The Housemaid (2025)

Goeie film waarin een jonge vrouw als dienstmeisje begint bij een rijk gezin. Dik aangezette personages, maar de cast weet hier wel mee weg te komen. Wat aan de lange kant en soms wat vergezocht, maar dit is verder wel een vermakelijke thriller (met ook een leuke eind-scene). Een nipte 3.5 sterren.

Net terug van de bioscoop.

Film die van begin tot eind je aandacht weet erbij te houden! Zeker geen B-film, maar echt een steengoede thriller met een paar WTF-momentjes

De acteerprestaties waren ook van hoog niveau! Geen dertien-in-een-dozijn-film!

4 sterren!

Typisch zo'n film waarvan je weet dat er een twist komt. Die vrouw des huizes reageert zo raar: daar moet iets achter zitten. Die man is zo vriendelijk en ingetogen: daar moet iets achter zitten. Nee, origineel is dit allemaal niet en dat maakt dat de film het eerste uur behoorlijk sleept. Je wacht ergens op en de film schiet maar niet op. Echt spannend of boeiend wordt dit ding nergens al is het niet dat ik me verveelde, maar het zat ertegenaan. De tweede helft is vermakelijker en af en toe leuke horror en gore erbij. 3,0*.

Vermakelijke, wendingrijke romantische thriller en de beste film van regisseur Paul Feig in tijden. The Housemaid moet het vooral hebben van de inhoud, omdat de vormgeving niet al te bijzonder is. De felle filters en de zeer overzichtelijke beeldvoering verraden dat het verhaal alle voorrang krijgt en weerhoudt daarmee gezien te worden als ware ervaring, maar het capabele acteerwerk van Sydney Sweeney, Amanda Seyfried en Brandon Sklenar zorgt voor voldoende afleiding. Alhoewel de grote plottwist snel te verwachten is, blijft de uitgesponnen speelduur altijd onderhoudend en dat levert een fatsoenlijke kijkervaring op, maar zeker niet de film van 2025.

Gisteravond gezien in de bios. Vol verwachting vanwege de lovende recensies. De teleurstelling was echter groot. Tot de pauze gebeurde er nagenoeg niets. Vlakke dialogen, geen spanning, geen actie, geen beklemmende sfeer. Na de pauze werd dat slechts gedeeltelijk goed gemaakt door het zich ontvouwende plot. Het is meer humor dan spanning, een thriller kan het niet genoemd worden wat mij betreft. Deel 2 is in de maak maar zal ik niet heen gaan. 2,5 ster.

Sterke start, zwakke finale

Ik heb genoten van The Housemaid. De eerste helft van het verhaal, de sfeer en de personages zijn allemaal van een hoog niveau. Helaas neemt de film een keerpunt dat een negatieve impact op het verhaal heeft: de regisseur maakt een aantal cruciale missers. Dit zorgt ervoor dat mijn beoordeling van vier naar drie sterren gaat. Een pijnlijke uitkomst van een over het algemeen prima kijkervaring. Er wordt als kijker met je gespeeld en het verhaal gaat een richting uit die ik totaal niet zag aankomen. In de finale zitten helaas een opeenstapeling aan toevalligheden, en laat de regisseur enorm veel kansen liggen voor een veel creatievere en sterke uitwerking. De huidige finale vond ik erg pijnlijk om te zien.

Vanaf het moment dat Nina terug naar huis komt met een opgesloten Andrew op zolder, stort het tot dan toe hoge niveau van dit sterk geschreven verhaal compleet in. Er had veel meer gedaan kunnen worden met de achtergrond van Millie en de OCD-stoornis van Andrew. Men was goed op weg met het trekken van de tand en het kapotgooien van het servies, maar bouwt dit ijzersterke gegeven vervolgens helemaal niet meer uit. Men liet hier al meteen een goede kans liggen door duidelijk te maken dat Andrew nog een stuk afgebroken tand in zijn mond had zitten en dat Millie tegen Andrew zou zeggen het opnieuw te moeten doen, omdat de tand intact had moeten zijn. Kortom: net als wat Nina moest doen met het uittrekken van haar haren bij de wortels destijds.

Aangaande het verleden van Millie waren een paar korte flashbacks die de achtergrond van Millie onthullen waar we het als kijker mee moesten doen. Hoewel de aanleiding sterk was (Millie vermoordt per ongeluk een jongen die een medestudent seksueel misbruikt), laat men de bal vervolgens liggen door dit niet nog veel sterker uit te werken. Haar trauma had als trigger gebruikt kunnen worden, waardoor ze erop gebrand is om Andrew ten onder te brengen. Door Nina terug naar het huis te laten komen, laat men een prachtige kans liggen om het kat-en-muisspel op een creatieve manier verder uit te bouwen. Het ligt weliswaar in de lijn der verwachting dat Andrew zou ontsnappen, maar het kat-en-muisspel dat vervolgens tussen hem en Millie had kunnen ontvouwen, wat nu niet plaatsvond, voelt als een gemiste kans. Millie had Andrew bijvoorbeeld ten onder kunnen brengen door zijn OCD nog meer tegen hem te gebruiken. Ze had ook de kamer in brand kunnen zetten, waardoor een brandende Andrew door de deur heen breekt en haar door het huis achterna jaagt. In de tussentijd had zij enkele boobytraps in het huis kunnen plaatsen (zoals het creëren van een gladde vloer), die zij zelf ontwijkt maar Andrew niet, waardoor hij over de reling van de trap valt en zijn nek breekt. Als ik dit al kan verzinnen, had de regisseur dit ook kunnen bedenken. Nu krijgen we helaas een voorspelbare cliché uitwerking voorgeschoteld.

Het boek heb ik niet gelezen, maar al zou het einde hier hetzelfde zijn geweest, dan had bovenstaand voorbeeld de finale alleen maar sterker kunnen maken en een verbetering op het origineel kunnen zijn. Daarnaast heeft de finale nog meer missers. Zoals een politieagente die “toevallig” de zus is van een voormalig slachtoffer, waardoor ze het bewijs dat Andrew met opzet om het leven is gebracht over het hoofd ziet. Dit is zo toevallig en slecht geschreven dat ze het er beter volledig uit hadden kunnen laten.

Zoveel potentie maar zoveel gemiste kansen, maken dit niet meer dan een zesje voor mij. Kijkend naar de kritieken lijken de meeste mensen zich minder aan de finale te storen, wat ongetwijfeld heeft bijgedragen aan de aankondiging van het tweede deel. Hopelijk is het vervolg constanter, maar ik heb hier een hard hoofd in.

3,0★

Prima thriller, die al met al redelijk voorspelbaar is. Qua verhaal hebben we dit al vele malen meer gezien, en waarschijnlijk ook beter, maar het is de aankleding van de film die het hier wint van het verhaal. Prima acteerwerk van beide dames, sfeer goed met die onderhuidse spanning de gehele film, en op de laatste scènes na trouw aan het boek... begreep ik van de vrouw. Ik heb zelf geen letter gelezen, dus stapte er blanco in. Iets wat je wellicht het beste kan doen.

Prima film.

Zelf vond ik het een sterke en verrassende thriller, maar mijn vrouw kon het volledige plot al voorspellen na welgeteld 15 minuten. Ze zei: "die kerel is te perfect, hij is de psycho, niet de nanny en niet de vrouw des huizes. Die vrouw des huizes probeert te ontsnappen en wil van plaats ruilen met die nanny. Binnenkort wordt ze in de zolder opgesloten en gemarteld." Het volledige plot, na 15 minuten. Vrouwen hebben weliswaar een zesde zintuig, zelf kan ik geen kwartier iets op mijn kerfstok hebben zonder dat ze het doorheeft. De kans is echter ook reëel dat dit niet zo een intelligent plot is en dat het echt wel gemakkelijk voorspelbaar was. Geen idee waarom het dan allemaal zo lang moet duren. Pas na een vrij saai middenstuk en tal van pornografische seksscènes gingen de makers over tot spanning en actie. Vrijwel alle actie zit in het laatste kwartier ingeblikt. De film was wellicht nog een pak beter geweest als hij gewoon 90 minuten had geduurd. Desondanks zeer genietbaar, niet in het minst dankzij Sydney Sweeney.

Wat een afgrijselijke aanfluiting.

Het verhaal gaat van de ene twist in de andere zonder zich om plotholes te bekommeren, en na de derde draai verwachten de makers kennelijk dat we nog steeds goedgelovig en braaf meebuitelen. Wellicht moet je in de Amerikaanse politiek mee zitten om die mentale flexibiliteit te kunnen navolgen, voor mij is het gewoon echt twee twists te veel.

Waar ik al een keer of wat gezegd heb dat Sweeney misschien niet de beste actrice ooit is, maar ze wel uitblinkt in het uitkiezen van precies de juiste films - daar komt dus hier en nu een abrupt einde aan. En evenzo voor Seyfried. Wat een enorme inschattingsfout blijkt dit te zijn voor beiden en voor Sklenar. Hadden we maar echt een Berufsverbot voor dit soort wanstaltigheid, een soort oudtestamentische wraak op degenen die zo ver over de grens van wat redelijk is gegaan zijn. Een echo van wat je in zo'n situatie zegt - verschoon me van dat ik dat smoel van je ooit nog eens aanschouwen mag.

Draaf ik door? Misschien, maar laten we wel zijn, dit is een heel, heel erg slechte film. Ik wil die ruim twee uur (exclusief reistijd) terug.

Redelijk sterke boekverfilming. Het verhaal zit best aardig in elkaar al is het allemaal wel wat vergezocht en wordt veel overgelaten aan het toeval. De soapachtige voelende uitwerking is goed geslaagd. Het eerste deel is het sterkst en heb je als kijker geen idee waar het naar toe gaat. De spanning wordt dan langzaam opgebouwd. Het meer voorspelbare tweede deel is wat minder maar nog steeds spannend en onderhoudend. Het acteerwerk is sterk met een prima onderlinge chemie tussen de drie hoofdrolspelers. Visueel kleurrijk met degelijk camerawerk. 3.5/4.0

The Housemaid is een film met een lekker sfeertje. Het verhaal begint goed maar wordt daarna toch wat voorspelbaar en minder krachtig. Niettemin kijkt aardig weg.

Verschrikkelijke film. Het begint nog redelijk oke maar gaandeweg hoop je toch dat er met zon score als deze op MovieMeter wat onverwachtse dingen in zon film gebeuren, dat er wat spanning word gecreerd maar dat gebeurd niet, en dat gebeurd niet omdat alles in deze film draait om hoe goed uitziend de actrices en acteur wel niet zijn. Het is echt verschrikkelijk, het verhaal is zo slap en standaard dat je continue niks anders kan doen als hoofdschuddend naar je beeldscherm staren. Het is allemaal zo oppervlakkig, ik bleef maar zoeken naar enige vorm van diepgang of intelligentie in deze film maar dit was heel ver te zoeken.

Ja wat moet je hier nu mee. Trillende film met hier een daar een plotwending maar het verhaal is zo ongeloofwaardig en de plannetjes verlopen te perfect dat het niet meer leuk is. En als in het begin van de film al gezegd wordt waarom kan het raampje van de kamer niet open en kan de deur enkel aan de buitenkant op slot dan weet je al genoeg. Dat er af en toe een borst voorbij komt maar nog een beetje goed.

Het was niet uhhhh bijzonder goed, en er is een ronduit standaard script maar ik vond de laatste 30 minuten wel lekker... En aangezien mijn lage waardering voor vele andere Paul Feig- films was dit zelfs best behoorlijk. Misschien omdat dit een boek verfilming is? Het is dus niet helemaal vreselijk, maar ook hier weer verpestte de te lange speelduur véél. En het was erg... soapachtig. Amanda Seyfried en Sydney Sweeney deden het redelijk goed. Oh....en enkele naaktscène in een moderne bioscoopfilm is en blijft natuurlijk opvallend.... verder niet echt bijzonder

Ik heb mij hier best mee geamuseerd, maar het was totaal over the top. Met dit gegeven kon het beter, en het was best wel zwaar ongeloofwaardig.

Ik ben niet de slimste, maar na tien minuten, wist ik al hoe laat het was.

Ik was niet overtuigd van Sweeney, ze heeft het al beter gedaan. Deze ga ik snel vergeten, zoals deze worden er elke dag gemaakt.

Leuke thriller met een uitstekende Seyfried en een matige Sklenar en Sweeney. Gelukkig is die laatste een streling voor het oog en voor de dames is het afgetrainde lijf van Sklenar natuurlijk ook apetijtelijk.

Enkel het einde van de film is wat te snel voorbij. En ik ben het eens met El Ralpho dat er met de wraak op/marteling van Andrew meer gedaan kon worden.

Meh. Zag de twist al aankomen toen de man werd aangekondigd. Eind was voor mij teveel woke en ik ben zeker iemand die een beetje woke niet erg vind.

Voelde als een tv film.

O gij The Housemaid, huiselijk drama vermomd als thriller,

Gij zijt geen film, maar een wandtapijt, geweven van fluisteringen, jaloezie

en het zachte schuiven van rijkdom die al begonnen is te rotten.

In uw zalen echoot geen toekomst meer—slechts het holle lachen

van laat-kapitalistische heren die denken dat hun bladgoud eeuwig is.

En dan—o wonder, o visioen—

treedt zij binnen: Sydney Sweeney,

blank als ivoor, Amerikaans als tarwe bij dageraad,

met hertenoogjes die tegelijk smeken en gijzelen,

een hazenlach die onschuld belooft maar list verraadt,

dartel als een hofdametje dat weet dat zij het lot van koninkrijken

in haar schortzak draagt.

Zij is geen dienstmeid.

Zij is de Maagd van de Deplorables

de Heilige der Onbetaalde Overuren, telkens één DoorDash bestelling verwijderd van de afgrond.

wier zachte tred de plakkerige vloeren van decadentie doet kraken.

Wanneer zij zwijgt, schreeuwt het systeem.

Wanneer zij glimlacht, wankelt het huis.

Rondom haar: het rijk in verval.

De elite, incestueus van privilege,

drijvend op erfenissen en schuldgevoel dat zij nooit werkelijk voelen.

Hun rijkdom is geen macht meer maar decor—

een toneelstuk opgevoerd na het Armageddon,

waar Koning Cyrus (gezalfd door vastgoed en woede)

de Trumpocalypse uitroept,

en de Derde Tempel niet wordt gebouwd in Jeruzalem

maar in een gated community met marmeren aanrechten

en moreel bankroet.

Ik snap dat je niet altijd met een spectaculair vernieuwende film kan komen, maar deze is wel een beetje aan de oubollige kant hoor. Ik kan me zo een stuk of 50 Hallmark filmpjes voor de geest halen (dingen als my stephfather, my stephmother, the sitter, etc etc) waarin eigenlijk een stinkende zaak binnen een gezinnetje naar de oppervlakte komt.. in dit geval bij The Housemaid is het niet heel verrassend de vader des huizes! En ook de niet echte vader dus.. Tsja, niet veel denkwerk aan vooraf gegaan en ik kan me dit soort twists uit allerlei films heugen en dan vaak verrassender en spannender. Wat wel erg actueel is, is de aandacht voor narcisme en narcistische daders, ik denk dat dat met name de eyeopener is hier. Jammer verder van die 50 shades of grey momentjes, waren niet nodig en maakte het Hallmark niveau wel heel erg voelbaar.

Al bij al ben ik nog vrij aangenaam verrast door deze The Housemaid. Het is geen sinecure om origineel en onvoorspelbaar uit de hoek te komen in dit genre, maar Paul Feig is daar nog redelijk goed in geslaagd.

Dat er met Nina iets grondig fout zit, wordt al snel duidelijk met de machtsspelletjes die ze met Millie speelt. Het getreiter wordt steeds erger, maar Millie kan geen kant op, want indien ze haar job verliest, moet ze terug naar de gevangenis. Ook het gedrag van Andrew is niet helemaal normaal hoe hij het gedrag van zijn vrouw met de mantel der liefde bedekt, maar alarmerend is het nog niet helemaal.

De plottwist waar duidelijk wordt dat Nina zelf het slachtoffer is van de machtsspelletjes van Andrew en dat Millie als een soort vervangstuk dient om zelf vrij te komen, is best goed gedaan. Ergens voel je natuurlijk dat Andrew ook iets verborgen houdt, maar het ontvouwt zich best goed met wat sadistische momentjes.

Amanda Seyfried speelt hier best sterk als de bitcherige Nina met psychologische problemen. Het is zeker geen eenvoudige rol om in de val te trappen van overacting, maar ze doet het over de ganse lijn foutloos. Sydney Sweeney langs de andere kant is natuurlijk een hype en het is duidelijk waarom, maar echt sterk acteren, vind ik haar nu ook niet doen.

Een film die volledig binnen de verwachtingen valt.

3*

Film naar de succesvolle roman The Housemaid van Freida McFadden uit 2022. Het verhaal over een huishoudster die dienst doet bij een welgesteld echtpaar en daar onaangename ervaringen heeft, was zo’n succes dat intussen twee vervolgromans zijn verschenen. Geen wonder dus dat de filmwereld een graantje van dat succes wilde meepikken. Een aangename cast met Sydney Sweeney als de Housemaid en Amanda Seyfried en Brandon Sklenar als het echtpaar mag het gaan doen. De regie is van Paul Feig die veel middelmatige films regisseerde en de laatste jaren vooral voor de streamingsdiensten actief was.

Het begin van de film is niet direct heel overtuigend. Een enigszins merkwaardig optreden van het personage van Sweeney is niet bepaald een goede referentie voor een indiensttreding als huishoudster. Ondanks dat wordt ze uiteraard aangenomen. Als ik die onwaarschijnlijke horde heb genomen, de boel in gang wordt gezet en duidelijk wordt dat er iets niet klopt, geraak ik gelukkig geïnteresseerd. Met dank aan de inspanningen van het personage van Seyfried dat verrassend onbestendig uit de hoek komt en een verontrustend laagje in het verhaal aanbrengt.

In het middendeel van de film aanbeland, wordt het verhaal taaier te consumeren. De film wordt volgepompt met clichés. Veel drama komt de film binnen. Er zijn tamelijk vergezochte en ongeloofwaardige ontwikkelingen. Het leek soms of ik naar een parodie aan het kijken was. Van veel spanning is in dit deel van de thriller geen sprake. Wel blijft onderhuids steeds een fluctuerende onheilspellende dreiging aanwezig die waarschuwt om vooral te blijven kijken, want er zijn nog zaken die aan het licht moeten komen. Ok, ik blijf hangen.

Gelukkig wordt die belofte bewaarheid. Een hele reeks wendingen wacht op mij. Het verhaal escaleert op een aangename overdreven manier die weliswaar niet erg geloofwaardig maar wel spannend is. Je moet bij deze plotwendingen wel wat toeval en onzinnigheid voor lief nemen die de cast overigens heel professioneel met dodelijke ernst voor het voetlicht brengt. Bewonderenswaardig. De weg naar de apotheose en de apotheose zelf zijn erg over the top, maar ik kan zeker zeggen dat het vermakelijk kijkvoer oplevert.