Better Call Saul - Seizoen 2 (2016)

Wederom een prima seizoensopener, al had ik graag wat meer van Mike gezien. Benieuwd naar de rest.

Na twee afleveringen van dit tweede seizoen nog steeds niet echt onder de indruk. Saul was in BB ook niet echt een favoriet character voor mij, wellicht dat dit meespeelt. Daarom ben ik wellicht iets teveel aan het wachten op iemand die de boel een beetje opschud. Blijft overigens wel een feestje om naar Rhea Seehorn te kijken. Hopelijk komen er nog mooie twists aan dit seizoen.

Vind het best te kijken tot dusver, maar opzich mag het van mij ook wel wat vlotter allemaal. Na dik één seizoen loopt er in Better Call Saul nog steeds geen Saul rond...

Het geneuzel rond Kim en dat advocatenbureau begint toch wel een beetje te trekken als ik heel eerlijk ben.

De slotscene van aflevering 5 vergoedde veel. Heerlijk stukje. Verder eens met Jordy: al het gedoe bij HHM is met afstand het minst interessante, en veel te groot, onderdeel van de serie.

Ben het met joy4ever eens. De slotscène van aflevering 5 was erg goed. Kon niet wachten op aflevering 6.

Na 4 zapige, slaapverwekkende afleveringen eindelijk weer een hele sterke. De spanning is eindelijk terug.

F ifi

R ebecca

I nflatable

N ailed

G loves Off

S witch

B ali Ha'i

A marillo

C obbler

K lick

Toepasselijke avatar heb je.

Ik vond seizoen 1 na een goed begin vrij saai worden. Hoe zit het met seizoen 2? De moeite van het volgen waard?

Oef, wat een heerlijke slotaflevering. Kom maar op met seizoen 3!

Ik ben er nog niet achter waarom, maar ik vond dit seizoen iets minder dan het vorige seizoen. Dat gedoe met Chuck en HHM is wat mij betreft wel een beetje klaar. Ik mis de confrontaties met het carrel en de dealers. Verder is het acteerwerk en zijn de dialogen nog steeds geweldig. 3,5* lijkt me een prima cijfer.

In de titels van deze 10 afleveringen zit een anagram verwerkt met een hint naar Breaking Bad.

Van de eerste letter van elke titel kun je spellen "Frings back"

Op zich is Better Call Saul een hele goede serie, toch blijf ik ook na het 2e seizoen het gevoel hebben dat hier veel meer in zit. Ik kan er niet precies de vinger opleggen, maar sommige stukken (zoals boven mij al aangegeven) voelen een beetje langdradig aan. Hopelijk gaat seizoen drie wat meer vaart krijgen, want het niveau van Breaking Bad kan dit wat mij betreft over de gehele linie nog niet evenaren.

Een stuk vermakelijker dan seizoen 1, maar nog altijd ben ik geen fan van deze serie. Qua sfeer zit het wel goed, maar inhoudelijk en zeker qua interessante personages komt het bepaald niet bij Breaking Bad in de buurt. Gelukkig is Saul zelf al een stuk boeiender nu en is de rol van Mike Erhmantraut wederom heerlijk. Het seizoen heeft ups & downs, maar is bovenal gewoon nu wel leuk om te kijken.

3*

Ditmaal is het seizoen echt goed van begin tot eind. Er wordt alleen maar meer aandacht besteed aan de interessante relaties die Jimmy heeft met Chuck en Kim. In het eerste seizoen zagen we op zich nog niet eens zo heel veel van Kim, maar toch was het al direct een heel leuke en geloofwaardige vriendschap. En nu deze nog wat meer aandacht krijgt wordt hij alleen maar leuker.

Kim is ook een erg sterk personage. Ze is veel meer dan enkel de aantrekkelijke love interest van Jimmy, en ook niet enkel het geweten van de serie. Howard is ook wel zo'n personage van mooie grijstinten. En ook voor Chuck kan je nog begrip opbrengen. Hoe smerig de broedertwist ook is, je kan je in beide kanten inleven.

Gelukkig niet al te veel Tuco dit seizoen. Cruz speelt hem echt op een groteske Forest Withaker-achtige manier, met overdreven grootse gebaren en uitbarstingen. Mike blijft een vrij simpele verhaallijn hebben, maar het blijft erg vermakelijk om te zien hoe goed en slim hij in zijn werk is.

Verder erg moeten lachen om Jimmy's Fight Club-grap als hij Mikes gehavende gezicht ziet. Die twee zijn goud waard als komisch duo. Jimmy's sabotage bij S&C vond ik ook wel echt glorieus. Vooral ook hoe mooi dat gemonteerd is. 4.0*.

Leuk seizoen. Het gaat toch vooral om de advocatenbroedertwist (die ik niet altijd even geloofwaardig vind, maar wie ben ik), en ik geloof dat Jimmy en Mike misschien 1 of 2 keer samen in beeld zijn geweest? Mike is wel een erg vermakelijke badgoodguy, dus ik heb er verder geen problemen mee. Inderdaad is het interessant hoe Howard ook zijn sympathieke kantjes krijgt toebedeeld... En het einde houdt de spanning erin.

Het wat plotselinge einde uit het eerste seizoen blijkt toch de aanzet tot een vervolg waarin de morele neergang van Jimmy McGill keurig uiteen wordt gezet. En tot mijn positieve verrassing is het (nog) geen 'zaak van de week' en blijft de verwordingsgeschiedenis het voornaamste focuspunt. Nog altijd met een belangrijke rol voor de broedertwist tussen Chuck en Jimmy, maar dit is toch wel het seizoen waarin Kim Wexler (Rhea Seehoorn) haar mannetje staat tegenover de kwetsbare ego's in de advocatuur. Een beetje zoals Skyler White (Anna Gunn) de antagonist was als het laatste beetje morele geweten van haar meth-dealende echtgenoot. Ik zou zeggen dat Kim Wexler een sterker en meer feministisch karakter is, omdat ze op gelijke hoogte handelt (of probeert te handelen) en zichzelf daarin wil ontplooien. Voor mij is het ook geen enkel probleem dat de serie een slowburner is en de psychologische machtsmachinaties belangrijker zijn dan uitgesproken of cartoonesk geweld. Al begin ik me eerlijk gezegd af te vragen of de serie ook niet 'lijdt' onder de gelijkenissen met haar illustere voorganger. Bij Mike's verhaallijnen voelen het kartelgeweld en de BB-cameo's meer als misplaatste fan service dan dat ze veel bijdragen aan het centrale conflict.

Toch wel minder dan het eerste seizoen. Hier ligt er meer nadruk op de advocatuur en de intriges bij HHM en minder op de trucjes van Slippin' Jimmy, die het vorige seizoen voor mij zo leuk maakten. Enerzijds is het interessant om te zien hoe de relaties tussen de McGill broers zich ontplooit, maar anderzijds is het niet erg vlot.

Meest interessant en tekenend voor hun relatie is de flashback aan het begin van de laatste episode aan het sterfbed van moeder McGill, die om de afwezige Jimmy roept en geen aandacht voor de aanwezige Chuck lijkt te hebben. Ik vind Chuck niet erg sympathiek naar Jimmy toe in deze serie, ondanks al zijn succes terwijl Jimmy maar aanrommelt is het duidelijk dat hij een grote wrok koestert richting Jimmy en dit soort scènes maken duidelijk waar de oorsprong ligt: Jimmy was duidelijk de favoriet van hun ouders ondanks dat Chuck degene was die alles volgens de regels doet. En dat maakt Chucks houding ook wat begrijpelijker.

Maar goed, desondanks voelt het allemaal wat saaier aan dan het vorige seizoen. Het hoogtepunt wat mij betreft was de scène waarin Jimmy zich onmogelijk maakt teneinde ontslagen te worden. Leuk geëdit en met leuke vondsten.

Vanwege het lagere gehalte aan vermakelijkheid en omdat het wat langzamer lijkt te gaan een ster minder dan het vorige seizoen. 2,5*.

Prima serie op na de volgende afleveringen

Ik zit nu zo'n beetje halverwege het tweede seizoen. Kan iemand mij vertellen of deze serie zo langdradig en saai blijft? Want dan ga ik daar verder geen tijd aan besteden. Dat gedoe met die bejaarden in dat tehuis, die advocaat die niet precies weet wat ie nou eigenlijk wil, en die onbenullige meningsverschillen allemaal. Het kan me echt totaal niet boeien. Er lijkt ook helemaal geen verhaal in te zitten! Of moet ik dit zien als een lange inleiding totdat er eindelijk zich iets van een plot ontwikkelt?

Tja, een serie of film volgen valt ook niet mee, wanneer je totaal geen geduld hebt of niet in staat bent iets te volgen.

Het blijft gewoon een feit dat het voor best veel mensen niet meevalt een film of serie te volgen wanneer die niet bol staat van de actie, of je dat nou flauw vind of niet.

Beetje een stagnerend seizoen. Hoewel het enerzijds prettig is dat de tijd wordt genomen, zit er aan de andere kant wel iets te weinig ontwikkeling in voor 10 afleveringen. Over de gehele linie gezien wel weer genoeg creativiteit en kwaliteit.

De cliffhanger met de bandrecorder[/] vind ik tamelijk clichématig en zwak overigens.

En verder met Saul seizoen 2 waar Breaking Bad toch vooral erg goed was, en Saul het eerste seizoen kwalitatief oke en van hoog niveau, maar vooral de prikkel miste die BB wel bezit. En helaas wordt die tendens in het tweede seizoen niet echt doorbroken.

Want andermaal is het Mike die de serie tot leven lijkt te brengen met zijn betrokkenheid tot die dwaas met zijn Hummer en honkbalkaartjes, en de schokgolf aan gebeurtenissen die los gaat komen rond Tuco en Hector Salamanca, Nacho en later Gus Fring en zijn operatie. Vooral wanneer die gestoorde tweeling nog eens opduikt, zijn de problemen waar Mike zich in gestoken heeft niet te overzien en blijkt 'streetwise' Mike toch eerder een geschiktere kandidaat voor een eigen serie dan dat Jimmy McGill dat lijkt waar de laatste in een soort van midlifecrisis lijkt te zitten rondom een baan die hij niet wil, flauw gedrag en in die zin een moment waar hij nog ver van de wording van Saul af is. Zo wordt er ook meer tijd besteed aan Kim Wexler en haar stappen binnen de advocatuur en een zekere backlash vanwege haar contact met Jimmy en het gewraakte Sandpiper tv-spotje. Maar ja, zoals reeds gezegd, het is degelijk, het is kwalitatief allemaal best wel goed, maar de uiteindelijke relevantie, of dit de boel spannend moet maken en wat dit allemaal toe moet voegen ontgaat me.

Maar zo halverwege gaat de knop toch een beetje om rond Jimmy die zich raar, zeg maar flamboyant begint te gedragen, en het zowaar iets leuker wordt. Daar doet de strijd rondom Mesa Verde nog een schepje bovenop die een reeds gespannen relatie steeds verder op scherp zet, want wat een gecompliceerde relatie tussen Chuck en Jimmy waar Jimmy natuurlijk een beetje boefje is maar Chuck toch wel bijzonder arrogant is en uit de hoogte doet tegen Jimmy. Zalig is dan ook de trap onder de reet die hij krijgt van Kim, desondanks is er hem veel aangelegen Jimmy zo hard mogelijk te naaien en uit de professie te krijgen. Samen met de altijd fijne aanwezigheid van Kerry Condon begint er dan toch iets meer sjeu en interessants in het geheel te komen waardoor qua interesse seizoen 2 al een beetje beter valt. Dit verschil cijfermatig tonen is toch wel lastig aangezien ik met seizoen 1 wellicht iets te hoog in de boom ben gaan zitten met een vier. Naar beneden bijschalen zodat ik deze wel beter scoort is de enige oplossing.