Meningen

Best boeiend, maar ook niet altijd even goed. Dit waargebeurde verhaal is natuurlijk gitzwart, maar wel met een mooi menselijk randje waar een Joodse tatoeëerder in Auschwitz verliefd raakt op een vrouw die hij moet merken met haar gevangenennummer. Op misschien wel de meest afschuwelijke plek ooit, de hel op aarde is dat best een mooi verhaal aangezien dit waargebeurd is. Daarom grepen de laatste minuten van de slotaflevering me wel echt even aan, met de beelden van de echte Lali Sokolov die vertelt wie hij is.

Wat mij een beetje tegen staat is dat de serie een beetje oogt als een wat goedkope tv-serie met niet al te beste acteurs en wel een erg kleinschalig kamp Auschwitz. Je hebt tijdens het kijken niet echt het idee dat er tienduizenden tot honderdduizenden gevangen lopen. En de serie schuwt pijnlijk geweld zoals executies en in elkaar slaan niet, maar er komt ook niks voorbij over het vergassen van de Joden en dat vind ik toch wel vreemd aangezien er in Auschwitz de meeste Joden van alle kampen zijn omgekomen. Ik begrijp dat de focus op een persoonlijk verhaal ligt, maar het zorgde ervoor dat ik er niet helemaal lekker in kwam. Auschwitz was de hel op aarde en ik denk dat deze serie het nog rauwer en pijnlijker had kunnen tonen om echt recht aan te doen hoe het toen ging. En ook best vreemd dat bv mannen en vrouwen hier elkaar kunnen ontmoeten. Zover ik weet was dit destijds vrijwel onmogelijk omdat ze werden gescheiden in aparte delen. En sowieso werden vrouwen en kinderen vaak meteen vergast.

De eerste afleveringen verlopen ook wat stroef, maar de laatste afleveringen zitten beter in elkaar. Wel haalt de serie je wat vaak uit het verhaal als we weer overschakelen naar de oude man en de journaliste. Met die laatste heb ik ook wat moeite qua geloofwaardigheid. Dat is de actrice die Rose in Two and a half men speelde. Heb er moeite mee haar in andere rollen te zien, zeker met een blonde pruik hier op. Toch zijn hun scènes wel belangrijk voor verdieping van het verhaal. Sowieso heeft deze mevrouw een belangrijk verhaal dat verteld mag worden gelukkig weten te documenteren.

Ik twijfel een beetje over het cijfer, 3 of 3,5 ster. Er zijn echt wel betere films en series over de Holocaust, over kamp Auschwitz. Maar dat neemt niet weg dat deze ook wel bestaansrecht heeft. Zulke verhalen moeten worden blijven verteld, want je ziet anno 2023 en 2024 wel weer dat Joden nog steeds niet veilig zijn in een wereld vol antisemitisme.

3,5* dan toch maar

Ja, leuk! Maar dat had ik ook wel verwacht. want de humor van Seth MacFarlane vind ik al erg lang leuk met oa Family Guy, de 2 Ted films en nog wat ander werk van hem. Het is redelijk plat en absurd, maar ook wel vrij doordacht allemaal.

We maken hier opnieuw kennis met de levende teddybeer Ted, maar dan in een prequel in de jaren 90 waarin hij en zijn maatje John op de middelbare school zitten. MacFarlane maakt er bewust een beetje zo'n 90's sitcom van qua looks & feeling en dat pakt wel goed uit. Pa is een narcistische egotripper met gedachtes die in 1950 zijn blijven hangen die denkt dat hij aan alle taken voldoet als hij maar werkt, moeder is een hele traditionele vrouw die thuis voor de man aan het sloven is en dan is er nog de puberende John die gek is op de dingen die elke puber in de jaren 90 leuk vind. Nintendo, de videotheek bezoeken en genotsmiddelen gebruiken. En dan is er nog nichtje Blair die ook bij hen in huis woont.

De 7 afleveringen kijken ieder geval lekker weg, met de nodige grove en schunnige grappen op zijn MacFarlane's waarbij vooral de prima geanimeerde Ted soms lekker op dreef is. Maar toch had er meer in kunnen zitten, op sommige momenten is het dan toch weer even wat moralistisch braaf of had de grap echt harder kunnen zijn. Nou ja, het is ieder al meer dan een hoop series aandurven, dus kom maar op met een tweede seizoen.

Dikke 3,5*

Leuk idee waar in mijn ogen nog wel meer uitgehaald zou kunnen worden op komisch en absurd gebied. Het begint leuk en de laatste twee afleveringen zijn ook uitstekend, maar daartussen schommelt het. Voor mij iets teveel drama en iets te weinig entertainment. Maar wel toegeven dat het goed geschreven is en Ted is een leuke gozer. Wel geinig dat je op het einde denkt dat het vrij clichématig eindigt, maar dan toch nog verkeerd gaat. Dan heb je als serie wel ballen getoond. Binnenkort ook het tweede seizoen maar eens proberen. Overigens leuk dat ze op het einde de grote Johan Cruijff citeren

3,5*

Ik vond dit slotseizoen eigenlijk wel de beste, omdat het hier veel meer om de voetbalclub Richmond ging. In de eerste twee seizoen was dat af en toe bijzaak, maar hier maakt het team toch wel een mooie ontwikkeling door en Ted als coach ook. Los daarvan zijn natuurlijk ook de achtergrondverhalen en onderlinge relaties de moeite waard. Zeker in de laatste afleveringen zitten er wel wat rake momenten tussen, al word het nooit al te zwaar. Sowieso kan de serie enorm steunen op zijn hoofdrolspeler Ted Lasso, want zijn karakter blijft enorm sympathiek.

Geinig trouwens dat ze met Richmond tegen Ajax in Amsterdam speelden. Tof om dat te zien, want er komen veel bekende locaties voorbij en de loftuitingen richting Ajax maar ook Johan Cruijff en het Nederlandse Total Football zijn gewoon tof.

Verder neemt de serie wel wat veel hooi op de vork door bijna alle voetbalproblemen te willen bespreken. Homoseksualiteit, supporters die te ver gaan, racisme, een super league oprichten met steenrijke clubs en ga zo door. Misschien hadden ze beter 1 of 2 dingen weg kunnen laten en andere dingen wat uitgebreider kunnen behandelen. Is Ted Lasso woke geworden? Misschien willen ze iets meer deugen dan voorheen, maar ik vond het niet storend. Sterker, ik vond seizoen 1 en 2 wel aardig maar als er geen seizoen 3 was gekomen had ik het ook best gevonden. Nu merk ik dat ik het echt zonde vind dat de serie klaar is. Dat is een groot compliment.

4*

Dit is echt jeugdsentiment van me. De introsong is gewoon legendarisch cool en de tekenstijl van deze serie is ook lekker rauw. En wat men hier niet vergeten is, is dat 4 schildpadden met wapens, aangevoerd door een rat in een riool tegenover een levend brein en een man in een stalen pak niet te zwaarmoedig mag zijn, dus er zit een dikke laag geslaagde humor overheen. Ik ben van de week eens met de serie begonnen en het was leuk om dit na dik 25 jaar nog weer eens te kijken. Voor mijn gevoel moet alles nog wel een beetje op gang komen, het zijn ook maar 5 afleveringen in dit eerste seizoen. Ik blijf lekker doorkijken, al weet ik niet of ik alle seizoenen ga kijken. Ik hoop dat ik dat nostalgische gevoel terug kan krijgen dat ik als kind bij de TMNT had. Want bijna iedere jongen vond deze serie toen fantastisch. Het hielp ook wel mee dat je begin jaren 90 een paar geweldige Turtles-games had die we ook allemaal toen speelden.

3*

Prima actie-thriller serie met een prima complotverhaal en behoorlijk toffe actiemomenten. Chris Pratt doet het uitstekend in de hoofdrol. Niet elke aflevering was even boeiend, maar alles bij elkaar is dit wel een geslaagd project. Er komt als het goed is een tweede seizoen, benieuwd wat ze daar nog uit kunnen halen. Ik heb wel interesse.

3,5*

Bijzonder sterk zeg, heb er echt van genoten van begin tot eind. Deze serie blijft het dichtste in de buurt bij de vibe van Terminator 1 en 2. Het kent een sterk, grimmig en bij vlagen erg gewelddadig verhaal waar de nare bloederige scènes niet worden geschuwd. Erg fraai geanimeerd en het heeft misschien 2, 3 afleveringen nodig om echt los te komen maar dit is gewoon klasse.

4*

Jammer. The movies that made us en The toys that made us waren echt grappige, informatieve en vooral boeiende reeksen over de films en games die we vroeger hadden. Met plezier bekeken en ik hoopte op meer. Maar deze kerstfilm-special slaat de plank wel mis.

Sowieso vind ik slechts twee afleveringen wel erg lui en dan kiezen ze ook nog eens met Elf een film die helemaal niet aansprekend is, laat staan een kerstklassieker. Nou zitten Die Hard (ja, een kerstfilm!) en Home Alone al in een reeks van The movies that made us, maar dan had je wel wat anders kunnen kiezen. Love Actually, Gremlins, The Holiday of zelfs iets als Jingle all the way zijn ook moderne kerstfilms waar je oude producers over aan het woord had kunnen laten. De aflevering van Elf vond ik dus maar saai en dan heb je nog wel The nightmare before christmas, wat wel een unieke en bijzondere film is. Maar dat was alleen geen hele interessante aflevering qua uitwerking. Ik miste de humor, de oneliners, de echt toffe achtergrondverhalen.

Nee, dit is teleurstellend. Doe in 2021 maar gewoon weer een uitgebreider regulier seizoen.

2,5*

Tsja, deze Daryl Dixon spin-off van The Walking Dead heeft de tofste hoofdrolspeler uit de originele reeks, maar verder brengen ze niks nieuws. Weer gedoe in allerlei kampen en af en toe wat bloederig (wel cool) gebeuk op de walkers, die nu een stuk sneller zijn. Maar ook daar doen ze te weinig mee. Ik had graag eens meer gezien van het verwoeste Frankrijk en hoe mensen daar om gingen met de walkers. Na 11 seizoenen en tig spin-offs komt er maar geen einde aan deze franchise.

2,5*

Thunderbirds is een serie die erg belangrijk voor mij in mijn jeugd was. Ik keek alles, ik had alles aan merchandise en mijn liefde voor de serie is nooit verdwenen. Sterker, vorig jaar heb ik de gehele serie en de films nog eens opnieuw opgezet en ook al ziet het er qua special effects erg gedateerd uit, het blijft gewoon episch. Dat is te danken aan de fantastische designs van de Thunderbirds en de andere voertuigen/locaties, de momenten dat de mannen de ''lanceringsprocedure'' in gaan, de heerlijke personages (vooral Parker is echt te grappig), de heroïsche reddingen en de fenomenale muziek van Barry Gray. Ik zoek de soundtrack nu nog wel eens op YouTube op. Zo heerlijk bombastisch en indrukwekkend. Als ik naar favoriete afleveringen van seizoen 1 zoek (eigenlijk zijn ze allemaal legendarisch), dan vind ik aflevering 1 en 2 (Trapped in the sky en Pit of Peril) misschien wel het meest memorabel, met die geweldige reddingen van de Fireflash en de Sidewinder. Maar ook Sun Probe en The Mighty Atom zijn steengoed. Het knappe van deze serie is dat het een voorspellende gave had met rampen. Van rampen in de ruimte tot nucleaire ontploffingen tot gemuteerde dieren. Het zit er allemaal in.

De serie is niet perfect, maar voor mij wel. Ik voel elke keer een gevoel van vreugde en drang om weer het kind van vroeger te zijn als ik iets van Thunderbirds zie. Daarom de volle mep in score.

5*

Ik zie dit tweede seizoen gewoon als 1 groot geheel met het vorige seizoen, dus ik hou mijn verhaal hier wat korter. Net als het vorige seizoen is dit zo enorm entertainend en tof, dat ik ook nu weer de volle score geef. Het seizoen kent een fijne mix van grootschaligheid (Path of Destruction met dat grote gele rijdende gevaarte!) en humor (Lord Parker's ''Oliday). De allerbeste afleveringen zaten in het vorige seizoen, maar er valt hier ook zat te genieten. De slotaflevering Give of take a million is wel een vreemde eens in de bijt. Volgens mij zat er geen Thunderbird in en was de familie Tracy zelfs niet in de hoofdrol.

5*

Niet echt een geweldig seizoen, omdat het steeds verder af komt te staan van waar Thunderbirds vroeger voor stond: mensen in nood redden. Het grootste deel van de afleveringen gaat over spionage of iets in de ruimte. Die Mechanic is ook al geen interessante bad guy, gebruik daar gewoon eens The Hood voor. Het oude Thunderbirds-gevoel wordt niet erg opgewerkt, maar niettemin is het allemaal nog best amusant. Het ziet er goed uit, het tempo ligt hoog (is hier een kracht maar ook een zwakte, doe mij maar gewoon de traagheid uit de klassieke reeks) en alles bij elkaar is het wel genoeg voor een voldoende.

3*

Het lijkt erop dat de serie hiermee helemaal afgerond is, want online lees ik nog niks over een vierde seizoen. Het zou ook niet hoeven, want het einde van dit seizoen zou prima kunnen dienen als prequel van de originele serie, waar Jeff Tracy de organisatie stuurt, terwijl hij in deze animatieserie vermist is en in de laatste twee afleveringen van dit derde seizoen weer terug wordt gevonden. Daaruit zou de originele serie kunnen starten, al kan ik me best voorstellen dat je ook nog wel een seizoentje in deze serie ermee kunt draaien. Ik zou beide keuzes prima vinden. Het kijkt best leuk weg, maar bijzonder is het niet en de serie neemt me iets teveel creatieve vrijheid met dingen te veranderen die in het origineel niet hadden gekund. Als fan van de originele serie vind ik het wel leuk dat Thunderbirds via deze serie weer aandacht genereert. Zou leuk zijn als de kinderen die dit grotendeels kijken ook de oude serie eens te zien krijgen.

Verder was dit wel een redelijk seizoen, inclusief de nodige verwijzingen naar de oude serie, zoals met de gele Crablogger die oorspronkelijk in de klassieke aflevering Path of Destruction zat.

3*

Bizarre serie rondom de perikelen van een compleet geflipte houder van grote katachtige dieren en de strijd tussen hem en een dierenactivisme, wat helemaal uit de hand loopt. Amusante freakshow vol gestoorde zaken, waarbij normaal levensgevaarlijke dieren hier als leuke huisdiertjes worden gezien. Joe Exotic is wel echt een memorabel personage, zo idioot zie je ze zelden. Hij leek ook een soort sekte van zijn personeel te hebben gemaakt. Bijna iedereen kijkt nadien ook vol afschuw of verbijstering terug op die tijd. De reeks duurde me overigens wel wat te lang, maar kijkt wel heel fijn weg.

3,5*

Echt totaal overbodig en zinloos dit. Het eerste seizoen was echt wel tof, door het totaal idiote verhaal en de geflipte hoofdrolspelers die allemaal zonder uitzondering niet goed snik zijn. Maarja, iedereen weet hoe het eindigde, met Joe Exotic achter de tralies. Dat was voor dit hele verhaal een prima slot, maar Netflix vond het nodig het verder uit te melken (net als het tweede seizoen van Making a murderer) en dus kijken we dit seizoen naar een lading terugblikken, wat rechtbank-geneuzel en wat belabberd beeldmateriaal van een bellende Joe vanuit zijn cel. Totaal niet boeiend, want dit keek je voor Joe zijn dierenpark en de interviews met al die weirdo's. Er gebeurt ook vrij weinig en na 5 afleveringen zit het erop en vraag je je af waar je naar hebt gekeken. Pluspunt: het kijkt nog wel redelijk weg, daarom geen dikke onvoldoende maar wel een kleine.

2,5*

Ik heb even toegang tot Videoland, dus maar eens wat dingen zoals deze TMF docu meegepakt aangezien ik net als vele anderen dit destijds ook wel eens keek. Eigenlijk best wel heel vermakelijk, ook al heeft het weinig inhoud maar dat had TMF zelf natuurlijk ook niet. Het was de plek voor beginnende VJ's die vooral mooi en jong waren en dat komt ook wel terug in deze twee afleveringen. Het is vooral leuk om een muzikaal tijdsbeeld van half jaren 90 tot eind de jaren 00 te zien en om veel bekende koppen van toen weer voorbij te zien komen. Alleen Sylvana Simons, pff. Vermoeiende zeur die altijd en overal een slachtofferrol zoekt. Ik vind vooral Miljuschka altijd leuk, lekker spontaan, open en eerlijk over alles. Maar dit had eigenlijk wel een derde aflevering mogen hebben, eentje met meer beelden over de impact van TMF op Nederland en ook met meer info over waarom ze stopten.

3,5*

Ik kende dit helemaal niet, tot voor kort. Enkele dagen terug The movies that made us gekeken en nu ook het eerste seizoen van Toys. Persoonlijk heb ik meer met films, maar ik ben natuurlijk ook jong geweest en met speelgoed gespeeld. Van de eerste reeks heb ik alleen ervaring met GI Joe, met de rest nooit gespeeld. Maar dat geeft bij een serie als deze weinig, omdat ze van alles wel een informatief en vermakelijk achtergrondverhaal hebben gemaakt.

Het verhaal van Barbie was bv erg goed, ondanks dat het voor mij als een man totaal niet mijn speelgoed was. Maar je krijgt wel een kijkje in de hoofden van mensen in die tijd. Bij Barbie speelde het mee dat er weinig speelgoed voor meisjes was, terwijl er wel actiefiguren voor jongens waren. Historisch gezien is Barbie echt wel een mijlpaal in het speelgoed. Bij Star Wars krijg je natuurlijk mee hoe een enorme hype ook omgezet is in speelgoed en bij GI Joe speelde men weer in de jaren 80 in op macho speelgoed, waarna alles uitgebreid werd met strips en tekenfilms. Best leuk om te volgen, ik ken al die achtergrondverhalen nauwelijks. Alleen He-Man boeide me voor geen meter. Ook geen speelgoed of personages waar ik iets voor voel. Saai.

Wel mooi dat ze bij alles nog oude betrokkenen aan het woord hebben gelaten, terwijl sommige verhalen toch zo 40 tot 50 jaar oud zijn. Benieuwd naar de andere seizoenen.

3,5*

Seizoen 2 van deze vermakelijke serie waar ik met het kijken geregeld nostalgische gedachten heb begint stroef. Star Trek is een ronduit saaie, rommelige en weinig boeiende aflevering. Weinig echte informatie waar je een leuk verhaal over kan maken. Dat Star Trek me verder ook totaal niks boeit zal ook mee spelen. Daarna wordt het wel veel leuker, al heb ik nooit veel met Transformers gehad in de zin dat ik er een fan van was. Het was wel leuk speelgoed. Ieder geval weet het verhaal me meer te pakken. De leukste twee afleveringen komen daarna gelukkig.

LEGO is natuurlijk legendarisch heldenspeelgoed waar ik tig jaar vreselijk veel plezier mee heb gehad en waar ik nog steeds mee zou kunnen spelen zo 20-25 jaar later. LEGO maakt een kind creatief en daagt enorm uit. Het achtergrondverhaal vond ik ook erg leuk, zeker omdat LEGO echt geen direct succesverhaal was, maar nu wel de wereldmarkt domineert. Grappig dat LEGO met de tig kleuren van de blokjes inspiratie op deed bij de Nederlandse schilder Mondriaan. En ook het slotverhaal van Hello Kitty was leuk, omdat we weer even die gekke Japanse markt en cultuur te zien krijgen. Dat is eigenlijk altijd wel leuk, omdat ze zo enorm verschillen van de westerse wereld. Hello Kitty is net als Barbie uit seizoen 1 speelgoed dat zeker de belevingswereld van meisjes veranderde.

Prettig seizoen, ook de sarcastische humor kan ik nog altijd waarderen; op naar seizoen 3.

3,5*

De Turtles-aflevering was by far het beste van dit seizoen, maar dat komt ook doordat ik er vroeger een groot fan van was. Zou best de oude tekenfilm nog eens willen zien. Maar ook de game, de action figures en de rest waren tof. Vermakelijk achtergrondverhaal met twee vrienden die het hebben bedacht, uit elkaar groeiden maar elkaar uiteindelijk weer vonden. Leuke beelden.

Daarna volgt Power Rangers, een franchise waar ik vrij weinig mee had, maar wat wel een leuke aflevering is geworden. Ik vond het als kind al vrij nep, maar zoals vaker bij deze Netflix-serie zijn afleveringen met Japanse achtergronden wel leuk. Altijd weer die robots en monsters.

Helaas was het toen wel klaar voor me. My Littly Pony is natuurlijk iets waar geen jongen ooit mee speelde, maar ook de aflevering was doodsaai. Ik vind het ook geen speelgoed dat nu echt legendarisch is. En daarna volgde nog een slotaflevering over worstelen. Als ik nu iets debiel vind is het wel iets als worstelen. Zo nep en suf. Vroeger nog wel eens een keer een worstelgame gespeeld, dat was dan wel grappig. Beetje m'n vrienden in multiplayergames in elkaar rammen. Maar verder heb ik er niks mee en vond ik de aflevering ook echt niet pakkend. Kan me sowieso niet herinneren dat worstelen ooit een hype in Europa was. Dat was voor mijn gevoel typisch Amerikaans.

Ik vind dit wel een hele leuke serie. In een weekje de 3 seizoenen en de spin-off over films gekeken. Ga zo door, more please.

3,5*

Bizar verhaal over een festival dat volledig ontspoorde eind jaren 90 en dat hier een reconstructie krijgt. Eigenlijk is het vrij simpel, een waardeloze organisatie dat geen oog voor veiligheid had, maar wel voor het uitknijpen van bezoekers zorgde voor chaos, aanranding en rellen. Ongelofelijk hoe weinig verantwoording de organisators hebben genomen tijdens en na de dagen. Het kijkt allemaal goed weg in drie afleveringen van 45 minuten, maar dit had van mij ook wel in een lange docu van pakweg 100 minuten gekund aangezien ze geregeld dingen herhalen en je na een tijdje wel weet hoe het zit. Maar de beelden zijn wel imponerend om te zien.

3,5(

Prima kijkvoer en wederom de bevestiging dat Sylvester Stallone een prima acteur is voor karakterrollen. Zoals hij ook al overtuigde als Rocky en Rambo, maar niet altijd de credits heeft gekregen omdat het als hersenloos vermaak werd gezien. In Tulsa King minder geweld, meer dialogen en dat werkt ook wel. Jammer dat het inhoudelijk niet allemaal even boeiend en goed geschreven is, maar het kijkt wel goed weg. De eerste afleveringen voelen nog wat langdradig, daarna zit er een lekker tempo in en richting het eind krijgen we ook nog een keer bad ass momenten van Sly. Gelukkig komt er een tweede seizoen, zal 'm zeker bekijken.

3,5*

Goed gemaakte docu, maar wel te langdradig eigenlijk om tot het einde toe te boeien. Ze beginnen nog wel ijzersterk, met natuurlijk de 9/11 aanslagen en alle ellende en emoties erbij, voor mij veruit het meest boeiende deel, hoe afschuwelijk ook. De nasleep van de aanslagen interesseert me minder, die laatste afleveringen duren me dan ook veel te lang al is het dieptriest hoe ellendig het leven er in Afghanistan aan toe gaat met de Taliban. Uiteraard is Turning Point wel een aanrader als je interesse in dit alles hebt. Vrij compleet allemaal.

3,5*

Erg sterke serie met de focus op de Sovjet-Unie/Rusland tussen de Tweede Wereldoorlog en heden. Van de atoombom tot de koude oorlog, en van de val van de Sovjet-Unie tot de opkomst van Putin in 9 lange afleveringen. Misschien had het allemaal iets bondiger gekund, maar de beelden en de verhalen spreken voor zich en de vele achtergrondinfo is nodig om dingen die erna gebeuren beter te snappen. Bij vlagen enorm boeiend en diepgaand. Heb je iets met wereldgeschiedenis, dan moet je dit wel even hebben gezien.

4*

De Turning Point reeks is echt geweldig, vol met inhoudelijke content over belangrijke periodes in de wereldgeschiedenis. Heb je iets met het verleden, dan moet je het zeker bekijken. Na 9/11 en de Koude Oorlog nemen ze nu de Vietnamoorlog onder de loep in vijf erg lange afleveringen vol info. Wat mij betreft een beetje te lang, met 70 tot 85 minuten duren de afleveringen net zo lang als een gemiddelde film, maar ik ben toch meer voorstander van afleveringen van drie kwartier. De eerdere reeksen deden het overigens ook al dus het went wel en gelukkig is het kwaliteitsniveau wel weer erg goed met indrukwekkende beelden die een compleet beeld geven. Het nadeel voor mij zelf is wel dat de Vietnamoorlog me minder wist te boeien dan 9/11 en de Koude Oorlog. Het maakt de oorlog niet minder erg of belangrijk, maar zo halverwege de reeks moest ik wel even aanzetten om dit door te blijven kijken. Het zijn wel drie reeksen geworden die elke middelbare school tijdens geschiedenisles op zou moeten zetten om leerlingen wat te leren. Benieuwd wat komende onderwerpen gaan zijn, er zijn nog genoeg momenten te bespreken.

3,5*

Enkele weken terug volledig gekeken (voor de eerste keer) en wel onder de indruk van de sfeer, maar niet van het verhaal. Al valt het in seizoen 1 nog wel mee als de focus vol op de vermoordde Laura Palmer ligt. Het seizoen is relatief kort en blijft nog wel redelijk boeiend, al kreeg ik nooit een echte band met de personages. Hoogtepunt van het seizoen en de gehele serie is de prachtige muziek, de themesong die ik als 1 van de mooiste ooit van een serie beschouw, voorop.

3*

Ook seizoen 2 enkele weken terug voor het eerst gekeken en het deed me eigenlijk niets. Binnen enkele afleveringen is de moordzaak opgelost en alles daarna voelt echt vreselijk overbodig en ronduit saai. Het kostte me oprecht moeite om de serie uit te kijken, ondanks dat het met de sfeer en muziek zeker wel goed zit. Had seizoen 2 net als het vorige seizoen gewoon een aflevering of 6-8 gehad, dan had ik het allemaal veel meer gewaardeerd.

Ben wel benieuwd wat in het komende nieuwe seizoen met de serie heeft gedaan. Dat ga ik zeker nog volgen.

2*

Ah, Two and a half men. Wat was ik daar een jaar of 10 terug fan van zeg. Alles gezien en ook jaren via het Amerikaanse uitzendschema de reeks gevolgd. Jammer dat ze na het vertrek van Sheen niet gewoon gestopt zijn, want zonder Sheen heeft deze serie eigenlijk geen bestaansrecht. De laatste seizoenen zonder hem waren op zijn best acceptabel om te kijken, maar de echte vibe was volledig verdwenen. Die lag namelijk bij het samenspel tussen Charlie en Alan. Wat ik zo heerlijk aan deze serie vind is dat de hoofdpersonen gewoon egoïstisch zijn. Het voelt een beetje als Seinfeld aan, waar men ook niet voor de gunfactor ging, maar voor scherpe humor en hilarische verhaallijnen. Er zijn genoeg sitcoms die zich richten op de menselijke emoties (ook niks mis mee hoor), maar daar is TAAHM er geen van.

We volgen hier de rijke Charlie die in zijn luxe woning in Malibu aan het water woont. Charlie is aantrekkelijk, gewild en gevat. Hij hoeft nauwelijks te werken, vrouwen hangen aan hem vast en het leven is goed. En dan komen zijn gescheiden loser-broer en zijn zoontje naar hem toe. Het levert ieder geval genoeg leuke momenten op, ook al moet dit eerste seizoen even een paar afleveringen op gang komen. Maar al snel zijn ook de meeste overige personages er wel bij, zoals Judith, Berta, hun moeder Evelyn en stalker Rose. De chemie werkt gewoon. Luie en botte Charlie die leert omgaan met een kind in zijn huis en een broer die totaal van hem verschilt. Alan die met zijn ex Judith aan het ruziën is, de sarcasme van Berta en Evelyn. Deze serie kijkt gewoon heel fijn weg. Seizoen 1 is ook best vermakelijk, met Charlie die bij Jake op school moet helpen, zijn dagelijkse kosten flink moet verlagen, die last krijgt van de vriendinnengroep van Judith en die zich wil laten steriliseren. De meeste verhalen blijven oppervlakkig, maar dat is hier helemaal niet erg, in tegendeel.

Op naar de komende seizoenen. Iets om op te verheugen.

4*

Mijn god, die Kandi is zo bloedje sexy zeg. Het levert een hoop leuke afleveringen op met Alan en haar. Al is ze natuurlijk veel te lekker voor hem, Alan is toch net leuker als loser die steeds geen geluk kent.

Sowieso is dit seizoen leuker dan de vorige. Ook met Jake een paar vermakelijke afleveringen, zoals zijn eerste feestje. Zijn pre-puberfase is best wel geestig.

Wel een slap slot met die Mia. Dat kwam ook uit het niets.

4*

Heerlijk seizoen. En zowel Alan (Melissa) als Charlie (Chelsea) hebben een ontzettend sexy vriendin. Zeker Alan maakt alles weer lekker ongemakkelijk en awkward. Jake heeft alleen steeds minder te doen behalve hier en daar nog een domme opmerking te maken. Bertha is hier wel weer in grootste topvorm. En ook fijn dat Herb hier regelmatig zijn moment krijgt, erg geestige bijrol. De slotaflevering in het ziekenhuis was exemplarisch.

4*

Uitstekend slotseizoen van de originele Two and a half men cast. Wat een enorme teleurstelling dat ze hier Charlie Sheen hebben geloosd. Hij zit gelukkig hier nog in alle afleveringen, maar dat was het dan ook. Het zal best terecht zijn geweest aangezien Sheen in die jaren helemaal van god los was met drank, drugs en hoeren. Een beetje als zijn sitcom personage, maar dan nog veel extremer. Hij schijnt ook niet plezierig meer te zijn geweest in de omgang. Hoe dan ook is het doodzonde, want de chemie tussen hem en Jon Cryer is na 8 seizoenen nog steeds briljant. Zijn constante gesneer dat hij eens moet verhuizen, het kleinerende gedrag. Ik blijf erom lachen. Wel zit de serie zelf een beetje op een dood spoor met Jake die als puber niet veel meer toe voegt aan de serie en ook de verhaallijn tussen Charlie en Rose is wel erg herkauwd. Charlie wil Rose helemaal niet, ook al heeft hij een zwak voor haar. Nouja, een vervolg kwam er toch niet meer jammer genoeg. Jammer dat de serie mét Sheen er weer bij nooit een reboot heeft gekregen, maar nu is het sowieso te laat omdat de actrice die Berta speelde overleden is en de acteur van Jake uit de filmwereld is gestapt.

Ik heb de afgelopen maanden echt met veel plezier deze serie opnieuw gekeken, maar moet nu toch wel even mijn best doen om gemotiveerd de komende vier seizoenen weer aan te zetten met Ashton Kutcher. Ik heb helemaal niks tegen hem, maar hij is nog niet de helft van Sheen qua charisma en performance.

Kleine 4*