgang met zijn kanker, waardoor hij steeds meer zijn eigen plan durft te trekken.

Wat ik vooral mooi vind is hoe intelligent de serie is geschreven en waarbij ook zijn beroep van scheikundeleraar enorm belangrijk is voor zijn nieuwe job in de drugshandel. Jesse die niet zijn benoemde lekbak gebruikt, waarna het lichaam van Emilio via zijn badkuip en dak naar beneden stort is echt een heerlijk brute scène en ook de explosie die Walt bij Tuco zijn kantoor veroorzaakt is weer slim bedacht. Walter is niet foutloos, waardoor zijn zwager Hank ook een erg leuke rol in deze serie heeft en zonder het te weten op Walter jaagt.

Er is een aspect dat me weerhoud om hier een nog hogere score te geven en die reden heet Skyler, Walter jr. en Marie. Godsamme, wat zijn ze tergend. Ik kon ze destijds al niet pruimen en dat is nog steeds zo. Ergens zijn ze nodig om de balans weer te blijven geven van Walters ingekakte eigen privéleven in verhouding met zijn opkomst als genadeloze misdaadkoning, maar sommige scènes zijn nauwelijks te doen, zo ongemakkelijk zijn die drie.

Erg genoten dus van mijn hernieuwde ontmoeting met Heisenberg. Dit worden fijne maanden als ik de rest ook weer mag zien.

4* (was 3*)

Ik ben echt enorm aan het genieten van mijn tweede kijkbeurt van deze gehele serie na het afronden van Better Call Saul. Nu ik Breaking Bad gewoon rustig kan bingen op tv kijkt het nog beter weg en valt het verhaal prettiger te volgen. Plus, een mindere aflevering vergeet je weer snel. Het is zo'n vreselijk goed geschreven serie met ongelofelijke karakters dat je je afvraagt hoe zoveel kwaliteit leveren mogelijk was. Het is bij de serie redelijk bekend dat het vanaf seizoen 3 echt los gaat, maar dat neemt niet weg dat de eerste twee seizoenen ook erg goed zijn. Seizoen 1 heb ik al verhoogd en dat ga ik hier ook doen.

Uiteraard zien we Walt hier echt transformeren van saaie leraar naar iemand die redelijk diep in de drugscène betrokken raakt, maar buiten dat transformeert vooral zijn persoonlijkheid. Hij begon aan deze klus om zijn gezin na zijn dood financieel goed achter te laten, maar nu gaat hij echt voor het grote geld en lijkt hij ook meer te kicken op zijn imago als Heisenberg. Het eerste gedeelte van dit seizoen is met Tuco en Hector Salamanca, wat bijzonder spannend is en eindigt met de dood van Tuco en Hank die Walt bijna ontdekt. Ik vind Hector hilarisch met zijn rolstoel en zijn ping-belletje. Zijn verhoor door Hank is echt zenuwslopend goed maar ook hilarisch gedaan. Diezelfde Hank heeft ook een uitgebreidere rol gekregen als DEA agent, waarbij je vooral ziet dat hij een stoere agent is, maar ook vooral menselijk is met traumaverwerkingen en zijn medeleven voor Walt. In Breaking Bad zitten maar weinig sympathieke personages, maar Hank is toch wel die uitzondering. Wel moet je maar accepteren dat het vrij ongeloofwaardig is dat Hank en zijn collega's Walt nog altijd niet verdenken.

Op zich hoort Jesse daar ook wel bij de sympathiekere personages, maar hij blijft natuurlijk wel een dealer en sowieso een mislukking. Ze maken in dit seizoen wel echt een tragisch figuur van hem, wat ik weer sterk gedaan vind. De scheidingslijn tussen ellende en geluk is een kleine. Zijn ouders die hem uit de woning zetten vond ik heel goed gedaan, maar ook zijn beginnende romance met Jane waar hij echt gek op is, maar uiteraard slecht eindigt. Het is meteen een bevestiging dat Walt een kwaadaardige man zonder geweten aan het worden is als hij Jane laat stikken na een drugstrip omdat hij dan meer aan Jesse heeft.

Maar een groot deel van dit seizoen richt zich helaas op de familie van Walt en ow ow ow, wat blijven die scenés toch soms tenenkrommend en zwaar om uit te zitten. Skyler is op zich het morele kompas van de serie maar ze is zo afschuwelijk vervelend met haar gezeur en gezucht zeg. Walter Jr idem, zo vermoeiend. Wel is het zijplotje dat hij online donaties binnen harkt voor zijn pa een belangrijke twist, want langzaamaan komt Walt steeds meer in de problemen met zijn leugens. Dit seizoen eindigt toch ook met een beste cliffhanger als Skyler weet dat Walt alles aan elkaar heeft gelogen. Ik kijk deze week lekker verder bij seizoen 3, maar destijds moest ik weer een half jaar wachten op antwoorden.

Verder is dit wel het seizoen waar epische Breaking Bad karakters op het toneel komen. Saul, Gus en Mike. Wat is het heerlijk om hen weer terug te zien na Better Call Saul zeg. De laatste twee hebben nog een minimale bijrol, maar laten meteen hun klasse zien, maar Saul is echt op dreef. Hij is achterbaks, blufferig en corrupt, de ideale bondgenoot van Walt. Het valt me wel op dat hij nu echt geen grenzen meer kent, die hij in Better Call Saul de serie nog wel had richting het einde.

Verhoging van 3,5 naar 4 sterren

Het heeft even geduurd voordat ik seizoen 3 heb kunnen kijken, maar ik ben er deze week in een paar dagen doorheen gevlogen. Nog een kijken, nog een. Deze serie is zo ontzettend goed, dat wist ik natuurlijk al maar ook bij een tweede kijkbeurt is het constant genieten. Breaking Bad ademt perfectie uit. Over alles is nagedacht, details kloppen, karakters zijn steengoed uitgewerkt.

Seizoen 3 is wel duidelijk anders dan de eerste twee seizoenen. Het lijkt toch wel of ze alle remmen los gooien want dit is genadelozer en bruter dan voorheen, zonder dat men vergeet wat de serie zo goed maakt. Maar de paar irritaties die ik bij deze serie had (vooral Walt zijn familie en Marie) zijn hier al veel minder storend. Nou ja, elke scené met Walter jr is nog steeds awkward en niet leuk, maar Skyler is plots beter te pruimen. Dat komt doordat ze haar een wat betere verhaallijn hebben gegeven, maar ook omdat ze gewoon op de hoogte is geraakt van Walt zijn werkzaamheden, waardoor hij niet constant toneelstukjes op hoeft te voeren. Haar geruzie met Walt is niet zo boeiend, al levert het wel die schitterende pizza-op-dak scène op. En Marie blijft ook vervelend, maar ze heeft echt een bijrolletje. Ze heeft trouwens een hele grappige moment, als ze Hank opgewonden krijgt en daardoor met hem het ziekenhuis uit kan. Hilarisch.

Walt zit steeds meer in de grootschalige meth-business, wat er weer voor zorgt dat Hank op hem blijft jagen zonder dat hij weet dat het om Walt gaat. De belangrijkste bijrol is nu voor Gus Fring die als restaurantmanager diep in de drugshandel zit en op ijzig kalme wijze zijn problemen af weet te handelen. Samen met Walt, Hank, Saul en Mike veruit het tofste karakter uit de hele serie voor mij. Het is vooral Hank die een hoop mee maakt. De beste momenten zijn wel zijn jacht op de RV van Pinkman met een zenuwslopend slot als Jesse en Walt erin zitten. Ergens is de oplossing van Walt wel prima, maar ik snap nog steeds niet dat Hank niet gewoon direct Marie belt in plaats van meteen te geloven dat ze een ongeluk heeft gehad. Vond ik een klein smetje op de verhaallijn. Daarna volgt nog Hank die Jesse helemaal in elkaar mept, maar ook zijn eigen aanslag op zijn leven (in een geweldige shoot out!) waardoor hij zwaargewond naar het ziekenhuis moet. Hank is eigenlijk het enige personage in deze serie die gewoon van begin tot eind oprecht en sympathiek genoemd mag worden. Verder is er nog het subplot van Pinkman die opnieuw een beetje geluk vind bij een dame, maar ook dat loopt alweer slecht af en rond het slot van het seizoen lijkt Pinkman zijn dood te vinden, maar heeft mazzel dat Walt hem red door de beide mannen dood te rijden. Ondanks dat het tempo qua sensatie is verhoogd voelt dit seizoen nog steeds ouderwets vertrouwd.

Tot nu toe het beste seizoen, maar gelukkig weet ik wat er nog komt.

4,5* (was 4*)

PS: Extra momentje nog even voor aflevering ''The Fly''. Iedereen die BB heeft gekeken weet wat ik bedoel. Hoe verzin je het

Mijn tweede kijkbeurt van Breaking Bad is een groot plezier voor mezelf geworden, echt fantastisch om in een lekker tempo dit door te kunnen kijken waar ik destijds alles wekelijks volgde en dus constant moest wachten. Het komt een serie echt ten goede als je lekker kunt bingen, helemaal bij iets als Breaking Bad waar toch wel op een laag tempo dingen worden gedaan. Destijds was ik wel eens wat teleurgesteld na een losse aflevering, maar nu blijf ik maar verder kijken.

Anyway, seizoen 4 dus. Ook al heb ik er nu weer zeer van genoten, ik vond seizoen 3 wel echt sterker. Seizoen 4 begint vrij rommelig en heeft echt een flink aantal afleveringen nodig om weer ouderwets op dreef te raken. Het tweede gedeelte van de aflevering is ook veel spannender in mijn ogen.

Dit seizoen draait toch wel vooral om de problemen die Walter en Gus met elkaar krijgen. Belangrijke plotmomenten zijn de moord op Gale Boetticher, waarmee Walter uiteindelijk weer met Jesse kan koken, maar waardoor Hank ook op het spoor van Gus en Los Pollos Hermanos komt. Het geeft Hank weer een serieuze rol in dit seizoen, want van zijn revalidatie en vooral zijn gebitch op Marie werd ik wel echt moe. Het is toch best wel vermakelijk als Hank Walt mee trekt in zijn onderzoek, waardoor die laatste zich behoorlijk in de nesten werk bij Gus. Verder genoten van de laatste momenten van Hector Salamanca, die samen met Walt voor de dood van Gus volgt, echt een heerlijk moment, al is zijn laatste moment wel een beetje theatraal getoond. Maar het was vermoedelijk een ode aan Gus, die netjes in pak sterft. Ergens bijzonder jammer dat hij nu weg is, want wat een ongelofelijk acteerwerk hing aan zijn rol vast zeg.

Verder draait dit seizoen ook om Skyler die grotendeels beseft wat Walt allemaal gedaan heeft en zich er mee bemoeit. Haar dekmantel moet een wasstraat kopen worden, wat ik weer een wat saai subplotje vond. Wel geeft het de kans om nog wat met Ted Beneke te doen, die op dubieuze wijze sterft. Verder begin ik Jesse hier wat irritant te vinden als hij vooral bezig is om met Mike klusjes te doen. Ik zie hem liever in scènes met Walt. En zijn verhaaltje met die nieuwe liefde van hem deed me ook weinig, dat is nu al de tweede love story van Jesse in Breaking Bad, iets te veel. Wel een heftige slotseconden van dit seizoen als blijkt dat Walter dat kind toch heeft vergiftigd. Daarmee is ook wel duidelijk geworden dat hij geen enkele morele grens meer kent en definitief is overgestapt naar de gewetenloze misdaad. Waarmee ik me nu al verheug op seizoen 5 af te gaan kijken.

Seizoen 4 is echt goed, maar mist toch net iets. Wel geeft het geweldige prestaties van een groepje legendarische karakters. Walter, Hank, Gus, Saul en Mike zijn echt subliem. Saul is ook echt wel een gewetenloze schoft die alles voor geld doet. Briljante rol. In Better Call Saul was hij al soms een rat, maar hier kent hij ook geen grenzen meer.

4* (was 4,5*)

En toen was ik alweer klaar met Breaking Bad. De laatste seizoenen heb ik binnen een paar weken helemaal afgekeken, zo ongelofelijk diep zat ik er weer in, net als een jaartje of negen terug toen ik nagelbijtend elke week op de nieuwe afleveringen zat te wachten. Want, seizoen 5 is gewoon perfect. Het is niet alleen veruit het beste seizoen van Breaking Bad, maar ook van alle series ooit. Er gebeurt zo ontzettend veel, maar nooit vergeet Vince Gilligan waar deze serie voor staat.

Uiteraard neemt de nasleep van seizoen 4 een belangrijke plek in, met de dood van Gus Fring en de gevolgen daarvan. Want ook zonder hem blijft dit om de productie en distributie van meth draaien. Er komen nieuwe partijen, een nieuwe locatie en een gewijzigde leiding, want zonder Fring neemt Walt het heft in handen samen met Mike en Pinkman. Die laatste twee hebben er genoeg van en willen stoppen, maar Walt accepteert geen nee meer. Niet van familie en zeker niet van zijn meth-collega’s. Zelfs niet na een stille overval op een trein (zinderend spannend deel) waar uiteindelijk een kind vermoord word. In dit seizoen word wel duidelijk dat Walt geen grenzen meer kent en nergens meer mee zit. Hij wil rijk worden en that’s it. Het kost uiteindelijk Mike ook zijn leven en tussen Walt en Pinkman is het ook klaar. Pinkman raakt verscheurd door schuldgevoelens als onschuldigen sterven of ernstig gewond raken.

En dan is er uiteraard nog Hank, die schijnbaar goed hersteld is van zijn moordaanslag en weer aardig te been is en blijft jagen op Heisenberg. De scène dat hij op de wc eindelijk door heeft dat hij op Walt jaagt is echt fantastisch. Sowieso blijft Hank tot het einde toe een tof karakter die altijd aan de goede kant blijft staan, in tegenstelling tot heel veel andere namen. Saul Goodman blijft een achterbakse rat, als tegenpool van Hank en ook Marie + Walter jr. Die twee zijn trouwens echt bizar irritant weer, zeker elke scène met junior doet mijn tenen krommen van ongemakkelijkheid. Ook Skyler moet nog benoemd worden, met een nog grotere rol dit seizoen. Zij heeft door wat er speelt en raakt er ook bij betrokken als ze het geld wit gaat wassen in een autowasserette. Haar mental breakdowns vind ik oprecht vermoeiend, maar het is haar rol en ze acteert het wel ijzersterk. Ze moet dealen met wat er is gebeurd met Ted Beneke, maar ook met alles rondom Hank, Marie en haar eigen gezin. Maar je ziet haar afgestompt raken en ook steeds meer toelaten van Walt. Toch blijft het tweede deel van dit seizoen echt een absoluut hoogtepunt, met de jacht van Hank op Walt. Hun aanvaring in de garage is geweldig gedaan, maar het sterkste deel blijft wel Hank zijn einde in de woestijn. Zijn dood is toch wel heftig en voelt voor mij als kijker als een ingeslagen bom. Dat Walt hem wilde redden maakt niet meer uit, want niemand zal hem dit vergeven. En daarmee is Walt definitief ontmaskerd en kotst zijn familie hem ook volledig uit. Alles waar hij dit ooit voor deed, zijn gezin, telt niet meer. En hier is Breaking Bad zo enorm goed in, om constant de lijn tussen goed en kwaad te tonen. Tot het einde toe houdt Walt van zijn gezin, maar zijn daden zijn zo extreem heftig geworden dat behalve hij niemand het kan en wil accepteren.

En zo volgt het einde van het seizoen en de serie, als Pinkman door de bende neonazi’s vast is genomen en meth moet koken. Een bruut moment is zijn ontspanningspoging, wat zijn vriendin Andrea het leven kost als Todd haar liquideert. Bevredigend is dat Pinkman nog dodelijk wraak kan nemen als Walt hem op geweldige wijze weet te bevrijden. Geen lompe Rambo actie, maar tactisch en wiskundig, waar hij goed in was. En dat Walt nog Hank kan vergelden door Jack af te maken vond ik ook wel passend. En de onvermijdelijke dood van Walt geeft de serie een meer dan passend einde. Het blijft ongelofelijk dat ik als kijker toch tot het einde toe enige sympathie en compassie voor Walt voelde, ook al heeft hij de meest afschuwelijke dingen gedaan of veroorzaakt. Het schrijfwerk van Gilligan en co is niet te evenaren.

Breaking Bad is legendarische tv geworden. De setting, de sfeer, de geniaal geschreven verhaallijnen, onvergetelijke karakters als Walt, Hank, Saul, Mike en Gus en ook zeker de brute, genadeloze momenten waar het vol mee zat. Achter alles wat we vijf seizoenen zagen zat een reden en uiteindelijk is het schitterend in elkaar gevallen.

5* blijven staan

Dit is best een leuke mix tussen actie en komedie + Michelle Yeoh is zo'n goede actrice dat ze deze serie sowieso naar een hoger niveau tilt. Grappig om haar revival de afgelopen jaren te zien, tegenwoordig lijkt ze overal te zijn. Maar je vraagt je af, moet dit nu echt een serie zijn die een uur of 7 duurt of had dit niet gewoon in een film gekund? The Brothers Sun is vermakelijk, maar zeker niet de volle speelduur interessant of vermakelijk. Het verhaal is niet zo diepgaand dat ik al die uren alles over deze familie wil weten, maar er zitten genoeg toffe momenten in. Het grote gevecht in de een na laatste aflevering is trouwens bijzonder cool, echt een ode aan de oude kung-fu actiefilms. Lekker meppen met krukken enzo, nice. Grote kans dat er een tweede seizoen zal komen, ik zal het dan vast wel weer kijken.

3*

Natuurlijk is El Chapo een rip-off van Narcos, maar wel een hele goede. Sterker, ze benaderen ook wel dat niveau. Grote plus van deze serie is dat ik weer naar een drugsserie kijk met een charismatische, brute hoofdpersoon, net als Pablo Escobar dat in de eerste twee seizoenen van Narcos was. In de seizoenen en spin-offs daarna was hij er niet meer en lag de focus meer op de DEA dan op de drugsbazen. Hier is dat dus weer zoals ik het boeiender vind, want El Chapo doet weinig voor Escobar onder.

Eigenlijk zijn ze wel een beetje dezelfde figuren, met een drang naar macht, luxe, zwaar geweld en met een zwak voor hun familie en geliefden. Dus is El Chapo als serie origineel? Nee. Maar het wereldje spreekt gewoon aan voor een serie. Drugs, geweld, omkoping en toch ook de rustige momenten waarin zulke monsters net mensen lijken. Ik vond trouwens de laatste afleveringen erg goed, in de gevangenis waar El Chapo echt enorm af ziet onder een dictatoriale directrice met een spartaans beleid. Ook tof was om te zien in de flashbacks hoe El Chapo nou het wereldje in was gekomen. Wel had ik iets meer van het drugswereldje zelf willen zien. Na een wat stroef begin is het een serie waar ik snel de andere seizoenen van ga bekijken.

3,5*

Sterk slotseizoen. Deze serie doet niet onder voor Narcos, die kakte best in na de eerste twee geweldige seizoenen rondom Pablo Escobar. Ik vind El Chapo net zo interessant om te volgen. In dit laatste seizoen is hij grotendeels op de vlucht voor de overheid en weet hij ook te ontsnappen voor hij definitief vast kwam te zitten. Ik denk dat zijn verhaal wel vrij bekend is, maar het word alsnog spannend gebracht met sterk acteerwerk en een paar brute actiemomenten.

4(

Ik heb zelf deze week ook de gehele serie gekeken. Even netjes gewacht tot alles uit was, dat kijkt toch altijd net wat prettiger. Chernobyl is een bijzonder sterk geschreven en geregisseerde serie, waarbij de nasleep van deze historische ramp met groot respect wordt behandeld. De serie is zeker niet gericht op choqueren, maar toont wel de gruwelijke gevolgen voor de bevolking. De afleveringen zijn grauw en somber, al komt dat ook door de wereld van toen daar. Al die lelijke flats en treurige gebieden. Het was even wennen aan het feit dat er Engels gesproken werd, maar het acteerwerk van dusdanig hoog niveau dat het al snel wende en ook niet meer zo erg was. Dit had ik ook bijvoorbeeld bij Schinder's List.

4*

Ik ben de laatste jaren een beetje op de jeugdsentiment tour, kijk veel wat ik vroeger als kind keek opnieuw. Toevallig vorig jaar ook Rescue Rangers opnieuw bekeken. Blijft een iconische serie met een aanstekelijke intro themesong, een leuke groep hoofdpersonages en genoeg creativiteit in de verhalen om te blijven boeien. Niks mis met dit korte eerste seizoen. De aflevering Adventures in Squirrelsitting is me het meeste bijgebleven met die 2 kleine schattige eekhoornmeisjes waar op gepast moet worden en waar er eentje verliefd op Chip was. Later moesten ze het Casino van Fat Cat in, in undercover kleren. Zo'n aflevering die ik nog van vroeger kende en niet ben vergeten.

3,5*

Erg veel afleveringen in dit tweede seizoen, maar ze zijn gemiddeld van een prima niveau. Bijzonder dat er een 5 afleveringen lang verhaal in zit, toch niet iets wat je vaak in zo'n tekenfilmserie ziet. Verder niet beter of slechter dan seizoen 1.

3,5*

En het slotseizoen, vreemd genoeg zeer kort nadat seizoen 2 extreem lang was. Daar zit best een achtergrondverhaal achter vermoed ik, maar het interesseert me niet echt. Meer van hetzelfde, dat krijg je na ruim 60 afleveringen, maar dat is op zich niet erg. Was er toen ik dit vorig jaar opnieuw keek toch vrij snel doorheen omdat het gewoon amusant is.

3,5*

Als je dit objectief beoordeeld dan is het matig. Beroerde scripts, slecht acteerwerk (Jennifer Tilly, zucht..vreselijk), middelmatige effecten. Maar het is wel Chucky en Chucky is cool. Zijn duivelse gedrag in combinatie met humor werkt dik 30 jaar na dato nog altijd. Wat ik hier wel fijn vind is dat er al snel mensen zijn die zien dat hij leeft, terwijl in de films dit buiten Andy en Tilly zelden zo was. Wel duurt dit gewoon te lang, het is verre van de hele tijd goed. Maar ik heb me er wel mee vermaakt en nu lees ik dat er ook een tweede seizoen komt, benieuwd wat ze gaan brengen.

3*

Nou, heb toch even aangezet en de rest van het seizoen afgekeken. Chucky blijft leuk, maar dan wel in een film van anderhalf uur. Deze serie geeft hem en anderen veel te veel screentime en dan blijkt hij wat minder te vermaken. Al ligt het hier niet aan Chucky natuurlijk, maar aan die vreselijke Jennifer Tilly die echt niet kan acteren en een vreselijk rol in de franchise speelt. Van mij hoeft er geen seizoen 3 te komen, maak over een paar jaar maar weer gewoon een nieuwe klassieke Chucky film, gewoon weer met net zoveel horror als humor. Dat eerste ontbreekt nu gewoon.

Dit seizoen had trouwens wel twee hilarische momenten. De ene was Chucky die voordat hij een non vermoord zegt ''Hi, i'm Chucky. Wanna pray?'' en de andere wanneer hij met een kettingzaag los ging. Half bonuspuntje voor die momenten.

2,5*

Uitstekende serie dat een direct vervolg op de film Cidade de Deus (Film, 2002) is, maar dan dus 20 jaar later. Diverse oude castleden pakken hun rol weer op en doen dit echt prima. Dezelfde vibe en sfeer uit de film is ook hier aanwezig en de zes afleveringen kijken prima weg. Het leven in de favela is nog steeds zwaar, gewelddadig en niet eens waar je ooit hoopt terecht te komen. Maar het is nu ook wel voldoende, hier hadden ze het van mij bij mogen laten, maar zo te lezen is seizoen 2 al bevestigd. En dat ga ik dan ook wel kijken, ook al had het niet gehoeven.

3,5*

Dit was zó enorm goed, ik heb in tijden niet zo hard van een serie genoten als bij dit eerste seizoen van Cobra Kai. Eigenlijk moet je wel de films hebben gezien om het sentiment achter alles te snappen. Dit heb ik uiteraard en de nostalgische walm die dan op je af komt voelt geweldig fijn aan. Opnieuw volgen we de rivaliteit tussen Johnny Lawrence en Daniel LaRusso. Daniel is ondertussen een succesvol man met een mooi gezin, veel geld en een goed lopend autobedrijf. Johnny is een loser die het verleden nooit is ontgroeid en liefde, inkomen en succes mist, waardoor hij zijn oude dojo Cobra Kai weer opent.

Het is voor de fans van Karate Kid heerlijk om zoveel bekende gezichten weer te zien. Allemaal ouder, maar nog steeds aanwezig. Uiteraard zonder Mr. Miyagi, aangezien Pat Morita jammer genoeg begin deze eeuw al overleed, maar zijn naam en zijn legacy komt nog geregeld voorbij. Ook erg leuk dat er een aantal keer oude beelden getoond worden. Nooit opzichtig of overbodig, maar altijd met een goede reden. Ook de nieuwe namen vind ik wel aardig, alleen Aisha vond ik een beetje een te opzichtige karikatuur. De rest was best leuk, maar de echt leuke momenten zijn gewoon die met Johnny en Daniel. Helemaal hun momenten samen zijn goed, met als beste stuk hun gezamenlijke autorit en kroegmiddag, waarbij er zelfs onderling begrip kwam.

Maar dat was maar van korte duur, nadat Johnny merkte dat Daniel zijn zoon traint, zonder dat Daniel dat weer wist. Sowieso knap hoe zoveel levens in die 10 afleveringen in elkaar verweven zijn geraakt. Het eindgevecht was natuurlijk wel voorspelbaar, met Daniel die Johnny's zoon en zijn medewerker in de finale coacht tegen Johnny die het vriendje van Daniels dochter daar heeft. Uiteindelijk draaide Karate Kid al vooral om eer en waardigheid en die boodschap was ook na de finale hier duidelijk. Ik heb genoten van alles. Het plot, de nostalgie, de muziek, de vibe, de gevatte humor en ik kijk uit naar seizoen 2 en 3. In dat kader waren het interessant slotseconden, als een cameo van een oude bekende bad guy de toon zet voor komend seizoen.

4,5*

Geweldig zeg! Cobra Kai seizoen 2 haalt niet dat torenhoge niveau van het eerste seizoen, daarvoor zitten er wat echte minpunten aan deze reeks, maar het was weer tien aflevering genieten van drama, emotie, sentiment en spanning. Het goede aan dit seizoen is dat iedereen wel in seizoen 1 is geïntroduceerd, waardoor de focus meer op het verhaal kan liggen. Nieuwkomers zijn Kreese, de oude sensei van Johnny bij Cobra Kai, en Tory, een tiener die zich mengt in het puberleven van de scholieren van deze reeks. Kreese is wel een goede toevoeging, duidelijk zo kwaadaardig dat Johnny er weer goed uit begint te zien als persoon. Bizar trouwens dat de acteur die hem speelt, Martin Kove, alweer 74 is. Hij heeft nog een imposant uiterlijk. Tory is een beetje een karikatuur en voegt eigenlijk weinig toe, op 2 scènes na met een drinkwedstrijd en met het grote eindgevecht. Verder moest ze vooral extra rivaliteit tussen Miguez en Robby opwekken.

Tory is dan ook een beetje een synoniem aan wat me dit seizoen een beetje tegen staat aan deze reeks en dat is dat het wel heel erg de dramakant van het puberen op gaat. Dat zat ook al voldoende in het eerste seizoen, maar hier slaan ze een tikje door. Iedereen heeft wel iemand waar ze of verliefd op zijn, een relatie mee hebben of haten. Het meest beroerd uitgewerkt vind ik wel de transformatie van Eli/Hawk, de loser met de enorme hanenkam. Dat laatste ziet er overigens zo belachelijk uit dat je hem als persoon al niet meer serieus kan nemen en zijn gedrag is ook veel te absurd. Dat zijn oude vriend Demetri hem compleet voor schut zet na flink getreiterd door hem te zijn op het feestje was wel weer een leuk moment, maar verder sloeg het wel door.

De focus lag in de films en in het vorige seizoen nog op de rivaliteit tussen Johnny en Daniel en dat zakt een tikje weg, maar is gelukkig nog wel genoeg aanwezig als ze beiden een dojo hebben en elkaars vechters weg willen kapen. En uiteraard zijn er op privévlak een hoop misverstanden. Soms dacht ik wel, als je gewoon even met elkaar praat kom je er beiden achter dat een verhaal niet klopt en was het opgelost geweest. Maar dan was dit vermoedelijk een saaie serie geweest. Ik vind William Zabka echt fantastisch als Johnny. Hij is een loser, maar tegelijkertijd ook best een goed mens en iemand die zich wil verbeteren. Ralph Macchio is ook nog steeds prima als Daniel, maar die rol neigt soms teveel naar mister perfect, waardoor de sympathie bij Johnny komt te liggen.

Het einde van het seizoen levert nog wel een hoop vuurwerk op, met best een tof groot gevecht op school met enorme gevolgen. En Kreese werkt Johnny uit zijn eigen Cobra Kai. Mijn vermoeden is dat Daniel en Johnny tegen wil en dank samen gaan werken om Kreese te verjagen en dat de terugkeer van Ali weer voor extra rivaliteit zal zorgen, aangezien ze beiden op haar verliefd waren. Ondanks de minpunten kijk ik enorm naar seizoen 3 uit. Heerlijk dat ik dit weekend meteen verder kan kijken aangezien dit vandaag op Netflix is gezet. Het blijft een geweldige serie die nog steeds de juiste snaar raakt. Elk 80's liedje slaat aan, de personages zijn tof en het is gewoon een serie met weinig poespas en gekke plottwists. Gewoon zoals een serie ook wel eens mag zijn.

4*

Ik heb in minder dan een week alle drie de seizoenen bekeken, dan kan je wel raden hoe enorm goed ik dit vind. Doodzonde dat ik er al doorheen ben, ik zou graag nog drie seizoenen nu willen bingewatchen. Cobra Kai doet echt bijna alles goed wat ik in een serie zoek.

De personages zijn geweldig, zeker nu ze in de drie seizoenen volop worden uitgediept, waardoor je van ieder wel de beweegredenen snapt. Zelfs de kwaadaardige Kreese heeft een geweldig verhaal achter zich, met zijn tijd in Vietnam. Wat seizoen 3 ook goed doet is wat minder het puberdrama op plaats 1 zetten, waar het vorige seizoen een tikje last van kreeg. We zien minder scènes op school. Die oninteressante Aisha doet dit seizoen niet mee. Robby heeft een groot deel van het seizoen een bijrol. Ik vind het goede keuzes. De focus ligt hier op twee verhalen. De nasleep van het grote schoolgevecht en de tirannie van de Cobra Kai dojo. Misschien wordt het langzamerhand wel erg over de top, want in feite is het gewoon een zwaar criminele bende die mensen aftuigt, die in winkels stelen, die bedreigen, plunderen en genadeloos slachtoffers maken, maar het toch werkt dit hele gedoe gewoon wel.

En ook Daniel en Johnny zijn nog steeds super. Daniel heeft zijn beste stukken in Japan, waar hij zichzelf weer leert kennen en mooie ontmoetingen met oude bekenden heeft en Johnny is gewoon met afstand het leukste personage uit de reeks. Hij is een fossiel van het verleden die aan wil haken in het heden. Zijn Facebookgedrag is bijvoorbeeld erg leuk. Ook leuk dat ze Ali weer een rol in de reeks hebben gegeven. De makers hebben gewoon zo'n geweldig gevoel voor nostalgie, dat is bijna ongekend. Sterker, ik ken geen enkele reboot van een oude serie of reeks die dit zo goed beheerst als Cobra Kai. Het einde laat weer genoeg ruimte open voor nieuwe verhalen (al blijft het wel erg ongeloofwaardig dat Eli de hanenkam-kneus plots in kamp Miyagi komt) en ik baal als een stekker dat ik moet wachten op seizoen 4. Ik ben bang dat we dit pas ergens in 2022 weer krijgen. Bleh.

4,5*

Wederom een enorm vermakelijk nieuw seizoen, maar wel eentje waar ik ook wel echt aanmerkingen op heb. Voorop staat dat ik opnieuw weer heb gesmuld van de serie, met die geweldige strijd tussen Johnny en Daniel die niet met elkaar kunnen, maar toch elkaar steeds weer tegen blijven komen. Beiden staan geheel anders in het leven en ook in hun werkwijze in karate en dat blijft ook dit vierde seizoen interessant maken. Hun scènes samen blijven erg goed, al moet ik zeggen dat vooral Johnny ook prima in zijn eentje verhalen kan dragen. Hij blijft veruit de meest interessante van de serie. Hij is nu niet meer die loser uit eerdere seizoenen, maar kent nog wel geregeld dieptepunten dat hij weer even word geconfronteerd met zijn zwaktes.

Buiten dat alles begint de serie wel een beetje in herhaling te vallen met elke keer nieuwe vechters of oude vechters die van team wisselen. Het is af en toe nauwelijks nog bij te houden. Ook is eindigen met een nieuw All Valley karatetoernooi een beetje makkelijk, dat hebben we al vaker nu gezien. Gelukkig houden ze het wel boeiend en zien de gevechten er spectaculair uit. Het is wel mooi om te zien dat er tijdens zo'n toernooi diverse lessen worden omgezet in de praktijk. Daniel die toch moet erkennen dat karate niet alleen verdedigen is, maar ook aanvallen betekent, waarmee hij Johnny's werkwijze toch goed moet keuren, dat soort momenten vind ik mooi. Het was wel een voorspelbaar toernooi, want het lag er wel bovenop dat Cobra Kai uiteindelijk zou winnen, omdat je verhaaltechnisch daarmee verder kan. Wat ook wel weer sterk is gedaan is de rivaliteit tussen Tory en Samantha. Helemaal omdat Tory in dit seizoen meer achtergronden krijgt en veel minder een karikatuur is. Dat geldt ook wel voor Kreese, die de grote bad guy was, maar toch ook wel menselijke trekjes vertoont en toch niet op 1 lijn zit met Terry. Wel begint het wat vermoeiend te worden dat Cobra Kai steeds iemand heeft die hoger in rang komt en de boel over wil nemen. Johnny werd Kreese en die laatste lijkt nu vervangen te zijn door Terry. Zal je zien dat in seizoen 5 Kreese zich ook bij Daniel en Johnny aan gaat sluiten haha. Al lijkt me dat een beetje sterk. Ook Eli is in dit seizoen veel boeiender geworden. Ik vond hem zo'n belachelijke karikatuur in de eerdere seizoenen met zijn domme hanenkam en rare houding, maar hier is hij weer menselijk en sociaal. Wel jammer dat dat nieuwe donkere jochie Kenny nu zijn soort rol speelt van gepest kneusje die zich gaat verweren. Een irritante rol, maar dat word dus een strijd tussen hem en de zoon van Daniel.

Ondanks dat ik me hier goed vermaakt hebt begin ik wel enige slijtage in de formule aan te treffen, want hoe origineel kan seizoen 5 nog worden? Ik hoop dat dat het afsluitende seizoen is, maar ik las al dat ze verder willen dus dit gaat wel een paar jaar nog lopen. Ik blijf als fan wel kijken, maar hoop niet dat ze het echt uit gaan melken zodat de fans zich gaan storen. En ik hoop dat ze bv Hilary Swank die in Karate Kid: The Next Generation zat ook eens erbij gaan halen. Zou jammer zijn als zij niet in deze serie gaat zitten.

4*

Ik kan er weinig aan doen, maar ik val gewoon elke keer als een blok voor Cobra Kai. Elk seizoen weer. Dit is mijn guilty pleasure, een hoop tienerdrama gecombineerd met een stel ouwe bokken die willen knokken met elkaars dojo. Het zit iedere keer zo geweldig in elkaar en de acteurs spelen het met zoveel plezier, dat ik steeds meteen weer door een nieuw seizoen heen ben.

In dit vijfde seizoen is de hoeveelheid persoonlijk drama gelukkig omlaag geschroefd en draait bijna volledig om de expansiedrift van Cobra Kai onder leiding van Terry Silver (echt een geweldige rol, wat een kwaadaardige hufter is hij haha) en de pogingen van Daniel en Johnny om dit te stoppen. Er is dus minder romantiek aanwezig en ook zijn de familiedrama's vrij beperkt gehouden. Mooi, want de focus ligt nu op de ontwikkeling van karakters als die van Johnny, Kreese en Terry, maar ook van Tori met haar schuldgevoelens. Het werkt, net als de toegenomen knokpartijen tussen alles en iedereen. Schijnbaar denkt iedereen hier dat ze problemen op moeten lossen met op elkaar in rammen en dat is gewoon geestig. Johnny en Daniel zijn een soort van vrienden geworden en de toevoeging van Chozen met een grote rol is een geweldige zet. Met zijn drieën vind ik ze enorm grappig, zoals wanneer ze een avondje gaan drinken.

Ook fijn dat dit seizoen even niet over een nieuw toernooi in de Valley draait, maar om de onderlinge rivaliteit en Cobra Kai die wereldwijd wil gaan. Het levert heerlijke laatste afleveringen op met de twee groepen onderling, maar ook met directe confrontaties met Terry Silver. Heel tof hoe Johnny even helemaal los gaat als hij denkt aan wat hij zal verliezen als hij zou sterven en hoe Daniel zijn 3 geleerde lessen van vroeger in de praktijk brengt. Ben heel benieuwd hoe ze nu verder gaan, want Terry lijkt buitenspel te zijn gezet, maar Kreese is juist weer back in business. En hij zal wel pissig zijn, aangezien Daniel en Johnny hem hebben genept in de gevangenis. Even dacht ik dat het wel langzaam klaar was met de reeks, maar op deze manier mogen ze van mij nog wel een paar seizoenen door gaan.

Twijfel tussen 4 of 4,5*, maar mijn kijkplezier was weer zo enorm dat ik het omhoog af rond.

4,5*

Nou, dit was het dan. Seizoen 6 zit erop en daarmee ook de gehele serie. Op zich prima want alles moet een keer eindigen, maar wat heb ik hier jaren van genoten zeg. Best grappig, ik heb niks met karate en ik ben te oud voor dat highschool gedoe, maar het keek zo enorm lekker weg dat ik er de volle zes seizoenen van heb genoten.

Eerst een ergernis, super irritant dat Netflix zo commercieel is gaan denken dat ze dit seizoen in drie delen hebben opgesneden. Het haalde me steeds uit de vibe, omdat ik wel door wilde kijken. Het zorgt er ook voor dat je alweer veel dingen vergeet van de eerdere afleveringen als je acht (!) maanden over een seizoen releasen doet.

Maar het was opnieuw het wachten waard. Er is op een bevredigende wijze naar een eind toegewerkt, verhalen zijn netjes afgesloten en de meeste karakters komen leuk terecht. Silver en Kreese lijken dood te gaan (weet je natuurlijk nooit, mochten ze nog eens een vervolg willen maken) en Johnny en Daniel vinden elkaar op privé en sportief gebied. Mooie finale, al is het weer aardig Amerikaans natuurlijk. Los van alles, die karate toernooien boeien me vrij weinig. Ziet er allemaal mooi uit, maar ik heb deze serie leuk gevonden om andere dingen. De personages (vooral William Zabka als Johnny, wat een held), de nostalgie, de humor, de trainingen.

Eigenlijk 4 sterren, maar met een bonusje erbij omdat ik er weer enorm van heb genoten.

4,5*

Heb me hier wel goed mee vermaakt. Mockumentary's zijn als ze goed worden uitgewerkt (The Office UK als beste voorbeeld) echt leuk doordat het gewoon anders dan een standaard serie aan voelt en Come Fly With Me doet het best goed met geestige typetjes zoals eigenaar Omar of de dames achter de balies en in de winkel. Leuk kijkje met veel humor in de luchthavenwereld. Niet zo extreem zoals bijvoorbeeld The Office, maar alsnog de moeite. Maar 6 afleveringen is lang genoeg, anders had het de scherpte verloren. Triest trouwens dat Nederlandse tv dit concept gejat heeft en er zo'n versie met ongrappige RTL4 figuren van heeft gemaakt. Hoop dat de mensen gewoon dan eens het origineel gaan bekijken.

3,5*

Een paar jaar geleden heb ik Community met veel plezier bekeken, een erg frisse en zeer scherp geschreven serie. Ofja, de eerste seizoenen dan. Later werd het door mutaties in de cast en andere zaken minder. Ik ben maar eens opnieuw begonnen met Community te bekijken en voorlopig geniet ik weer net zo hard als jaren terug.

Wat de serie zo goed doet is dat de groep + de extra personages gewoon perfect gecast zijn. Ieder heeft andere karaktertrekken en daardoor zitten er vreselijk veel leuke situaties, dialogen en incidenten in de verhaallijnen. De chemie is echt verschrikkelijk sterk en ook personages als Dean en Ben Chang zijn echt hilarisch. Maar het draait natuurlijk om een rare groep die allen met een eigen verhaal aan Greendale Community College studeren, waarbij er een deel van de groep gewoon een student is zoals ieder ander, maar ook een aantal zijn veel ouder en zijn dus met een reden weer daar aan het studeren. Die mix maakt alles wel lekker vermakelijk en de vele pop culture referenties doen het ook erg goed bij me. Vooral Abed als filmnerd doet dat erg goed. De afleveringen zijn ook vaak erg origineel, met de schitterende Modern Warfare aflevering als hoogtepunt.

Community is sowieso 1 van de leukste sitcoms van deze eeuw.

4,5*

Seizoen 2 trekt het enorm hoge, hilarische niveau van vorig seizoen moeiteloos door en brengt weer tig heerlijk geschreven, originele en scherpe afleveringen waarbij de hele cast kan uitblinken. Vooral de twee afsluitende afleveringen met de terugkeer van het paintbal zijn echt episch goed. Daarnaast zitten de afleveringen weer vol met verwijzingen naar alles en nog wat, wat ik nog steeds zeer kan waarderen. De grotere rol van Ben Chang is ook leuk, nu is hij een gelijke van de groep in plaats van een afstandelijke leraar. Dat werkt op zich wel, sowieso is zijn personage heerlijk absurd. Levert leuke momenten met de groep op, waar vooral Chevy Chase zich steeds nadrukkelijker gaat manifesteren als de excentrieke, lompe en bij vlagen wat racistische Pierce. Maar iedereen speelt z'n rol gewoon enorm goed. Ook blijft de Dean echt een mooie aanvulling met cameo's in afleveringen.

4,5*

Community seizoen 3 valt me in vergelijking met de twee vorige seizoen wel wat tegen. Hier wordt het allemaal zo absurd en vergezocht dat het soms ook gewoon ongrappig is geworden, een gevoel dat ik voorheen nog niet bij deze serie had. Denk aan het Dreamatorium, Abed en Troy die zich bijna als een stelletje gedragen en de ontvoering van de Dean. Ik vond de kracht van de vorige seizoenen juist dat het lekker bizar werd in een redelijk realistische, normale omgeving. Die verkleedpartijtjes van Troy en Abed zijn gewoon flauw. Overigens was het ergens nog wel grappig hoe Chang een dictator werd, maar ik krijg ook het idee dat de makers niet altijd goed weten wat ze met hem willen. Het leukste vond ik hem toch nog gewoon als leraar Spaans die lullig tegen de groep deed. En de verhaallijn van Troy met de loodgietersopleiding was ook wel een misser.

Maar buiten dat is het wel weer een heel vermakelijk seizoen geworden, waarbij vooral de Dean echt vaak leuk is en waar afleveringen als Digital Estate Planning echt heel bijzonder goed geschreven zijn, met bijvoorbeeld hier een 8-bit videogame setting. Op zulke momenten besef je dat Community echt een heel goed uitgewerkte serie vol met details en kwaliteit is. Jammer dat ze dat niet elke aflevering meer halen, maar misschien is dat ook wel een onrealistisch hoge eis. De groepsdynamiek werkt ieder geval na drie seizoenen nog altijd heel goed en houdt het niveau toch wel aardig hoog. Wel jammer dat dit geloof ik het laatste seizoen is dat de cast compleet is, want vanaf seizoen 4 zal er geloof ik iemand uit de serie worden geschreven als ik het me nog goed herinner.

4*

Seizoen 4 zet de lijn omlaag een beetje in, al is het allemaal nog best geestig. Maar het is allemaal net wat minder scherp geschreven, de verhaallijnen gaan te ver over de top en de oude groep begint vanaf hier uit elkaar te vallen, aangezien Chevy Chase stopte met zijn rol van Pierce vanwege ruzies op de set. Erg jammer, want ik vond zijn personage erg leuk. Hij was bot, asociaal, een tikje racistisch en een fijne tegenpool voor de rest van de groep. In de laatste afleveringen zit hij al niet meer, al doet hij nog wel in de finale mee, omdat deze eerder was gefilmd. Ook Chang voegt in dit seizoen niks meer toe en zijn ''Changnesia'' verhaal is gewoon irritant. Gelukkig compenseert het maffe gedrag van Dean wel een hoop, daar moet ik nog steeds om lachen.

3,5*

Had Community slechts uit seizoen 1 tot 3 bestaan, dan was het een van de beste sitcoms ooit geworden. En seizoen 4 was ook nog goed te pruimen, maar van iets minder niveau. Alleen ging de serie verder en met een uitgedunde cast zonder Pierce en halverwege dit seizoen ook zonder Troy is het gewoon niet meer zoals het was. De synergie van de groep is anders geworden zonder de lompe, racistische Pierce en de gevatte Troy die vooral met Abed een sterk duo was. De Abed uit dit seizoen is eigenlijk vooral over de top en soms best irritant. Ook is het schrijfwerk van de afleveringen gewoon minder, met weinig memorabele afleveringen en met een GI Joe aflevering erbij die gewoon ronduit kut is. Was echt niet doorheen te komen. Als je dit vergelijkt met bijvoorbeeld de 8 bit game-aflevering of de stop-motion kerstaflevering uit eerdere seizoenen, dan is dat een gigantisch verschil.

De nieuwe personages doen wel hun ding, maar zijn ook niet overdreven leuk of boeiend. Daarnaast is het jammer dat het idee dat ze een studiegroep zijn hier redelijk los is gelaten doordat ze begin van het seizoen allemaal van de school af waren. Verder is Chang vrij nutteloos in zijn huidige rol en is zelfs de normaal hilarische Dean niet meer zo briljant. Maar goed, het is ook geen bagger geworden, er zitten nog wel voldoende leuke stukken in om er een voldoende uit te halen, maar het voelt allemaal wel spijtig omdat dit ooit zo goed was.

3*

Wat scoort dit hele slappe laatste seizoen nog hoog hier zeg. Community is echt een favoriete serie van me, maar dan wel de eerste 3 seizoenen en vooruit, seizoen 4 was minder maar ook wel aardig. Maar seizoen 5 was al heel beperkt en dit laatste seizoen stelt al helemaal weinig voor. Ik mis de oude groep, ik mis het leven op Greendale toen ze allemaal nog gewoon de lessen daar volgden en ik mis de scherpe en enorm grappige afleveringen van weleer. Er zit een nieuwe paintball-aflevering in, maar als je dat vergelijkt met hoe het ooit was, dan is het nu niet veel. Wel vond ik de slotaflevering op een of andere manier sympathiek. Toen ik dit seizoen een paar jaar terug bekeek heb ik er wel van genoten, maar als je de 6 seizoenen kort op elkaar bekijkt, dan merk je het enorme kwaliteitsverschil.

De nieuwe castleden zijn het ook gewoon niet en ze verknallen ook een beetje de onderlinge verhoudingen die de groep voorheen had. Community is gewoon 2 seizoenen te lang doorgegaan. Maar toch mag dit niet eindigen zonder de ''and a movie'' waar ze door de hele serie naar hebben gehint. Zou fijn zijn als ze die film nog eens realiseren met de complete cast uit de eerste jaren.

Ik heb erg getwijfeld of ik dit een onvoldoende moest geven, maar ach. Het is nog vermakelijk genoeg voor een hele krappe voldoende.

3*

Erg lekker tussendoortje, met erg veel actie en gore maar ook wel met vrij inwisselbare personages. Dat maakt dat dit nooit het John Wick niveau benadert. Mel Gibson is wel tof moet ik zeggen, maar hij is sowieso iemand met veel charisma. Verder miste ik een beetje de excentrieke hotelregels die in de Wickfilms wel aanwezig waren, maar door het hoge tempo verveel je je ieder geval niet snel. Maar had dit nou echt gemaakt hoeven te worden? Neuh.

3,5*

Ik vroeg me af waarom we deze driedelige docu nog kregen, kort na de lange mini-serie over Jeffrey Dahmer, want het verhaal werd daar overtuigend verteld. Na het kijken van deze docu moet ik zeggen dat het toch wel meerwaarde heeft. Het is een aanvulling met meer achtergronden en feiten van de betrokkenen van destijds waarbij toch nog wel nieuwe dingen worden verteld en waarbij misschien nog wel duidelijker word hoe ziek en gestoord Dahmer was. Achteraf heeft de mini-serie zich qua gruwel misschien nog wel ingehouden. Er zijn gelukkig veel beelden van destijds bewaard, zeker van de rechtszaak, wat behoorlijk interessant is. Normaal had ik dit nog een half punt extra gegeven, maar na anderhalve week bijna non-stop info over Dahmer te hebben bekeken ben ik er wel klaar mee. Het is net wat too much, maar het is wel aardig interessant om het allemaal te hebben bekeken. Ik wist zijn naam, maar nauwelijks wat hij heeft gedaan. Dat is nu wel duidelijk.

3,5*

Ondanks sterk bronmateriaal viel hier wel meer uit te halen denk ik. Ted Bundy is misschien wel de bekendste seriemoordenaar van de moderne tijd, maar ondanks vier lange afleveringen over hem heb ik niet het idee nou heel goed te snappen waarom hij het allemaal deed. Ik had meer van hem willen horen en wat minder over hem. De afleveringen waren daardoor soms redelijk traag en stoffig, want de bekende feiten zijn natuurlijk al wel redelijk bekend. Ik vond bijvoorbeeld het slot van de laatste aflevering wel erg goed, als Bundy vast zit, ter dood is veroordeeld en begint te praten om de doodstraf uit te stellen. Zijn rechtbankveroordeling was ook wel interessant om te volgen, net als het toewerken naar zijn executie, waar Amerika wel enorm blij mee was gezien de massa hysterie in die dagen. Verder is het wel een solide documentaire die de moeite van het kijken zeker waard is. Al vond ik een aflevering per avond wel voldoende.

3,5*

Ik vind Courage altijd een bijzondere tekenfilm. Grimmig, duister, soms zelf vrij grof maar tegelijk sympathiek, warm en ook regelmatig grappig. Best opvallend dat dit jaren door Cartoon Network is uitgezonden, tussen alle vrolijke tekenfilms. Zelf vond ik dit als kind al erg tof, juist omdat het anders dan de rest was en omdat het gewoon vrij vreemd aanvoelde. Ook de setting, een verlaten huisje met helemaal niets in de buurt is een grote kracht, net als de 2 vreemde baasjes van Courage. De naïeve, lieve Muriel en de norse, alles ontkennende Eustace. Alles staat in het teken van de soms heerlijk geflipte horrorverhalen vol knipogen naar de horrorfilmhistorie.

Als kind merkte ik dat laatste nog niet zo goed, maar ik zit nu de serie opnieuw te bekijken en heb seizoen 1 er nu opzitten en het heeft absoluut meerwaarde om dit op oudere leeftijd nog eens opnieuw te zien. Een hoop afleveringen herkende ik meteen. Afleveringen als A Night at the Katz Motel (overnachting zoals je in klassieke horrorfilms ziet), King Ramses Curse (waarbij een vervloekte farao de plagen op het huisje loslaat) of Heads of Beef (Eustace en Courage zitten in een wegrestaurant een burger te eten) zijn echt schitterende afleveringen die behoorlijk weird zijn.

Benieuwd naar de komende seizoenen. Herinner me nog wel wat afleveringen die ik graag nog weer eens wil zien.

4*

Vermakelijk, maar wel iets minder dan seizoen 1. Ik miste hier de echt bijzondere afleveringen, maar overall is het dik voldoende. Lekker extreme en vreemde humor.

3,5*

Nog steeds vrij vermakelijk, maar de echte creatieve topafleveringen zaten wat mij betreft wel in seizoen 1 en 2. Ook stopt halverwege dit seizoen de stem van Eustace ermee (de stemacteur was ernstig ziek en moest vervangen worden, niet al te lang erna overleed hij) wat even wennen is, want die stem van Eustace vond ik heerlijk herkenbaar en erg goed passen. De opvolger lijkt erop, maar het is toch niet hetzelfde.

3*

Het slotseizoen en dat is maar goed ook, want bij mij is de Courage vermoeidheid toegeslagen na 4 seizoenen in redelijk korte tijd te hebben gekeken. Het is nog steeds vermakelijk, maar de echte originele, sfeervolle afleveringen zaten in seizoen 1 en deels 2. En ik mis ook nog steeds de oude stem van Eustace. Leukste aflevering in dit seizoen is wel die van Eustace die de oude vijanden van Courage belt om hem te vermoorden, omdat hij jaloers op Courage is. Voor mijn gevoel hebben ze de horrorkant die in het begin van de serie erg aanwezig was steeds meer losgelaten en lijkt het allemaal wat te mainstream. Maar ik heb me vermaakt met Courage.

3*

Ik ben in een nostalgische bui en heb een aantal klassieke Cartoon Network series in bezit. Ben onlangs begonnen met Cow and Chicken, destijds een favoriet van me. Alleen al die lekkere themesong. Leuk om te merken dat het 15-20 jaar later nog steeds erg weet te vermaken. Nu valt het overigens ook op dat de serie best een hoop volwassen grappen kent. Pa en ma die regelmatig opmerkingen maken dat ze een ander geslacht waren, de duivel die zoals de historie al zegt in alle soorten en maten aanwezig is. Ik herkende ook elke aflevering, heb vroeger geloof ik vrij veel gekeken

Afleveringen als The Ugliest Weenie, School Bully en Space Cow zijn gewoon geestig. Moet wel zeggen dat ik de afleveringen met de duivel het leukste vind. Briljante humor, briljante personages die hij vertolkt. En ook steeds van die namen als Lance Nopants haha.

3,5*

Meer van hetzelfde. Afleveringen waarin onze rode vriend uit kan blinken blijven het beste. En cousin Boneless Chicken is echt heerlijk grappig, zie oa Dream Date Chicken. Maar heel veel uitblinkers zijn er niet, seizoen 1 was leuker.

3*

Leuk seizoen, de afleveringen Factory Follies en 101 Uses for cow and chicken springen er bovenuit, uiteraard omdat de Red Guy weer erg grappig is. Zijn rol als gehate fabrieksbaas die zijn verjaardag viert stak erg goed in elkaar. Verder wat wisselend niveau, maar meer leuk (Goin' my way met een liftende Red Guy was ook goed) dan tegenvallend en dus een 3,5*

En klaar met het kijken van de serie. Je vliegt door die korte afleveringen heen zeg. Lekker vermaak voor een verloren half uurtje. Wederom komen de leukste momenten van de Red Guy, die onder andere presentator van een spelshow is, Cow begeleiding geeft tijdens een schoonheidswedstrijd en pianoleraar is. Echt een enorm geestig figuur, jammer dat hij nooit een spin-off heeft gekregen (al zit hij ook in I am Weasel). Heb me prima vermaakt met Cow and Chicken, maar 4 seizoenen is ook wel voldoende.

3,5*

Met seizoen 4 zo in the picture heb ik me maar eens voorgenomen om de serie te gaan kijken vanaf het begin, ook al zijn dit soort historische kostuumdrama's nooit echt mijn ding. Maar hier was men toch wel zo lovend over dat het wel de gok waard was. En gelukkig maar, want The Crown heeft wel echt een bizar hoge productiewaarde zeg. Zelfs als je het inhoudelijk niet veel zou vinden, dan valt er nog veel te genieten van de decors, de kleding, de briljante soundtrack, het acteerwerk van oa John Lithgow die geweldig is als de iconische Winston Churchill en zeker ook Claire Fox als Koningin Elizabeth. Die laatste zet haar rol echt sterk neer, waar Elizabeth zowel menselijk als koninklijk uit komt. Maar ook het jaren 50 sfeertje bevalt me erg goed. Alles lijkt levensecht. Inhoudelijk verschilt het per aflevering hoe pakkend ik dit vond, maar over het algemeen ging het vlot voorbij. Niet elk verhaal is even sterk, bv met de zus van Elizabeth, Margaret. Maar ik vind het al een hele prestatie dat ik dit geen stoffige, saaie nonsens vind. Daar vreesde ik vooraf wel een beetje voor, maar dit is oprecht een van de betere Netflix Originals series. Komende weken ga ik zeker de overige seizoenen kijken.

4*

Seizoen 2 start vrij stroef met een aantal afleveringen die niet echt ergens naar toe stuurden vond ik. Maar zo rond de helft van dit seizoen werd het een stuk interessanter en zaten er best een aantal goede verhaallijnen in.

Het nazi-verleden in de familie sprak wel aan, net als de aflevering van zowel Charles als Phillip die hun jeugd op een strenge kostschool door hebben gebracht. Phillip kreeg daar te horen dat zijn zus was verongelukt. Bijzonder pijnlijk stuk als zijn vader hem daar de schuld van gaf. De allerbeste scène uit dit tweede seizoen vond ik wel het slot van de Kennedy-aflevering, als men mee krijgt dat er een aanslag is gepleegd en hij het niet heeft overleefd. Dat waren oprecht mooie emoties en het was natuurlijk een van de allergrootste gebeurtenissen van de vorige eeuw. Die impact kwam best sterk over. Al vond ik het wel apart dat het verder geen issue meer was buiten die ene aflevering.

Het blijft echt een serie waar de klasse vanaf druipt met de decoratie, de muziek en de cast. Foy blijft grandioos als Elizabeth, maar ook iemand als Phillip is erg sterk neergezet. Het leek me in die jaren een weinig hartelijke en sympathieke man, bah. Maar ergens is het ook wel een beetje te snappen als je ziet wat hij voor opvoeding heeft gehad of hoe hij overduidelijk een bijrol heeft als man van de koningin.

En zo krijgt ook dit seizoen toch nog een fraaie 4* van me.

Seizoen 3 is behoorlijk wennen met de nieuwe cast. En om eerlijk te zijn, ik vind het een behoorlijke achteruitgang. Ze acteren allemaal wel behoorlijk, maar ik vond de versies van Elizabeth, Phillip en Margaret echt in de eerdere seizoenen veel beter vertolkt. Zeker Phillip is wel echt een zure zult geworden en ook Elizabeth is wel erg een pin tegen bijna iedereen, of dat nu richting haar man, zus of kind is. Nou ken ik die mensen niet persoonlijk, maar ik hoorde altijd dat Elizabeth scherpe Britse humor had en ook veel respect in haar familie verdiende. Dat weet deze serie wel goed verborgen te houden dan. Ook mis ik een beetje echt pakkende verhaallijnen.

Er steekt een aflevering voor mij ver boven de rest uit en dat is die met de mijnramp in een dorpje in Wales. Ik heb het even gegoogeld, maar dat was echt een afschuwelijk drama met bijna 150 doden waarvan veel kinderen. De aflevering rondom deze ramp is enorm krachtig en toont hier Elizabeth wel als een mens van vlees en bloed die zich geen houding weet te geven en spijt heeft van hoe ze hier handelde. Verder vond ik de verhaallijn met Margaret wel leuk die werd ingezet om de banden met Amerika aan te halen. En de eerste zaadjes worden dit seizoen al gepland voor de Charles-Camilla-Diana verhaallijn die we in seizoen 4 gaan zien. Charles heeft het natuurlijk ook niet makkelijk gehad met de houding van zijn familie richting Camilla. Al blijft het schofterig hoe ze Diana kapot hebben gemaakt.

3,5*

Ik kwam eindelijk aan bij het seizoen waardoor ik The Crown de afgelopen weken volledig heb bekeken. Er was vorige maand zoveel ophef rondom deze vierde reeks, dat mijn aandacht wel werd getrokken om het ook eens te zien. Ik heb geen overdreven interesse in het Britse koningshuis, maar ik volg het nieuws altijd goed en ken een hoop historische zaken wel. Maar een serie als deze neemt toch al vier seizoenen de tijd om flink wat wereldhistorie aan ons te tonen, verpakt in een peperduur jasje. Dat spreekt gewoon aan en The Crown keek dan ook geweldig fijn weg, al vond ik seizoen drie wel wat minder sterk dan de rest. Maar de comeback met deze vierde reeks maakt meteen alles goed, want dit is ontzettend boeiend van begin tot eind en briljant geproduceerd met verhaallijnen, beeld, decors en muziek.

Er zijn twee nieuwe hoofdrolspelers aanwezig en niet de minste uit de geschiedenis. Margaret Thatcher, de eerste vrouwelijke Britse premier en Diana, princess of Wales en de vrouw van Prins Charles. Nou haalde The Crown sowieso al een zeer hoog niveau qua acteerwerk, maar deze twee dames zijn echt fenomenaal goed. Gillian Anderson zet The Iron Lady ongelofelijk goed neer met haar houding en gedrag. Ik moest wel wennen aan de wijze waarom ze spreekt, maar dat stoorde al snel niet meer. Ze staat bekend als genadeloos en dat laat ze hier ook zien op politiek vlak, maar tegelijkertijd toont de serie haar ook als mens, met familieproblemen, emoties en gevoelens. Dat moment in de slotaflevering, als ze gebroken vertrekt na haar nederlaag, bij de koningin langs moet en de Order of Merit krijgt was erg sterk.

De mooiste rol in deze reeks vind ik die van Diana. Ik heb altijd een zwak voor Diana gehad, het gewone meisje die plots prinses werd en diep ongelukkig was met Charles, de koninklijke familie en de verplichtingen. Emma Corrin zet haar zo goed neer. Haar verdriet, haar gespeelde vreugde, haar woedeuitbarstingen, haar liefde voor de kinderen, haar mateloze populariteit. De scènes met haar en Charles zijn denk ik de beste stukken van het seizoen. De emotieloze boodschap aan de media dat ze zijn verloofd, hun clashes tijdens de reis in Australië, haar prachtige dans in de iconische jurk en zeker ook de overduidelijke scène waarin je ziet wat het verschil tussen beiden was. Diana die bij een zwemwedstrijd flirt met zwemmers en iedereen om haar vinger weet te winden, terwijl Charles in die scene polo speelt en faalt, waarna men om hem lacht. Zijn jaloezie is soms schrijnend om te zien en ik denk dat elke kijker wel medelijden voelt met Diana. Charles wil Camilla, maar dat gaat niet. The Crown laat hem nog redelijk in zijn waarde, want ergens voel je ook enige medelijden met hem omdat zijn familie met moeder voorop hem ook niet zijn echte geluk gunt en de monarchie voor persoonlijke liefde laat gaan. Maar het blijft schofterig hoe Charles Diana behandelde en hoe Camilla dit ook allemaal liet gaan. Er zit ook gewoon geen liefde in de Winsor familie. Queen Elizabeth is hard richting haar man, zus en kinderen, Charles neemt dit weer over richting zijn gezin of richting zijn broer Andrew (pijnlijke dialoog als hij hem duidelijk maakt dat zijn rol vrij onbelangrijk is) en zo is bijna iedereen wel ongelukkig. De rol van Elizabeth is dit seizoen iets minder prominent dankzij Thatcher en Diana, maar alsnog krijgt ze een paar erg goede verhalen. Neem de insluiper op haar slaapkamer of het gekibbel met Thatcher.

De klasse druipt ieder geval van dit seizoen af en het is doodzonde dat we vermoedelijk tot 2022 op een vijfde seizoen moeten wachten. Die zal dan draaien om de scheiding van Charles en Diana en haar dood, inclusief de bedenkelijke empathie van de koninklijke familie neem ik aan. The Crown zal best zaken romantiseren of juist aandikken, maar volgens mij krijg je een vrij helder beeld hoe deze familie in elkaar steekt. Niet een gezelschap waar ik graag bij in de buurt zou willen leven.

4,5*

Ik ben een fan van de serie, maar dit is veruit het minste deel van de reeks. Het wist me veel te weinig te boeien, ook al zijn dit de jaren die ik zelf al deels mee kreeg. Maar het wordt hier nu toch wat droogjes en met weinig opvallende momenten gebracht. Het draait nu grotendeels om de scheiding van Charles en Diana en zijn romance met Camilla die ook om moet leren gaan met de aandacht. De Queen zelf lijkt een bijrol te hebben. Wel een grote, maar toch. Ze heeft hier geen opvallende verhaallijnen, maar je ziet haar wel vooral druk met de familiebanden strak houden. Ze brengt tijd door met bijvoorbeeld de jonge William en voert veel gesprekken met Charles.

De meest interessante verhalen zijn de aanloop naar en het uitbrengen van het tv-interview van Diana met de BBC, dat verwoestend was voor de koninklijke familie met Charles voorop. Diana was mateloos populair en was ook goed in het publiek te bespelen. Maar toch kreeg ook het Britse volk op een gegeven moment genoeg van het modder smijten tussen Charles en Diana. Misschien wel de beste scène van dit seizoen vond ik het bezoek van Charles aan Diana, een tijd na hun scheiding. Even zijn ze lief en complimenteus naar elkaar, maar toch knalt het plots en roept Charles dat zijn scheiding heel goed voor hem en zijn familie was. Geweldig stuk, heel goed geacteerd.

Maar over acteren gesproken, ik vind niet alle rollen even goed hercast. De Queen doet het goed, maar haalt het niet bij eerdere seizoenen. Charles vond ik ook beter in het vorige seizoen. Diana is wel heel sterk, net als Camilla. Maar de serie mist wel echt goede bijrollen, zoals Gillian Anderson in seizoen 4 was als Margaret Thatcher. Dat leverde nog wel eens vuurwerk op, wat nu ontbreekt. Ik dacht zelf dat dit seizoen zou eindigen met de dood van Diana, maar schijnbaar niet. Dat zal dan weer twee jaar wachten worden op het volgende seizoen. Het is niet dat ik uit dat ongeluk kijkplezier had gehaald, maar het was wel iets gigantisch groots in de wereld en had dit seizoen opvallend kunnen laten eindigen. Nu dooft ook de finale uit. Nee, seizoen 5 is op zich degelijk en goed maar wel inwisselbaar.

3,5*

Dit zesde en laatste seizoen haalt gelukkig weer heel regelmatig het absolute topniveau van weleer.

Netflix heeft ervoor gekozen om het in twee delen uit te brengen. Vier afleveringen rondom Diana en zes met de nasleep en meer. Destijds erg van gebaald, maar ergens snap ik het nu wel. The Crown draaide seizoenen echt om the Queen, maar zij werd bijna een bijrol toen Diana erbij kwam. En hoe goed Diana ook neer is gezet, dat vond ik wel jammer. In dit seizoen gebeurt het onvermijdelijke, haar dood. Overigens is dit op een heel respectvolle manier allemaal getoond. Dat men in Engeland over de zeik was heeft vooral te maken met hoe gevoelig alles rondom haar daar nog ligt. ''De geestmomenten'' kun je overbodig noemen, maar het leverde nog best een paar interessante gesprekken op.

In het restant van de afleveringen ligt de focus gelukkig weer op Elizabeth, die moet dealen met het feit dat de monarchie in Engeland qua populariteit een dieptepunt bereikte waardoor zelfs de Queen zich af begon te vragen of het nog wel iets van de tijd was. Verder zien we de broers dealen met een overdosis aan media-aandacht waar vooral William heel moeilijk mee om kan gaan. Hij leert weer Kate kennen op de school waar beiden studeren en dat was misschien niet het sterkste deel van het seizoen, maar toch best vertederend. Ik snap ook nooit dat die familie deze serie zo erg vind, de meesten komen er nog best goed vanaf. Mooie scènes zijn wanneer een boze William zijn vader de les leest, maar ook later met opa Phillip erover praat en uiteindelijk zijn vader vergeeft en hem knuffelt. In dit seizoen krijgen vooral premier Tony Blair en de moeder van Kate de volle laag. Die laatste blijkt een enorme golddigger te zijn die haar dochter heel sluw in de aandacht van William heeft gebracht. Kate zelf komt er sympathieker af, maar toch voelt die hele verhaallijn wel weer onsympathiek.

Een prachtige aflevering is trouwens die met de dood van de zus van Elizabeth, genaamd Margaret. Zij is de steun en toeverlaat van de Queen, die het ook heel moeilijk met het naderende einde heeft van haar zus. Ik vond het mooi hoe de serie schakelde tussen die ellende en hun avondje samen uit in 1945 op VE-Day, bij de bevrijding van Europa. De laatste keer toen de Queen nog Elizabeth kon wezen. De sterke band tussen de Queen en Phillip komt in dit seizoen ook sterk naar voren. Opvallend is wel dat Charles het enige kind is dat een grote bijrol heeft. Prinses Anne en Prinsen Edward en Andrew doen eigenlijk nooit mee.

Het is niet het beste seizoen van The Crown, maar wel een hele waardige afsluiter. Ik had nog graag een zevende seizoen gezien rondom Harry & Meghan, de ruzie tussen de broers, de dood van de Queen en de kroning van Charles, maar helaas. Wie weet ooit nog eens. Het is ieder geval een unieke serie geworden waar ik erg van genoten heb.

4*

Prima docu, niet al te verrassend maar wel interessant. Als Ajacied ken ik Daley Blind natuurlijk goed omdat ik hem vanaf zijn debuut tot heden heb gevolgd en het is ook nog eens een ras-Ajacied wat ik een dikke extra plus vind. Speelde twee lange periodes voor Ajax, heeft enorm veel gewonnen en was heel bepalend als voetballer in die jaren. Maar buiten dat is het ook een prima kerel en heeft hij ook veel meegemaakt in zijn privéleven door zijn hartproblemen die echt heftig zijn geweest. Dat maakt deze docu net iets interessanter dan gemiddeld. Helemaal omdat zijn goede vriend Christian Eriksen het ook is overkomen en ze samen er mee om leren gaan. Er spreken trouwens ook best opvallende namen over Daley, zoals Martin Jol. Dat verbaast me wel, want hij en Daley hadden een slechte band. Blind klaagde ook een beetje over Jol in de docu, maar opvallend genoeg reageert Jol dan weer niet op die teksten. Gemiste kans. En ik mis José Mourinho, waar hij in Engeland onder heeft gespeeld. Misschien had de docu beter een half uur langer kunnen zijn met wat meer verdieping. Dat miste ik bij sommige onderwerpen een beetje. En ohja, had die beelden van Tottenham aub weggelaten, bah bah bah.

3,5*

Nogal langdradig en echt niet elke aflevering even interessant. Ben ook niet zo onder de indruk van de held zelf, al zijn de actiescènes wel heel behoorlijk. Ik ben dit ook gaan kijken omdat The Punisher in seizoen 2 schijnt te zitten, da's wel weer een bruut personage als ik het baseer op de eerdere films. Hopelijk geeft hij seizoen 2 meteen wat meer eigen smoel.

3*

Veel vermakelijker dan het 1e seizoen, die ik vrij eentonig en langdradig vond. Maar dat wordt voor een aardig deel wel hier goedgemaakt door het feit dat Daredevil al bestaat en actief aan het knokken is, maar nog meer door The Punisher. Erg toffe toevoeging aan de groep en ik ben benieuwd naar de spin-off met hem. Dat is ook de hoofdreden geweest dat ik de 2 seizoenen Daredevil wilde zien. Maar buiten dat is de serie me best aardig bevallen, al zal ik deze serie denk ik niet meer opnieuw gaan kijken. Daarvoor werd ik er niet genoeg door gepakt. Wel kent dit seizoen een betere sfeer en is het rauwer en bruter, zoals ik het graag zie. Best vermakelijk dus.

Kleine 3,5*

Toch wel leuk, een kerstserie met de paasdagen bekijken Dash & Lily is een warme, sfeervolle serie over 2 pubers die via een rood boekje in de bibliotheek met elkaar zijn gaan communiceren en gevoelens voor elkaar krijgen. Echt heel inhoudelijk sterk is het niet, maar wel boeiend en sympathiek. De familie, vrienden en relatiezaken voelen echt aan en het toffe New Yorkse sfeertje komt goed naar boven. En het happy end had natuurlijk niet mogen ontbreken en maakt het verhaal gewoon af. Het is geen serie die ik me over 10 jaar nog herinner, maar wel fijn vermaak.

3,5*

Behoorlijk sterk. Het moet even op gang komen en je vraagt je af waar ze heen willen met het verhaal, maar is al snel behoorlijk boeiend. Ik ben opgegroeid met Christina Applegate als de asociale, domme Kelly Bundy. Ik kwam haar nog wel eens tegen in films als Anchorman, maar zo groot als destijds is ze nooit meer geworden. Wel vind ik haar een prima actrice, haar gevoel voor humor is ieder geval top en ook in Dead to me laat ze zien dat ze nog steeds lekker scherp en vinnig is. Echt komedie wil ik het niet noemen, het is meer een mix tussen drama en zwartgallige humor. De beste momenten van Dead to me zijn denk ik wel wanneer het serieus is, al bevalt het luchtige sfeertje me ook goed. De chemie tussen Jen en Judy is erg goed en ook diverse bijrollen zijn leuk, zoals de bemoeizuchtige schoonmoeder of de kinderen van Jen. Daarnaast vind ik de serie ook wel sfeervol, met een fijne soundtrack en een aanwezige spanningsboog, met bijvoorbeeld het geheim van Judy of de cliffhanger van dit seizoen. Ik ga de komende dagen mooi verder met seizoen 2 en ben ook blij dat er nog een derde seizoen aan zit te komen.

4*

Nog altijd heel vermakelijk, al steekt seizoen 1 verhaaltechnisch sterker in elkaar. Hier kabbelt het af en toe toch wat meer voort zonder echt naar een punt te gaan. Maar het blijft een hele fijne mix tussen drama, emotie en humor. Christina Applegate is nog steeds lomp, bot en scherp, maar ze blijft ook fantastisch overeind in de emotionele dialogen. Echt een uitstekende rol van haar en ook in seizoen 2 is de chemie met tegenspeelster Judy top. Wel valt op dat het schrijfwerk hier gewoon slordiger is, met zeker richting het einde diverse twisten die wel vergezocht zijn. De slotminuten geven gelukkig nog weer voldoende ruimte richting het derde seizoen dat al is aangekondigd.

3.5*

PS: Grappig dat Katey Sagal een gastrolletje heeft als moeder van Judy. De Bundy's blijven elkaar toch opzoeken In Ed O'Neills Modern Family had David Faustino weer een gastoptreden.

Prima laatste seizoen dat wat stroefjes start, maar dan steeds onderhoudender is. Christina Applegate doet het weer zo goed, als sarcastische, grumpy en te directe hoofdrolspeelster. Toch is het goed dat ze stoppen, alles is nu wel verteld en het werd ook wel een beetje een herhaling. Voor mijn gevoel lag de nadruk in dit laatste seizoen meer op drama dan op de zwarte humor. Op zich is dat niet erg, het is goed uitgevoerd. Dit kan vermoedelijk wel eens de laatste acteerklus van Applegate zijn, die MS heeft en steeds minder energie bezit. Heel erg jammer, naast een mooie vrouw vooral een hele goede actrice die haar rollen met enthousiasme en overtuiging speelde. Ze blijft voor mij toch voor eeuwig Kelly Bundy.

3,5*

Best uitgekeken naar Designated Survivor, maar ondanks een sterke start blijkt een vol seizoen gewoon teveel van het goede te zijn om de interesse volledig vast te houden. Wat begon als een boeiend politiek drama, dat verzandde in het tweede deel van het seizoen te vaak in een ''24 light'', dat wil zeggen dat er vrij veel onnodige extra plotjes kwamen rondom de presidentsfamilie, verraders, tegenwerkers etc. Best jammer, want de potentie is er zeker en Kiefer Sutherland bewijst maar weer eens een uitstekende acteur te zijn, want zijn rol als interim-president Kirkman is vol overtuigend en met veel passie gespeeld. Met 21 afleveringen is alles gewoon te uitgerekt, wat vermoedelijk in een aflevering of 10-15 veel sterker was geweest. Er komt ook een tweede seizoen aan, had van mij niet gehoeven want het verhaal is wel verteld, maar nu ze toch verder gaan hoop ik wel dat de schrijvers wat meer inspiratie krijgen.

3*

Seizoen 2 heeft ieder geval veel meer tempo en spanning in combinatie met spektakel in het verhaal zitten, maar alsnog weet dit seizoen net als de vorige nooit héél boeiend of goed te worden. Ik vind het ook hier weer idioot dat we ruim 20 afleveringen krijgen, wat veel en veel te lang is. Jammer dat ze dit niet gewoon in een aflevering of 12 hebben weten te stoppen. Er hadden heel wat nutteloze opvullende verhalen geschrapt mogen worden. Maar ondanks alles kijkt het wel weer lekker weg. Kiefer Sutherland is wederom uitstekend als president Kirkman. De man straalt klasse en vertrouwen uit. Ook aardig om Kim Raver hier in een grote rol te zien, de tegenspeelster van Sutherland in diverse seizoenen van zijn oude serie 24. Over die serie gesproken, zo af en toe kreeg ik wel het idee dat de makers er een hoop inspiratie uit hebben geput wat betreft alle dingen die aan bod komen over verraad of het terrorisme. Ik begrijp dat de serie nu gecanceld is, al zou het me niks verbazen als er toch nog een derde seizoen komt. Maar dan hopelijk in de vorm van een mini-serie.

3*

Designated Survivor was altijd al wel de moeite van het kijken waard, maar door het enorm aantal afleveringen van ruim boven de 20 per seizoen was het ook vaker dan nodig een lange, taaie en zeker niet altijd boeiende zit, ondanks dat het concept van de serie prima is en de cast zelfs uitstekend te noemen was. Na twee seizoenen stopte de serie er dan ook mee, omdat het niet genoeg scoorde. Niet eens onterecht denk ik. Zelf was ik er ook wel klaar mee, maar toen Netflix de serie over nam en er een derde seizoen in de vorm van slechts 10 afleveringen van maakte had ik weer de volle interesse terug.

En nu blijkt ook dat dit gewoon een geweldige keuze is geweest. Met 10 afleveringen duurt het allemaal lang genoeg zonder dat het verveelt en met een stuk minder doodsaaie subplotten die me niet konden boeien. Seizoen 3 is oprecht boeiend, spannend en geeft de serie genoeg bestaansrecht om hopelijk ook met een vierde seizoen te komen. Na twee seizoenen waarin Kiefer Sutherland president van Amerika was is er nu meer afwisseling omdat hij ook bezig is om voor het eerst officieel verkozen te worden voor een volgende termijn. Je krijgt dus een mix van lopende presidentszaken en campagne voor een nieuwe termijn. Wel jammer dat ze er wel heel veel maatschappelijke thema's bij hebben ingepropt. Homoseksualiteit, transgenders, euthanasiediscussie, discriminatie, emigratiebeleid. Ik vond het too much en ook soms wel erg geforceerd. Maar gelukkig spelen de acteurs hun rol zo overtuigend dat het allemaal wel goed te kijken viel zonder dat het ergens ergerlijk zou worden. Het maakt het ook meteen het beste seizoen van de drie. Het bio-wapen verhaal houdt het lang genoeg spannend. En er zit volgens mij best een aanzienlijk budget in de serie, want alles ziet er erg goed uit en er zitten ook een stel massamomenten in, zoals die van de slotminuten van de laatste aflevering.

3,5*

Dexter is jarenlang een van mijn favoriete series geweest, vanwege de heerlijke zonnige Miami-sfeer, de sterk opbouwende spanning en de boeiende personages, met hoofdrolspeler Dexter voorop. En laat ik vooral niet de iconische intro-tune vergeten. Nu het nieuwe seizoen uit is, die ik nog moet kijken, ben ik opnieuw begonnen met de hele serie om naar dat slotseizoen toe te werken de komende maanden.

Ik moest er wel even inkomen moet ik bekennen, want ik heb twee maanden over dit eerste seizoen gedaan. Ondanks de genoemde pluspunten voelde de serie wel als een serie die iets minder goed is verjaard. Geen idee waar ik dat op baseer, maar zo voelde het. Of het komt doordat ik al weet nu hoe bepaalde verhaallijnen gaan eindigen. Gelukkig is het tweede gedeelte van het seizoen een stuk sterker en is de serie weer lekker awkward soms dankzij de dialogen van Dexter met oa Doakes en Debra. En het slotgedeelte is zelfs weer ouderwets spannend als blijkt dat Dexter persoonlijk betrokken is bij de Ice Truck Killer. Het zorgt er ieder geval voor dat ik met meer zin binnenkort aan het tweede seizoen ga beginnen. Qua cijfer twijfel ik tussen 3,5* en 4*, maar ik rond toch maar omhoog af. Al werd ik wel een beetje moe van dat gedoe tussen Rita en haar ex-man.

4*

Ook het tweede seizoen is weer van grote klasse en verslavend om te kijken want de serie weet de spanning goed op te bouwen rondom de Bay Harbor Butcher case.

Het draait hier vooral om de vete tussen Dexter en Doakes, dat eindigt met een aantal afleveringen waarin Doakes in een kooi vast zit en het geheim van Dexter weet. Ergens best wel jammer dat Doakes sterft, want hij was een erg interessant karakter die Dexter goed tegengas gaf. De andere grote verhaallijn is tussen Dexter en zijn love interest Lila, een psychotische Britse dame die me inhoudelijk erg op mijn zenuwen werkte, maar ze is wel erg sexy met haar prachtige lichaam en bekakte Britse accentje. Ik vond haar dood prima, maar het is wel een beetje een random einde. Ze hadden die laatste scène beter in de grote clash van de slotaflevering kunnen stoppen met de brandende woning.

Wel een goede toevoeging is agent Lundy, een oudere leidinggevende die het onderzoek naar de Bay Harbor Butcher in goede banen moet leiden en met Debra een relatie krijgt. Sterk acteerwerk. Dat geldt ook wel voor LaGuerta, die in dit seizoen verandert van een kille baas naar een vrouw met emoties als het lijkt dat haar maatje Doakes een seriemoordenaar is. En zo blijft dit boeiend van begin tot eind. Ook Dexters band met Rita en de kinderen is in dit seizoen beter uitgewerkt. Rita is niet meer dat zeikerdje van het vorige seizoen, maar een sterke single moeder die ook maar haar best doet en iets met Dexter wil. Dexter zelf blijft ook gewoon een fantastische hoofdrol van de serie. Alles aan Dexter (echt geweldig geacteerd van Michael C. Hall overigens) boeit. Zijn rustgevende houding, zijn innerlijke demonen, zijn psychopathische kant als seriemoordenaar in combinatie met iemand die een zwak heeft voor een moeder met haar twee kinderen en ook gewoon zijn kijk op het leven.

Daarmee vind ik het tweede seizoen beter dan de vorige en dus geef ik deze ook een halfje hoger.

(Kleine) 4,5*

Dit derde seizoen haalt het niet bij de vorige twee, maar is toch nog altijd heel vermakelijk. Nieuwe hoofdrolspeler is Miguel Prada, die zowel een zakelijke als persoonlijke band met Dexter krijgt, die daarmee zichzelf beter leert kennen. Het was even wennen aan Miguel, zeker in de eerste helft van het seizoen vond ik hem niet al te veel aan. Daarna wel en werd het zelfs interessant. Ook een grote rol heeft Debra, die steeds meer van het wat neurotische zusje van een sympathiek en tof persoon word in de serie, ook in samenspel met haar collega Quinn. Dat kan ik overigens niet zeggen van Rita, die me ook dit seizoen weer redelijk op de zenuwen werkt met haar belerende en overgevoelige houding naar Dexter, maar ze is wel belangrijk om Dexter menselijk over te laten komen. Op dat gebied is dit wel een prima seizoen, maar de grote rode draad spreekt me hier gewoon wat minder aan, al zijn de laatste afleveringen wel sterk.

3,5*

Dit is echt een ongelofelijk seizoen, sowieso degene met de meeste schokkende momenten en de beste bad guy. Want ook al is Michael C. Hall wederom fantastisch als Dexter Morgan, hij word toch wel een beetje van het scherm gespeeld door een uitblinkende John Lithgow als de Trinity Killer.

Zijn personage is enorm goed uitgewerkt, waarbij je eerst denkt aan een emotieloze seriemoordenaar (de scène in het begin waarin hij een vrouw laat springen van grote hoogte, brrr) maar waar toch al wel snel blijkt dat zijn leven complexer is met een eigen gezin en ook nog een dochter die weer dicht bij Dexter en Debra staat. Het levert een aantal erg goede, maar best wel awkward momenten op waarbij het Thankgiving etentje het meest naar voren springt. Dat was echt ongemakkelijk om te zien, maar dus wel heel goed uitgewerkt. Dexter raakt sowieso meer en meer verweven als alter-ego Kyle Butler in het leven van Arthur Mitchell alias de Trinity Killer. Het maakt dat het een steeds persoonlijker strijd aan het worden is, wat ik wel weer leuk vond.

Dit seizoen kent los van bovenstaande nog een aantal heftige momenten. Zo keert Lundy weer terug, maar zal hij ook vermoord worden. Best jammer, boeiend karakter. En uiteraard is er nog die genadeloze seizoensfinale in de slotminuten, als blijkt dat Trinity toch Rita heeft opgezocht en vermoord. Het is dat ik de serie nu voor de tweede keer heb bekeken en het al wist, maar damn wat was dat destijds een enorme schok zeg. En eerlijk, ook al wist ik het nu, het is nog steeds gruwelijk. Ik had met Rita een haat/liefde verhouding, ze kon me mateloos irriteren met haar overgevoelige gejammer, maar aan de andere kant was ze een sympathieke en lieve alleenstaande moeder die erg van Dexter hield en ook wel een stabiele factor in de serie was. Het leert Dexter wel dat zijn daden niet zonder consequenties zijn, ook niet voor zijn persoonlijke leven.

Nee, dit was echt ijzersterk.

4,5*

Na het fantastische vierde seizoen dat eigenlijk niet meer te overtreffen viel weet seizoen 5 toch best wel te overtuigen maar nooit hetzelfde niveau te halen. De rode draad in de eerste afleveringen is de dood van Rita en hoe Dexter hiermee om moet gaan. Men verwacht van hem verdriet en emoties te zien, maar zo steekt hij niet in elkaar. Ook al is dit uitgangspunt logisch, het zorgt er wel voor dat pakweg de eerste helft van dit seizoen niet spannend of al te boeiend weet te worden.

Dat Dexter met Lumen een soort partner in crime krijgt is dan wel weer tof gedaan en zeker richting het einde werken ze dit wel overtuigend al. Lumen vind haar rust en laat haar dark passenger gaan met de dood van Jordan Chase. Dexter laat hier wel weer een soort van rouw zien als hij haar meerdere keren smeekt te blijven. Dit seizoen kent ook goede bijrollen van Debra (geweldig spannend moment helemaal op het einde!), LaGuerta en Batista, die allemaal een belangrijke rol spelen en dit goed doet. Je raakt bij Dexter na een paar seizoenen ook wel heel vertrouwd met de ondersteunende rollen. Dit was best goed, maar seizoen 6 (geen idee meer waar deze ook alweer over ging, dat merk ik binnenkort wel weer) heeft wel echt meer spanning nodig.

3,5*

Teleurstellend seizoen, veruit de minste van de zes die er tot dan waren verschenen. Ondanks dat ik het thema best interessant vind met de Bijbelse killer is het vooral een langdradig en weinig pakkend seizoen dat maar niet op gang komt. Te weinig spanning, te weinig blijvende momenten. Daarbij is LaGuerta in dit seizoen ook echt getransformeerd tot een zeer onsympathieke trut en dat is best jammer want ze was in eerdere seizoenen veel interessanter. Ook Quinn is vervelend. De enige die nog echt zich blijft ontwikkelen is Debra. Haar rol is tof en ze is als mens heel boeiend omdat ze redelijk verknipt is geraakt door haar jeugd, maar toch normaal probeert te zijn. Zelfs de rol van Dexter komt hier niet zo goed op gang als in eerdere seizoenen. Blijft over een geweldige twist in de slotseconden waardoor je graag verder wil kijken met seizoen 7.

3*

Op basis van de eerste tien afleveringen is dit maximaal 3 sterren waard, maar dan volgen nog twee zeer intense, spectaculaire slotafleveringen die je echt met een what the fuck gevoel achterlaten. Seizoen 6 was niet zo goed, dit zevende seizoen herpakt zich wel wat beter door eindelijk eens wat vaart achter dingen te zeggen. Debra komt erachter wie Dexter echt is en wat hij allemaal doet en dat is een tijdje best boeiend. Debra is eerlijk, volgt de regels en bezit een goed moreel kompas en dat botst als ze Dexter moet helpen.

De focus dit seizoen ligt dus op de onderlinge verhoudingen tussen beiden en de romance die Dexter heeft met de gevaarlijke Hannah, gespeeld door de zeer mooie Yvonne Strahovski die de femme fatale-rol goed vervuld. Ondertussen is LaGuerta weer in de James Doakes case gedoken, de vermeende Bay Harbor Butcher. Ze heeft nooit kunnen verwerken dat hij de dader was en zoekt naar gerechtigheid. Het levert nog best wel spanning op want ze zit Dexter echt op de hielen. Wel jammer dat LaGuerta vrij onsympathiek is geworden de laatste seizoenen, waardoor ik niet echt haar kant kies als kijker, ook al heeft ze natuurlijk gelijk. Dexter is een beetje als Walter White in Better Call Saul, je weet dat hij foute dingen doet, maar toch wil je het goedpraten.

Maar dit seizoen kabbelt dus een beetje voort, tot de enorm spannende laatste twee afleveringen waarbij het net sluit rond LaGuerta, Dexter en Debra. Het kost die eerste haar leven en laat een ijzingwekkende cliffhanger open waardoor ik snel weer begin met seizoen 8. Ergens is het wel jammer dat ik de serie nu een tweede keek bekijk en de echt heftige momenten dus voor mij al bekend zijn. Maar dan nog bouwt de serie het ontzettend spannend op, ook voor mij weer. Toch bekruipt wel het gevoel dat het beste van de serie af is en dat ze er te lang mee door zijn gegaan.

3,5*

Dit ''laatste'' seizoen van Dexter wist de serie op een niet zo'n hele goede manier af te sluiten en dat is jammer, want Dexter heeft echt jaren voor kwaliteit gestaan. Het acteerwerk, de karakters, de sfeer, de soms best naargeestige delicten, de spanning. Wel zijn ze wat te lang doorgegaan, misschien wel 1 of 2 seizoenen omdat het soms als een herhaling begon te voelen en omdat het toch wel onrealistisch werd.

Zo eindigde seizoen 7 met de dood van LaGuerta, doodgeschoten door Debra die in paniek de trekker overhaalde. Dit heeft haar getraumatiseerd en ze is de eerste afleveringen van het seizoen van ook in belabberde staat. Dat is nog best een aardige verhaallijn geweest, maar daarna komt het weer goed tussen haar en Dexter en is dat eigenlijk weer vergeten. Een belangrijke rol dit seizoen komt van Dr. Vogel, die alles van Dexter weet. Het zorgt er wel voor dat voor mijn gevoel nu bijna iedereen weet wie Dexter is en wat hij doet. Ik vond het toch leuker toen hij alles in zijn eerste deed in de oudere seizoenen. Dr. Vogel, Debra, Hannah. Het is wat veel.

Wat ik bij dit seizoen matig vind is dat veel verhalen nergens toe leiden. Dr. Vogel is even interessant maar niet lang. Idem met de dochter van Masuka of met het verdriet van Debra. De bad guy van het seizoen brengt ook niet veel. Blijft over dat er wel een paar aardige momenten nog in zitten. Dr. Vogel haar dood en uiteraard ook het overlijden van Debra. Dat deed me wel wat, ik vond haar geweldig van begin tot eind. Ze was het tegenovergestelde van Dexter in karakter, maar stiekem leek ze ook wel weer op hem. Maar wat helemaal spijtig is, is dat het allemaal eindigt met een sisser. Je zou toch verwachten dat Dexter zijn geheime leven nu uit zou lekken, maar nee. Hij weet te verdwijnen in een storm en that's it. Ik weet nog hoe onbevredigend ik dit vond toen ik Dexter destijds voor het eerst keek. Nu went het iets meer, maar het blijft een jammerlijke keuze. Sowieso komt Dexter hier wel met erg veel dingen weg. De pennenmoord, het stelen van het lichaam van Debra (waarom deed hij dat trouwens?) en ga zo door. Je zou bijna denken dat al zijn collega's bij de politie idioten zijn.

Gelukkig is er een reboot geweest en heeft Dexter een extra seizoen gekregen, niet al te lang terug. Dat was eigenlijk de reden waarom ik de hele serie opnieuw ben gaan kijken. Binnenkort dus eens mee beginnen, zeer benieuwd naar.

3*

Zo, het zit erop. Ruim anderhalf jaar heeft het me gekost, maar toen had ik ook de complete serie van Dexter opnieuw bekeken, tot aan deze New Blood die ik deze week voor het eerst heb bekeken. Dit was ook de reden dat ik de rest nog eens wilde zien. Het was me gelukkig gelukt om niet te weten hoe New Blood zou eindigen, dus vol spanning ging ik hier dan ook de laatste aflevering in.

New Blood kwam zo'n decennia na het eindigen van het achtste seizoen, die wel heel karig af wist te sluiten. Na al die jaren kijken was het een afknapper dat Dexter ontsnapte via een orkaan en daarmee zonder enige consequenties voor zijn moorden verder kon gaan. Fans waren boos en ook ik vond het niet sterk. Fijn dat er met New Blood een nieuwe kans kwam de serie wel goed te laten eindigen. Miami is ingeruild voor een besneeuwd dorpje in the middle of nowhere en Dexter heet daar tegenwoordig Jim en date met het hoofd van de politie. Wat ik gezien zijn verleden als moordenaar overigens best vreemd vind, maar oké. Hannah is er niet meer, zoon Harrison keert wel plots in Dexter zijn leven terug en blijkt ook een dark passenger in zijn hoofd te hebben net als pa. Op zich een interessant concept, maar de eerste helft van het seizoen is wel echt oersaai. De personages worden geïntroduceerd en de verhaallijn krijgt vorm maar het wist niet los te komen. Dat doet de tweede helft van het seizoen gelukkig wel, met een duidelijke tegenstander voor Dexter. Zeker de laatste twee afleveringen zijn bijzonder spannend te noemen.

Dat Dexter zijn opponent ging verslaan was niet echt een verrassing, dat het samen met zijn zoon was ook niet. De titel van dit seizoen is eigenlijk jammerlijk gekozen want het is gewoon een dikke spoiler en dat was niet meteen nodig geweest. En echt fantastisch vind ik Harrison zijn verhaal ook niet geschreven. Eigenlijk is hij zeer agressief en gevaarlijk, maar ligt zijn grens bij de gedode politieagent. Daarna schiet hij Dexter dood en vlucht weg met hulp van het hoofd van de politie. Tsja. Ik vind ook dit geen fantastisch slot. Dexter wekte altijd veel sympathie op, zelfs met de gruwelijke dingen die hij deed, maar hier slaat hij wel de plank mis. Maar dan nog had ik zijn einde anders willen zien. Ik veerde even op toen Batista gebeld werd en verheugde me op de langverwachte confrontatie tussen beiden nu bekend was dat Dexter The Bay Harber Butcher was en oa verantwoordelijk was voor de dood van LaGuerta. En daar doet de serie dan weer niks mee, want voor hij er was lag Dexter dood op de weg.

En heel eerlijk, New Blood voelde nooit echt aan als een echt Dexter seizoen voor me. Daar hoort toch Miami bij, maar ook personages als Debra, Batista, LaGuerta, Quinn en Masuka die goede dialogen met Dexter hadden. Debra verschijnt hier als het geweten van Dexter. Originele manier haar terug in dit seizoen te halen, maar na een paar verschijningen geloofde ik het ook wel. En Batista heeft dus wel een klein rolletje hier, maar daar had veel meer uitgehaald mogen worden.

Ik hoop dat ze het hierbij laten. Dexter is gewoon een paar jaar te lang doorgegaan en zakte af van een briljant niveau naar gemiddeld. Het was nooit slecht of vervelend om te kijken, maar het was ooit veel beter. Ik zit persoonlijk niet te wachten op een spin-off met Harrison. Het personage Dexter was veel sterker dan de serie Dexter. Toch is New Blood wel nuttig, want met de dood van Dexter sluit de serie wel passender af dan het tien jaar terug deed.

3*

Maar zo zie je maar, het eindresultaat kan toch heel goed zijn. Original Sin is namelijk een hele geslaagde prequel op Dexter, een serie die ik erg graag keek. En ja, het is even wennen aan een geheel nieuwe cast maar na een halve aflevering geloof je dat zij gewoon de geliefde karakters kunnen vervangen. De fijne sfeer van de eerste seizoenen van Dexter is hier terug met het zonnige Miami, opzwepende muziek, de perverse Masuka en de gevatte Batista. Ook Dexter zelf is best goed neergezet als jongere versie en de toevoeging van Harry is gewoon heel sterk en geeft de serie alleen al bestaansrecht. Fijn dat Dexter hier niet alles stiekem hoeft te doen, maar dat zijn pa af weet van zijn ''dark passenger''. De enige rollen die ik minder vind gecast zijn Debra en LaGuerta. Hoe cool ik Deb in de originele serie vond, zo'n zeur is het hier en haar plotjes rondom foute vriendjes en een sportbeurs weten me niet te boeien. En LaGuerta vond ik ook altijd sterk maar ze komt er hier ook wat bleekjes uit.

Het plot weet dit seizoen ook wel aardig te boeien, maar het is net niet bijzonder genoeg dat ik er een extreem hoog cijfer aan wil geven al zit de serie in de buurt.

Dikke kans dat er een extra seizoen komt, met Debra ook bij het korps. Ik zal dan zeker weer kijken.

3,5*

Dexter's Laboratory is toch wel een soort cultureel cartoon-erfgoed. Je moet eens tegen twintigers of begin dertigers ''omelette du fromage'' zeggen. Wedden dat dan het grootste deel ''Dexter!'' roept

Dit is denk ik wel de allerleukste Cartoon Network serie van eind jaren 90, begin jaren 00. Cow and Chicken, Johnny Bravo, Iam Weasel, Courage, The Powerpuff Girls etc, allemaal erg tof, maar bij Dexters Lab voel ik de meeste nostalgie. Nerdje Dexter, hyperactieve, irritante Dee Dee en zijn 2 gekke ouders, samen met een geheim lab en een hele fijne tekenstijl. De ideale cartoon. Het tempo ligt hoog, de grappen zijn vaak geslaagd en het is vrij verslavend om te kijken. Paar jaar terug nog eens seizoen 1 en 2 bekeken. De Monkey cartoons zijn overigens niet leuk, de Justice Friends soms. Had er van mij allemaal niet in hoeven te zitten, maar de afleveringen over Dexter en familie maken het goed. Het was grappig, ik herkende het grootste deel van de afleveringen en oneliners gewoon nog erg goed tijdens het kijken. Mijn Cartoon Network verslaving was destijds groot

4*

Meer afleveringen in dit tweede seizoen is een understatement. Ruim 100 stuks...

Heb dit seizoen een paar jaar terug nog gezien, wederom heel erg veel herkenbare afleveringen. Lekker over de top en heel vaak erg grappig. Zeer succesvolle formule.

4*

Dit seizoen heb ik de afgelopen week bekeken. Eigenlijk eindigde de serie al na seizoen 2 en de tv-film, maar uiteindelijk volgde er toch een derde en vierde seizoen, veelal zonder de originele crew. Je merkt het ook, want het niveau ligt een stuk lager, maar erger; de hele tekenstijl is anders geworden. Meer abstracter, minder details en met een soort raar zicht van bovenaf op alles. Ook een aantal andere stemmen. Niet mijn ding en daardoor heb ik seizoen 3 en 4 ook lang niet volledig gekeken (paar jaar terug wel s1 en 2 nog eens opgezet). Nu toch maar wel gedaan. Soms vermakelijk, maar meestal teleurstellend. Volgens mij zond Cartoon Network begin deze eeuw ook alleen maar seizoen 1 en 2 uit.

Meer dan een krappe voldoende zit er ook niet in.

3*