Meningen

Het lijkt een trend te zijn, sitcoms in een grote Amerikaanse stad met een stel hipsters in de hoofdrol. Zo'n serie staat of breekt met een goede, grappige cast en helaas slaat deze serie daarmee de plank mis. Er zit eigenlijk geen enkele echt leuke rol in en is Jane vrij irritant, helemaal als ze stemmetjes na gaat doen. Gelukkig blijft Elisha Cuthbert een erg mooie vrouw voor de eyecandy.

2,5*

PS: Wat ik trouwens tergend irritant vind, is dat de intromuziek van de serie veel luider is dan het algemene geluidsniveau. Schrik me vaak een ongeluk als de keiharde intro weer start. Niet fijn.

Net als seizoen 1 vrij saai en niet al te grappig. Echt veel karakterontwikkeling zit er ook niet in. De serie probeert nog altijd te geforceerd hip te doen, al is het allemaal nog best kijkbaar.

2,5*

Positief is dat seizoen 3 ieder geval het leukste seizoen van de serie is, al slaan bepaalde zaken weer nergens op zoals een plotselinge trouwerij. Geen serie om nog eens ooit terug te kijken.

3*

Ik weet eigenlijk niet waarom ik alle 6 de afleveringen heb bekeken, want zo'n docureeks is echt teveel eer voor dit stel. En toch was ik benieuwd, net als velen in de wereld want het is een kijkcijferhit.

Maar het is vooral een lange, vermoeiende zit met 6 afleveringen vol geklaag en zelfmedelijden van Harry en Meghan. Op zich komt het paleis er nog redelijk van af, ze richten hun pijlen vooral op de showbizzmedia. Al krijgen de koninklijke familieleden wel een paar trappen onder de kont.

Kijk, Harry lijkt me een aardige jongen en Meghan lijkt me ook niet een naar persoon, maar ze zijn me samen iets te camerageil. Meghan lijkt een rol te acteren zoals ze dat vanuit haar oude beroep deed. En ja, er is hun best wel wat aangedaan, de koninklijke familie lijkt me ook een machine die niet remt of ontwijkt, maar waarom zij perse daarbij wilde horen komt er bijvoorbeeld niet uit. Net als hoe de verstandshouding tussen Harry en zijn familie nou echt nu is.

Deze docu mist nuance en een kritische blik. Dit is gemaakt in samenwerking met Harry en Meghan en dat ligt er veel te dik bovenop. Het ligt aan iedereen, maar zij hebben niks fout gedaan. En dan mogen ook de vriendinnen en familie van Meghan nog regelmatig mee snotteren en jammeren hoeveel onrecht haar is aangedaan. Ik had graag ook bv iemand als Pierce Morgan een tegengeluid horen geven. Of Charles en William, al is dat uiteraard onrealistisch.

Maar je kijkt dus eigenlijk naar 6 uur docu wat volgens mij ook wel in een anderhalf uur had gepast. En zo shockerend als het werd aangekondigd is dit zeker niet.

2,5*

PS: Harry en Meghan die elkaar H en M noemen, pffffff.

Wow, dit was echt superleuk. Vermoedelijk is het nog veel leuker als je eind jaren 80 of begin jaren 90 games speelde, zoals ik deed, maar het is sowieso voor iedereen met interesse in games zeer de moeite waard. We volgen de opkomst van games in de jaren 80 en de vroege jaren 90, met alle hoogte en dieptepunten. Van de grote game-crash dankzij E.T. the game tot de redding door Nintendo en de evolutie richting 3D games als Doom.

Dit alles wordt opgediend in 6 afleveringen, want er van mij wel meer mochten zijn, maar hopelijk bewaren ze nog wat voor een volgend seizoen dan. Achter elkaar krijgen we alles rondom Atari, Nintendo, adventuregames, Sega, bloederige games en 3D games. Ik vond het heerlijk, echt een trip down memory lane. Ontzettend interessant om een kijkje achter de games te zien, zoals hoe Nintendo en Sega destijds dachten over alles of de interview met Wolfenstein en Doom pionier John Romero. Die laatste heeft het gamingwereldje wel echt de laatste zet naar volwassenheid gegeven met hun first person shooters en online multiplayer.

Wat ik trouwens ook erg tof aan High Score vind is dat ze het met humor en gevoel voor nostalgie brengen. Constant zie je beelden van hoe mensen in de 80's en 90's met technologie om gingen. Even dat geluid van een internetmodem horen of beelden van destijds van kinderen die een mening hadden over Sega en Nintendo. Ook de vele korte onderbrekingen in de vorm van geanimeerde games deden het leuk. Het enige jammerlijke hier is gewoon dat het na 6 afleveringen klaar was. Hopelijk gaat een volgende seizoen verder met de Playstation, N64 en Dreamcast.

4*

Leuk tussendoortje, meer niet. De discussies zijn soms wel geinig en de filmbeelden hebben ook meerwaarde. En zelfs Cage doet z'n best, terwijl hij als acteur al jaren uitgeblust lijkt.

3*

Uitstekende Noorse kerstserie over een hoofdrolspeelster die worstelt met haar single zijn en te maken heeft met een te geïnteresseerde familie en collega's. Het voelt realistisch en echt aan, niet alles is een kerstsprookje, maar toch is de serie ook warm en sfeervol mede door het pittoreske plaatje waar het afspeelt en ook door de fijne soundtack. En met een bijzonder charmante en sympathieke dame in de hoofdrol.

Het einde van seizoen 1 zorgt ervoor dat ik ook snel het tweede en laatste seizoen ga kijken.

4*

Seizoen 2 haalt het zeker niet bij seizoen 1, daarvoor is dit vrij rommelig en boeit niet elke verhaallijn. Maar toch blijft het een serie met het hart op de juiste plaats zonder dat het zoetsappig sentimenteel is. Het voelt realistisch, neem de verhaallijn van de ouders van Johanne. En uiteraard is er een warm einde, dat verdient de serie na twee seizoenen ook.

3,5*

Prima tweede seizoen van Homeland, met de zoektocht naar terrorist Abu Nazir. Wederom belangrijke rollen voor Carrie, Brody en Saul. Ondanks dat dit seizoen me nog goed vermaakte is het al wel van iets minder niveau dan de vorige. Het einde is wel weer veelbelovend voor seizoen 3.

3,5*

Het seizoen waarmee Homeland had moeten eindigen. De dood van Brody was het perfecte einde van de serie geweest. Jammer dat hij in de eerste helft van het seizoen eigenlijk niet aan bod komt, want de serie vind ik juist sterk vanwege de interactie tussen hem en Carrie. Homeland is best goed, maar zit qua verhaal niet zo goed in elkaar als een redelijk soortgelijke serie als 24. Daarvoor is het tempo wat aan de lage kant, maar dat zullen anderen misschien weer als pluspunt ervaren.

3*

Een Brody-loze Homeland is toch lang niet meer zo interessant voor mij. Idem met de nieuwe setting in Pakistan, vrij inwisselbaar omdat het er wat saai uit ziet. De hoofdrollen voor Carrie, Quin en Saul zijn de moeite waard, maar het gemis blijft. Echt veel hoogtepunten kent het seizoen niet, al is de aanval op de ambassade en de uitwisseling wel tof. Toch verwacht je meer van een serie als deze dankzij een fantastisch debuutseizoen.

3*

Ben er eigenlijk wel klaar mee. Na 2 sterke seizoenen is de serie al ruim over de piek heen, al is het soms nog best genietbaar. Maar dit vijfde seizoen was op geen enkel vlak nog spannend of boeiend. De setting in Duitsland was oke, maar er had veel meer uitgehaald moeten worden. Slechts Carrie hield het nog een beetje kijkbaar, maar ik vrees dat de serie een weg in is geslagen die me niet meer interesseert. Toch ga ik het nieuwe seizoen nog wel kijken, daar niet van.

1,5*

Seizoen 5 was echt afschuwelijk slecht, daar heeft de serie zich met seizoen gelukkig wel mee herpakt. Beter en meer realistisch verhaal, meer spanning. Nog altijd is Homeland al jaren niet meer iets wat ik echt goed vind (na seizoen 1 en 2 had het van mij mogen stoppen), maar dit was nog wel bij vlagen onderhoudend. Nergens echt goed en behoefte om dit ooit opnieuw te zien heb ik ook niet, maar zeker wel voldoende.

3*

Ik ben geen groot fan van de reeks, na het geweldige eerste seizoen volgde nog een prima tweede seizoen en daarna was het maximaal ''wel aardig''. Ik vind in dit zevende seizoen een hoop afleveringen maar een beetje voortkabbelen over Carrie en haar beroerde moederschap, waarbij er langzaam wel een aardig politiek plotje wordt uitgerold, maar wat pas de laatste afleveringen de moeite wordt. De hoeveelheid actie is ook vrij minimaal. Nou draait Homeland daar niet om, maar een paar van zulke momenten had dit seizoen wel goed gedaan. Ik moet wel zeggen dat ik Claire Danes hier sterker dan in de voorgaande seizoenen vond als Carrie. Ze speelt met veel overtuiging en is veel minder irritant dan ze vaak is. Nu volgt er geloof ik nog 1 seizoen, wat ik ook meer dan genoeg vind.

3*

Klaar. Dit seizoen zit erop en de hele reeks ook. Daar ben ik blij mee, want Homeland is erg wisselvallig in niveau gebleken na de eerste 2, 3 sterke seizoenen. Op een gegeven moment kende je de chemie tussen Carrie en Saul wel, al spelen ze hun rol ook nu weer vrij sterk. Seizoen 8 is wel een behoorlijke afsluiter met een hoger tempo dan de serie de laatste jaren kende en dat vind ik voor dit seizoen dit een dikke plus. Ook zit er wat meer actie en spanning in. Wel jammer dat de serie weer vrij open eindigt, aangezien Carrie Saul toch laat leven. Als je een serie als deze eindigt, dan had dit wel met wat meer ballen gekund. Ik verwacht niet dat ik Homeland nog eens opnieuw zou kijken, of het zou seizoen 1 moeten zijn.

3,5*

Grote klasse, dit belooft wat voor de komende seizoenen. Kevin Spacey mag privé onfrisse dingen hebben gedaan, maar dat zorgt er niet voor dat ik zijn werk niet wil zien. House of Cards stond al lang op mijn kijklijstje. Zeker de eerste helft van dit seizoen vond ik heerlijk met de kennismaking met Frank Underwood en zijn handelswijze. Meedogenloos, krachtig en toch is hij ook maar gewoon een mens. Grappig om hem te zien gamen om stoom af te blazen haha. Kevin Spacey is gewoon een van de allerbeste acteurs van zijn generatie, elk moment met hem zit vol met klasse.

Kate Mara als Zoe Barnes is trouwens wel een ongelofelijke sexy vrouw zeg, poh. De hete scènes met haar zijn geen straf om te bekijken. Maar het draait natuurlijk om het politiek bedrijven op het hoogste niveau waar deze serie echt mee scoort. Buitengewoon boeiend.

4*

Ondanks dat ik dezelfde score geef als bij seizoen 1, vind ik seizoen 2 wel een tikje minder sterk. De dood van Zoe is kut, naast dat ze een boeiend en sexy karakter was, was ook haar journalistieke insteek boeiend richting Frank zijn handelen. Nu dat weg is gevallen is het allemaal toch wat vlakker. Nog steeds heel sterk gemaakt en met een enorme productiewaarde + een briljant acterende Spacey, maar het word wel een beetje eentoniger. Ik ben benieuwd hoe men de komende seizoenen boeiend gaat houden. Wel een tof einde, met Frank Underwood als president van Amerika na zijn list en bedrog.

Kleine 4*

Ik vind ook seizoen 3 van een fantastisch hoog niveau. Echt elke scène met Frank Underwood is genieten. Kevin Spacey zet hem zo weergaloos goed neer zet. En de gebeurtenissen in dit seizoen zijn ook meer dan boeiend, met politiek op het hoogste niveau, zoals de onderlinge zaken met Rusland. Maar ook de verstoorde, weirde relatie tussen Frank en Claire is gewoon een prima verhaallijn en ik ben benieuwd naar het vervolg met de cliffhanger dat zij Frank gaat verlaten. House of Cards blijft echt uitademen dat ze een AAA-serie zijn. Decors, acteurs, scrips. Alles is er top aan. Stiekem is dit de beste van de eerste drie seizoenen voor me, maar ik vind het net geen 4,5 ster waard, dus ik geef dezelfde waardering als de vorige twee seizoenen.

4*

Ook dit vierde seizoen haalt weer een bijzonder hoog niveau, net als de voorgaande seizoenen. Kevin Spacey is nog steeds briljant, maar eigenlijk steelt Robin Wright hier echt de show als Claire. Zij is minstens zo goed als Spacey. Ik ken maar weinig series waar twee van zulke acteerprestaties worden geleverd als in House of Cards. Frank is nog steeds een keiharde, maar word geconfronteerd met menselijke zwaktes en die kwetsbaarheid maakt het wel weer boeiend. Al vond ik dat deel dat hij neergeschoten werd daarna wel wat afgeraffeld. Na 2 afleveringen hoor je er niks meer over en is Frank weer topfit. Jaja. Claire had weer een aardige zijtak met haar stervende moeder. Best wel bitter om die twee zo onaardig tegen elkaar te zien doen. Maar de beste stukken van dit seizoen zitten toch wel weer in het Witte Huis en rondom het campagne voeren van Frank en Claire. Richting het einde begint er nog een verhaal over terrorisme, maar dat weet hier nooit echt lekker op gang te komen, dus benieuwd wat ze er in seizoen 5 mee doen.

4*

Seizoen 5 is het seizoen dat ik eigenlijk al uit check bij de serie, want ik vond er niet al te veel meer aan, terwijl ik de eerste vier seizoen razend goed vond. Maar hier pakt het me niet meer. Frank Underwood is minder bad ass en dominant en diverse verhaallijnen waren aan de saaie en vooral rommelige kant. Nieuwe personages boeiden me minder en richting het einde ontspoorde de serie wel een beetje. Het laat wel ruimte open voor een slotseizoen, die helaas zonder Kevin Spacey zal zijn na zijn misdragingen in zijn privéleven. Ik kijk er bepaald niet naar uit, want die man is het hele House of Cards, al is Robin Wright uiteraard ook wel heel sterk als Claire.

3*

Na 5 maanden kan ik gelukkig deze serie afsluiten, want alles na seizoen 4 kostte me echt moeite om uit te zitten. De serie teerde op een geweldige Kevin Spacey, maar ook zijn verhaallijn werd in seizoen 5 rommelig en veel minder interessant. Iedereen weet wel dat hij niet meer in dit slotseizoen zit, wegens ongepaste privézaken, wat natuurlijk verre van fatsoenlijk is. Maar het draait deze serie de nek om, want zonder Spacey valt er niks meer te genieten en daarnaast werden de verhalen steeds idioter en vergezocht. Ook Robin Wright die voortreffelijk als Claire was kan hier niks meer van maken. Het einde vind ik ook vrij slap, maar het ergerde me al niet meer omdat ik vooral blij was dit te kunnen beëindigen. Jammer van de zure nasmaak die House of Cards me geeft, maar laten we niet vergeten hoe vreselijk goed dit jarenlang is geweest. Dan neem ik seizoen 5 en vooral 6 maar voor lief.

2*

House of the dragon vocht samen met Lord of the Rings dit najaar een fantasystrijd uit op de streamingdiensten en voor mij heeft House glansrijk gewonnen, maar dat heeft ook echt te maken met dat Lord of the Rings wel heel middelmatig geschreven is. House of the dragon steekt goed in elkaar en de volwassen, rauwe toon werkt goed in combinatie met de fraaie CGI beelden. Dit is een waardige spin-off van Game of Thrones. Wel vind ik de serie in het begin pakkender en interessanter dan in de tweede helft van het seizoen. Het werd iets teveel herhaling en ook was het minder spectaculair. Ik zou dit niet snel nog eens terug gaan kijken, maar het heeft me meer dan voldoende vermaakt.

3,5*

Als fan van How i met your mother toch maar eens begonnen met deze spin-off, maar dat is me niet meegevallen zeg. Alles wat HIMYM zo sterk maakte ontbreekt hier. De serie volgt hetzelfde patroon, maar in plaats van Ted zijn liefdesleven volgen we nu ene Sophie die het op dezelfde wijze doet. Behalve dat dit gewoon nooit weet te boeien, grappig word of emotioneel pakkend is zoals de andere serie. Hillary Duff doet haar best en ze is niet eens zo slecht, maar ze kan niet tippen aan een Ted Mosby-achtige hoofdrol van iemand die de liefde van haar leven zoekt. Maar erger is dat de hele vriendengroep 0,0 chemie met elkaar lijkt te hebben. Je mag het vast niet zeggen, maar doordat de serie schijnbaar lekker woke moet zijn lijkt het of ze vooral daar naar hebben gekeken en niet naar unieke karakters. We hebben een donkere man, een Chinese dame, een lesbienne en ga zo door, maar ze zijn allemaal volledig inwisselbaar.

In HIMYM waren het echte personages waar ik om gaf, hier boeit werkelijk niemand me en zijn de romantische momenten of juist de break-ups suf. En de humor is echt heel slecht, allemaal van het niveau ''lach of ik schiet'' met tenenkrommende momenten en een zeer irritante lachband. Ik kan me niet voorstellen dat dit echt van de makers van een van mijn favoriete sitcoms aller tijden komt. Dit is gewoon slecht. Hoogtepuntje was de cameo van Robin, maar die paar minuten waren ook niet spraakmakend.

Belabberd.

2*

Ook seizoen 2 is tergend slecht. Best knap dat een sitcom me in twee seizoenen geen enkele keer heeft laten lachen om een geslaagde grap of echt leuke situatie. Men probeert hier wanhopig How i met your mother te kopieren, maar dan met woke-humor en doodsaaie karakters. De reden dat ik dit nog af heb gekeken is omdat ik las dat Barney Stinson er in voor kwam. Maar zelfs Barney hebben ze hier verpest met die woke-treurnis, want hij is nu volwassen en eigenlijk schaamt hij zich voor zijn versieracties richting vrouwen. Zucht. HIMYF weet me gewoon nergens te raken. Hoogstens dat het zoenmoment in de laatste minuten van de laatste aflevering een beetje liet ziet wat dit had kunnen zijn, maar je hebt gewoon naar 20 flauwe, humorloze afleveringen zitten kijken.

Beetje generaliserend misschien, maar vrouwen zijn over het algemeen niet zo heel grappig in sitcoms. En hier moeten ze het voortouw nemen, maar hysterisch schreeuwen, gekke stemmetjes opzetten of hyperactief doen is niet grappig. Dit is gewoon slecht geschreven en gericht op een nieuwe generatie kijkers van generatie-Z waar ik me nooit mee zal identificeren. Het is gelukkig weer geen totale onkijkbare bagger geworden, dus ik heb het uit kunnen zitten maar ben blij dat het af is. Mocht er nog een derde seizoen komen dan is de kans groot dat ik het lekker skip.

2*

Een kleine 10 jaar terug ben ik deze serie gaan volgen, eerst met alles wat al uit was en daarna trouw elke week de nieuwe aflevering, jaar in, jaar uit. Tot de serie er in 2014 klaar mee was en het verhaal van de naïeve romanticus Ted verteld was. Ik had me altijd al voorgenomen om de serie eens opnieuw te bekijken, omdat ik me er erg goed mee heb vermaakt, ook al vielen de laatste seizoenen tegen. Toch bevatte de serie een hele goede chemie tussen de castleden, was de humor vaak scherp en origineel en werkte het drama-gedeelte van de serie goed bij me.

Seizoen 1 bekijken is weer even wennen; net als de cast moest ik er ook weer even in komen. We volgen Ted, Barney, Marshall en Lily die bevriend raken met tv-reporter Robin en zo is er plots een vriendengroep bij elkaar die voor mij langzaamaan dezelfde chemie kreeg als de 6 van Friends. Ik leef bij een sitcom niet zo heel snel mee met mensen, maar deze groep wist me wel te pakken. Overigens zijn er best veel overeenkomsten met Friends als je de groep zo bekijkt. Romantische sul Ted is Ross, de mooie, gewilde Robin is Rachel, excentrieke Lily is Phoebe, player & lolbroek Barney is Joey/Chandler bij elkaar en bij gebrek aan een extra Monica laat ik het hier even bij Wat dat betreft is er denk ik best wel leentjebuur gespeeld bij Friends, maar dat is niet erg, want beter goed gejat dan slecht bedacht.

Het werkt ook wel, want de karakters zijn sympathiek en likable, waardoor je verhalen wil volgen en mee kan leven met voorspoed en tegenslag. En die komen er genoeg, ook al in dit eerste seizoen. Zeker omdat je hier Ross en Rachel, pardon, Ted en Robin al om elkaar heen ziet draaien en je weet dat ze bij elkaar horen. Mooie chemie, oprechte emoties. Het relatieverhaal van Marshall en Lily doet me weer niks, maar dat blijft de hele serie wel zo. Ik vind Alyson Hannigan ook vrij irritant in haar rol als Lily, al is dat in latere seizoenen wel een stuk erger. Hier gaat het allemaal nog wel. Marshall is pas leuk als hij samen met Ted of Barney is en mannendingen doet. Barney is hier al lekker op dreef, maar hij wordt in latere seizoenen nog leuker. Dit seizoen draait vooral om Ted, echt goed vertolkt door Josh Radnor die er een prettig down-to-earth figuur van maakt. Iedereen is wel een beetje Ted, die uit gaat van ieders goedheid en onzeker is hoe zijn leven zal verlopen.

Seizoen 1 is gewoon goed, ondanks wat opstartprobleempjes. Er valt genoeg te lachen, genoeg mee te leven, maar het wordt gelukkig allemaal nog wel een stuk leuker.

3,5*

Seizoen 1 werd destijds goed ontvangen en in seizoen 2 hebben ze alles nog eens wat meer geperfectioneerd. Dat wil zeggen, een grotere en grappigere rol voor Barney, die echt bij vlagen hier hilarisch is in zijn pogingen vrouwen in bed te krijgen. Heerlijk hoe absurd ze al die pogingen in beeld weten te krijgen. De serie kon het gebruiken, want er is een prima mix ontstaan van karakterontwikkeling, verhaal en humor. Het blijft natuurlijk wel een sitcom, zij het in moderne vorm. Ook erg gelachen om verhalen als de gescheiden ouders van Ted die op bezoek kwamen, Ted die zijn werk als architect misbruikt om te scoren bij vrouwen, het begin van de slap bet, Ted en Lily's ruzie met kerst, het ontwijken van de Super Bowl uitslag en de vrijgezellenavond. Wat dat betreft zit er ontzettend veel diversiteit in met fijn geschreven verhalen.

Door wat verhaaltechnische zaken ligt de focus hier dit seizoen helemaal op de groep van 5 en veel minder op Ted zijn zoektocht naar de moeder, omdat hij in dit seizoen grotendeels van de tijd een relatie met Robin heeft. En ook Marshall en Lily zijn weer samen, nadat zij naar San Francisco vertrok om te schilderen en zichzelf te ontdekken. Het levert wel eerst een stel afleveringen op met een droevige Marshall, tikje langdradig, maar zo halverwege is alles weer opgelost. De break-up van Ted en Robin op het einde kwam niet onverwachts en de wijze waarop deze werd bekend gemaakt vond ik wel geestig.

4*

Alweer aangekomen bij seizoen 3 met mijn herkijkbeurt van de serie. HIMYM blijft sterk en boeiend, maar ik merk wel af en toe dat het enorm jammer is dat je bij een tweede kijkbeurt de emotionele momenten al kent. En dit seizoen kent er best veel, met de break-up problemen van Ted en Robin, maar ook met Barney die verliefd op Robin wordt en er mee naar bed gaat, waardoor Ted de vriendschap verbreekt. Uiteindelijk komt alles wel goed, een tikje melodramatisch en geforceerd met een auto-ongeluk, maar het is bij vlagen redelijk soapie. Tussendoor date Ted ook nog met Stella, waar overigens een erg leuke aflevering in zit met de 2 minuten-date. Op zulke momenten is de serie weer erg vindingrijk en origineel.

Leuke gastrol overigens van Britney Spears, als assistente van Stella.
De humor is gelukkig prominent aanwezig en zeker Barney is heerlijk op dreef. De aflevering How I Met Everyone Else vind ik ook top, als het ontmoetingsverhaal tussen Stella en Ted wat teleurstellend is, waarna iedereen van de groep zijn eigen versie vertelt hoe ze Ted hebben ontmoet. Met zulke afleveringen weet de serie zich echt te onderscheiden van veel andere sitcoms.

4*

Seizoen 4 valt op inhoudelijk/dramatisch vlak wat tegen. Echt grote issues spelen er niet, behalve dat duidelijk is dat Barney voor Robin is gevallen en haar dit duidelijk wil maken, maar lange tijd niet kan. Maar verder zijn er geen hele schokkende dingen. De tijdelijke relatie tussen Ted en Stella komt wel tot een einde, met een bruiloft die op de dag zelf niet door ging, maar dat verhaal voelt toch niet zo groots aan, omdat Stella overduidelijk een subplotje was.

Waar dit seizoen wel erg goed op scoort is originaliteit en humor. The Best Burger in New York, Intervention, The Naked Man en The Three Days Rule zijn voorbeelden van zeer goed geschreven verhaallijnen. Hier kon het nog wel, terwijl ik weet dat in de laatste seizoenen dit soort scherpe afleveringen niet echt meer goed uit de pen kregen. Als HIMYM echt een goede aflevering kent, dan komen er maar heel weinig sitcoms in de buurt van dat niveau, zeker de series van de laatste pakweg tig jaar.

Kleine 4*

Nu ik de serie opnieuw bekijk ga ik redelijk vlot doorheen, maar ik merkte dat ik langer dan gedacht over dit vijfde seizoen deed. Niet echt een seizoen met veel opvallende hoogtepunten en verhaalinhoudelijk is het zelfs bij vlagen gewoon niet grappig.

Dat begint in het eerste deel van dit seizoen met de relatie van Robin en Barney. Daarmee zijn 2 toffe personages in 1 klap lang niet meer zo boeiend. Barney is als bezet man gewoon niet nuttig, zijn kracht is juist dat hij de meest bizarre dingen verzint om vrouwen in bed te krijgen. Buiten dat begint het relatiegeneuzel van Lily en Marshall echt vervelend te worden. Lily is al niet echt leuk, maar Marshall is dat vaak wel, behalve als hij met Lily een team vormt in verhaallijnen. Zo'n aflevering dat ze samen met Ted op road trip zijn valt daardoor gewoon erg tegen. En richting het einde van het seizoen komt de onvermijdelijke vraag over kinderen, wat meestal echt killing is in een sitcom. Ook hier totaal niet boeiend. En dan hebben we nog Ted zijn zoektocht naar de ware, wat gelukkig wel hier en daar nog geinig is omdat Ted ook wat excentrieker gedrag durft te vertonen.

De humor is van wisselend niveau, maar afleveringen als The Playbooker, Slapsgiving 2 en Girls versus Suits (met een geweldig catchy liedje van Barney) maken nog wel het nodige goed en daardoor is het nog best een genietbaar seizoen. Maar dat merk je pas echt als ze alle vijf weer samen een verhaal beleven. Nu vond ik er wel erg veel solo-verhalen in zitten, zeker rondom Robin. Het einde van de laatste aflevering met Robin die weer kamergenoot van Ted wil zijn vond ik wel weer lief, met de wijze woorden van Ted.

Ondanks dat het nog lekker weg kijkt is de serie wel wat minder geworden. En volgens mij wordt het de komende seizoenen niet heel veel beter, wat ik nog herinner. Maar dat zie ik de komende weken wel.

(Kleine) 3,5*

Waar ik wat moeizaam door seizoen 5 heen ging, daar had ik er met dit seizoen niet veel moeite mee. Dit seizoen kent redelijk wat toffe afleveringen met de groep samen, maar er is ook ruimte voor ontwikkeling van het verhaal.

Het overlijden van de vader van Marshall was best goed getoond, inclusief het proces waar Marshall nadien doorheen moet. Daar tegenover staan wel weer bijzonder irritante afleveringen over de kinderwens van Marshall en Lily, dat gezeur begint echt storend te worden. Ook vind ik het hele verhaal rondom Zoey en het Arcadian gebouw wat gesloopt moet worden best wel goed uitgewerkt, al was het goed dat er op het einde van het seizoen ook meteen een einde aan zat. Zoey was ook een leuke toevoeging aan de cast; pittige, leuke dame die goed weerwoord kon bieden aan de groep. En er zaten best sympathieke scenes aan haar vast, zoals het einde van de Thanksgiving aflevering en de scene waarin Ted en Zoey elkaar de liefde verklaren was ook mooi. Jammer dat ze weer uit de serie is verdwenen, maar ze was na Stella de tweede interessante love interest die Ted in deze serie had tot nu toe. En er is natuurlijk nog het verhaal met Barney en zijn vader die hem in de steek liet. Kon er best mee door en het liet ons als kijker ook een andere kant van Barney zien, ook al bleef hij wel cool in de meeste gevallen.

Gelukkig zijn al deze verhaallijnen wel voorzien van de nodige luchtige humor, waardoor dit seizoen goed te verteren valt. Uitzondering op dit alles is de rol van Lily, zo niet grappig. Opmerkingen als ''you son of a bitch'' of ''Where's the poop, Robin''. Ugh, wat dom.

3,5*