The Housemaid (2025)

Wel aardig.

O gij The Housemaid, huiselijk drama vermomd als thriller,

Gij zijt geen film, maar een wandtapijt, geweven van fluisteringen, jaloezie

en het zachte schuiven van rijkdom die al begonnen is te rotten.

In uw zalen echoot geen toekomst meer—slechts het holle lachen

van laat-kapitalistische heren die denken dat hun bladgoud eeuwig is.

En dan—o wonder, o visioen—

treedt zij binnen: Sydney Sweeney,

blank als ivoor, Amerikaans als tarwe bij dageraad,

met hertenoogjes die tegelijk smeken en gijzelen,

een hazenlach die onschuld belooft maar list verraadt,

dartel als een hofdametje dat weet dat zij het lot van koninkrijken

in haar schortzak draagt.

Zij is geen dienstmeid.

Zij is de Maagd van de Deplorables

de Heilige der Onbetaalde Overuren, telkens één DoorDash bestelling verwijderd van de afgrond.

wier zachte tred de plakkerige vloeren van decadentie doet kraken.

Wanneer zij zwijgt, schreeuwt het systeem.

Wanneer zij glimlacht, wankelt het huis.

Rondom haar: het rijk in verval.

De elite, incestueus van privilege,

drijvend op erfenissen en schuldgevoel dat zij nooit werkelijk voelen.

Hun rijkdom is geen macht meer maar decor—

een toneelstuk opgevoerd na het Armageddon,

waar Koning Cyrus (gezalfd door vastgoed en woede)

de Trumpocalypse uitroept,

en de Derde Tempel niet wordt gebouwd in Jeruzalem

maar in een gated community met marmeren aanrechten

en moreel bankroet.

Ik snap dat je niet altijd met een spectaculair vernieuwende film kan komen, maar deze is wel een beetje aan de oubollige kant hoor. Ik kan me zo een stuk of 50 Hallmark filmpjes voor de geest halen (dingen als my stephfather, my stephmother, the sitter, etc etc) waarin eigenlijk een stinkende zaak binnen een gezinnetje naar de oppervlakte komt.. in dit geval bij The Housemaid is het niet heel verrassend de vader des huizes! En ook de niet echte vader dus.. Tsja, niet veel denkwerk aan vooraf gegaan en ik kan me dit soort twists uit allerlei films heugen en dan vaak verrassender en spannender. Wat wel erg actueel is, is de aandacht voor narcisme en narcistische daders, ik denk dat dat met name de eyeopener is hier. Jammer verder van die 50 shades of grey momentjes, waren niet nodig en maakte het Hallmark niveau wel heel erg voelbaar.

Al bij al ben ik nog vrij aangenaam verrast door deze The Housemaid. Het is geen sinecure om origineel en onvoorspelbaar uit de hoek te komen in dit genre, maar Paul Feig is daar nog redelijk goed in geslaagd.

Dat er met Nina iets grondig fout zit, wordt al snel duidelijk met de machtsspelletjes die ze met Millie speelt. Het getreiter wordt steeds erger, maar Millie kan geen kant op, want indien ze haar job verliest, moet ze terug naar de gevangenis. Ook het gedrag van Andrew is niet helemaal normaal hoe hij het gedrag van zijn vrouw met de mantel der liefde bedekt, maar alarmerend is het nog niet helemaal.

De plottwist waar duidelijk wordt dat Nina zelf het slachtoffer is van de machtsspelletjes van Andrew en dat Millie als een soort vervangstuk dient om zelf vrij te komen, is best goed gedaan. Ergens voel je natuurlijk dat Andrew ook iets verborgen houdt, maar het ontvouwt zich best goed met wat sadistische momentjes.

Amanda Seyfried speelt hier best sterk als de bitcherige Nina met psychologische problemen. Het is zeker geen eenvoudige rol om in de val te trappen van overacting, maar ze doet het over de ganse lijn foutloos. Sydney Sweeney langs de andere kant is natuurlijk een hype en het is duidelijk waarom, maar echt sterk acteren, vind ik haar nu ook niet doen.

Een film die volledig binnen de verwachtingen valt.

3*