Meningen

Even dacht ik dat dit veel beter zou zijn dan de Boba Fett serie, maar dat is tegengevallen. Deze serie heeft wel betere personages, maar net zulk middelmatig schrijfwerk. Blijft over dat scènes met Darth Vader wel tof waren, maar zeker niet zo episch als in de films. McGregor en Christensen geven dit nog wel wat glans, maar meer dan wel voldoende is het niet. Disney moet op gaan passen dat ze van Star Wars geen middelmatige franchise maken. Die naam stond altijd voor kwaliteit, maar het is de jaren wel heel wisselend in niveau.

3*

Ik ben momenteel eens bezig met de crème de la crème van de Britse tv-humor opnieuw te kijken. Recent Fawlty Towers gezien, nu na een jaartje of 10 de nieuwe kennismaking met The Office UK. Dat de serie geniaal in elkaar steekt had ik destijds al gemerkt, maar de schaamteloze opmerkingen, mislukte grappen en totaal onzinnige dialogen van David Brent blijven tijdloos en absoluut ook nu nog vreselijk pijnlijk, gênant en soms ook wel grappig. Eigenlijk kijk je elke aflevering met gekrulde tenen en is het vaak erg ongemakkelijk, maar wat is Ricky Gervais een briljant acteur. Wat hierboven al is gemeld, zijn onzekerheid maskeert hij op een hele doorzichtige wijze voor zijn medewerkers, die er uiteraard makkelijk doorheen prikken.

De mockumentary stijl werkt hier erg goed (Is The Office UK hier trouwens de uitvinder van?) en maakt het allemaal nog wat completer. Hoogtepunten van dit seizoen zijn er talrijk, van David zijn sollicitaties tot zijn speurtocht naar de naaktfoto print tot zijn bemoeienissen met een training en ga maar door. Allemaal zo geweldig gedaan. Overigens zijn Gareth als kruiperige, wereldvreemde assistent en de sympathieke Tim en Dawn ook interessant genoeg. De rest van het kantoorpersoneel is toch vooral achtergrondvulling, in tegenstelling tot de Amerikaanse versie waar een grotere groep werd uitgewerkt. Hier ligt de focus op een paar mensen en dat werkt best goed.

4,5*

Ik ben een groot fan van The Office UK, dat bol staat van de scherpe humor, maar ook met een soms best sympathiek verhaal rondom een groep kantoormedewerkers. Ricky Gervais vertolkte op legendarische wijze de rol van de afschuwelijke baas David Brent, een personage waarbij ik meerdere malen per aflevering wel weg wilde kijken uit pure schaamte. Het was hilarisch, het was briljant geschreven.

En toen kwam er de Amerikaanse versie die ik ook jarenlang trouw heb gevolgd. Het werd redelijk kut in de laatste seizoenen, maar zeker de eerste jaren haalde dit ook een bijzonder hoog niveau. Ik ben recent maar eens begonnen met het opnieuw bekijken van deze serie en dat geeft toch wel weer een goed gevoel, want ook al is de Engelse versie beter geschreven en net wat gênanter, dit mag er ook wel wezen.

Dat is voor een heel groot deel te danken aan hoofdrolspeler Steve Carell als baas Michael Scott, die misschien net niet dat niveau van David Brent aan weet te tikken, maar het scheelt ook niet heel veel. Ook zijn dialogen en acties zijn bijzonder schaamteloos, pijnlijk en betreurenswaardig, precies zoals je dat als kijker graag ziet. Met seizoen 1 zit deze serie nog lang nog op volle toeren, maar niettemin zitten er genoeg van zulke scènes in. De verjaardagskaart voor Meredith, het potje basketbal tegen de magazijncollega's, de diversiteitsdag. Ouch. Maar Carell hoeft de serie niet alleen te dragen, want je leert al snel vele andere collega's kennen. En hier zie ik wel verschil met de Engelse versie. Daar lag de nadruk op David, assistent Gareth, Tim en Dawn. De rest van de medewerkers hadden echt een bijrolletje voor de opvulling. Hier ligt de focus ook wel op dezelfde personages, die hier dan Michael, Dwight, Jim en Pam heten, maar de rest van de collega's krijgen ook meer dan voldoende momenten om de focus op zichzelf te leggen.

Onder andere Stanley, Kevin, Oscar en Ryan doen al leuk mee. Maar toegeven, de focus ligt wel meestal op de vier genoemde namen. Dwight is bijzonder geestig als kontenkruiper. Hij is minder schaamteloos dan Gareth in de Engelse versie, maar Dwight is dan wel weer grappiger. En de Jim en Pam flirts zijn ook in seizoen 1 al geslaagd. Als je de serie hebt gezien weet je het vervolg, maar hier zijn ze al best schattig samen. Echt zo'n setje waarbij je al meteen hoopt dat het wat gaat worden. Jenna Fischer is dan ook een mooie vrouw met een hele lieve uitstraling. En ze zijn erg leuk in hun strijd om Dwight te pesten.

Kortom, seizoen 1 is leuk. Misschien is Amerikaanse humor wat directer en minder fijnzinnig dan Britse humor, maar The Office UK en US kunnen heel goed naast elkaar door het leven. Beiden draag ik een warm hart toe. En ik verheug me er dus op om de komende tijd de resterende seizoenen ook opnieuw te bekijken.

4*

Geniaal tweede seizoen dat seizoen 1 nog eens overtreft. De nieuwe castleden zijn echt ideaal om vreselijk pijnlijke scenes met David Brent op te wekken. De nieuwe, wel populaire en betere baas, de gehandicapte medewerkster in de rolstoel, de donkere medewerker. Het werkt gewoon. David Brent is nog steeds zo lomp, bot, narcistisch, zelfverheerlijkend, maar vooral zeer onzeker. Verder is de serie ook inhoudelijk nog best pakkend. Het verhaal van Dawn en Tim is gewoon puur en mooi. De jaloerse blikken van Dawn als ze Tim met de nieuwe medewerkster ziet flirten. De heerlijk ongemakkelijke, maar pure ''kiss for a pound'' van Dawn bij Tim. Mooi. En uiteraard hebben we nog altijd Gareth, zo lekker direct. Zijn schaamteloos directe opmerkingen tegen de vriendin van Tim, haha. The Office seizoen 2 is komedie-goud. Absoluut fantastisch en het verdiend de volle score.

5*

Seizoen 1 was al erg leuk, maar moest nog een beetje op gang komen in mijn ogen. Dat wordt hier wel overduidelijk gedaan, want dit is gewoon ontzettend leuk van begin tot het einde. Steve Carell is echt zo vreselijk irritant en narcistisch als baas, uitstekend. Dat hij boos is dat Kevin zijn kankeruitslag de shine van zijn verjaardagsviering af neemt, ai ai ai...Of zijn nacht met Jan waar hij maar over blijft mijmeren tegenover iedereen, inclusief haar. Zo schaamteloos. En ook Dwight krijgt daardoor weer alle kansen om zich te tonen en toont weer zijn extreme kanten, zoals wanneer hij de mensen moet ondervragen over drugs. Er valt ieder geval genoeg te lachen en Dwight is daar wel een hoofdverantwoordelijke voor.

Maar het fijnste blijft toch wel de verhoudingen tussen Jim en Pam. Ze zijn gewoon zo leuk samen, bijzonder sympathiek en zijn de menselijke touch die deze serie toont waar vooral veel karikaturen natuurlijk voorbij komen. Maar het is gewoon soms aandoenlijk of bijzonder pijnlijk om Jim rond Pam te zien. Denk aan de Booze-Cruise, waar hij zijn vriendin mee heeft maar gewoon bij Pam wil zijn, die dan ook nog eens onverwacht ter huwelijk wordt gevraagd. Of het kerstspelletje, waarbij Jim voor haar een theepot met persoonlijke cadeautjes heeft gekocht, maar Pam met een iPod van Michael eindigt. En uiteraard het slot van het seizoen, als ze eindelijk hoort wat hij voor haar voelt. Bijzonder awkward, maar wel mooi. En het eindigt natuurlijk met een beste cliffhanger als ze elkaar zoenen. Nou weet ik het vervolg al, maar dit was gewoon sterk gedaan. Ik kijk alweer uit om seizoen 3 te starten.

4,5*

Opnieuw een heel vermakelijk seizoen waar toch wel veel in gebeurde. Michael krijgt een affaire met Jan, maar dumpt haar uiteindelijk. Of op het einde weer samen te komen, al is hij daar niet zo blij mee. Ergens vond ik het leuker toen Jan nog zichtbaar moeite had met Michael leuk vinden. Dat leverde ongemakkelijke momenten op. Later werd ze vreemd genoeg erg gek op hem, maar waarom weet niemand. Verder is er natuurlijk het vervolg op Jim en Pam. Jim vertrok naar een andere vestiging, maar na een reorganisatie keert hij samen met nieuwe collega's weer terug op het oude nest. Hij heeft een relatie met Karen, die ook op kantoor werkt en waar Jim eerst jaloers was op Pam/Roy, is Pam dit nu op hem. Ik blijf dit een heel sympathiek stel samen vinden. Ze ontlopen elkaar dit seizoen, omdat het ongemakkelijk is. Daardoor zijn er nauwelijks of geen Dwight-pranks van hun beiden. De cliffhanger was dan wel weer boeiend. Jim heeft de baan niet en kiest voor Pam. Die blik van Pam met haar lieve onzekere lach als Jim vraagt of ze vrij is in de avond en met hem op date wil. Ahhhh

Buiten de rode draden door dit seizoen zitten er weer flink wat leuke afleveringen in.
Dwight die Ryan op verkooptrip neemt, het Hindoeïstische feest, de 2 kampen met het kerstfeest, de trouwerij van Phyllis, het watermerk in het papier, het strand-dagje. Ik heb me weer kostelijk vermaakt. Wel moet ik wennen aan de nieuwe castleden. Zeker Ed Helms als Andy is net zo vaak irritant als ik hem grappig vind. Ik was nooit een fan van hem in deze serie.

4,5*

Seizoen 4 kenmerkt zich met een aantal dubbelafleveringen in het eerste gedeelte van het seizoen. Ondanks dat ze best leuk zijn, had dit voor mij niet meteen gehoeven. De kortere formats vind ik eigenlijk sterker. Buiten dit zijn er wel veel veranderingen dit seizoen. Ryan werkt op het hoofdkantoor, Jim en Pam hebben dan eindelijk een relatie (wel jammer ergens dat je hun date waar vorig seizoen mee eindigde niet getoond werd), Andy en Angela krijgen een relatie (en Dwight is bijzonder jaloers en afgunstig) en Toby vertrekt.

Er valt voldoende te lachen dit seizoen, zeker de bijrollen van Creed en Stanley blijven erg geestig, maar niet elke aflevering slaat even goed aan. Het etentje bij Michael en Jan thuis is ergens pijnlijk grappig, maar duurt ook veel te lang en begint daarmee te storen. Ook vind ik de rol van Ryan niet meer leuk, nu hij wat machtiger is met zijn nieuwe functie. Hij was leuker als salesmedewerker toen hij een beetje het ongewenste slachtoffer van Michael was. Alsnog een prima seizoen, maar wel iets minder dan de vorige edities.

4*

Ook in seizoen 5 een hoop gebeurtenissen, zoals het einde van de relatie van Michael en Jan (gelukkig, was niet veel aan) waarna hij een korte relatie met Holly krijgt, een tijdelijke nieuwe baas in de naam van Idris Elba die het vooral Michael en Jim erg lastig maakt (kon ik wel om lachen) en het vertrek van Michael die zijn eigen Michael Scott Paper Company opgericht heeft en de toko samen met Pam en Ryan runt en hiermee Dunder Mifflin in de verlegenheid brengt. Amusant, maar niet al te geloofwaardig subplotje die ook weer vrij snel voorbij is. Het levert alles bij elkaar wel weer genoeg leuke afleveringen op. Het eindigt ook nog met een cliffhanger waarin Pam zwanger blijkt te zijn. Ik blijf haar zo schattig vinden. Maar zwangerschappen zijn nooit een verrijking voor sitcoms, dus een beetje zonde is het wel. Maar wederom een behoorlijk goed seizoen.

4*

Het seizoen van de bruiloft van Jim en Pam (met een hele sympathieke scène waar Jim zijn stropdas af knipt om Pam vertrouwen te geven), de baby van beiden (bijzonder saai allemaal, zoals altijd met baby's in komedieseries) en de overname van Dunder door Sabre. Michael krijgt een nieuwe baas en medewerker Gabe komt er op de werkvloer bij. Nogal een kneusje en op wat makkelijke grappen na kan je er als kijker niet al te veel mee. Ook de romance tussen Andy en Erin is vrij weinig aan. Eigenlijk kopiëren ze een beetje de situatie van Jim en Pam in de eerste seizoenen, maar dan minder leuk. Ik mis Pam als receptioniste ook wel. Als salesmedewerker zit ze te dicht bij Jim, maar ze doen er weinig mee. Ik hoopte op meer Dwight-pranks. Ik klink overigens wat negatief, maar heb me opnieuw wel echt goed met dit seizoen verder vermaakt. Dwight blijft geweldig en sowieso is de hele cast bijzonder goed op elkaar ingespeeld. Maar het had allemaal wat beter geschreven kunnen zijn. Daarom een iets lager cijfer dan de voorgaande seizoenen.

3,5*

Het zevende seizoen is natuurlijk het seizoen dat de grootste verandering van de hele serie toont. Het vertrek van Steve Carell als Michael Scott uit de serie. Carell was natuurlijk 7 seizoenen lang de grote hoofdpersoon, maar had andere plannen en vertrok. Michael volgde zijn geliefde Holly en liet iedereen achter. Nou vond ik Holly sowieso een enorm irritant personage in de serie, dus ik zal haar niet missen. Michael wel. Jammer, want in de afleveringen die daarna volgden werd al snel duidelijk dat niemand die leegte op zou kunnen gaan vullen. Dat waren rommelige afleveringen waar men zoekende was. Op zich ook wel vreemd dat ze dat vertrek niet gewoon als seizoensfinale hadden gedaan, wat veel passender en ook logischer was geweest.

Sowieso merk je wel dat de lucht een beetje uit de serie verdween, ook de afleveringen met Michael halen al een tijdje niet meer het niveau van de topafleveringen. Ik vind de overname van Dunder-Mifflin nog steeds jammer, mis daardoor de personages van het hoofdkantoor. Ook de nieuwe cast is nog steeds een beetje onwennig en de relatie Andy-Erin blijft gewoon een flauwe rip-off van Jim-Pam toen zij nog receptioniste was. Daardoor voelt de serie een beetje als een herhaling aan. Wel jammer dat Dwight al na 1 aflevering weg moest als nieuwe manager. Dat had nou juist wel een leuke nieuwe verhaallijn kunnen worden. Echte hilarische afleveringen kom ik ook niet meer tegen, bijvoorbeeld met Jim-Dwight pranks. Sowieso is de humor een beetje richting de over de top gaande slapstick gegaan. Al vond ik bv Michael's Last Dundies nog wel erg geestig, net als de Classy Christmas dubbelaflevering met Jim die een sneeuwbal gooiende Dwight die geen grenzen meer heeft achter zich aan kreeg.

Nog altijd is The Office prima te kijken, maar als dit het slotseizoen was geweest, had ik het ook goed gevonden.

(Kleine) 3,5*

Het is een taaie klus om dit seizoen door te komen zeg. De afwezigheid van Steve Carell als Michael Scott doet zich enorm voelen, want alle nieuwe ideeën voor dit seizoen zijn vreselijk slecht. Andy is al een redelijk irritant figuur, maar als baas is er helemaal niks meer aan. Zijn love story rondom Erin is al een paar seizoenen bezig en weet nog steeds niet te boeien. Het blijft een lamme rip off van de Jim-Pam kantoor-romance die wel geslaagd was. Erin is ook gewoon helemaal niet leuk aangezien ze constant aan overacting doet of omdat verhaallijnen wel heel onrealistisch worden. Ze trekt plots in bij een oud omaatje en neemt ontslag. Ja hoor. Verder introduceert de serie nieuwe mensen als Robert California (The Blacklist-ster James Spader doet dit) en Nellie Bertram, maar ik vind er gewoon niks aan. Zeker Nellie is echt zo niet op haar plaats in de serie. Het schrijfwerk hoe ze bij Dunder-Mifflin op kantoor komt te werken slaat ook nergens op.

Wat houden we nog wel over dan? Het is dat vaste personeelsleden als Jim, Dwight, Stanley en Creed nog gewoon lachen zijn, anders was het echt afzien geweest. Rainn Wilson blijft wel echt fantastisch als Dwight, die gewoon door blijft gaan met absurde dingen doen en totaal tegen de gangbare normen en waarden in te gaan. Het zijn die weinige momenten die nog echt leuk zijn en weer even doen denken aan de gouden jaren van de serie. In seizoen 8 mis ik dat oude The Office gevoel gewoon een beetje. Had de focus lekker op de oude groep gelaten.

Eigenlijk had ik er een kleine voldoende voor over, maar nu ik mijn verhaal zo lees zou dat eigenlijk veel te aardig zijn. En dus geef ik er een onvoldoende aan. Het is kijkbaar, maar daar is alles ook mee gezegd.

2,5*

"I feel like all my kids grew up and then they married each other. It's every parent's dream."

Nadat de serie met seizoen 8 in een absoluut dieptepunt belandde, herpakt het zich aardig in dit afsluitende seizoen. Het vorige seizoen was redelijk flut te noemen met die vervelende rollen van Robert California en Nellie, maar ook de steeds irritanter wordende Ed Helms die als baas nog vervelender werd. Maar niet in een leuke vorm, maar eentje die de serie steeds flauwer en vervelender maakte. Zijn love story met Erin voelde ook nooit een seconde oprecht of sympathiek aan.

Laat seizoen 9 nou een hoop problemen al oplossen. Robert California is verdwenen, Nellie heeft nog een kleine rol op de achtergrond, Andy is een half seizoen op zeiltocht weg, Erin dumpt Andy en dus is het meteen een stuk prettiger om weer te kijken. Maar de piek van de serie ligt al wel een paar seizoenen achter ons, want ook dit seizoen zit er weer voldoende belabberd schrijfwerk in. De huwelijkscrisis van Jim en Pam is zo zwak geschreven. Zij waren gemaakt voor elkaar en een hoop van hun acties in dit seizoen zijn egoïstisch en niet leuk om te volgen. Het enige positieve aan alles is dat die verhaallijn wel weer op een mooie, warme manier wordt afgesloten.

Verder wordt er toegewerkt naar de finale, maar wel geforceerd zoals de plotselinge terugkeer van de relatie van Dwight en Angela, die trouwen in de slotaflevering. Over die aflevering gesproken; toch erg knap dat je al een paar seizoenen zwak schrijfwerk ziet, maar dan wel een finale krijgt die ijzersterk genoemd kan worden. Iedereen krijgt zijn moment, het roept mooie emoties op en er zitten heel veel flashbacks of runnig gags uit het verleden in. En de aanwezigheid van Michael Scott is gewoon geweldig. Geen Office US zonder Steve Carrell natuurlijk. Ook andere oudgedienden komen er nog een keertje bij. Het feit dat ze over hun eigen mockumentary van Dunder-Mifflin praten vond ik wel een beetje weird, maar wel een goede insteek om dit alles mooi af te sluiten.

Daarmee eindigt de serie wel weer op een goede wijze. Een geweldig toffe serie die alleen twee seizoenen te lang door is gegaan.

3*

Squid Game is echt ontzettend sterk, bruut en vermakelijk. Voor mij kwam dit helemaal uit het niets, toen de media er plots over begonnen te vertellen en diverse vrienden me attendeerden dat je dit echt niet mag missen. En na het kijken van de serie moet ik zeggen dat iedereen gelijk heeft. Het is een mix tussen films als Battle Royale, Saw en Hunger Games, maar dan in serievorm. We volgen een stel ''losers'' in Zuid-Korea wiens leven zuigt en die geld nodig hebben. Dit kunnen ze verdienen door kinderspelletjes te spelen en te winnen, maar als je verliest dan ben je ook meteen dood.

Heftig concept dat ook erg tof is uitgewerkt in enkele spellen. De eerste blijft voor mij de beste, met wat we in Nederland Annemaria Koekoek noemen. Ik was echt even verbijsterd tijdens kijken. Het touwtrekken en knikkeren vond ik ook erg tof. Het is net als bij Saw dat je zelf bepaalt of je blijft leven of niet. Jammer dat je bij het glasplaat-spel een hele grote geluksfactor hebt, wat weer minder bij het concept paste en de finale vond ik matig uitgevoerd. Wat ik wel sterk vind is de psychologie achter alles. Hoever ga je om te overleven? Is het je waard dat je ervoor wil cheaten? Of gun je een ander meer het leven dan jezelf? Ik vond het ook enorm sterk dat je bij het knikkeren een teamgenoot mocht kiezen, waarna bleek dat je er niet samen mee moet werken, maar dat 1 van de 2 zal overleven. Oef. Er zaten best wel sterke emotionele momenten in bij een cast die trouwens erg goed acteert. Alleen de Engelstalige rijke gluurders uit aflevering 7 waren van een belabberd niveau. Het einde laat ruimte open voor een tweede seizoen, maar of dit er gaat komen is maar de vraag. Of het er moet komen ook, want de verrassing van dit eerste seizoen krijg je niet meer. Echt een geweldige toevoeging op Netflix en ook al schommelt het niveau per aflevering, ik heb er geweldig van genoten.

4*

Wederom een heerlijke reeks over de dodelijke Zuid-Koreaanse kinderspelletjes.

Seizoen 2 lijkt voor een aardig deel op het eerste seizoen, maar gelukkig trappen de makers niet in de val dat ze er niks aan willen aanpassen. De winnaar van de vorige editie is doodongelukkig met zijn geld en wil wraak op de mensen achter de spellen voor de vele doden die zijn gevallen. Hij zorgt ervoor zelf weer mee te doen aan de nieuwe editie en probeert van binnen en buitenaf de boel kapot te maken. Het levert een prima mix op van de klassieke spelletjes (met nieuwe spellen gelukkig) met dodelijke afloop en met meer verdieping van het hele concept, want we krijgen nu ook geregeld een kijkje vanuit het andere perspectief, die van de organisatie. Hoe leiden ze het, hoe houden ze controle. Heel boeiend.

En nog steeds zit de reeks vol met maatschappelijke thema's die in Zuid-Korea maar eigenlijk in de hele wereld van belang zijn. Schulden, hebzucht, wraak, vriendschappen, relaties. Doordat de spelers nu na elk spel kunnen kiezen of ze als gehele groep doorgaan of stoppen komt nog meer naar boven dat mensen heel ver durven en willen gaan voor geld, zeker omdat de deelnemers hier bijna allemaal mensen met grote schulden zijn. Ze dienen als wanhopige slachtoffers om de rijken te vermaken met hun strijd om leven en dood. Prima nieuwe cast ook, alleen die rapper met zijn gekleurde haar was mateloos irritant. De moeder en zoon vond ik weer wel interessant. Het open einde is jammer, maar ik wist het. Gelukkig hoeven we niet weer jaren te wachten, in 2025 komt het derde en laatste seizoen al. Nu al zin in.

4*

Wat is dit ongelofelijk goed zeg!

Het is even geleden dat ik een serie zo snel mogelijk als ik kon wilde bekijken, maar One Day heb ik in twee daagjes bekeken. Vanaf het begin tot aan de laatste aflevering spat de chemie tussen de twee hoofdrolspelers van het scherm en wil je maar blijven zien wat er in beide levens aan de hand is. En vergis je niet, dit is geen romantische komedie maar een ontzettend realistisch menselijk drama vol hoogte en dieptepunten met momenten die me als kijker oprecht raakten. Het beste deel was misschien nog wel met Dexter die zijn doodzieke moeder bezocht en haar naar bed tilde, maar in de auto later een vernietigende preek van zijn vader kreeg die het niet meer accepteerde dat hij daar half dronken was en wat van zijn leven moest maken. Maar ook het ongemakkelijke etentje van Dexter en Emma was ontzettend sterk gespeeld, ik wilde een paar keer echt wegkijken omdat het gewoon pijnlijk om te aanschouwen was. En uiteraard is daar ook het dieptrieste einde, met de dood van Emma. Zag ik persoonlijk niet aankomen, maar ik wist dan ook niet dat dit gebaseerd was op een boek. Ik ging toch nog uit van een Netflix happy end. Gedurfd en emotioneel. Het leven is niet altijd een pretje en dat komt hier zo duidelijk naar voren.

Dexter en Emma veranderen ook in de jaren mee met hun persoonlijkheid. Dexter is het wat verwende joch dat als tv-ster een te groot ego kreeg en alleen nog uit was op snelle geluksmomentjes, zoals een random meid versieren of drank. Emma was een onzeker meisje met veel talent, maar met weinig succes. Dit draait later in de serie weer om als hij zijn succes kwijt is en zij het krijgt. Het maakt dat beide karakters echt zijn, je hun de misstappen vergeeft en hoopt dat het een goede afloop zou krijgen.

Er zijn niet veel minpunten, maar de relatie die Emma later kreeg met Ian was niet zo geloofwaardig en even leek het ook een beetje in te kakken zo na de trouwerij waar ze elkaar weer ontmoeten en waar Dexter vader blijkt te worden. Maar al snel ging de lijn omhoog weer in.

Waar ik nog geregeld wat aan te merken heb op de eigen films van Netflix, zijn zij wel echt vaak uitblinkers met hun series. One Day mag je echt niet missen.

4,5*

Eindelijk afgekeken. En het is zoals we ze de laatste 10, 15 jaar al aangeleverd krijgen wederom van extreem hoog niveau. Het maakt niet meer uit wat je wil zien aan natuur en dieren, alles kan op beeld komen. Waanzinnig knap. Planet Earth, Human Planet, Frozen Planet, Life en nog er nog tig op. We worden verwend met waanzinnige kwaliteitsdocu's. De geweldige stem van David Attenborough maakt het ook af, ik kan me geen natuurdocu voorstellen zonder zijn rustgevende stem. Maar hier ligt ook meteen een (kleine) zwakte van Our Planet. Het zijn waanzinnig mooie beelden, maar inhoudelijk is het niks nieuws. Ik vond ook niet echt dat er een directe lijn in de afleveringen zat. Het geeft allemaal niet, goed is het toch wel, maar het verschil tussen pakweg Planet Earth en dit zit hem hoogstens in de beeldkwaliteit die anno 2019 nóg beter is. Misschien is er een beetje een overkill aan dit soort series gekomen? Om die reden heb ik er ''slechts'' 3,5 sterren voor over, maar kwalitatief hoort er natuurlijk wel een extra ster bij. Het ligt er maar aan hoeveel van dit soort werk je als kijker hebt gezien.

3,5*