Meningen

Ik hikte al een hele lange tijd tegen deze serie aan, maar toch maar eens mee begonnen en na een stroeve start onder de indruk geraakt van dit conspiracy-verhaal. Ondanks dat het me wel veel te lang duurt en het ook wel in een paar afleveringen minder had gekund is het wel een knap staaltje werk omdat het spannend en onderhoudend is. Zeker zo halverwege met de rechtszaken is het een boeiend kijkje in het Amerikaanse rechtssysteem. Wel vind ik de docu eenzijdig, dat wil zeggen dat ze wel echt gigantisch hinten naar fraude en een complot. Ik heb er mijn vraagtekens bij of Avery echt onschuldig is. En die gekke contactgestoorde neef Brendan van hem lijkt me ook al geen prettig familielid. Ondanks dat je na afloop met veel vragen overblijft is het wel echt een boeiende crime-docu. Ik ga ook snel seizoen 2 eens kijken.

4*

Ik heb seizoen 1 en 2 nu in enkele weken afgekeken en dat eerste seizoen was echt sterk met een redelijk bizar verhaal en de nodige what the fuck momenten. Maar eigenlijk was het verhaal toen wel verteld en vroeg ik me af wat seizoen 2 nog interessant kon maken. Nou ja, dat gevoel wat ik had was dus terecht, want dit nieuwe seizoen is gewoon niet interessant. Het is een herhaling zetten, veel van de aangestipte punten zaten al in het eerste seizoen en eigenlijk gebeurt er ook niks meer, behalve dat Brendan dicht bij vrijlating was, maar wat nooit echt ging gebeuren. Nieuwe toevoeging is de familieadvocate die zich focust op minimale detals en in mijn ogen ook een hoop onnodig complex en groot maakt, terwijl dat allemaal nog wel mee viel. Ze is ook geen leuk mens, dus de scènes waren niet echt een hele fijne toevoeging. De serie is nog steeds het sterkst in de rechtszaal en bij de familie Avery thuis. Het is mooi hoezeer de familie gelooft in Steven en Brendan.

Maar hier wringt het voor mij ook, want deze 2 seizoenen zijn gemaakt om je als kijker te overtuigen dat beiden onschuldig zijn, maar als ik eerlijk ben dan geloof ik dat na 20 afleveringen nog steeds niet echt. Er is veel misgegaan in het proces van beiden en het lijkt er ook echt op dat justitie en de lokale politie zijn werk heel matig heeft gedaan en niet echt bereidwillig is om goed door te zoeken, maar welk bewijs is nou zo overtuigend dat beiden 100 procent onschuldig zijn? Dat is er niet. Die advocate kan wel op details blijven wijzen, maar er zijn ook geen aantoonbare namen die je wel aan kan wijzen als dader(s). Zou niemand in die familie twijfels hebben?

Voor mij had het bij 1 seizoen mogen blijven en dat tweede seizoen had dan een docu van een uur of 2 mogen zijn, was meer dan genoeg geweest. Alleen als een van de twee ooit nog vrij wordt gesproken zit ik te wachten op een derde seizoen, anders is het zo wel meer dan genoeg geweest ook al is het wel vakkundig gemaakt. Het kijkt sowieso wel goed weg, maar echte inhoud ontbreekt hier wel een beetje.

Kleine 3*

Rowan Atkinson is legendarisch, zijn nieuwe Netflix-show wat minder. Man vs. Bee is vermakelijk maar niet meer dan dat. Na een paar afleveringen had ik het kunstje wel gezien. Ik heb eigenlijk niet gelachen, maar toch was het ook niet onaardig. Maar die man kan zoveel meer dan achter een bij aan rennen.

3*

Na het zien van alle afleveringen blijf ik erbij dat dit heel teleurstellend was en de verwachtingen niet waar maakt. Langdradig en saai, terwijl ik echt wel van Star Wars kan genieten. Star Wars staat voor mij synoniem aan spektakel en dat ontbreekt hier gewoon. Dit voelt wel heel lullig allemaal aan als je het vergelijkt met de grootsheid van de films. Recent nog Rise of the Skywalker in de bioscoop gezien en ondanks dat het schrijfwerk beter kon was het wel weer genieten. Dat gevoel haalt The Mandalorian absoluut niet bij me. Ik krijg geen binding met wie dan ook en wat ze doen boeide me steeds minder. Alleen Baby Yoda zal ik me herinneren. Verder is het best knap gemaakt, maar de lat ligt tegenwoordig hoog, waardoor het ook weer niet meer dan ''wel geinig in elkaar gezet'' is.

2,5*

Ik zal seizoen 2 heus wel weer de kans geven over een jaar, maar ik kijk er wel kritisch naar.

Wow, ik ben echt enorm verbaasd hoe belachelijk goed dit tweede seizoen van The Mandalorian is, waar seizoen 1 bij mij niet verder kwam van een karige 2,5*. Ik vond seizoen zelfs vrij saai te noemen, het grootse spektakel dat ik aan Star Wars associeer vond ik maar matig aanwezig. Schijnbaar vond Disney dit ook, want dit seizoen zit echt acht afleveringen vol met waanzinnig gave dingen. Aflevering 1 met dat enorme grotmonster was al een briljante opening en dit bleef gewoon tot het einde toe doorgaan. Verhaalinhoudelijk zal het allemaal wel, dat vind ik niet eens het belangrijkste in de wereld van Star Wars. Mij te vaag vaak. Daarnaast zit het ook vol met fan service voor wie Star Wars lief hebben. Nou ben ik zeker geen die hard fan, maar wel alle films gezien en die bevielen wel.

De laatste 20 minuten van de slotaflevering zijn dan ook kippenvel-waardig (deed me even denken aan de cameo van Darth Vader in Rogue One). Wat een brute cameo was dat. En ook die Dark Troopers zijn echt geweldig ontworpen, die wekten wel echt ontzag op. Nee, dit was een hele fijne zit met een beeldkwaliteit en special effects die in elke AAA blockbusterfilm niet zouden hebben misstaan. Kom maar op met dat derde seizoen en die Boba Fett spin-off. Mandalorian seizoen 2 is zelfs een van de beste series van dit jaar geworden en krijgt een dik verdiende topscore.

4,5*

ps: Baby Yoda

Bovengemiddeld goed, maar jammer genoeg niet de topserie waar ik na alle lyrische verhalen op hoopte. Daarvoor is het inhoudelijk te vlak. Op gebied van sfeer, muziek, karakteruitdieping, gore (paar keer knap in beeld gebracht) en opgebouwde spanning scoort de serie wel. Neem zo'n scène met het meisje in de kist in de lege school. Verder erg fijn dat de serie in speelduur eens niet al te lang duurt, met 8 relatief niet al te lange afleveringen. Ben ik blij mee, want soms word ik wel een beetje moe van seizoenen met tig afleveringen van een vol uur. Ik vond persoonlijk de laatste afleveringen het sterkste, als er ook meer duidelijk wordt en achtergronden bekend werden. Fijn dat Netflix zulke titels heeft, samen met bijvoorbeeld The Haunting of Hill House. Die sla ik overigens wel hoger aan.

3,5*

Married with Children is denk ik de sitcom die ik in mijn hele leven het meeste heb gekeken. Schijnbaar sprak het me al vroeg aan, zelfs toen ik een kind was. Ik heb de serie ook al vele jaren op DVD en het leek me wel geinig om de boel weer eens volledig opnieuw te gaan bekijken, ook al weet ik dat de serie in de eerste seizoenen nog lang niet zo geniaal als latere seizoenen is. Maar alsnog is elk seizoen de moeite waard.

Seizoen 1 intoduceerde de Bundys aan Amerika en ook al snel de hele wereld. Als cynische, lompe en onaardige tegenhanger van de familiaire The Cosby Show (al is die serie vandaag de dag gezien Bill Cosby niet meer zo heel erg onschuldig ) zien we een volledig disfunctionele familie Bundy waar aan elk gezinslid wel wat mankeert. Al is de man die in een langdurige midlifecrisis lijkt te zitten en weinig om zijn familie en werk lijkt te geven en spuugt op alles wat hij niet leuk vind. De scenes in de schoenenwinkel zijn hier nog spaarzaam, maar hij weet toch al wel een paar dikke vrouwen erg leuk te beledigen. Peggy is de aartsluie huisvrouw die alleen maar Oprah en Dr Phil op tv kijkt en de kinderen Bud en Kelly vliegen elkaar steeds in de haren. In dit seizoen is hun rol vrij klein, vooral Bud komt er weinig in voor en ook de sletterige Kelly moet het doen met hier en daar wat domme opmerkingen. Dit wordt in latere seizoenen heel wat leuker, als beiden ouder zijn en elkaar echt compleet afbranden op hun zwakke punten. Dan zijn het echt hele leuke rollen, maar hier valt dat nog tegen. Bud is in dit eerste seizoen nog echt een kind en niet grappig. Ook moet hij zichtbaar groeien in het acteren, want dat is hier nog erg matig.

De scherpe rand van dit seizoen komt vooral van de dialogen tussen Al en Peggy en zeker ook tussen Al en Marcy, de feministische, niet al te vrouwelijke buurvrouw van Al die hij graag belachelijk maakt. Absoluut een geweldige, iconische rol die ze vreselijk leuk en overtuigend speelt. Ook al is dit eerste seizoen nog lang niet zo bot en scherp als latere seizoenen, toch valt er al heel wat te genieten met de buurtjes. Ook Steve is best geinig als man die duidelijk onder de plak bij zijn vrouw zit, maar hier niet echt tegenstand aan durft te bieden, tenzij Al hem helpt. Toch is het vooral wachten op de latere seizoenen als Jefferson een relatie met Marcy heeft. De problemen tussen de Bundy's en de Rhoades' zijn nog best geestig, zoals Marcy die bij de Bundy's op haar vieze jurk moet wachten terwijl Steve haar collega's van de bank moet bezig houden of Al die de hond van de buren per ongeluk dood schiet. Dat leverde trouwens een dialoog op waar ik hard om moest lachen.

Marcy: [about their dog] Steve, is he really dead?

Steve: Yes, dear.

Marcy: How do you know?

Steve: Well, number one: he didn't respond to any of my commands... And number two: his brains are in the begonias.

Dit eerste seizoen is vooral een hele geslaagde intro op wat in latere seizoenen nog gaat komen en waardoor het terecht 1 van de allerleukste sitcoms aller tijden is geworden. De serie moet hier duidelijk nog op stoom komen, maar er is al meer dan zat klasse te ontdekken waardoor ik me hier erg goed heb vermaakt. Sowieso is elke scene met Al gewoon geweldig, misschien wel het beste personage dat ooit in een sitcom zat.

3,5*

Seizoen 2 van deze legendarische sitcom toont al een stijgende lijn ten aanzien van het eerste seizoen, die voor Married with Children begrippen redelijk braaf en ingetogen was door de nieuwigheid.

Nu maken vooral Bud en Kelly een ontwikkeling door. Bud was in het eerste seizoen nog echt een kind en maakt nu al hardere grappen over zijn zus Kelly en is ook al een beetje bezig met daten en sociale status. Dat word in latere seizoenen nog veel leuker, maar het is nu al een stuk beter. Ook Kelly is een leukere rol, lekker sletterig (en damn, Christina Applegate was destijds echt hot!) en dom, maar tegelijkertijd ook erg scherp. Al en Peggy zijn redelijk hetzelfde gebleven, uitstekend dus. Vooral de ster van de serie, Al, blijft hilarisch goed in alle scenes. De beledigingen thuis of de dikke vrouwen die hij op zijn werk pest, ik krijg er geen genoeg van. Hij gaat hier ook een stuk botter tegen Marcy tekeer, waar ik ook om blijf lachen.

Niet elke aflevering is even leuk (zoals die met de familie van Peggy op bezoek, too much en niet zo boeiend, net als dat de dubbelafleveringen soms wat langdradig zijn), maar er zitten genoeg fantastische momenten nog in. Al die Buck niet wil laten castreren, de mooie dakloze dame die bij Al thuis mag logeren, Steve die de Barbie van Marcy verkocht heeft of Marcy die de Mercedes van Steve beschadigd, waarna hij impotent raakt. Uiteraard met rotopmerkingen van Al, zoals je van hem mag verwachten. De serie wordt nog veel beter, maar is nu al erg vermakelijk.

3,5*

Seizoen 3 is weer erg vermakelijk en weer net wat pittiger in alles. De familie Bundy is heerlijk op elkaar ingespeeld en ze pakken elkaar dan ook fors aan. Het is vooral Bud (nog steeds met een vies matje in zijn nek, haha) die veel leuker is geworden met zijn datingactiviteiten (erg geestig als hij met een winkelpop date, wat zijn vrienden niet zien), de rest was al top. Jammer dat er niet heel veel afleveringen in de schoenenwinkel zijn, waardoor het aantal dikke vrouwen beledigingen niet overdreven hoog ligt. Maar ter compensatie moet vooral Marcy het ontzien bij Al, wat ook hilarisch is. Amanda Bearse verdient ook alle credits voor die rol, want ze doet het echt subliem. Marcy is op het oog heel degelijk en braaf, maar daarachter zit ook heel wat sadisme en geilheid. Levert een hoop leuks op.

In dit seizoen trouwens de ''verboden aflevering'' I'll see you in court, een aflevering die destijds niet in Amerika mocht worden uitgezonden wegens problemen tussen de makers en de tv-zender. Echt bijzonder is de aflevering niet, dus best wel vreemd. Maar er valt gelukkig genoeg te lachen dit seizoen, zoals als de Bundy's naar het strand gaan, Al en Peggy naar een schoolreünie gaan en als Al een extra baan in een hamburgertent neemt omdat Peggy meer inkomen dan hem heeft met een onbekende baan.

De serie raakt steeds meer op stoom, maar het beste moet gelukkig nog komen.

3,5*

Het seizoen waarin we afscheid namen van Steve, de echtgenoot van Marcy. David Garrison, de man die Steve speelde had genoeg van een rol voor de camera en ambieerde dit niet langer en zocht een carriere achter de schermen of op het toneel. Dit moet redelijk onverwachts zijn geweest, want er is niet eens een fatsoenlijke afscheidsaflevering. Wel wordt er naar een vertrek gehint als blijkt dat hij liever een baan in de natuur wil hebben en uiteindelijk een parkranger in Yosemite National Park wordt. Maar erg goed schrijven ze hem niet eruit en da's best zonde na 4 seizoenen. Ik mocht hem wel, al vind ik Jefferson die vanaf seizoen 5 erbij komt veel leuker.

Wel zijn de afleveringen met een single Marcy van wisselend niveau. Beetje flauw, al is de aflevering dat zij en Bud denken dat ze het met elkaar hebben gedaan wel erg grappig. Ook grappig is trouwens dat Ted McGinley, de man die hem speelt in dit seizoen al een bijrol had in de kerstaflevering It's a Bundyful Life als de echtgenoot van Peggy in de droom van Al. Schijnbaar maakte hij indruk, aangezien hij dus vanaf het volgende seizoen een vaste rol in Married With Children kreeg.

Verder is dit gewoon een vermakelijk, solide seizoen met genoeg geestige verhaallijnen. Ik kan niet echt bijzondere hoogtepunten noemen, maar er is ook weinig mis. Al die Peggy's haar wil verkopen om de belastingschuld te betalen, Peggy die naar de huishoudklas terug moet om haar diploma te behalen, de erg vermakelijke dubbele kerstaflevering, Bud die wraak wil nemen op zijn klasgenote tijdens de prom; het kijkt gewoon erg goed weg. Maar in mijn gedachten zou de serie vanaf het volgende seizoen pas echt magistraal worden. Ik kijk al uit naar de entree van Jefferson.

3,5*

PS: Christina Applegate is echt ronduit hot als Kelly. Bepaald geen straf om als man naar te kijken.

Seizoen 5 is denk ik wel het meest memorabele seizoen uit de hele serie. Dat heeft 2 redenen; we krijgen eindelijk Ted McGinley bij de cast (Ja, hij zat 1 aflevering in het vorige seizoen onder een ander rolletje, maar dat telt niet) als de geweldige Jefferson D'Arcy en dit seizoen kent de leukste aflevering van de serie denk ik. Ofja, het is een dubbelaflevering zelfs, genaamd You Better Shop Around, waar de Bundy's tijdens een hittegolf naar de supermarkt vluchten nadat Al een Nazi-ventilator heeft gekocht waarmee hij ervoor zorgde dat de hele wijk zonder stroom komt te zitten. In de supermarkt worden ze door voor te kruipen bij Marcy de miljoenste klant en mogen gratis boodschappen doen. Marcy wordt boos en als compromis moeten de Bundy's en de D'Arcy's een wedstrijd doen wie het snelste tot 1000 Dollar aan boodschappen komt. Ik heb de aflevering al zo vaak gezien vroeger, maar blijf me er dood om lachen. Zo lomp, zo geniaal. Married With Children op z'n best.

In de eerste pakweg 11 afleveringen zit genoeg leuks, maar pas als Marcy per ongeluk met Jefferson getrouwd blijkt te zijn wordt het echt heerlijk. Overigens een hilarische aflevering als Al hun bruiloft opnieuw organiseert. Ik vond de single Marcy niet zo heel leuk, dan heeft ze niks om op terug te vallen. Met Jefferson erbij is ze weer messcherp. En dan is Jefferson hier nog niet eens zo in vorm als in de komende seizoenen, maar bij vlagen komt zijn talent om de Bundy's te beledigen en Marcy voor gek te zetten wel naar boven. Ik vond David Garrison als Steve Rhoades ook wel geinig, maar een beetje braaf. Met Jefferson wordt het allemaal toch een stuk losbandiger. De rest van de cast is weer ouderwets goed. Het blijft bijzonder hoe fantastisch Ed O'Neill toch zijn rol speelt als aan de ene kant een vreselijke loser, maar aan de andere kant ook een enorme aso en soms zelfs een winnaar, als hij weer eens met geweld zijn zin krijgt. En zijn vrouwonvriendelijke gedrag blijft ongeëvenaard, dat zou je tegenwoordig echt niet meer in een serie krijgen. Als je weer de afleveringen van You Better Shop Around neemt, waar hij een mooie vrouw steeds laat bukken om naar haar borsten te kijken

Enige smet op het seizoen is de aflevering Top of the Heap. Gaat nauwelijks over de Bundy's en zulke afleveringen zijn echt niks. Kan me heugen dat er een paar van die afleveringen in de serie zaten, vraag me niet waarom ze zijn gemaakt. Het enige grappige was dat we een hele jonge Matt LeBlanc zien acteren, nog voordat hij een wereldster met Friends werd.

Topseizoen.

4*

Ik was even vergeten hoe afschuwelijk beroerd dit seizoen startte met de zwangerschap van Peggy. Echt zo vreselijk ongrappig en gewoon zelfs zwaar storend. Katey Sagal was destijds zwanger en op deze manier konden ze dit in de serie verwerken, door Peggy samen met Marcy zwanger te laten zijn en het na elf afleveringen af doen als een droom. Daar was ik sowieso blij mee, maar die 11 afleveringen waren op wat momenten na echt beroerd. Gelukkig ontbrak Katey Sagal nog een paar keer, waardoor niet alles over baby's en zwangerschappen ging.

Maar goed, daarna werd het allemaal nog erg vermakelijk. Bud werd Grandmaster B, Kelly was even The Verminator. Al kwam bij een tankstation te werken en ook was Steve Rhoades nog even terug, wat best lollig was. En we eindigen het seizoen met een trilogie aan afleveringen over een reis van de Bundy's naar Engeland, waar enkele dorpsbewoners hen willen vermoorden om een vloek op te heffen. Was bijzonder vermakelijk, zeker de eerste aflevering waarbij ze flink misbruik maakten van de situatie en gingen shoppen. Leukste scene uit het hele seizoen was overigens de tirade van Al tegen de hoogbejaarde invaljuf van Bud, waar hij van dacht dat ze met Bud aan het daten was. Geweldig!

Alles bij elkaar een prima seizoen, maar het had zoveel leuker kunnen zijn door de slechte start.

3,5*

Seizoen 6 kende een vrij storend probleem, de zwangerschap van Katey Seagal, die daardoor ook in de serie zwanger was. Erg storend en vooral vreselijk ongrappige afleveringen als gevolg. Maar het kan bijna nog erger, want in seizoen 7 vonden de makers het nodig om ons een nieuw personage te introduceren; Seven. Een klein kind van familie van Peggy die bij de Bundy's werd gedumpt en waar hij ging wonen. En als nou iets zelden of nooit werkt in sitcoms dan zijn het wel kleine kinderen. Seven werd dan ook terecht een personage die door de fans van de serie werd gehaat. Gewoon vervelend, voegde helemaal niks toe en beter vertrok hij weer zo snel mogelijk. Dat kregen de producers van de serie schijnbaar ook door, want na een paar afleveringen in de hoofdrol kwam hij nog maar sporadisch terug in de serie. Hij kreeg niet eens een afscheidsaflevering of iets dergelijks, werd er gewoon uitgeschreven. Ik geloof dat ze in het volgende seizoen nog een keertje aan het refereren door te tonen dat hij vermist is, maar niemand gaf er een fuck om. Dat is dan wel weer van die typische Married with Children humor, haha.

Gelukkig had de serie dus op een paar afleveringen na niet enorm veel onder hem te lijden. Dat viel me mee, want de zwangerschapsafleveringen uit vorig seizoen verpesten namelijk wel echt flink wat afleveringen. Hier viel dat dus reuze mee. Buiten Seven om is het namelijk een enorm vermakelijk seizoen, vol met absurde humor en goed geschreven verhaallijnen. Frat Chance was een geweldige aflevering, met Bud die zijn eigen studentenvereniging creëert. Zelfs nadat ik de aflevering tig keer heb gezien door de jaren heen moet ik nog steeds zo hard lachen als ze allemaal met de broek omlaag in de garage staan, waarna de rest van de Bundy's daar binnen komt rijden in de auto. Idem met Old College Try, de aflevering waarin Al en Peggy de studiebeurs van Bud volledig op hebben gemaakt aan onzin. Sowieso had Bud heel veel toffe afleveringen, want You Can't Miss was er ook zo eentje, met Bud die aan een datingshow voor losers mee ging doen.

Rock of Ages is ook erg geestig, als de Bundy's zich tussen rocksterren op een feestje begeven en zich ook asociaal in het vliegtuig gedragen. En uiteraard Movie Show, met de Bundy's die naar de bioscoop gaan.

Kortom, erg veel gelachen en uiteindelijk was het vervelende deel met Seven dus nog te overzien. Maar ik verheug me nu wel echt op seizoen 8 met de introductie van No Ma'am!

4*

Voorlopig het hoogtepunt van de reeks die ik opnieuw aan het bekijken ben. Dat de latere seizoenen veel leuker dan de eerdere seizoenen zijn stond me altijd bij, maar je weet nooit hoe je mening tig jaar later kan veranderen. Maar dit is echt een serie die per seizoen scherper, geestiger, extremer en completer werd. Seizoen 6 en 7 hadden te lijden onder een zwangere Peggy en neefje Seven, zaken die echt zwaar irritant waren, maar seizoen 8 heeft dat helemaal niet. Sterker, 1 van de allerleukste dingen uit de serie wordt hier geïntroduceerd: de oprichting van anti-vrouwengroep National Organization of Men Against Amazonian Masterhood, ook wel No Ma'am. Alleen al hun huisregels zijn geweldig:

De 10, kuch, 9 geboden:

1. It is OK to call hooters 'knockers' and sometimes snack trays

2. It is wrong to be French

3. It is OK to put all bad people in a giant meat grinder

4. Lawyers, see rule three

5. It is OK to drive a gas guzzler if it helps you get babes

6. Everyone should carpool except me

7. Bring back the word stewardesses

8. Synchronized swimming is not a sport

9. Mud wrestling is a sport

Daarnaast krijgen we ook meer scènes in de schoenenwinkel, met het nieuwe hulpje van Al die ik best oké vond, al is het wachten totdat Griff volgend seizoen die rol krijgt. Maar dit seizoen is gewoon enorm afwisselend in verhaallijnen, waarbij ik denk ik het hard om de aflevering Little off the top heb gelachen, als Al per ongeluk in het ziekenhuis wordt besneden en daar mee moet leren leven, uiteraard met nare opmerkingen van de D'Arcy's. Maar ook Banking on Marcy, met Marcy die leert speeches te geven als ze aan haar slaapkameravonturen denkt is briljant. Ook was The Village People aflevering Take my wife, please erg grappig, met veel zelfspot van de bekende groep die een gastrolletje had. How green was my apple, met een burenruzie over de afmetingen van elkaars tuin vond ik ook om erg hard om te lachen en uiteraard verdient ook Ride Scale een vermelding, als Al moet carpoolen met 3 dikke vrouwen, waarna hij er financieel gewin uit weet te slepen. Maar bijna alle afleveringen had ik kunnen benoemen. De grove grappen, de vreselijk niet politiek correcte grappen over vrouwen en minderheden; het zou vandaag de dag echt niet meer kunnen maar wat ben ik vreselijk blij dat ze er destijds een serie van 11 seizoenen mee hebben gemaakt. De houdbaarheidsdatum van Married with Children is voor eeuwig.

4,5*

Seizoen 9 is eigenlijk het seizoen waarin de serie compleet raakt, met de aanwezigheid van Griff als collega van Al in de schoenenwinkel. Hij is heerlijk droog en is precies zoals Al, waardoor Al steeds meer steun voelt wat hij natuurlijk in eerdere seizoenen nauwelijks kreeg, behalve van Jefferson. Nu zijn beiden er en komt ook No Ma'am vaak in beeld, wat best wel leuke momenten op levert. Ook zien we hier geregeld tv-reporter Miranda Veracruz de la Jolla Cardinal in beeld, die best wel een geinige bijrol speelt als cynische reporter die haar baan klote vind. Leuke toevoeging. Ook treffen we Marcy's oude vlam Steve twee keer in een aflevering, wat ik ook kan waarderen. Na zijn vertrek verscheen hij nog eens af en toe in een aflevering, maar dit waren zijn laatste afleveringen. Ik had hem in seizoen 10 en 11 ook nog best willen zien, vind zijn interactie met Marcy leuk als ze beiden lekker verbitterd tegen elkaar doen.

Daarnaast kent dit seizoen weer een paar hele leuke dubbelafleveringen, met Al zijn strijd tegen borstvoeding in zijn winkel, zijn strijd om Psycho Dad weer terug op tv te krijgen en de cruise die hij wint en waardoor hij samen met de buren op een dikke vrouwen-reis zit. Maar ook de losse afleveringen zijn vrij hilarisch. Bud die bij de maagden-telefoonlijn moet werken, de Polk High rugbywedstrijd tegen oude rivalen van vroeger, Kelly die ervoor zorgt dat haar familie in een nieuwe sitcom wordt gespeeld door onbekenden en de aflevering waarin Al een geldprijs wint met een docu over schoenen. Kortom, ik heb weer ontzettend vaak hard zitten lachen om de absurde, politiek niet-correcte humor. Al vs Marcy, Al versus (dikke) vrouwen; ik krijg er nooit genoeg van. De laatste seizoenen zijn net de seizoenen die ik met afstand het leukst vind.

En ook nog 2 leuke specials in mijn DVD box die weer even leuk waren.

4,5*

Wederom een erg vermakelijk seizoen, maar er zitten niet zo heel veel afleveringen in die echt vreselijk memorabel zijn. Wat overigens niet betekent dat ik niet heel veel weer heb kunnen lachen, want afleveringen als dat de bank van Marcy een scorebord wil doneren aan Al's Polk High School, de sexlijn waar Peggy's moeder achter zit, het ziekenhuisverhaal van Jefferson, de dubbele Spring Break aflevering, Marcy's Japanse baas die de Dodge van Al wil kopen, Bud die masturbeert in de schoolbibliotheek en Kelly die met Jefferson een sexy reclamespot moet doen zijn echt wel heel geestig. Maar er zaten ook wel een aantal afleveringen in die wat flauw waren of die een beetje in herhaling vallen. Dat laatste is overigens geen ramp, na 10 seizoenen wordt dat onvermijdelijk, maar voorgaande seizoenen leken wat creatiever.

Daarnaast is de verhaallijn met de moeder van Peggy die bij de Bundy's komt wonen niet zo boeiend en ontbreekt Katey Seagal in dit seizoen een groot deel door haar zwangerschap die ze destijds had. Dat is op zich wel goed opgevangen, maar het voelt wel een beetje incompleet aan. Gelukkig zitten er wel voldoende afleveringen met de No Ma'am groep in, daar blijf ik om lachen. Een stel dikke, ouwe kerels die voor hun mannenrechten op komen, haha. Maar de leukste momenten vind ik ook na 10 seizoenen nog steeds als Al en Marcy elkaar het leven zuur maken. Dat verveelt gewoon echt nooit. Het is ook na 10 seizoenen nog steeds heerlijk politiek incorrect. Overigens nemen we ook afscheid van Buck de hond, die begin dit seizoen dood gaat, maar gereïncarneerd weer bij de Bundy's komt te wonen. Goede oplossing, want de sarcastische stem achter Buck is regelmatig erg leuk. Maar toch miste ik de oude Buck. Ik las op internet dat hij na zijn tv-pensioen nog een half jaar heeft geleefd en daarna is overleden.

Ondanks dat er ooit een einde aan moet komen is het best jammer dat ik met seizoen 11 helaas aan mijn laatste seizoen ga beginnen om te herzien.

4*

En toen had ik de gehele serie van Married With Children opnieuw bekeken. Toch altijd weer jammer als je de laatste aflevering van een zeer geliefde aflevering hebt afgekeken, maar na 259 afleveringen is het ook wel goed. Dit wel een van de weinige series die in latere seizoenen steeds beter en beter werd. Wat een schitterende humor zit hier in, echt weer vreselijk van genoten. Helemaal nu we in een tijdperk leven vol social justice warriors die om alles huilen en ook alles maar willen verbieden of veranderen. Zij zouden Married With Children eens moeten kijken, waar 11 seizoenen lang alle heilige huisjes omver zijn getrapt. Geen bevolkingsgroep of ras werd gespaard, gewoon alles met een knipoog omdat men toen nog wel tegen een stootje kon. Tegenwoordig janken media zelfs al over een brave serie als Friends, dat niet meer gekeken zou mogen worden. Sneu. Series als Seinfeld en Married With Children gingen heel wat verder en gelukkig maar, want wat zouden sitcoms saai geweest zijn zonder dit soort klassiekers.

Seizoen 11 is overigens niet echt geweldig. De inspiratie leek een beetje op, echt heel veel memorabele afleveringen zaten er niet in. Het was gewoon stabiel geestig. Fox bleef dit seizoen maar op diverse tijdstippen uitzenden, waardoor kijkcijfers afnemen en Fox de serie uiteindelijk cancelde. Best onverwacht, daarom is er ook geen echte afsluitende aflevering gemaakt. De driedubbele aflevering Breaking up is easy to do is wel een voorbeeld dat de beste verhaallijnen al wel in eerdere seizoenen zaten. Het is niet slecht, maar we kennen het al wel. Al en Peg maken elkaar altijd het leven zuur, maar ze kunnen niet zonder elkaar. En Bud en Kelly lijken een tikje te oud geworden voor hun rol. Zij als sloerie en hij als falende loser op vrouwengebied paste beter toen ze nog naar school gingen. Nu lijken de verhaallijnen soms wat onlogischer, al is dat ook weer geen heel groot probleem, want om realisme heeft deze serie natuurlijk nooit gedraaid. Wel om vermaak en dat is er nog zat. De cast is in die 11 jaar altijd op dreef gebleven met hun enthousiasme.

De kans is wel groot dat ik over een jaar of 10 gewoon weer de boel opnieuw ga bekijken, deze serie en humor is gewoon tijdloos goed. Een ding blijft overigens wel jammer, dat de serie op DVD de muziekrechten verloor op de themesong Love and Marriage, waardoor we gedwongen werden al die seizoenen naar een mislukt namaak-deuntje te luisteren in plaats van de klassieker van Frank Sinatra.

3,5*

Ik heb nu ook alle afleveringen gezien en ondanks dat de serie echt een prima staaltje vakmanschap is, valt het allemaal wel tegen. Het oogt en klinkt geweldig, maar het komt nooit lekker los en emotioneel pakt het me echt zelden. Er zijn een paar goede momenten, zeker in de slotaflevering, maar dit maakt geen Band of Brothers emoties los.

En waar ik voor vreesde is ook wel voor mezelf ieder geval uitgekomen, dat een groep mensen in een vliegtuig volgen veel minder pakkend is als een peloton soldaten. De vliegactie, hoe mooi gefilmd ook, wordt al snel eentonig omdat het natuurlijk weinig divers is. Opvallend genoeg zijn de scènes buiten de vliegtuigmomenten veel sterker, zeker in het kamp. Verder is alles behoorlijk gedramatiseerd, maar dat vind ik op zich niet echt een probleem.

Het is mooi dat deze mensen nu een eigen serie hebben om hen te eren en ongetwijfeld zal het voor familieleden echt een topserie zijn, maar als je er wat verder vanaf staat zoals ik dan is het modaal. Het is voldoende, maar that's it.

3*

PS: Binnenkort Band of Brothers maar eens voor de zoveelste keer gaan kijken!

Ik zat niet erg op een serie over Maxima te wachten, zo interessant is zij of Willem-Alexander ook weer niet, maar ik moet toegeven dat het wel een aangename serie is geworden. Dat heeft overigens maar met een ding te maken en dat is de aanwezigheid van Delfina Chaves als Maxima. Ze spat van het scherm met haar looks en acteren. Ondanks dat lang niet elke aflevering weet te boeien (vooral die met haar familie in Argentinië wisten me niet erg te interesseren) en hun verhaal samen ook niet groots of meeslepend is kijkt het wel aardig weg als een polderversie van The Crown. Dat heeft ook te maken met de tijdsgeest. Zo komen onder andere Koningin Beatrix, Prins Claus, Wim Kok en, jaja in een hilarisch slechte maar grappige scène, Willibrord Frequin voorbij en dat is best geinig.

Overigens lijken Beatrix en Willem-Alexander wel echt voor geen meter op hun echte versies zeg, dat is wel jammer. Die laatste vond ik ook als persoon minder sterk uit de verf komen, nou is de man geen charismatisch kanon maar dit was wel heel houterig. De keren dat hij Hazes zingt zijn echt super cringe om naar te kijken. Verder vond ik de serie wel erg van links naar rechts springen. Dan is Maxima weer zeer gekwetst en super boos en dan een aflevering later is Willem-Alexander weer alles voor haar. Ik ben toch stiekem wel benieuwd naar het tweede seizoen dat volgend jaar gaat verschijnen. Haar bruiloft en de Apeldoornaanslag zullen dan wel voorbij gaan komen.

Eigenlijk drie sterren waard, maar Delfina Chaves krijgt er een half bonuspuntje bij.

Kleine 3,5*

Omdat ik de gelijknamige film wel cool vond heb ik deze serie ook maar eens geprobeerd, maar dit was niks aan. Er zit niks van de spanning of de intelligentie van de film in de serie en het werd al snap vreselijk saai. Dit vond het televisiepubliek ook, want Fox kortte eerst al dit lopende seizoen in van 13 naar 10 afleveringen en heeft daarna de gehele serie maar gecanceld, wat een goede beslissing is. Toch jammer dat er nauwelijks geslaagde sci-fi series zijn. Ik blijf maar weer zoeken naar iets beters.

1,5*

Modern Family heb ik destijds geloof ik vanaf seizoen 2 in Amerika wekelijks gevolgd (uiteraard seizoen 1 ook teruggekeken) tot het einde van de reeks, bijna twee jaar geleden. Het werd tijd om alles nog eens rustig terug te kijken, want dit is wel een van de leukere sitcoms die deze eeuw is verschenen, al zijn er nog veel meer die me goed zijn bevallen. Modern Family is wat het zegt, een moderne familie met veel diversiteit. Maar dit krijg je dan wel op een bijzonder grappige wijze te zien en niet op de irritante woke-wijze die anno nu nogal dominant in je gezicht word gedrukt.

De Dunphy's zijn een traditioneel gezien met drie kinderen, Jay heeft een relatie met de veel jongere Colombiaanse schone Gloria die haar zoon Manny ook bij haar heeft en dan is er nog een homokoppel met een geadopteerd Vietnamees meisje. Het levert de nodige vermakelijke chaos op, maar je merkt ook dat de verhalen scherp en leuk geschreven zijn, terwijl er ook wel ruimte is voor hartverwarmend feel good gevoel dat niet geforceerd voelt, maar juist mooi. Denk aan Jay die probeert Manny te laten geloven dat zijn vader geen eikel is, terwijl hij Manny wel laat barsten. Maar het blijft natuurlijk wel een sitcom met rake humor. Zeker Ed O'Neill is heel leuk als de cynische Jay. Ed is natuurlijk legendarisch geworden als Al Bundy maar ook hier is hij weer uitermate goed gecast. Zijn sarcastische opmerkingen over Colombia zijn leuk. En uiteraard is er nog Phil, die de coole pa wil zijn maar daarmee juist vaak faalt. Ik blijf lachen om hem, helemaal als hij idiote plannen met Luke heeft. En dan heb je nog Cam en Mitchell, het homostel. Ze zijn samen erg leuk omdat ze vreselijk van elkaar verschillen maar wel van elkaar houden. En toch weten de makers er geen lading clichés uit te gooien, terwijl dat bij een homokoppel wel had gekund. Maar waar je denkt dat Mitchell meer de stoere man is en Cam de wat vrouwelijke partner, blijkt vaak zat juist het omgekeerde en daar kan ik wel om lachen.

De serie kent een hoop goede afleveringen, maar het leukste zijn de verhalen waar de familie samen komt en er veel chaos en gedoe volgt. Denk aan de laatste afleveringen met Hawaii of de familiefoto. Seizoen 1 is sterk, maar in mijn geheugen zit dat ik de seizoenen hierna minstens zo goed vind, misschien nog wel scherper geschreven. Ik kijk komende maanden lekker verder.

4*

Heel sterk seizoen, maar Modern Family was sowieso jarenlang ijzersterk geschreven vol geweldige dialogen en oprecht leuke situaties. En dan zo op zijn tijd weet de serie ook de emotionele snaar goed te raken, zoals Jay die tranen laat om zijn al jaren overleden moeder, Phil en Claire die rouwen dat hun kinderen hen minder nodig hebben dan voorheen of Jay die zijn broer wil steunen die kanker heeft, maar dit niet toe laat, omdat ze zo nooit met elkaar om zijn gegaan. Je ziet ook dat er wel karakterverbreding is bij oa Claire en Gloria, terwijl bv Phil en Cameron uit uit kunnen blinken in hun rollen. Topserie, kijk er met plezier weer opnieuw naar.

4*

Seizoen 3 is ook weer constant sterk geschreven, waarbij absurde situaties, hilarische dialogen en goede emotionele momenten elkaar afwisselen. Er zit niet echt een grote rode draad door het seizoen, al komt wel regelmatig naar voren dat Cam en Mitch gezinsuitbreiding willen. Hoe ze dit verhaal in de seizoensfinale afsluiten vind ik wat abrupt, maar ook wel weer sterk gedaan. Ze krijgen de baby toch niet en zoeken troost bij elkaar en groeien zo wel dichter naar elkaar toe. Verder zitten er gewoon veel veel leuke afleveringen in die de persoonlijke karaktertrekken van de familieleden tonen. Claire is ambitieus, Jay wil bewonderd worden (hij is boos dat zijn hole-in-one fake blijkt te zijn), Haley zoekt haar weg in de liefde en zo heeft iedereen wel wat. Toch blijven de gezamenlijke afleveringen het beste, zoals de hele familie in Disneyland of de vervroegde kerstmis. Ik kijk de serie nu voor de tweede maal en merk dat ik nog altijd aan deze familie gehecht ben. Geweldige serie.

4*

Seizoen 4 doet niks onder voor de eerste drie seizoenen. Nog altijd is Modern Family scherp en grappig geschreven en zijn de vele misverstanden en onzinnige momenten erg de moeite waard. Maar ook de hoofdrolspelers hebben de tijd om zich te ontwikkelen, wat weer nieuwe situaties op zal leveren. Claire accepteert een baan bij haar vaders kastenbedrijf, Haley gaat naar college, Luke groeit op naar een puber en Mitch en Cam gaan om met het feit dat ze geen tweede kind hebben gekregen. Maar alles blijft gelukkig luchtig. De leukste afleveringen vind ik nog altijd die waar de familie gezamenlijk iets onderneemt. In dat kader is de seizoensfinale zelfs een tikje emotioneel, maar wel goed gedaan.

4*

Opnieuw een bijzonder leuk geschreven seizoen, waarbij de regelmatige levenslessen en moralen aanwezig blijven, maar nooit op een zeurende manier. En bijna ieder personage blijft zich verdiepen. Claire heeft moeite om om te gaan met het feit dat ze in het bedrijf van haar vader werkt, Luke en Alex worden steeds meer pubers, Haley krijgt gevoelens voor een jongen die totaal haar type niet is en Mitch en Cam willen trouwen. Dat laatste is de rode draad van dit seizoen en waar ik in veel sitcoms trouwerijen vermoeiend vind, is het hier wel leuk gedaan met het gay-sausje erover heen. Zeker de dubbele finale is heel vermakelijk met alle chaos en mini-verhaallijnen, met ook nog eens een mooi emotioneel slot als Jay zich toch op een ontroerende manier laat zien nadat hij zich als een hork had gedragen richting Mitch. Buiten dat kent het seizoen een aantal erg leuke groepsafleveringen waar zo'n beetje de hele familie samen is, zoals in Las Vegas en Australië. Dat blijven toch voor mij wel de leukste momenten.

4*

Een iets minder seizoen, maar ook een wat rommelig seizoen van Modern Family is door de fijne cast zo prettig. Ik mis alleen een rode draad, het zijn vooral veel losse afleveringen. Connection Lost is een bijzonder originele aflevering en de seizoensfinale American Skyper is zelfs bijzonder leuk, maar ook gewoon met een menselijke touch. Ik vind het plot van Haley die om Andy draait wel boeiend, maar na 2 seizoenen had er wel meer beweging in mogen zitten. Verder blijft Gloria leuk, Phil weer lekker geestig en zijn Cam en Mitch nog steeds vermakelijk. Cam die Mitch verdenkt van een affaire, terwijl hij werkloos was, ghehe. Manny en Luke lijken wel een bijrol te hebben, terwijl Alex zich wat meer kan ontplooien. Kortom, goed entertainment.

3,5*

Prima seizoen, niet echt met bijzondere verhaallijnen, maar voldoende situaties om me te vermaken. Jay komt toch weer in zijn oude bedrijf werken, Alex studeert en Hailey heeft met Andy. Dat is het wel. Wat Modern Family de eerste jaren zo goed maakt waren soms enorm scherp geschreven dialogen vol echt sterke grappen en die zijn nu gewoon spaarzaam. Al blijft een conversatie als deze gewoon geestig:

- I can't believe you asking that cheap hoe to the prom.

- Cam!

- Sarah Ho, she give me a five dollar giftcard for teacher appriciation day..

De leukste aflevering was denk ik de een na laatste met de treinrit. Als de gehele familie ergens heen gaat heb je toch wel de meest vermakelijke afleveringen omdat familieleden eens echt met anderen te maken krijgen dan hun vertrouwde kringetje.

3,5*

Even teruggekeken, maar ik heb zo'n twee en halve maand gedaan om dit seizoen te bekijken. Da's best lang en dat zegt ook wel voldoende voor me. Modern Family is tot het einde toe best vermakelijk gebleven, maar eigenlijk zijn ze een paar jaar te lang door gegaan. Het wordt ook in dit seizoen duidelijk dat ze niet meer zo goed weten wat ze met de puberende kinderen van de Dunphy's en Pritchetts moeten. Alleen Alex heeft als student nog een redelijke rode draad, maar de rest?

De serie moet het toch meer van de volwassenen hebben en daar valt gelukkig nog voldoende van te genieten, al komt er wel veel herhaling in de verhalen en situaties. Weer Cam met zijn boerderijverleden, Manny met zijn biologische vader, de wrevel tussen Jay en Mitch vanuit hun jeugd etc. Het is niet vervelend, maar het schrijfteam maakte er ook niet veel bijzonders meer van. Gelukkig zijn er nog genoeg alledaagse momenten die dit seizoen de moeite waard maken, maar echte piekafleveringen ontbreken hier.

Kleine 3,5*

Ik ben nu een kleine anderhalf jaar bezig de serie opnieuw te bekijken en waar mijn tempo in het begin hoog laag, is dit nu zeker niet meer zo. Even nagekeken, maar ik heb bijna 3 maanden over dit seizoen gedaan. Dat is overigens geen waardeoordeel, want ook dit negende seizoen is vermakelijk, maar enige moeheid heb ik wel bij de serie gekregen. Het lijkt allemaal iets teveel op elkaar en eigenlijk is ieders verhaal wel verteld. Met sommige karakters kan de serie jammer genoeg niet meer zo heel veel, neem Luke of Alex. Dat maakt het niet slecht, want er zijn voldoende funny afleveringen en geinige situaties, maar wel wat eentoniger. Een echte rode draad kent dit seizoen niet, of het moet de relatie van Haley met een professor zijn waar Alex onder de indruk van is. De betere afleveringen zitten in het begin, met oa Ten Years Later of Winner Winner, Turkey Dinner. Op naar de laatste twee seizoenen en dan kan ik de serie voor een tweede maal in mijn leven afronden.

3,5*

En ook het een na laatste seizoen opnieuw bekeken. We naderen het einde, het is mooi geweest met 11 seizoenen. De rode draad van dit seizoen is de zwangerschap van Haley. Normaal vind ik zwangerschappen en baby's in sitcoms vreselijk irritant, maar de schrijvers hebben er nog wel leuke dingen mee gedaan. Denk aan het bekendmaken van de zwangerschap, de spoed-trouwerij of de slotaflevering met de bevalling. Wederom een Lion King baby-introductie hahaha. Op zulke momenten is Modern Family meer dan een simpele sitcom om even te lachen, ik ben echt om de personages gaan geven.

Los van dit is de creativiteit wel een beetje op en kabbelen de afleveringen voort. Zonder dat het slecht is, want ik vermaak me er prima mee, maar de koek is wel op. Met Luke en Alex weten ze niks meer te doen, die hobbelen een beetje mee. Gelukkig pakken vooral Mitch en Cam nog steeds hun over de top momenten en zijn ook Jay en Gloria geregeld grappig. Claire en Phil is ook niet veel nieuws meer.

3,5*