The Housemaid (2025)

Wel aardig.

O gij The Housemaid, huiselijk drama vermomd als thriller,

Gij zijt geen film, maar een wandtapijt, geweven van fluisteringen, jaloezie

en het zachte schuiven van rijkdom die al begonnen is te rotten.

In uw zalen echoot geen toekomst meer—slechts het holle lachen

van laat-kapitalistische heren die denken dat hun bladgoud eeuwig is.

En dan—o wonder, o visioen—

treedt zij binnen: Sydney Sweeney,

blank als ivoor, Amerikaans als tarwe bij dageraad,

met hertenoogjes die tegelijk smeken en gijzelen,

een hazenlach die onschuld belooft maar list verraadt,

dartel als een hofdametje dat weet dat zij het lot van koninkrijken

in haar schortzak draagt.

Zij is geen dienstmeid.

Zij is de Maagd van de Deplorables

de Heilige der Onbetaalde Overuren, telkens één DoorDash bestelling verwijderd van de afgrond.

wier zachte tred de plakkerige vloeren van decadentie doet kraken.

Wanneer zij zwijgt, schreeuwt het systeem.

Wanneer zij glimlacht, wankelt het huis.

Rondom haar: het rijk in verval.

De elite, incestueus van privilege,

drijvend op erfenissen en schuldgevoel dat zij nooit werkelijk voelen.

Hun rijkdom is geen macht meer maar decor—

een toneelstuk opgevoerd na het Armageddon,

waar Koning Cyrus (gezalfd door vastgoed en woede)

de Trumpocalypse uitroept,

en de Derde Tempel niet wordt gebouwd in Jeruzalem

maar in een gated community met marmeren aanrechten

en moreel bankroet.

Ik snap dat je niet altijd met een spectaculair vernieuwende film kan komen, maar deze is wel een beetje aan de oubollige kant hoor. Ik kan me zo een stuk of 50 Hallmark filmpjes voor de geest halen (dingen als my stephfather, my stephmother, the sitter, etc etc) waarin eigenlijk een stinkende zaak binnen een gezinnetje naar de oppervlakte komt.. in dit geval bij The Housemaid is het niet heel verrassend de vader des huizes! En ook de niet echte vader dus.. Tsja, niet veel denkwerk aan vooraf gegaan en ik kan me dit soort twists uit allerlei films heugen en dan vaak verrassender en spannender. Wat wel erg actueel is, is de aandacht voor narcisme en narcistische daders, ik denk dat dat met name de eyeopener is hier. Jammer verder van die 50 shades of grey momentjes, waren niet nodig en maakte het Hallmark niveau wel heel erg voelbaar.

Al bij al ben ik nog vrij aangenaam verrast door deze The Housemaid. Het is geen sinecure om origineel en onvoorspelbaar uit de hoek te komen in dit genre, maar Paul Feig is daar nog redelijk goed in geslaagd.

Dat er met Nina iets grondig fout zit, wordt al snel duidelijk met de machtsspelletjes die ze met Millie speelt. Het getreiter wordt steeds erger, maar Millie kan geen kant op, want indien ze haar job verliest, moet ze terug naar de gevangenis. Ook het gedrag van Andrew is niet helemaal normaal hoe hij het gedrag van zijn vrouw met de mantel der liefde bedekt, maar alarmerend is het nog niet helemaal.

De plottwist waar duidelijk wordt dat Nina zelf het slachtoffer is van de machtsspelletjes van Andrew en dat Millie als een soort vervangstuk dient om zelf vrij te komen, is best goed gedaan. Ergens voel je natuurlijk dat Andrew ook iets verborgen houdt, maar het ontvouwt zich best goed met wat sadistische momentjes.

Amanda Seyfried speelt hier best sterk als de bitcherige Nina met psychologische problemen. Het is zeker geen eenvoudige rol om in de val te trappen van overacting, maar ze doet het over de ganse lijn foutloos. Sydney Sweeney langs de andere kant is natuurlijk een hype en het is duidelijk waarom, maar echt sterk acteren, vind ik haar nu ook niet doen.

Een film die volledig binnen de verwachtingen valt.

3*

Film naar de succesvolle roman The Housemaid van Freida McFadden uit 2022. Het verhaal over een huishoudster die dienst doet bij een welgesteld echtpaar en daar onaangename ervaringen heeft, was zo’n succes dat intussen twee vervolgromans zijn verschenen. Geen wonder dus dat de filmwereld een graantje van dat succes wilde meepikken. Een aangename cast met Sydney Sweeney als de Housemaid en Amanda Seyfried en Brandon Sklenar als het echtpaar mag het gaan doen. De regie is van Paul Feig die veel middelmatige films regisseerde en de laatste jaren vooral voor de streamingsdiensten actief was.

Het begin van de film is niet direct heel overtuigend. Een enigszins merkwaardig optreden van het personage van Sweeney is niet bepaald een goede referentie voor een indiensttreding als huishoudster. Ondanks dat wordt ze uiteraard aangenomen. Als ik die onwaarschijnlijke horde heb genomen, de boel in gang wordt gezet en duidelijk wordt dat er iets niet klopt, geraak ik gelukkig geïnteresseerd. Met dank aan de inspanningen van het personage van Seyfried dat verrassend onbestendig uit de hoek komt en een verontrustend laagje in het verhaal aanbrengt.

In het middendeel van de film aanbeland, wordt het verhaal taaier te consumeren. De film wordt volgepompt met clichés. Veel drama komt de film binnen. Er zijn tamelijk vergezochte en ongeloofwaardige ontwikkelingen. Het leek soms of ik naar een parodie aan het kijken was. Van veel spanning is in dit deel van de thriller geen sprake. Wel blijft onderhuids steeds een fluctuerende onheilspellende dreiging aanwezig die waarschuwt om vooral te blijven kijken, want er zijn nog zaken die aan het licht moeten komen. Ok, ik blijf hangen.

Gelukkig wordt die belofte bewaarheid. Een hele reeks wendingen wacht op mij. Het verhaal escaleert op een aangename overdreven manier die weliswaar niet erg geloofwaardig maar wel spannend is. Je moet bij deze plotwendingen wel wat toeval en onzinnigheid voor lief nemen die de cast overigens heel professioneel met dodelijke ernst voor het voetlicht brengt. Bewonderenswaardig. De weg naar de apotheose en de apotheose zelf zijn erg over the top, maar ik kan zeker zeggen dat het vermakelijk kijkvoer oplevert.

Type film die je putje zomer op een woensdagavond te zien krijgt op een tweederangs TV zendertje. Hoe is deze in hemelsnaam in de bios terecht gekomen?

Wat een vreselijke poging tot een psychologische thriller met sociaal commentaar. Het is allemaal zo lomp en er overheen, en niet op een leuke manier. Die speelduur is ook totaal ongepast. Het lijkt wel alsof ze dachten een soort van Gone Girl te maken. Het is alleen niet voor iedereen weggelegd om een B-film zo op te pimpen als Fincher dat deed.

De film ziet er vaak ook wat goedkoop uit. Je verwacht een ouderwets soort thriller zoals ze die in de jaren negentig nog maakten met dit soort materiaal, alleen de foute zwoele sfeer is er nooit. Ik vond de muzikale keuzes vaak ook erg dubieus. De hele tijd krijg je het idee dat de film nooit echt kan kiezen tussen een oldschool psychologische thriller en een meer moderne pulpthriller met sociaal commentaar.

Daarnaast is het script ook gewoon niet zo geweldig. Er zijn een hoop plotgaten en de manier waarop Nina zich gedraagt is zo eentonig. Keuzes als de vertelstijl met de dagboeken en de brief zijn ook al niet geweldig. Enzo is een volkomen overbodig personage. Aan Nina valt geen touw vast te knopen en Millie heeft geen enkele persoonlijkheid. Sweeney leek er ook niet zoveel zin in te hebben. Tot het laatste bedrijf tenminste, als de film ineens een gewelddadige wraakfilm wordt. Sklenar is de enige die echt van begin tot eind weet te overtuigen.