Meningen

Geen hele leuke serie, wat best jammer is want ik vond De Luizenmoeder wel weer erg scherp en humoristisch geschreven. Maar bij Voetbalouders slaan Ilse Warringa en co gewoon door en maken ze er een grote bende onsympathieke en volslagen onrealistische karikaturen van waar je binnen twee afleveringen jeuk van krijgt. Bij De Luizenmoeder kon je nog best geloven dat mensen echt zo waren, hier niet. En ze gebruiken Ilse Warringa ook op de verkeerde manier, ze hadden haar juist de rol moeten geven van de normale moeder, zoals Juf Ank ook een redelijk normaal karakter was. Verder was de humor vaak wel erg afwezig en leek het of de makers alleen mikten op de karikaturen van de mensen op de club of de ouders maar al dat geschreeuw ging me best tegenstaan. Ik had graag iemand willen zien in een rol die Diederik Ebbinge als directeur Anton had in De Luizenmoeder, lekker fout en constant over het randje heen. Het is met zes afleveringen prima uit te zitten en best een aardige toevoeging aan Netflix, maar dit gaat niet zo lang bijblijven.

Nipt nog 3*

Dit had natuurlijk erg interessant kunnen zijn, want het onderwerp kennen we allemaal wel. Deze ramp was enorm en liet een spoor van ravage en doden na. Daarom had ik de nabestaanden ook een sterkere serie gegund dan dit eindresultaat. Het is zeker niet slecht, maar ook verre van goed. Er zijn vier afleveringen, maar het grootste deel gaat over de nasleep met politiek, de waarheid achterhalen en rouwverwerking. De vuurwerkramp zelf komt maar kort in beeld en de gigantische schade eigenlijk vrij minimaal. Dat zal een budgetding zijn, maar het maakt dat het allemaal niet al te indrukwekkend weet te zijn.

Verder komt de focus wel erg veel op de fictieve karakters te liggen, die overigens vaak niet zo goed acteren. Zeker de vrouw van de beschuldigde dader was echt irritant. De politieagent met zijn PTSS werd ook wel erg theatraal in de laatste aflevering. Het meest interessant vond ik nog wel de vrouw die de directrice van de vuurwerkopslag was, bijzonder dat ze wel heel weinig zelfkritiek had. Thomas Acda viel me ook wel mee in zijn rol als onderzoeker. Maar ik had graag wat meer aandacht voor de impact van de ramp zelf willen zien en hoe de stad zich daarna weer herpakte. Ik vond dit te karig met teveel subverhalen die niet zo boeiend waren.

3(