Meningen

Prima docu, niet al te verrassend maar wel interessant. Als Ajacied ken ik Daley Blind natuurlijk goed omdat ik hem vanaf zijn debuut tot heden heb gevolgd en het is ook nog eens een ras-Ajacied wat ik een dikke extra plus vind. Speelde twee lange periodes voor Ajax, heeft enorm veel gewonnen en was heel bepalend als voetballer in die jaren. Maar buiten dat is het ook een prima kerel en heeft hij ook veel meegemaakt in zijn privéleven door zijn hartproblemen die echt heftig zijn geweest. Dat maakt deze docu net iets interessanter dan gemiddeld. Helemaal omdat zijn goede vriend Christian Eriksen het ook is overkomen en ze samen er mee om leren gaan. Er spreken trouwens ook best opvallende namen over Daley, zoals Martin Jol. Dat verbaast me wel, want hij en Daley hadden een slechte band. Blind klaagde ook een beetje over Jol in de docu, maar opvallend genoeg reageert Jol dan weer niet op die teksten. Gemiste kans. En ik mis José Mourinho, waar hij in Engeland onder heeft gespeeld. Misschien had de docu beter een half uur langer kunnen zijn met wat meer verdieping. Dat miste ik bij sommige onderwerpen een beetje. En ohja, had die beelden van Tottenham aub weggelaten, bah bah bah.

3,5*

Nogal langdradig en echt niet elke aflevering even interessant. Ben ook niet zo onder de indruk van de held zelf, al zijn de actiescènes wel heel behoorlijk. Ik ben dit ook gaan kijken omdat The Punisher in seizoen 2 schijnt te zitten, da's wel weer een bruut personage als ik het baseer op de eerdere films. Hopelijk geeft hij seizoen 2 meteen wat meer eigen smoel.

3*

Veel vermakelijker dan het 1e seizoen, die ik vrij eentonig en langdradig vond. Maar dat wordt voor een aardig deel wel hier goedgemaakt door het feit dat Daredevil al bestaat en actief aan het knokken is, maar nog meer door The Punisher. Erg toffe toevoeging aan de groep en ik ben benieuwd naar de spin-off met hem. Dat is ook de hoofdreden geweest dat ik de 2 seizoenen Daredevil wilde zien. Maar buiten dat is de serie me best aardig bevallen, al zal ik deze serie denk ik niet meer opnieuw gaan kijken. Daarvoor werd ik er niet genoeg door gepakt. Wel kent dit seizoen een betere sfeer en is het rauwer en bruter, zoals ik het graag zie. Best vermakelijk dus.

Kleine 3,5*

Toch wel leuk, een kerstserie met de paasdagen bekijken Dash & Lily is een warme, sfeervolle serie over 2 pubers die via een rood boekje in de bibliotheek met elkaar zijn gaan communiceren en gevoelens voor elkaar krijgen. Echt heel inhoudelijk sterk is het niet, maar wel boeiend en sympathiek. De familie, vrienden en relatiezaken voelen echt aan en het toffe New Yorkse sfeertje komt goed naar boven. En het happy end had natuurlijk niet mogen ontbreken en maakt het verhaal gewoon af. Het is geen serie die ik me over 10 jaar nog herinner, maar wel fijn vermaak.

3,5*

Behoorlijk sterk. Het moet even op gang komen en je vraagt je af waar ze heen willen met het verhaal, maar is al snel behoorlijk boeiend. Ik ben opgegroeid met Christina Applegate als de asociale, domme Kelly Bundy. Ik kwam haar nog wel eens tegen in films als Anchorman, maar zo groot als destijds is ze nooit meer geworden. Wel vind ik haar een prima actrice, haar gevoel voor humor is ieder geval top en ook in Dead to me laat ze zien dat ze nog steeds lekker scherp en vinnig is. Echt komedie wil ik het niet noemen, het is meer een mix tussen drama en zwartgallige humor. De beste momenten van Dead to me zijn denk ik wel wanneer het serieus is, al bevalt het luchtige sfeertje me ook goed. De chemie tussen Jen en Judy is erg goed en ook diverse bijrollen zijn leuk, zoals de bemoeizuchtige schoonmoeder of de kinderen van Jen. Daarnaast vind ik de serie ook wel sfeervol, met een fijne soundtrack en een aanwezige spanningsboog, met bijvoorbeeld het geheim van Judy of de cliffhanger van dit seizoen. Ik ga de komende dagen mooi verder met seizoen 2 en ben ook blij dat er nog een derde seizoen aan zit te komen.

4*

Nog altijd heel vermakelijk, al steekt seizoen 1 verhaaltechnisch sterker in elkaar. Hier kabbelt het af en toe toch wat meer voort zonder echt naar een punt te gaan. Maar het blijft een hele fijne mix tussen drama, emotie en humor. Christina Applegate is nog steeds lomp, bot en scherp, maar ze blijft ook fantastisch overeind in de emotionele dialogen. Echt een uitstekende rol van haar en ook in seizoen 2 is de chemie met tegenspeelster Judy top. Wel valt op dat het schrijfwerk hier gewoon slordiger is, met zeker richting het einde diverse twisten die wel vergezocht zijn. De slotminuten geven gelukkig nog weer voldoende ruimte richting het derde seizoen dat al is aangekondigd.

3.5*

PS: Grappig dat Katey Sagal een gastrolletje heeft als moeder van Judy. De Bundy's blijven elkaar toch opzoeken In Ed O'Neills Modern Family had David Faustino weer een gastoptreden.

Prima laatste seizoen dat wat stroefjes start, maar dan steeds onderhoudender is. Christina Applegate doet het weer zo goed, als sarcastische, grumpy en te directe hoofdrolspeelster. Toch is het goed dat ze stoppen, alles is nu wel verteld en het werd ook wel een beetje een herhaling. Voor mijn gevoel lag de nadruk in dit laatste seizoen meer op drama dan op de zwarte humor. Op zich is dat niet erg, het is goed uitgevoerd. Dit kan vermoedelijk wel eens de laatste acteerklus van Applegate zijn, die MS heeft en steeds minder energie bezit. Heel erg jammer, naast een mooie vrouw vooral een hele goede actrice die haar rollen met enthousiasme en overtuiging speelde. Ze blijft voor mij toch voor eeuwig Kelly Bundy.

3,5*

Best uitgekeken naar Designated Survivor, maar ondanks een sterke start blijkt een vol seizoen gewoon teveel van het goede te zijn om de interesse volledig vast te houden. Wat begon als een boeiend politiek drama, dat verzandde in het tweede deel van het seizoen te vaak in een ''24 light'', dat wil zeggen dat er vrij veel onnodige extra plotjes kwamen rondom de presidentsfamilie, verraders, tegenwerkers etc. Best jammer, want de potentie is er zeker en Kiefer Sutherland bewijst maar weer eens een uitstekende acteur te zijn, want zijn rol als interim-president Kirkman is vol overtuigend en met veel passie gespeeld. Met 21 afleveringen is alles gewoon te uitgerekt, wat vermoedelijk in een aflevering of 10-15 veel sterker was geweest. Er komt ook een tweede seizoen aan, had van mij niet gehoeven want het verhaal is wel verteld, maar nu ze toch verder gaan hoop ik wel dat de schrijvers wat meer inspiratie krijgen.

3*

Seizoen 2 heeft ieder geval veel meer tempo en spanning in combinatie met spektakel in het verhaal zitten, maar alsnog weet dit seizoen net als de vorige nooit héél boeiend of goed te worden. Ik vind het ook hier weer idioot dat we ruim 20 afleveringen krijgen, wat veel en veel te lang is. Jammer dat ze dit niet gewoon in een aflevering of 12 hebben weten te stoppen. Er hadden heel wat nutteloze opvullende verhalen geschrapt mogen worden. Maar ondanks alles kijkt het wel weer lekker weg. Kiefer Sutherland is wederom uitstekend als president Kirkman. De man straalt klasse en vertrouwen uit. Ook aardig om Kim Raver hier in een grote rol te zien, de tegenspeelster van Sutherland in diverse seizoenen van zijn oude serie 24. Over die serie gesproken, zo af en toe kreeg ik wel het idee dat de makers er een hoop inspiratie uit hebben geput wat betreft alle dingen die aan bod komen over verraad of het terrorisme. Ik begrijp dat de serie nu gecanceld is, al zou het me niks verbazen als er toch nog een derde seizoen komt. Maar dan hopelijk in de vorm van een mini-serie.

3*

Designated Survivor was altijd al wel de moeite van het kijken waard, maar door het enorm aantal afleveringen van ruim boven de 20 per seizoen was het ook vaker dan nodig een lange, taaie en zeker niet altijd boeiende zit, ondanks dat het concept van de serie prima is en de cast zelfs uitstekend te noemen was. Na twee seizoenen stopte de serie er dan ook mee, omdat het niet genoeg scoorde. Niet eens onterecht denk ik. Zelf was ik er ook wel klaar mee, maar toen Netflix de serie over nam en er een derde seizoen in de vorm van slechts 10 afleveringen van maakte had ik weer de volle interesse terug.

En nu blijkt ook dat dit gewoon een geweldige keuze is geweest. Met 10 afleveringen duurt het allemaal lang genoeg zonder dat het verveelt en met een stuk minder doodsaaie subplotten die me niet konden boeien. Seizoen 3 is oprecht boeiend, spannend en geeft de serie genoeg bestaansrecht om hopelijk ook met een vierde seizoen te komen. Na twee seizoenen waarin Kiefer Sutherland president van Amerika was is er nu meer afwisseling omdat hij ook bezig is om voor het eerst officieel verkozen te worden voor een volgende termijn. Je krijgt dus een mix van lopende presidentszaken en campagne voor een nieuwe termijn. Wel jammer dat ze er wel heel veel maatschappelijke thema's bij hebben ingepropt. Homoseksualiteit, transgenders, euthanasiediscussie, discriminatie, emigratiebeleid. Ik vond het too much en ook soms wel erg geforceerd. Maar gelukkig spelen de acteurs hun rol zo overtuigend dat het allemaal wel goed te kijken viel zonder dat het ergens ergerlijk zou worden. Het maakt het ook meteen het beste seizoen van de drie. Het bio-wapen verhaal houdt het lang genoeg spannend. En er zit volgens mij best een aanzienlijk budget in de serie, want alles ziet er erg goed uit en er zitten ook een stel massamomenten in, zoals die van de slotminuten van de laatste aflevering.

3,5*

Dexter is jarenlang een van mijn favoriete series geweest, vanwege de heerlijke zonnige Miami-sfeer, de sterk opbouwende spanning en de boeiende personages, met hoofdrolspeler Dexter voorop. En laat ik vooral niet de iconische intro-tune vergeten. Nu het nieuwe seizoen uit is, die ik nog moet kijken, ben ik opnieuw begonnen met de hele serie om naar dat slotseizoen toe te werken de komende maanden.

Ik moest er wel even inkomen moet ik bekennen, want ik heb twee maanden over dit eerste seizoen gedaan. Ondanks de genoemde pluspunten voelde de serie wel als een serie die iets minder goed is verjaard. Geen idee waar ik dat op baseer, maar zo voelde het. Of het komt doordat ik al weet nu hoe bepaalde verhaallijnen gaan eindigen. Gelukkig is het tweede gedeelte van het seizoen een stuk sterker en is de serie weer lekker awkward soms dankzij de dialogen van Dexter met oa Doakes en Debra. En het slotgedeelte is zelfs weer ouderwets spannend als blijkt dat Dexter persoonlijk betrokken is bij de Ice Truck Killer. Het zorgt er ieder geval voor dat ik met meer zin binnenkort aan het tweede seizoen ga beginnen. Qua cijfer twijfel ik tussen 3,5* en 4*, maar ik rond toch maar omhoog af. Al werd ik wel een beetje moe van dat gedoe tussen Rita en haar ex-man.

4*

Ook het tweede seizoen is weer van grote klasse en verslavend om te kijken want de serie weet de spanning goed op te bouwen rondom de Bay Harbor Butcher case.

Het draait hier vooral om de vete tussen Dexter en Doakes, dat eindigt met een aantal afleveringen waarin Doakes in een kooi vast zit en het geheim van Dexter weet. Ergens best wel jammer dat Doakes sterft, want hij was een erg interessant karakter die Dexter goed tegengas gaf. De andere grote verhaallijn is tussen Dexter en zijn love interest Lila, een psychotische Britse dame die me inhoudelijk erg op mijn zenuwen werkte, maar ze is wel erg sexy met haar prachtige lichaam en bekakte Britse accentje. Ik vond haar dood prima, maar het is wel een beetje een random einde. Ze hadden die laatste scène beter in de grote clash van de slotaflevering kunnen stoppen met de brandende woning.

Wel een goede toevoeging is agent Lundy, een oudere leidinggevende die het onderzoek naar de Bay Harbor Butcher in goede banen moet leiden en met Debra een relatie krijgt. Sterk acteerwerk. Dat geldt ook wel voor LaGuerta, die in dit seizoen verandert van een kille baas naar een vrouw met emoties als het lijkt dat haar maatje Doakes een seriemoordenaar is. En zo blijft dit boeiend van begin tot eind. Ook Dexters band met Rita en de kinderen is in dit seizoen beter uitgewerkt. Rita is niet meer dat zeikerdje van het vorige seizoen, maar een sterke single moeder die ook maar haar best doet en iets met Dexter wil. Dexter zelf blijft ook gewoon een fantastische hoofdrol van de serie. Alles aan Dexter (echt geweldig geacteerd van Michael C. Hall overigens) boeit. Zijn rustgevende houding, zijn innerlijke demonen, zijn psychopathische kant als seriemoordenaar in combinatie met iemand die een zwak heeft voor een moeder met haar twee kinderen en ook gewoon zijn kijk op het leven.

Daarmee vind ik het tweede seizoen beter dan de vorige en dus geef ik deze ook een halfje hoger.

(Kleine) 4,5*

Dit derde seizoen haalt het niet bij de vorige twee, maar is toch nog altijd heel vermakelijk. Nieuwe hoofdrolspeler is Miguel Prada, die zowel een zakelijke als persoonlijke band met Dexter krijgt, die daarmee zichzelf beter leert kennen. Het was even wennen aan Miguel, zeker in de eerste helft van het seizoen vond ik hem niet al te veel aan. Daarna wel en werd het zelfs interessant. Ook een grote rol heeft Debra, die steeds meer van het wat neurotische zusje van een sympathiek en tof persoon word in de serie, ook in samenspel met haar collega Quinn. Dat kan ik overigens niet zeggen van Rita, die me ook dit seizoen weer redelijk op de zenuwen werkt met haar belerende en overgevoelige houding naar Dexter, maar ze is wel belangrijk om Dexter menselijk over te laten komen. Op dat gebied is dit wel een prima seizoen, maar de grote rode draad spreekt me hier gewoon wat minder aan, al zijn de laatste afleveringen wel sterk.

3,5*

Dit is echt een ongelofelijk seizoen, sowieso degene met de meeste schokkende momenten en de beste bad guy. Want ook al is Michael C. Hall wederom fantastisch als Dexter Morgan, hij word toch wel een beetje van het scherm gespeeld door een uitblinkende John Lithgow als de Trinity Killer.

Zijn personage is enorm goed uitgewerkt, waarbij je eerst denkt aan een emotieloze seriemoordenaar (de scène in het begin waarin hij een vrouw laat springen van grote hoogte, brrr) maar waar toch al wel snel blijkt dat zijn leven complexer is met een eigen gezin en ook nog een dochter die weer dicht bij Dexter en Debra staat. Het levert een aantal erg goede, maar best wel awkward momenten op waarbij het Thankgiving etentje het meest naar voren springt. Dat was echt ongemakkelijk om te zien, maar dus wel heel goed uitgewerkt. Dexter raakt sowieso meer en meer verweven als alter-ego Kyle Butler in het leven van Arthur Mitchell alias de Trinity Killer. Het maakt dat het een steeds persoonlijker strijd aan het worden is, wat ik wel weer leuk vond.

Dit seizoen kent los van bovenstaande nog een aantal heftige momenten. Zo keert Lundy weer terug, maar zal hij ook vermoord worden. Best jammer, boeiend karakter. En uiteraard is er nog die genadeloze seizoensfinale in de slotminuten, als blijkt dat Trinity toch Rita heeft opgezocht en vermoord. Het is dat ik de serie nu voor de tweede keer heb bekeken en het al wist, maar damn wat was dat destijds een enorme schok zeg. En eerlijk, ook al wist ik het nu, het is nog steeds gruwelijk. Ik had met Rita een haat/liefde verhouding, ze kon me mateloos irriteren met haar overgevoelige gejammer, maar aan de andere kant was ze een sympathieke en lieve alleenstaande moeder die erg van Dexter hield en ook wel een stabiele factor in de serie was. Het leert Dexter wel dat zijn daden niet zonder consequenties zijn, ook niet voor zijn persoonlijke leven.

Nee, dit was echt ijzersterk.

4,5*

Na het fantastische vierde seizoen dat eigenlijk niet meer te overtreffen viel weet seizoen 5 toch best wel te overtuigen maar nooit hetzelfde niveau te halen. De rode draad in de eerste afleveringen is de dood van Rita en hoe Dexter hiermee om moet gaan. Men verwacht van hem verdriet en emoties te zien, maar zo steekt hij niet in elkaar. Ook al is dit uitgangspunt logisch, het zorgt er wel voor dat pakweg de eerste helft van dit seizoen niet spannend of al te boeiend weet te worden.

Dat Dexter met Lumen een soort partner in crime krijgt is dan wel weer tof gedaan en zeker richting het einde werken ze dit wel overtuigend al. Lumen vind haar rust en laat haar dark passenger gaan met de dood van Jordan Chase. Dexter laat hier wel weer een soort van rouw zien als hij haar meerdere keren smeekt te blijven. Dit seizoen kent ook goede bijrollen van Debra (geweldig spannend moment helemaal op het einde!), LaGuerta en Batista, die allemaal een belangrijke rol spelen en dit goed doet. Je raakt bij Dexter na een paar seizoenen ook wel heel vertrouwd met de ondersteunende rollen. Dit was best goed, maar seizoen 6 (geen idee meer waar deze ook alweer over ging, dat merk ik binnenkort wel weer) heeft wel echt meer spanning nodig.

3,5*

Teleurstellend seizoen, veruit de minste van de zes die er tot dan waren verschenen. Ondanks dat ik het thema best interessant vind met de Bijbelse killer is het vooral een langdradig en weinig pakkend seizoen dat maar niet op gang komt. Te weinig spanning, te weinig blijvende momenten. Daarbij is LaGuerta in dit seizoen ook echt getransformeerd tot een zeer onsympathieke trut en dat is best jammer want ze was in eerdere seizoenen veel interessanter. Ook Quinn is vervelend. De enige die nog echt zich blijft ontwikkelen is Debra. Haar rol is tof en ze is als mens heel boeiend omdat ze redelijk verknipt is geraakt door haar jeugd, maar toch normaal probeert te zijn. Zelfs de rol van Dexter komt hier niet zo goed op gang als in eerdere seizoenen. Blijft over een geweldige twist in de slotseconden waardoor je graag verder wil kijken met seizoen 7.

3*

Op basis van de eerste tien afleveringen is dit maximaal 3 sterren waard, maar dan volgen nog twee zeer intense, spectaculaire slotafleveringen die je echt met een what the fuck gevoel achterlaten. Seizoen 6 was niet zo goed, dit zevende seizoen herpakt zich wel wat beter door eindelijk eens wat vaart achter dingen te zeggen. Debra komt erachter wie Dexter echt is en wat hij allemaal doet en dat is een tijdje best boeiend. Debra is eerlijk, volgt de regels en bezit een goed moreel kompas en dat botst als ze Dexter moet helpen.

De focus dit seizoen ligt dus op de onderlinge verhoudingen tussen beiden en de romance die Dexter heeft met de gevaarlijke Hannah, gespeeld door de zeer mooie Yvonne Strahovski die de femme fatale-rol goed vervuld. Ondertussen is LaGuerta weer in de James Doakes case gedoken, de vermeende Bay Harbor Butcher. Ze heeft nooit kunnen verwerken dat hij de dader was en zoekt naar gerechtigheid. Het levert nog best wel spanning op want ze zit Dexter echt op de hielen. Wel jammer dat LaGuerta vrij onsympathiek is geworden de laatste seizoenen, waardoor ik niet echt haar kant kies als kijker, ook al heeft ze natuurlijk gelijk. Dexter is een beetje als Walter White in Better Call Saul, je weet dat hij foute dingen doet, maar toch wil je het goedpraten.

Maar dit seizoen kabbelt dus een beetje voort, tot de enorm spannende laatste twee afleveringen waarbij het net sluit rond LaGuerta, Dexter en Debra. Het kost die eerste haar leven en laat een ijzingwekkende cliffhanger open waardoor ik snel weer begin met seizoen 8. Ergens is het wel jammer dat ik de serie nu een tweede keek bekijk en de echt heftige momenten dus voor mij al bekend zijn. Maar dan nog bouwt de serie het ontzettend spannend op, ook voor mij weer. Toch bekruipt wel het gevoel dat het beste van de serie af is en dat ze er te lang mee door zijn gegaan.

3,5*

Dit ''laatste'' seizoen van Dexter wist de serie op een niet zo'n hele goede manier af te sluiten en dat is jammer, want Dexter heeft echt jaren voor kwaliteit gestaan. Het acteerwerk, de karakters, de sfeer, de soms best naargeestige delicten, de spanning. Wel zijn ze wat te lang doorgegaan, misschien wel 1 of 2 seizoenen omdat het soms als een herhaling begon te voelen en omdat het toch wel onrealistisch werd.

Zo eindigde seizoen 7 met de dood van LaGuerta, doodgeschoten door Debra die in paniek de trekker overhaalde. Dit heeft haar getraumatiseerd en ze is de eerste afleveringen van het seizoen van ook in belabberde staat. Dat is nog best een aardige verhaallijn geweest, maar daarna komt het weer goed tussen haar en Dexter en is dat eigenlijk weer vergeten. Een belangrijke rol dit seizoen komt van Dr. Vogel, die alles van Dexter weet. Het zorgt er wel voor dat voor mijn gevoel nu bijna iedereen weet wie Dexter is en wat hij doet. Ik vond het toch leuker toen hij alles in zijn eerste deed in de oudere seizoenen. Dr. Vogel, Debra, Hannah. Het is wat veel.

Wat ik bij dit seizoen matig vind is dat veel verhalen nergens toe leiden. Dr. Vogel is even interessant maar niet lang. Idem met de dochter van Masuka of met het verdriet van Debra. De bad guy van het seizoen brengt ook niet veel. Blijft over dat er wel een paar aardige momenten nog in zitten. Dr. Vogel haar dood en uiteraard ook het overlijden van Debra. Dat deed me wel wat, ik vond haar geweldig van begin tot eind. Ze was het tegenovergestelde van Dexter in karakter, maar stiekem leek ze ook wel weer op hem. Maar wat helemaal spijtig is, is dat het allemaal eindigt met een sisser. Je zou toch verwachten dat Dexter zijn geheime leven nu uit zou lekken, maar nee. Hij weet te verdwijnen in een storm en that's it. Ik weet nog hoe onbevredigend ik dit vond toen ik Dexter destijds voor het eerst keek. Nu went het iets meer, maar het blijft een jammerlijke keuze. Sowieso komt Dexter hier wel met erg veel dingen weg. De pennenmoord, het stelen van het lichaam van Debra (waarom deed hij dat trouwens?) en ga zo door. Je zou bijna denken dat al zijn collega's bij de politie idioten zijn.

Gelukkig is er een reboot geweest en heeft Dexter een extra seizoen gekregen, niet al te lang terug. Dat was eigenlijk de reden waarom ik de hele serie opnieuw ben gaan kijken. Binnenkort dus eens mee beginnen, zeer benieuwd naar.

3*

Zo, het zit erop. Ruim anderhalf jaar heeft het me gekost, maar toen had ik ook de complete serie van Dexter opnieuw bekeken, tot aan deze New Blood die ik deze week voor het eerst heb bekeken. Dit was ook de reden dat ik de rest nog eens wilde zien. Het was me gelukkig gelukt om niet te weten hoe New Blood zou eindigen, dus vol spanning ging ik hier dan ook de laatste aflevering in.

New Blood kwam zo'n decennia na het eindigen van het achtste seizoen, die wel heel karig af wist te sluiten. Na al die jaren kijken was het een afknapper dat Dexter ontsnapte via een orkaan en daarmee zonder enige consequenties voor zijn moorden verder kon gaan. Fans waren boos en ook ik vond het niet sterk. Fijn dat er met New Blood een nieuwe kans kwam de serie wel goed te laten eindigen. Miami is ingeruild voor een besneeuwd dorpje in the middle of nowhere en Dexter heet daar tegenwoordig Jim en date met het hoofd van de politie. Wat ik gezien zijn verleden als moordenaar overigens best vreemd vind, maar oké. Hannah is er niet meer, zoon Harrison keert wel plots in Dexter zijn leven terug en blijkt ook een dark passenger in zijn hoofd te hebben net als pa. Op zich een interessant concept, maar de eerste helft van het seizoen is wel echt oersaai. De personages worden geïntroduceerd en de verhaallijn krijgt vorm maar het wist niet los te komen. Dat doet de tweede helft van het seizoen gelukkig wel, met een duidelijke tegenstander voor Dexter. Zeker de laatste twee afleveringen zijn bijzonder spannend te noemen.

Dat Dexter zijn opponent ging verslaan was niet echt een verrassing, dat het samen met zijn zoon was ook niet. De titel van dit seizoen is eigenlijk jammerlijk gekozen want het is gewoon een dikke spoiler en dat was niet meteen nodig geweest. En echt fantastisch vind ik Harrison zijn verhaal ook niet geschreven. Eigenlijk is hij zeer agressief en gevaarlijk, maar ligt zijn grens bij de gedode politieagent. Daarna schiet hij Dexter dood en vlucht weg met hulp van het hoofd van de politie. Tsja. Ik vind ook dit geen fantastisch slot. Dexter wekte altijd veel sympathie op, zelfs met de gruwelijke dingen die hij deed, maar hier slaat hij wel de plank mis. Maar dan nog had ik zijn einde anders willen zien. Ik veerde even op toen Batista gebeld werd en verheugde me op de langverwachte confrontatie tussen beiden nu bekend was dat Dexter The Bay Harber Butcher was en oa verantwoordelijk was voor de dood van LaGuerta. En daar doet de serie dan weer niks mee, want voor hij er was lag Dexter dood op de weg.

En heel eerlijk, New Blood voelde nooit echt aan als een echt Dexter seizoen voor me. Daar hoort toch Miami bij, maar ook personages als Debra, Batista, LaGuerta, Quinn en Masuka die goede dialogen met Dexter hadden. Debra verschijnt hier als het geweten van Dexter. Originele manier haar terug in dit seizoen te halen, maar na een paar verschijningen geloofde ik het ook wel. En Batista heeft dus wel een klein rolletje hier, maar daar had veel meer uitgehaald mogen worden.

Ik hoop dat ze het hierbij laten. Dexter is gewoon een paar jaar te lang doorgegaan en zakte af van een briljant niveau naar gemiddeld. Het was nooit slecht of vervelend om te kijken, maar het was ooit veel beter. Ik zit persoonlijk niet te wachten op een spin-off met Harrison. Het personage Dexter was veel sterker dan de serie Dexter. Toch is New Blood wel nuttig, want met de dood van Dexter sluit de serie wel passender af dan het tien jaar terug deed.

3*

Maar zo zie je maar, het eindresultaat kan toch heel goed zijn. Original Sin is namelijk een hele geslaagde prequel op Dexter, een serie die ik erg graag keek. En ja, het is even wennen aan een geheel nieuwe cast maar na een halve aflevering geloof je dat zij gewoon de geliefde karakters kunnen vervangen. De fijne sfeer van de eerste seizoenen van Dexter is hier terug met het zonnige Miami, opzwepende muziek, de perverse Masuka en de gevatte Batista. Ook Dexter zelf is best goed neergezet als jongere versie en de toevoeging van Harry is gewoon heel sterk en geeft de serie alleen al bestaansrecht. Fijn dat Dexter hier niet alles stiekem hoeft te doen, maar dat zijn pa af weet van zijn ''dark passenger''. De enige rollen die ik minder vind gecast zijn Debra en LaGuerta. Hoe cool ik Deb in de originele serie vond, zo'n zeur is het hier en haar plotjes rondom foute vriendjes en een sportbeurs weten me niet te boeien. En LaGuerta vond ik ook altijd sterk maar ze komt er hier ook wat bleekjes uit.

Het plot weet dit seizoen ook wel aardig te boeien, maar het is net niet bijzonder genoeg dat ik er een extreem hoog cijfer aan wil geven al zit de serie in de buurt.

Dikke kans dat er een extra seizoen komt, met Debra ook bij het korps. Ik zal dan zeker weer kijken.

3,5*

Dexter's Laboratory is toch wel een soort cultureel cartoon-erfgoed. Je moet eens tegen twintigers of begin dertigers ''omelette du fromage'' zeggen. Wedden dat dan het grootste deel ''Dexter!'' roept

Dit is denk ik wel de allerleukste Cartoon Network serie van eind jaren 90, begin jaren 00. Cow and Chicken, Johnny Bravo, Iam Weasel, Courage, The Powerpuff Girls etc, allemaal erg tof, maar bij Dexters Lab voel ik de meeste nostalgie. Nerdje Dexter, hyperactieve, irritante Dee Dee en zijn 2 gekke ouders, samen met een geheim lab en een hele fijne tekenstijl. De ideale cartoon. Het tempo ligt hoog, de grappen zijn vaak geslaagd en het is vrij verslavend om te kijken. Paar jaar terug nog eens seizoen 1 en 2 bekeken. De Monkey cartoons zijn overigens niet leuk, de Justice Friends soms. Had er van mij allemaal niet in hoeven te zitten, maar de afleveringen over Dexter en familie maken het goed. Het was grappig, ik herkende het grootste deel van de afleveringen en oneliners gewoon nog erg goed tijdens het kijken. Mijn Cartoon Network verslaving was destijds groot

4*

Meer afleveringen in dit tweede seizoen is een understatement. Ruim 100 stuks...

Heb dit seizoen een paar jaar terug nog gezien, wederom heel erg veel herkenbare afleveringen. Lekker over de top en heel vaak erg grappig. Zeer succesvolle formule.

4*

Dit seizoen heb ik de afgelopen week bekeken. Eigenlijk eindigde de serie al na seizoen 2 en de tv-film, maar uiteindelijk volgde er toch een derde en vierde seizoen, veelal zonder de originele crew. Je merkt het ook, want het niveau ligt een stuk lager, maar erger; de hele tekenstijl is anders geworden. Meer abstracter, minder details en met een soort raar zicht van bovenaf op alles. Ook een aantal andere stemmen. Niet mijn ding en daardoor heb ik seizoen 3 en 4 ook lang niet volledig gekeken (paar jaar terug wel s1 en 2 nog eens opgezet). Nu toch maar wel gedaan. Soms vermakelijk, maar meestal teleurstellend. Volgens mij zond Cartoon Network begin deze eeuw ook alleen maar seizoen 1 en 2 uit.

Meer dan een krappe voldoende zit er ook niet in.

3*

Het slotseizoen, wederom in de andere tekenstijl dan die van seizoen 1 en 2. Het is niet mijn ding, maar het went uiteindelijk wel. Maar wat misschien ''erger'' is, is dat de creativiteit van de afleveringen gewoon nooit meer op het niveau van de eerste 2 seizoenen komt. Veel verhalen zijn al eens in andere vorm gedaan in eerdere seizoenen. Nog best vermakelijk, maar de serie was ooit veel beter.

3*

Geinig thema, maar het zakt in niveau na een aflevering of twee wel flink weg met een hoop oninteressante subplotjes van iedereen op romantisch vlak. Daarvoor kijkt niemand naar deze serie lijkt me. Het is best leuk om zo'n verhaal over sekslijnen te zien, maar voor mijn gevoel hadden de makers halverwege geen idee meer wat ze nog konden vertellen en dus kwam er veel van die opvulling om maar zes afleveringen vol te krijgen. Ook het acteerwerk is geregeld bijzonder matig, alleen die donkere dame in de hoofdrol vond ik wel leuk (ik miste trouwens wel een soort conclusie aan het verhaal van haar band met haar ouders). Het beste aan deze serie is wel het 80's sfeertje, dat is bijzonder sterk neergezet met allerlei details en muziek. Daarmee krijgt de serie ook wel een voldoende van me, maar er had echt veel meer ingezeten.

3*

Docu over een sadist die op online video's katjes op gruwelijke wijze aan hun einde laat komen, waarna er een online community op duikt om hem te vinden. Althans, zo begint dit verhaal, maar al snel wordt dit een veel groter verhaal waarbij de dader nog meer afschuwelijke dingen heeft gedaan.

Vooral aflevering 1 is ijzersterk. Ik vond het erg boeiend om de computergeeks te volgen die elk detail uit hebben geplozen om meer informatie te vinden. Mijn bloed ging ook koken toen ik korte fragmentjes van de kattenmoorden zag. Zo enorm laf en wreed. Gelukkig toont de docu niet de naarste beelden, wat maar goed is ook. Ik kan niet naar zoiets kijken denk ik, terwijl ik toch echt wel het nodige voorbij heb zien komen online. Tegenwoordig vind je alles online en niet eens alleen op perverse sites, maar ook op redelijk gewone nieuwsmedia. Aflevering 2 stuurt aan op het vinden van de dader en aflevering 3 op de klopjacht. Die delen zijn ook echt goed, maar ze voelen wel meer aan als het vinden van een reguliere moordenaar, zoals er al veel docu's van zijn. Ik vond nou juist die computergeeks het meest interessant.

Prima docu.

3,5*

Erg leuke serie, maar wel met teveel afleveringen om van begin tot eind geweldig te blijven. En Emperor Pilaf was ook vaker irritant dan leuk. Wel leuk was om hier te zien hoe de groep elkaar leert kennen. Zitten toch leuke origin-story's bij. En ik geniet erg van de humor, die ook best vaak wel seksueel getint is met de perverse gedachten van Master Roshi of Goku die in al zijn onwetendheid seksuele dingen leert via bijvoorbeeld Bulma. Qua verhaal en actie mag dit niet in de schaduw staan van Dragon Ball Z, maar het is voldoende. Ik heb dit een aantal jaar terug eens voor de eerste keer volledig gekeken, dus ik herinner me nog best veel. Leuke serie, maar DB Z blijft de koning.

3,5*

Mooi dat seizoen 1 geaccepteerd is. De rest zal volgen

Ik noem mezelf een fan van de franchise. Alles gezien. Dragonball / Z / GT en nu bezig met Super. Ook alle films door de jaren heen bekeken. Ik hou van Dragon Ball. Van de humor. Van de opgebouwde spanning richting een groot gevecht. Van het visuele spektakel. Van de likabele personages waar je echt een band mee krijgt. Alleen GT was zwak, dat sloeg een hele andere weg in die me niet beviel. Maar gelukkig negeert deze Dragon Ball Super dat en is dit een direct vervolg op de leukste Dragon Ball, genaamd Z. Dat was de serie van mijn jeugd, dat keken alle jongens rond de eeuwwisseling. Het deed me dan ook goed dat er na tig jaar weer nieuw materiaal kwam. Ik heb lang gewacht, want ik wilde de Engelse stemmen horen, niet de Japanse.

Dit eerste seizoen is nog niet briljant. Het is vooral weer een prettige kennismaking met de grote groep Z-vechters. Het is ook de verlengde versie van de film Dragon Ball Z: Battle of Gods. Kortom, niet veel nieuws onder de zon. Iedereen krijgt zijn kans tegen Beerus, maar uiteindelijk is Goku weer nodig. Dat zie je aankomen, dat geeft niet. De afleveringen vlogen weer voorbij. Zeker de arrogante Vegeta die nog altijd niet kan accepteren dat hij niet langer de sterkste is blijft een geweldig personage. Op naar de rest.

3,5*

In dit tweede seizoen keert de onvermijdelijke Frieza weer terug, de grote en zo gevreesde bad guy uit Dragon Ball Z. Maar toegeven, hoe tof ik Frieza ook altijd vond en ook nog wel vind, hij is nu zo vaak teruggekeerd in Dragon Ball Z, GT, diverse films en nu in Super, dat de impact verloren gaat. Toch jammer, ik weet bijvoorbeeld nog hoe bijzonder ik zijn terugkeer in Dragon Ball Z vond nadat hij leek te sterven op Namek. Maar goed, hij is er weer na een lange periode in zijn persoonlijke hel gezeten te hebben, wat bestaat uit vastgeketend te hebben gezeten terwijl blije diertjes muziek maakten. Zijn terugkeer lijkt even dreigend, maar zodra Goku en Vegeta er weer zijn is het redelijk snel weer gedaan. Het was ieder geval vermakelijk, met de nodige verwijzingen naar Dragon Ball Z. Wel een smet, wat hebben ze toch met Gohan gedaan? Zo'n baas als kind in Dragon Ball Z, zo'n enorm nutteloze en nietszeggende kneus in alles wat daarna kwam. Wel gelachen trouwens om het slot, als Frieza opnieuw bij die zingende dieren terecht komt

3,5*

Na twee leuke seizoenen kakt Dragon Ball Super hier plots hard in. Weer een groot vechttoernooi, wat ik in de eerdere series uit de franchise al zo vaak heb gezien. De tegenstanders zijn saai, de spanning ontbreekt omdat het allemaal nogal voorspelbaar verloopt en de setting is bijzonder saai. Zo richting het einde is het allemaal wel wat beter kijkbaar en de paar afsluitende afleveringen zijn zelfs wel geestig. Ik hou altijd wel van die opvulafleveringen in de serie. Dragon Ball Z deed dat ook al leuk, zoals met de autorijlessen van Goku en Piccolo. Hier mogen ze achter baby Pan aan.

Kleine voldoende voor dit derde gedeelte. Meer niet. Gelukkig lijkt het volgende gedeelte interessanter te worden.

3*