Meningen

Ik heb me hier ook maar eens aan gewaagd als iemand die niets met basketbal heeft. Geen hekel aan, maar ik volg het gewoon niet. Gelukkig ben ik wel een sportliefhebber, dus helemaal onbekend ben ik er ook heus niet mee en de combinatie Michael Jordan en de Chicago Bulls was me echt niet onbekend. Een succesvolle periode, maar ik had deze docu wel nodig om te zien wat hij er heeft bereikt.

Sportdocu's kunnen erg mooi zijn, omdat je meestal een ''a hero will rise'' verhaal ziet waarbij emoties nadrukkelijk aanwezig zijn. De interesse was er dus zeker in The Last Dance. Na een aflevering of drie kreeg ik alleen het gevoel dat dit allemaal erg oppervlakkig bleef. Jordan was een groot talent, kon goed basketballen en werd een icoon bij de Bulls. Tot zover niks bijzonders en ik vroeg me ook af waarom deze serie nou zo hoog scoort. Dat werd me eigenlijk vooral duidelijk bij de tweede helft van de serie, als ze plots veel meer de diepte in gaan en ook randzaken erbij pakken. Denk aan de moord op de vader van Michael Jordan, zijn comeback bij de Bulls, zijn gewonnen NBA kampioenschap op vaderdag, waar hij helemaal instort in de kleedkamer. Dat laatste was echt kippenvel zeg, wow.

Maar er komen ook geinige anekdotes voorbij, zoals dat hij vergiftigd is door het eten van pizza, vermoedelijk door fans van zijn tegenstander. Of Jordan zijn honkbal-uitstapje na zijn vertrek bij de Bulls en voor zijn comeback daar. Plots is dit enorm vermakelijk om te volgen, zeker rondom zijn terugkeer en de massale hysterie die uitbrak. Jerry Seinfeld die even komt buurten in de kleedkamer, dat soort dingen. Michael Jordan is natuurlijk ook een imposante persoonlijkheid en dat komt ook wel goed naar voren. Niet altijd is hij even vriendelijk, niet altijd blijft hij correct. Maar wat een gigantische winnaar was hij, niet normaal. Echt een van de grootste sportmannen aller tijden. En ondanks zijn soms horkerige gedrag was hij echt wel een goed mens. De band met zijn ouders is hecht, net als die met zijn bewaking.

Buiten Jordan zijn verhaal zijn de wedstrijdbeelden ook erg tof om te zien. Prachtig gefilmd en bewerkt. Idem met de muziek erbij, het werkt goed. Basketbal is natuurlijk wel een typische Amerikaanse sport waar elke 3 seconden een punt valt, niet echt mijn ding, maar het is natuurlijk wel erg spannend en het is bijna niet te geloven dat Jordan het winnende punt in de slotseconden van zijn laatste Bulls wedstrijd maakt. En zo krijg je dat ook als kijker te zien. Wel had dit van mij iets korter gemogen. Een aflevering of 7, 8 was wel genoeg geweest. En een tikje vreemd dat Jordan zijn tweede rentree bij de Washington Wizards gewoon genegeerd word. Had daar dan ook even een kwartiertje zendtijd aan gegeven zou je zeggen.

4*

Tijd voor de review.

Had ik de game niet gespeeld, dan had ik de serie echt een absoluut topcijfer gegeven, want het is een hele waardige game-variant geworden dat er echt zeer mooi geproduceerd uit ziet met ook een prima cast, waarbij ik Pedro Pascal als Joel veruit de beste vind. Aan Ellie moest ik echt wennen, maar ze heeft het ook zeker niet verkeerd gedaan.

Maar ik heb de game dus wel gespeeld en dan valt gewoon op dat dat gewoon veel beter in elkaar zat qua dreiging, sfeer en ook gewoon de verhaallijn. Dat is niet zo gek, dat verhaal duurde een uur of 16 en de serie in minuten zo ongeveer de helft, dus het is hier allemaal flink versneld en jammer genoeg ook versimpeld. Er is nauwelijks dreiging van de pandemie, behalve dat de wereld naar de kloten is. Waar zijn die smerige monsters? Waarom zou je Ellie willen transporteren als iedereen toch gewoon zijn leven kan leiden? De wereld voelt leeg en weinig dreigend en dat vind ik echt een gemiste kans. Dit had geen actieserie hoeven te worden, maar het alternatief vind ik karig.

Los van dat volgen ze wel behoorlijk het verhaal van de game en komt praktisch alles voorbij, zij het soms aangepast en ingekort. Niet altijd nodig, maar die vrijheid heb je als makers. Het zorgt er alleen wel voor dat bepaalde emotionele momenten hier gewoon wat minder goed binnenkomen bij mij als kijker. Toch heb ik wel genoten, daarvoor is dit verhaal te mooi en is de band tussen Joel en Ellie ook hier gewoon ontroerend. Ik zou een 3,5* geven als ik dit puur zou beoordelen als game-verfilming, maar geef een halfje erbij omdat het buitengewoon fraai is gemaakt en ik het sowieso geweldig vind dat ze dit hebben durven te verfilmen. Het kijkt enorm fijn weg. Kom maar op met meer seizoenen.

4*

Seizoen 2 review:

Erg naar uitgekeken, begon heel sterk maar als ik eerlijk ben is het wel met de aflevering minder geworden na de fantastische tweede aflevering. Die was echt heel sterk, maar daarna moest het weer een intiemer verhaal worden en dan valt er wel wat op aan te merken. Sowieso is het natuurlijk ruk dat Joel dood is gegaan, want de interactie tussen hem en Ellie maakte de game / seizoen 1 zo sterk. Zonder Pedro Pascal valt er toch wel veel weg want het duo Dina en Ellie is gewoon veel minder goed. Dan valt pas op dat Bella Ramsey gewoon een middelmatige actrice is die vooral slecht is in de emotionele stukken (behalve als ze Take on me zingt, dat blijft mooi). Ze is vooral chronisch boos en ontevreden en daardoor niet sympathiek. Haar gameversie vond ik veel fijner, die kreeg ook veel meer achtergrond mee waardoor haar agressie een beetje te begrijpen viel. Ook opvallend is dat seizoen 2 al meteen Abby introduceert en je weet ook al vrij snel wat haar is overkomen, dat maakt het ook allemaal minder boeiend want de haat die je als gamer tegen haar had omdat je dit niet wist kun je hier niet hebben omdat haar wraak best legitiem is. Ik kijk nu zelfs meer uit naar Abby's verhaal in de serie dan naar meer afleveringen met deze Ellie.

Verder heeft dit seizoen veel zaken uit de game anders aangepakt en ergens is het te snappen, want games en serie zijn niet hetzelfde medium, maar ik vind het schrijfwerk in de serie gewoon echt zwakker. Veel minder pakkend. En dat heb ik ook met het tempo. De eerste afleveringen waren enorm traag, volgens mij zitten ze vier afleveringen in Jackson dat in de game alleen een korte proloog was. Maar in Seattle gaat het tempo plots weer zo hoog dat het voelt of ze door het verhaal aan het sprinten zijn. Maar ik klink nu negatief, maar het seizoen kijkt gelukkig wel weer goed weg en ziet er geregeld schitterend uit. Blijft tof of de bekende plekken nu hier voorbij te zien komen. En er zit ook meer actie in, wat hard nodig was want in seizoen 1 voelde de wereld redelijk leeg en ongevaarlijk. Dat hebben ze hier wel aardig verbeterd. Ondanks dat het seizoen een tikje teleurstelde blijft het wel een kwaliteitsserie en kijk ik nog steeds uit naar seizoen 3. Daar gaat nog een hoop gebeuren gelukkig.

3,5*

Halverwege het seizoen gokte ik dat ik 1* of 1,5* uit zou delen, zo vreselijk saai, niet spannend en flauw was dit. Maar neuroot als ik ben kijk ik series wel af en tot mijn vreugde werd het zelfs nog onderhoudend. Maar dat is wel het maximale compliment dat ik uit wil delen, want dit blijft gewoon matig. Hebben mensen vroeger als kind wel eens Kippenvel-boeken gelezen? Van die verhalen voor elke leeftijd waar het maximaal een beetje spannend wordt met wat monsters of spokerij en waar iedereen na afloop zonder nachtmerries weer kon gaan slapen? Nou ja, Locke & Key is dus van dat niveau. Als dit horror is, dan is pakweg Ghostbusters dat ook. Niet dus. Slechts de laatste afleveringen brachten wel wat leuks mee, waarbij ik de finale zelfs wel leuk vond. Verder is het gewoon matig geschreven, zit er een middelmatige cast in en ontbreken memorabele momenten. Ik vraag me sterk af of ik over een tijdje nog aan het tweede seizoen wil gaan beginnen.

Een hele kleine 2,5*

Als je zoals ik The-Files kijkt en de chronologische volgorde aan blijft houden, dan zit er tussen seizoen 8 en 9 deze Lone Gunmen spin-off in, waarin we de groep geeks volgen die we in The X-Files al regelmatig hulp zagen bieden aan Mulder en Scully. Heel veel verwijzingen naar de serie zijn er niet, op de cameo's van Skinner en Mulder na dan. Meest bijzondere aflevering is natuurlijk wel die van de aanslagen op het World Trade Center, uitgezonden op de Amerikaanse televisie een paar maanden voordat dit helaas nog werkelijkheid werd ook. Echt bizar.

Als spin-off vind ik de serie helaas niet geslaagd. De hoofdrolspelers waren amusant als bijrolletjes in The X-Files, maar ze hebben niet het charisma om een eigen serie te dragen. Tevens vind ik de afleveringen ook niet zo heel goed geschreven. De sfeer is wat luchtiger vergeleken met The X-Files, maar daardoor ontbreekt de spanning en het gevoel dat ik heel graag de volgende aflevering wil zien behoorlijk. Maar goed dat dit bij 1 seizoen is gebleven, zie ze liever als gimmick. Had liever dan eens Skinner of de Smoking Man een spin-off zien krijgen.

2,5*

De grootste tegenvaller van dit seriejaar is met afstand The Lord of the Rings. Ik ben een enorme fan van De Trilogie (met hoofdletters, het is briljant!) en dus waren de verwachtingen gigantisch groot bij deze reeks gezien de erfenis van Tolkien en de films waar je verwacht dat men met veel respect mee om gaat. Plus, er is een bizar hoog budget ingepompt om er vijf seizoenen van te maken.

Maar dit is gewoon doodsaai en totaal niet boeiend geworden. Ik hou echt wel van verhalende series met de focus op karakterverdieping en plot (wat denken we van het fantastische Better Call Saul!), maar ook dat steekt hier gewoon niet goed in elkaar. Geen personage is memorabel, sympathiek of leuk om te volgen en dat alles gebeurt ook nog eens in een vreselijk traag tempo zonder enige spanningsboog of met een groot doel. Het zijn een hoop losse verhalen die vermoedelijk als inleiding dienen voor de komende jaren, maar ze zijn vergeten dat je tegen die tijd ook nog kijkers moet hebben. Om eerlijk te zijn, ik ga nog eens goed nadenken of ik verder ga kijken want eigenlijk is er niks dat mij nog trekt voor een tweede seizoen. Ja, de serie is visueel en qua muziek best goed, maar mag het met zo'n budget? En dan nog zijn de omgevingen vrij saai als ik eerlijk ben.

Lord of the Rings staat bij mij voor het goede tegen het ultieme kwaad, maar met alle nuancering en verdieping vergeet deze reeks dat. Waar zijn de epische veldslagen? Waar is de angst voor het kwaad? Het is er niet. Alleen aflevering 6 was wel sterk, omdat dat nog de meeste connectie met De Trilogie had. En dan hoop je even alsnog op spetterende slotafleveringen, maar toen zakte het weer helemaal in en heb ik gewoon acht onbevredigende kijkuren gehad. Eigenlijk zonde van de tijd zelfs. Dit is geen troep, maar je moet wel een extreme fan van de wereld van Tolkien zijn en echt alle details willen absorberen wil dit nou jou als kijker raken. En dan heb ik nog niks gezegd over de opgedrongen inclusieve cast. Dat stoorde me niet zo, al is het natuurlijk wel weer typisch dat het nodig was. Nee, het is middelmatig. Ben eigenlijk blij dat we er weer een jaartje of twee vanaf zijn. Misschien moeten ze De Trilogie en ook Games of Thrones eens bekijken om te leren wat fantasy nou wel boeiend kan maken.

2,5*

Tsja, met pijn en moeite het seizoen bekeken.

Het is beter, interessanter en met meer tempo in vergelijking met het vorig seizoen, maar nog steeds boeit het me gewoon nauwelijks. Het kijkt wel beter weg, omgevingen zijn mooier en de actie is er wat meer, maar nog steeds is dit geen eerbetoon aan Tolkien en Lord of the Rings. Ik mis het gewoon dat ik naar iets episch zit te kijken. Lees maar liever de boeken of bekijk de Peter Jackson films nog eens.

3*

Waanzinnige serie, sinds het prille begin (nouja, ik ging het volgen toen seizoen 2 in Amerika liep) al een enorme favoriet van me, zie ook mijn nickname op deze site . Lost seizoen 1 heeft alles. Een zeer intrigerend verhaal, ontzettend boeiende personages die zo verschillend zijn en allemaal met een sterk achtergrondverhaal (neem de verhalen van de buitenstaanders Sun en Jin of die van de vreemde Locke) en vooral spanning. Wat is het voor een eiland? Je krijgt een aantal vreemde zaken zoals een poolbeer en een rookmonster te zien, maar alles blijft nog heerlijk mysterieus. Het slot rondom het geheime luik in de jungle was erg spannend en was een briljante cliffhanger. Het verlangen naar ''nóg een aflevering voor ik ga slapen'' kijken heb ik zelden meer gehad als toen ik Lost de eerste keer keek. Perfectie.

4,5*

Samen met seizoen 1 met afstand het beste wat Lost te bieden heeft. Het verlangen om na de zinderende cliffhanger verder te kijken was enorm en alles in ''the hatch'' was minstens zo intrigerend. De verhalen rondom ''The Others'' vond ik erg tof, zeker omdat alles zo lang nog geheimzinnig bleef. De cast is ondertussen groter geworden met overlevenden van het achterste deel van het vliegtuig. Niet iedereen is even boeiend, maar met Mr Eko kwam er wel een interessant figuur bij. Ik stoorde me wel enorm aan Charlie, die wel erg irritant werd, maar verder is seizoen 2 opnieuw waanzinnig van begin tot eind. Zo'n hoog niveau hebben tv series maar zelden nog gehaald.

4,5*

Dit seizoen had van mij wel korter gemogen, want de eerste afleveringen met de gevangenschap van enkele hoofdrolspelers waren tergend saai. Wel introduceerde de serie ons daarmee Ben en Juliet, 2 erg boeiende nieuwe hoofdrolspelers. Dharma en The Others werden meer uitgediept, maar des te meer we leerden, des te verder dreef de serie wel af van wat seizoen 1 en 2 zo goed maakte. Toch is seizoen 3 erg sterk, mede ook door fantastisch acteerwerk van de nieuwkomers, maar ook personages als Kate en Sawyer trokken het niveau enorm omhoog. Het slot met de opoffering van Charlie was erg emotioneel en mooi. Werd hij toch nog een beetje nuttig. En er was natuurlijk de flashforward scene, waar ik echt flabbergasted over was. Maanden wachten op een antwoord...

4*

Rommeliger seizoen, dankzij een Hollywoodstaking van scriptschrijvers, waardoor dit een vrij kort seizoen is, maar nog meer door het rommelige script. De flashforwards zijn erg boeiend (de scene waarin we zien dat Jin dood is, ik krijg er weer kippenvel van. En ook Locke zijn toekomstige dood was subliem.) en geven de serie nieuwe impulsen, maar op het eiland wordt alles te wazig. Een eiland dat verdwijnt of het verhaal van Charles Whidmore met zijn bizarre acties....Lost slaat door op een verkeerde manier. Het is dat de cast nog altijd voortreffelijk speelt en de makers nog altijd weten hoe ze spanning op kunnen bouwen, maar inhoudelijk sloegen ze de plank met seizoen 4 wel mis. Absoluut niet van eerder niveau, maar nog altijd vermakelijk en interessant genoeg.

3,5*

Absoluut het zwakste seizoen, met belachelijke verhaallijnen over het verleden, heden en toekomst van het eiland. De originele cast lijkt dit seizoen wel een bijrol te spelen en de jaren 70 setting van Dharma wist me niet erg te boeien. Te langdradig. Ook nauwelijks shockmomenten, op het slot met Juliet na.

Magere 3*

Hoe eindig je een serie dat zo extreem wazig is dat de makers volgens mij ook geen idee meer hadden waar dit heen moest gaan? Nou, nog best aardig. Het eerste deel van seizoen 6 is redelijk, maar niet hoogstaand. Richting het einde merk je wel dat er echt naar een waardige finale toe wordt gewerkt en ondanks dat de Lost finale veel haters heeft vond ik het uitstekend. We hebben dus 6 seizoenen door de ogen van een dode Jack gezien en we zien hoe het eiland nu door Ben en Hurley zal worden gerund. Ook de flash-sideways met alternatieve verhaallijnen zonder inmenging van het eiland vond ik enorm goed gevonden.

Het leverde ook nog een aantal cameo's van oude castleden op, zoiets scoort bij mij altijd puntjes. Misschien had Lost al na een seizoen of 4 beter kunnen eindigen, maar aan de andere kant was de serie zó populair dat ik snap dat het verlengd werd. De 6 seizoenen waren zeer de moeite, ondanks dat de makers helemaal door zijn geslagen met hun mysteries waar op veel vragen ook nooit antwoorden kwamen. Maar ik heb wel 6 seizoenen een Lost-vibe gehad, vooral door de geweldige cast. En het eiland was natuurlijk een heerlijke setting. Voor mij eindigt het waardig genoeg om het als 1 groot prachtig geheel te ervaren. Ik heb de serie al 2x geheel gezien en er komen in de toekomst zeker nieuwe kijkbeurten.

3,5*

Love is best sterk, maar het is bij vlagen zo ongemakkelijk om naar te kijken zeg. Ik kan er niet goed tegen, van die awkward situaties waarbij je plaatsvervangende schaamte krijgt zonder dat het een grappige situatie is zoals in series als The Office. En Love zit vol met ongemakkelijkheid. De liedjes van films die Gus met zijn groepje zingt, het mislukte feestje, het bezoekje van Mickey aan zijn werk en noem nog een hoop van die momenten op, pfff. De serie voelt als het tegenovergestelde van een klassieke romkom-serie en dat is dan weer weer goed gedaan.

Maar het is ook wel weer een serie met de nodige charme. Er hangt een weird sfeertje en het kijkt wel lekker weg. De chemie tussen Gus en Mickey is ongemakkelijk, maar dat maakt het ook wel weer vermakelijk. En Gillian Jacobs, wat een mooie sexy vrouw zeg. Ben al fan van haar sinds Community. Die is niet haar beste serie qua personage, maar ze krijgt hier wel de kans om te pieken qua acteerwerkwerk met haar hysterische en bij vlagen best onsympathieke personage die ze speelt. Paul Rust is ook wel goed als de goedzak Gus, al vind ik het vrij ongeloofwaardig dat er allemaal mooie vrouwen op zo'n nerd wachten.

Ik was eigenlijk na een paar afleveringen van plan te stoppen, maar ik ga gewoon de resterende seizoenen afkijken.

3,5*

Ik ben nu ook klaar met dit tweede seizoen, dat weer schommelt tegen hele awkward ongemakkelijke momenten en oprechte momenten tussen Gus en Mickey die maar om en lang elkaar blijven draaien. Je merkt wel dat er kwaliteit in de serie zit, met oprecht sterk acteerwerk, mooie locaties en goed geschreven plots, maar beide hoofdrolspelers staan wel zover van me af dat ik er ook nooit echt een band mee kreeg. Ze ervaren veel van dezelfde dingen, maar ze zijn niet bepaald een Ross & Rachel zeg maar. Beiden hebben gelukkig wel enige zelfreflectie na een tijdje dat ze ook dingen durven te veranderen aan hun houding en gedachten.

Ik denk dat ik aflevering 8 Marty Dobbs het beste vond, met een bezoekje van de vader van Michey wiens band met haar pa heel slecht is. Het was ongemakkelijk en een tikje pijnlijk, maar wel heel oprecht. En dan zie je ook hoe erg de karakters van Mickey en Gus botsen. Die laatste wil dingen bespreken en oplossen en zij wil het vooral snel voorbij laten gaan, waarna beiden met ruzie eindigen. Ook zijn de afleveringen waarin Bertie en Randy erbij zijn leuk, ik vind dat twee vermakelijke bijrollen van een relatie die ook vrij ongelijk is, maar dan op andere vlakken zoals geld en ambities. Nu de komende tijd nog seizoen 3 afkijken en dan is het weer gedaan, wat wel goed is want je moet dit niet te lang rekken om het interessant te houden.

3,5*

De serie is een seizoen te lang doorgegaan, zonder dat het slecht is ofzo, maar het voegt niks meer toe. Seizoen 1 ging om elkaar vinden als geliefden, seizoen 2 was het onderhouden van die relatie en seizoen 3, tsja. Om het opnieuw blijven proberen? Ik weet het niet. Het boeide me allemaal een stuk minder. De leukste verhalen lagen ook buiten Gus en Mickey. Ik vond het plot van Bertie die natuurlijk veel beter verdient dan Randy wel goed, met Chris als haar nieuwe liefde. Maar ze hebben er 12 afleveringen voor en raffelen dit allemaal wel af in de slotaflevering door Randy vrij lomp opzij te zetten. Vond ik niet zo mooi uitgevoerd. En ook Gus begon me geregeld te irriteren met zijn weirde gedrag. Het is best een ongemakkelijke serie om te kijken, maar die afleveringen bij de familie van Gus waren wel too much op dat vlak. Alles bij elkaar eindigt dit seizoen en daarmee de serie rommelig en weinig bevredigend. Niet slecht, maar verre van het niveau van seizoen 1 en 2. Al moet ik wel zeggen dat Gillian Jacobs echt sterk acteert, naast een hele mooie vrouw ook oprecht een overtuigende actrice, zeker als ze emoties moet tonen.

3*

Love, Death & Robots is op bijna geen enkel vlak origineel te noemen, maar wat is dit vreselijk lekker om te bekijken zeg. De 18 video's zijn van wisselend niveau; van werkelijk briljant (Suits, Sucker of Souls, Helping Hand, Lucky 13, Alternate Histories, The Secret War vond ik echt waanzinnig fijn) tot gemiddeld of zelfs matig. Een video als Yoghurt of Ice Age deed me weer niks. De kortste video's zijn ook meestal wel de minste vertoningen. Maar wat al die video's toch echt de moeite van het kijken waard maakt is dat dit heerlijk compromisloos volwassen is. Met de stijl, de gore, de seks, het brute geweld. Echt genieten dat dit op Netflix staat.

Leuk dat regisseurs hier de kans krijgen om hun eigen ideeën en stijl te tonen via een medium waar je echt veel mensen mee zal bereiken. Maar ook zit er nog genoeg zwarte humor in, zoals de aflevering waarin Hitler op diverse manieren eraan gaat. De afwisseling in verhaallijnen is gelukkig erg groot, waardoor dit zelden saai weet te worden. Jammer dat het er weer op zit, hopelijk volgt er nog eens een nieuw seizoen.

Ik heb wat twijfels over mijn cijfer, maar dit maakt genoeg indruk om het af te ronden naar 4,5*

Erg naar uitgekeken, maar best een teleurstelling. Erg gedurfd zijn de slechts 8 afleveringen niet en het brute geweld en de gore uit seizoen 1 ontbreekt ook wel vaak. Visueel blijft dit tweede seizoen wel sterk. Slecht is het niet, maar ik mis een beetje lef. Het slot van The Tall Grass bijvoorbeeld, met een redding op het nippertje van de monsters. Had ik leuker gevonden als het wel fout af was gelopen. Toch zit er nog wel genoeg vermaak in, maar na een kleine anderhalf uur zit dit er alweer op en vraag je je af of dit het lange wachten waard was. Voor mij niet.

Automated Customer Service 4/5
Ice 2/5
Pop Squad 3/5
Snow in the desert 3,5/5
The Tall Grass 3,5/5
All Through the House 2,5/5
Life Hutch 3/5
The Drowned Giant 3,5/5

Mijn score is geen gemiddelde, maar een weergave van mijn gevoel.

3*

Wat een geweldige comeback van Love, Death + Robots na een erg teleurstellend tweede seizoen dat nooit lekker bruut, goor en intens werd zoals het eerste seizoen dat wel was. Maar dit derde seizoen is minstens zo sterk als het eerste seizoen, misschien zelfs nog wel een tikje beter. Ik heb er zo van genoten en in een dagje alles gekeken. Het format blijft ook gewoon erg fijn, met korte afleveringen die bijzonder snel to the point komen en extreem geweld met prachtige visuele werelden mixen. Het is de ene keer origineler dan de andere maar wat kijkt dit goed weg. Van diverse filmpjes zou ik graag een hele film willen zien, al haalt dat misschien wel wat van de klasse weg. We zullen het nooit weten.

Ik vond alleen aflevering 2 langdradig en saai, de rest was echt heerlijk met als hoogtepunten de geweldige korte animatie van een zombieplaag die de wereld overspoelt en een boer die gewapende ratten uit zijn schuur wil halen door een verdelger met aparte methoden in te zetten. Maar ook het special forces team dat aangevallen word door duizenden moordende beestjes was lekker. De reeks draait trouwens niet altijd om geweld, want aflevering 1 was juist heel rustig, maar daardoor ook uitermate tof met een terugblik op de uitroeiing van de mensheid.

1. Three Robots: Exit Strategies 4*

2. Bad Travelling 2*

3. The Very Pulse of the Machine 3*

4. Night of the Mini Dead 5*

5. Kill Team Kill 4*

6. Swarm 3,5*

7. Mason’s Rats 4,5*

8. In Vaulted Halls Entombed 4,5*

9. Jibaro 3*

4,5*

(dit cijfer is overigens geen gemiddelde van alle afleveringen, maar hoe ik dit seizoen heb ervaren)

Dit blijft een leuke serie, maar door de willekeur aan stijl en inhoud is het wel elke aflevering weer afwachten hoe leuk ze zijn. Ook dit seizoen is het weer wisselvallig, van een totaal oninteressante eerste aflevering tot aan een ijzersterke zevende, The Screaming of the Tyrannosaur. Bijna fotorealistisch.

The Other Large Thing, How Zeke Got Religion en For He Can Creep wisten me ook wel te boeien. De afleveringen zijn weer fraai geanimeerd maar inhoudelijk gewoon niet allemaal even boeiend of worden te abrupt afgebroken. Bij een aantal zou je wel een versie van een half uur willen.

3,5*

Zo, vanavond de laatste aflevering van dit seizoen bekeken. Een serie die ik een paar weken heb genegeerd, want ik heb weinig of niks met tv van eigen bodem, maar door de uitzinnige hype toch maar eens mee begonnen en me er kostelijk mee heb vermaakt. Het wereldje in en rondom een basisschool wordt lekker bespot en ondanks dat de karakters natuurlijk karikaturen zijn vond ik dat wel heel lollig gedaan. Jennifer Hoffman speelt de hoofdrol, wat ze prima doet en ze is ook een leuke dame om te zien, maar de echte uitblinkers zijn juf Ank en directeur Anton. Die eerste is natuurlijk wel erg goed door haar botheid en politiek niet correcte quotes inclusief het bekende liedje, maar Anton had ook wel regelmatig heerlijke oneliners en gekke acties. Wat De Luizenmoeder ook goed doet is bepaalde problemen actualiseren, zoals de Sinterklaas issues die er tegenwoordig zijn. Of ouders die veel te veel eisen van hun kinderen, die helemaal niet dat niveau hebben. Of ouders die zich heel druk om zaken maken waar kinderen totaal geen verhaal van maken. Er zijn genoeg voorbeelden, elke aflevering heeft wel een geslaagd thema. En er is ook genoeg ruimte voor een nieuw seizoen, die er ook gaat komen. Ben benieuwd.

3,5*

Beetje een vreemde finale, nogal beladen en ook met een gigantisch open einde. Er zal heus nog wel een derde seizoen of desnoods een film volgen. Lijkt me prima, want ik vind de serie nog steeds leuk genoeg. Het middenstuk van seizoen 2 kende een paar zwakke afleveringen, maar overal het algemeen heb ik wel weer genoeg gelachen. Wel zijn de personages dit seizoen wat meer karikaturen geworden, nog meer dan in het eerste seizoen.

Maar dit seizoen heeft wel weer genoeg originele vondsten, zoals de Ramadamadoendan en uiteraard de snif, snif kinder-hiv (werkelijk briljante aflevering, dé allerleukste van dit seizoen) waardoor er weer genoeg over de serie kon worden gepraat. Maar ik vind de laatste 2 aflevering wel wat beladen (overigens waren dit geen slechte verhaallijnen hoor), wat iets minder goed bij de serie past en erger, de verhaallijnen zijn niet echt bevredigend afgesloten. Het verhaal rondom Volkert en het vermeende misbruik, de verliefdheid van Hannah naar Volkert, de crush van Nancy op Anton, het aangekondigde vertrek van Anton en Ank bij de basisschool, Volkert die Hannah in het fietsenhok benadert in de slotseconden...op deze manier maken de makers zich er wel een beetje te makkelijk vanaf. Uiteindelijk geef ik hetzelfde cijfer Dankzij Anton, Ank en de rest waren de afgelopen zondagavonden toch heel vermakelijk.

3,5*