The Housemaid (2025)

Goeie film waarin een jonge vrouw als dienstmeisje begint bij een rijk gezin. Dik aangezette personages, maar de cast weet hier wel mee weg te komen. Wat aan de lange kant en soms wat vergezocht, maar dit is verder wel een vermakelijke thriller (met ook een leuke eind-scene). Een nipte 3.5 sterren.

Net terug van de bioscoop.

Film die van begin tot eind je aandacht weet erbij te houden! Zeker geen B-film, maar echt een steengoede thriller met een paar WTF-momentjes

De acteerprestaties waren ook van hoog niveau! Geen dertien-in-een-dozijn-film!

4 sterren!

Typisch zo'n film waarvan je weet dat er een twist komt. Die vrouw des huizes reageert zo raar: daar moet iets achter zitten. Die man is zo vriendelijk en ingetogen: daar moet iets achter zitten. Nee, origineel is dit allemaal niet en dat maakt dat de film het eerste uur behoorlijk sleept. Je wacht ergens op en de film schiet maar niet op. Echt spannend of boeiend wordt dit ding nergens al is het niet dat ik me verveelde, maar het zat ertegenaan. De tweede helft is vermakelijker en af en toe leuke horror en gore erbij. 3,0*.

Vermakelijke, wendingrijke romantische thriller en de beste film van regisseur Paul Feig in tijden. The Housemaid moet het vooral hebben van de inhoud, omdat de vormgeving niet al te bijzonder is. De felle filters en de zeer overzichtelijke beeldvoering verraden dat het verhaal alle voorrang krijgt en weerhoudt daarmee gezien te worden als ware ervaring, maar het capabele acteerwerk van Sydney Sweeney, Amanda Seyfried en Brandon Sklenar zorgt voor voldoende afleiding. Alhoewel de grote plottwist snel te verwachten is, blijft de uitgesponnen speelduur altijd onderhoudend en dat levert een fatsoenlijke kijkervaring op, maar zeker niet de film van 2025.

Gisteravond gezien in de bios. Vol verwachting vanwege de lovende recensies. De teleurstelling was echter groot. Tot de pauze gebeurde er nagenoeg niets. Vlakke dialogen, geen spanning, geen actie, geen beklemmende sfeer. Na de pauze werd dat slechts gedeeltelijk goed gemaakt door het zich ontvouwende plot. Het is meer humor dan spanning, een thriller kan het niet genoemd worden wat mij betreft. Deel 2 is in de maak maar zal ik niet heen gaan. 2,5 ster.

Sterke start, zwakke finale

Ik heb genoten van The Housemaid. De eerste helft van het verhaal, de sfeer en de personages zijn allemaal van een hoog niveau. Helaas neemt de film een keerpunt dat een negatieve impact op het verhaal heeft: de regisseur maakt een aantal cruciale missers. Dit zorgt ervoor dat mijn beoordeling van vier naar drie sterren gaat. Een pijnlijke uitkomst van een over het algemeen prima kijkervaring. Er wordt als kijker met je gespeeld en het verhaal gaat een richting uit die ik totaal niet zag aankomen. In de finale zitten helaas een opeenstapeling aan toevalligheden, en laat de regisseur enorm veel kansen liggen voor een veel creatievere en sterke uitwerking. De huidige finale vond ik erg pijnlijk om te zien.

Vanaf het moment dat Nina terug naar huis komt met een opgesloten Andrew op zolder, stort het tot dan toe hoge niveau van dit sterk geschreven verhaal compleet in. Er had veel meer gedaan kunnen worden met de achtergrond van Millie en de OCD-stoornis van Andrew. Men was goed op weg met het trekken van de tand en het kapotgooien van het servies, maar bouwt dit ijzersterke gegeven vervolgens helemaal niet meer uit. Men liet hier al meteen een goede kans liggen door duidelijk te maken dat Andrew nog een stuk afgebroken tand in zijn mond had zitten en dat Millie tegen Andrew zou zeggen het opnieuw te moeten doen, omdat de tand intact had moeten zijn. Kortom: net als wat Nina moest doen met het uittrekken van haar haren bij de wortels destijds.

Aangaande het verleden van Millie waren een paar korte flashbacks die de achtergrond van Millie onthullen waar we het als kijker mee moesten doen. Hoewel de aanleiding sterk was (Millie vermoordt per ongeluk een jongen die een medestudent seksueel misbruikt), laat men de bal vervolgens liggen door dit niet nog veel sterker uit te werken. Haar trauma had als trigger gebruikt kunnen worden, waardoor ze erop gebrand is om Andrew ten onder te brengen. Door Nina terug naar het huis te laten komen, laat men een prachtige kans liggen om het kat-en-muisspel op een creatieve manier verder uit te bouwen. Het ligt weliswaar in de lijn der verwachting dat Andrew zou ontsnappen, maar het kat-en-muisspel dat vervolgens tussen hem en Millie had kunnen ontvouwen, wat nu niet plaatsvond, voelt als een gemiste kans. Millie had Andrew bijvoorbeeld ten onder kunnen brengen door zijn OCD nog meer tegen hem te gebruiken. Ze had ook de kamer in brand kunnen zetten, waardoor een brandende Andrew door de deur heen breekt en haar door het huis achterna jaagt. In de tussentijd had zij enkele boobytraps in het huis kunnen plaatsen (zoals het creëren van een gladde vloer), die zij zelf ontwijkt maar Andrew niet, waardoor hij over de reling van de trap valt en zijn nek breekt. Als ik dit al kan verzinnen, had de regisseur dit ook kunnen bedenken. Nu krijgen we helaas een voorspelbare cliché uitwerking voorgeschoteld.

Het boek heb ik niet gelezen, maar al zou het einde hier hetzelfde zijn geweest, dan had bovenstaand voorbeeld de finale alleen maar sterker kunnen maken en een verbetering op het origineel kunnen zijn. Daarnaast heeft de finale nog meer missers. Zoals een politieagente die “toevallig” de zus is van een voormalig slachtoffer, waardoor ze het bewijs dat Andrew met opzet om het leven is gebracht over het hoofd ziet. Dit is zo toevallig en slecht geschreven dat ze het er beter volledig uit hadden kunnen laten.

Zoveel potentie maar zoveel gemiste kansen, maken dit niet meer dan een zesje voor mij. Kijkend naar de kritieken lijken de meeste mensen zich minder aan de finale te storen, wat ongetwijfeld heeft bijgedragen aan de aankondiging van het tweede deel. Hopelijk is het vervolg constanter, maar ik heb hier een hard hoofd in.

3,0★