Logboek

Door de ontwikkeling van machinegeweren betekende de Eerste Wereldoorlog het einde van de traditionele cavalerie. De rol van paarden (en hun zinloze afslachting) in dit oorlogsdrama dat weliswaar op ware feiten gebaseerd is, maar in handen van Spielberg nog afgezaagder en sentimenteler is geworden dat het op papier al was. Een kleurloze Irvine speelt de rol van schlemiel Albert die het opneemt voor paard Joey dat zijn vader [Peter Mullan] kocht om te helpen bij de oogst. Natuurlijk overwinnen Joey en Albert alle obstakels en zwellen de strijkers om de tranen rijkelijk te laten vloeien. Maar het scenario is zo gekunsteld en Spielbergs regie zo waard op de hand dat dit vaker de tenen doet krommen dan dat het de onderlip doet trillen. De scènes op het slagveld zijn wel indrukwekkend en er is prachtig camerawerk van Janusz Kaminski.

Dr. Martin Harris [Liam Neeson] is met zijn vrouw [January Jones] afgereisd naar Berlijn wanneer hij als gevolg van een auto-ongeluk bijna verdrinkt en in een coma raakt. Een paar dagen later ontwaakt hij in verwarde toestand, maar aan de hand van een paar bezittingen komt zijn geheugen snel weer terug. Maar wanneer hij zich wil voegen bij zijn echtgenote doet ze alsof hij niet kent en heeft een andere man [Aidan Quinn] ogenschijnlijk zijn identiteit overgenomen. Bovendien wil iemand hem uit de weg ruimen en daarom vraag hij hulp aan de enige persoon die hij kan vertrouwen: de taxichauffeur [Diane Kruger] die hem uit het water redden. Een vergezocht, maar boeiend mysterie is de basis van deze goed gemaakte, niet al te serieus te nemen thriller. Een kolfje naar de hand van Neeson met een prima ondersteunde cast.

Williams en Rogen zijn perfect als een ogenschijnlijk gelukkig getrouwd echtpaar in dit intelligent geschreven romantische drama over Margot [Michelle Williams] die tijdens een trip naar Louisburg bevriend raakt met Daniel [Luke Kirby] die bij toeval haar nieuwe overbuurman blijkt te zijn. Daniel beschikt over eigenschappen die haar echtgenoot Lou [Seth Rogen] ontbeert. Daardoor gaat ze zich onvermijdelijk meer storen aan Lous tekortkomingen en voelt ze zich steeds sterker aangetrokken tot Daniel. Er is een fantastische scène waarin Margot op speelse wijze een belangrijk telefoongesprek van Lou met een uitgever (hij heeft een kookboek met kipgerechten geschreven) verstoort. Het schetst de diepe vriendschap die ten grondslag ligt aan hun huwelijk. Een schitterende rol voor Williams, maar Rogen is de openbaring in een zeldzame rol waarmee hij op overtuigende wijze de kwetsbare en emotionele kant toont van het aangename, jolige type waar hij om bekend staat. Daniel is vrij kleurloos, maar dat is juist de bedoeling en desondanks begrijp je waarom Margot zich toch tot hem aangetrokken voelt.

Het Britse ministerie van Visserij stuurt visexpert Alfred Jones [Ewan McGregor] naar Jemen om positieve publiciteit te genereren in het Midden-Oosten. Hij moet sjeik Muhammed [Amr Waked] bijstaan bij een project dat de juiste omstandigheden moet verzorgen voor het kweken van een zalmkolonie in rivieren van Jemen. Contactpersoon is Harriet Chetwode-Talbot [Emily Blunt] wiens geliefde [Tom Mison] vermist is geraakt tijdens een militaire expeditie. Uiteraard springt een vonk over tussen McGregor en Blunt, maar politieke verdeeldheid over de sjeik en zijn bizarre plan zorgt voor een thrillerachtig zijplot in deze vlotte, onderhoudende maar weinig beklijvende romcom.

Het verhaal is haast identiek aan dat van The Muppet Movie met één cruciaal verschil: The Muppets zijn niet langer jonge, idealistische dromers, maar volwassenen die zich erbij neer hebben gelegd dat hun droomleven voorbij is. Totdat superfan Walter [Peter Linz] zijn broer [Jason Segel] en diens vriendin [Amy Adams] vergezeld tijdens een bezoek aan Los Angeles. Walter ontdekt dat oliebaron Tex Richman [Chris Cooper] de oude Muppet Studios wil gaan slopen zodra de oorspronkelijke lease van het gebouw verloopt. De sloop kan alleen voorkomen worden als The Muppets binnen twee weken $ 10 miljoen bijeen weten te sprokkelen en dus roept Walter de hulp in van zijn grote held Kermit en hem helpt om de crew van weleer bij elkaar te krijgen voor een benefietshow. Segel en coscenarist Stoller brengen The Muppets op knappe wijze naar de 21 eeuw met dezelfde anarchistische humor en de warmte van de oorspronkelijke filmserie. Chris Cooper is hilarisch als de schurk met de ultieme maniakale lach en net als voorheen zijn er vele cameo’s. Een uitstekende reboot voor één van de meest geliefde franchise uit de film- en televisiegeschiedenis.

Was de manager die The Beatles naar de top hielpen werkelijk een horkerige, kleurloze, sneue binnenvetter? In dat geval is deze biopic historisch correct, maar nog altijd verschrikkelijk saai. Fortune-Lloyd speelt de rol van Brian Epstein die zijn rol als manager van een muziekwinkel verruilt voor die van manager van The Beatles nadat hij ze niet spelen in The Cavern in Liverpool. Keer op keer horen we dat Brian keihard werkt, maar we zien hem vooral op het gemak op kantoortjes of in een restaurant keuvelen over het een en ander. Epsteins homoseksualiteit en verslaving aan pillen is lange tijd een bijzaak in deze Wikipedia-biografie van een man waarvan we het belang vooral moeten afleiden uit lofuitingen van anderen, niet uit wat we hier van hem te zien krijgen. Jonah Lees, Blake Richardson, Leo Harvey-Elledge en Campbell Wallace zijn amusant als John, Paul George en Ringo, maar Stephenson mocht geen Beatles-muziek gebruiken en moet het dus doen met verdienstelijke opgenomen covers van covers als ‘Besame Mucho’.

Marion Bloem en Ivan Wolffers waren 51 jaar getrouwd toen Wolffers door middel van euthanasie stierf na lange tijd aan kanker te hebben geleden. Deze documentaire begint kort voor Wolffers’ overlijden, maar richt zich vooral op hoe Marion Bloem haar leven vervolgt. Dat betekent dat ze vooral zelf aan het woord is, maar ook dat ze alle gelegenheid krijgt om haar kunst en haar nieuwste boek (over haar eigen rouwproces) te pluggen. We zien haar schilderen, krijgen beelden voorgeschoteld van een expositie van haar werk en worden getrakteerd op fragmenten uit haar roman ‘Verkleed In Vreugde’. Deze oppervlakkige NPO-documentaire is een gevalletje van verspilling van publieke gelden.

In het Londen van rond 1950 doet Hester [Rachel Weisz] een zelfmoordpoging omdat ze verstrikt is geraakt tussen twee kansloze relaties. Die met haar respectabele echtgenoot [Simon Russell Beale] die nog altijd van haar houdt en de familie-eer hoog wil houden en die met haar minnaar [Tom Hiddleston], een voormalig RAF-piloot die zich weigert te binden. Goed geacteerd en prachtig gefilmd door Florian Hoffmeister, maar dit door dialoog gedreven romantische melodrama komt beter tot zijn recht op het toneel.

Iris [Sophie Thatcher] is dolverliefd op Josh [Jack Quaid], maar in de proloog kondigt ze al aan dat ze Josh zal vermoorden. Met enige tegenzin vergezelt Iris haar geliefde tijdens een weekend in de geïsoleerd gelegen villa van Sergey [Rupert Friend]. Het botert namelijk niet zo tussen Iris en Kat [Megan Suri]. Andere aanwezigen zijn Eli [Harvey Guillén] en zijn geliefde Patrick [Lukas Gage], maar het weekend krijgt al gauw een onverwachte wending die onthult wat de oorzaak is van de moeizame onderlinge verstandhoudingen. Begint uitstekend, niet in de laatste plaats vanwege Thatcher sterke vertolking en Hancock haalt interessante dilemma’s aan over de toenemende afhankelijkheid van technologie. Helaas maakt hij veel van het goed werk ongedaan door in het laatste kwart te breken met de regels die hij zelf zo nadrukkelijk had gesteld.

William Lee [Daniel Craig] is een heroïneverslaafde die rondhangt in de gayscene van Mexico City in de jaren 50 wanneer hij geobsedeerd raakt door de veel jongere Eugene [Drew Starkey]. Het eerste uur probeert hij eerst te ontdekken of Eugene queer is, daarna of hij wel “echt” queer is. In het tweede deel zoeken William en Eugene in de jungle naar Dr. Cotter [Lesley Manville] die hen mogelijk kan helpen aan yagé, een middel dat ze telepathisch vermogen geeft. Het eindigt met een volkomen zinloze rip-off van de finale van 2001: A Space Odyssey waar je eindelijk over na kunt praten, maar waarom zou je? Guidagnino (Challengers) probeert het gebrek aan plot te compenseren door de aandacht op zichzelf te vestigen, onder anderen door Sinéad O’Connor, Nirvana, New Order en Prince aan de soundtrack toe te voegen. Zo hoopt hij dat je het bizarre tweede deel gaat beschouwen als een artistiekerige uitspatting van een getalenteerd beeldend kunstenaar. Daar trappen wij niet in, meneer Van Stoffelen! Zonder het sterke acteerwerk van Craig, Starkey en Jason Schwartzman (als bareigenaar Joe) was dit niet om aan te zien geweest.

En Yagé is niet hetzelfde als Ayahuasca. Heeft te maken met de bereidingswijze.

Sing Sing is een zwaarbewaakte gevangenis voor zware criminelen. John “Divine G” Whitfield [Colman Domingo] zit een levenslange gevangenisstraf uit en is een van de oprichters en vaandeldragers van een toneelgezelschap voor gedetineerden dat twee keer per jaar een toneelstuk opvoert. Zijn hoop op vervroegde vrijlating is gegroeid sinds een tape is opgedoken waarin een andere gevangene bekent verantwoordelijk te zijn voor de moord waar Divine G voor is veroordeeld. Clarence “Divine Eye” Maclin (die zichzelf speelt) is de nieuwkomer in de groep die dankzij toneel een persoonlijke transformatie doorgaat met Divine G als mentor. Sean San Jose (als Mike Mike) en Paul Raci (als regisseur Brent Buell) zijn de enige andere acteurs, de andere mannen spelen zichzelf. De authenticiteit en de ontspannen sfeer (ongebruikelijk voor een gevangenisfilm) geven dit iets extra’s, maar het scenario is helaas nogal conventioneel, de ontknoping is stroperig met zijn gemanierde spel wordt Domingo weggespeeld door Buell en “Divine Eye”.

Als gevolg van de financiële crisis moet Fred [Colm Meaney] na zijn terugkeer in Dublin in zijn auto wonen in afwachting van een sociale woning. Hij raakt bevriend met de 21-jarige Cathal [Colin Morgan] die hem vergezelt naar het zwembad en aanspoort om contact te leggen met de Finse muzieklerares Jules [Milka Ahlroth], maar ondertussen wel kampt met een heroïneverslaving en schulden bij plaatselijke onderwereld. John Conroys camerawerk verbeeldt de gemoedstoestand van hoofdrolspelers in dit goed geschreven drama dat een uitstekend vehikel is voor Meaney die prima tegenspel krijg van Morgan.

Een moeder [Amy Adams] heeft haar carrière als kunstenaar op pauze gezet om voor haar zoon [Arleigh en Emmett Snowden] te zorgen, maar worstelt met de fysieke en geestelijke last van het moederschap. Bovendien maakt ze een fysieke transformatie door die ze met dank aan een boek uit de bibliotheek probeert te verklaren. Hellers scenario (gebaseerd op de gelijknamige roman van Rachel Yoder) zit vol ideeën die onvoldoende tot wasdom komen. Communicatie over de verdeling van ouderlijke taken is een thema, maar het gaat ook over de kracht die een vrouw ontleent aan het moederschap en heeft een opmerkelijke ontknoping die de verwachtingen die zijn gewekt door meer intrigerende fantastische elementen niet inlost. Adams is subliem en weet dit bijna in haar eentje te redden.

Uiterst naïeve en stompzinnige komedie waarin Eric [Jason Sudeikis] besluit een orgie te organiseren voor zijn vrienden omdat zijn vader [Don Johnson] besloten heeft het vakantiehuis te verkopen. Het schijnt te gaan om een hechte vriendengroep, dus het is op zijn zachtst gezegd een beetje vreemd om opeens op het idee te komen om seks met elkaar te hebben, maar misschien is dat iets Amerikaans. Van echte vriendschap valt overigens niet veel te merken aangezien vooral de mannen elkaar het liefst zoveel mogelijk vernederen. Labine is het ergst van allemaal als een derderangs Jack Black.

Naargeestige, buitengewoon onevenwichtige romantische komedie (?) waarin Ronny [Vince Vaughn] het ene dilemma (wordt het geen tijd dat hij Beth [Jennifer Connolly] ten huwelijk vraag) verruilt voor het andere wanneer hij de botanische tuinen bezoekt om een huwelijksaanzoek voor te bereiden. Tijdens zijn rondleiding ziet hij Geneva [Winona Ryder], de echtgenote van zijn beste vriend Nick [Kevin James] zoenen met Zip [Channing Tatum]. Moet hij Nick direct de waarheid vertellen of moet hij Geneva de kans geven om haar affaire op te biechten? Het uitgangspunt is niet onaardig, maar het loopt uit op een onvriendelijke dialogen en een dosis geweld dat niet past bij de romantische screwball comedy die het lijkt te willen zijn. De acteurs doen wat ze kunnen, maar Howard weet duidelijk niet goed wat hij met dit materiaal aan moet.

Lynn [Callina Liang] is een intelligente, hardwerkende en voorbeeldige student die droomt van een opleiding tot pianist aan het prestigieuze Juilliard. Haar vader [Benedict Wong] werkt zich een slag in de rondte om Lynns droom in vervulling te gaan, maar Lynn beseft dat hij nooit genoeg geld bij elkaar kan verdienen om alle kosten te dekken. Dan wordt Lynn benaderd door Grace [Taylor Hickson] en miljonairszoon Samuel [Pat Stone] die hun geld inzetten om hun gebrek aan academisch vermogen (en inzet) te compenseren door Lynn een enorme som geld te bieden als ze hen helpt te frauderen bij hun wiskunde-examens. Als thriller vermomde satire maakt korte metten met een toetssysteem dat is ingericht ten gunste van jongeren uit rijke families en ten koste van arme jongeren en schetst op pijnlijke wijze het institutionele racisme van prestigieuze scholen die studenten met een migratieachtergrond gebruiken voor marketingdoeleinden om hun straatje schoon te vegen. Geslaagd als thriller, geslaagd als satire, vooral vanwege de ironische ontknoping.

In 2014 al een recensie gepubliceerd waar van alles mis mee was. Dit is de update ...

Peter Parker [Andrew Garfield] heeft zijn draai gevonden als Spiderman, maar zijn belofte aan Gwens vader [Denis Leary] aan het eind The Amazing Spider-Man dreigt zijn relatie met Gwen [Emma Stone] te verwoesten, ook al omdat Gwen in Engeland wil studeren. Een ontevreden onderhoudsmedewerker [Jamie Foxx] bij Oscorp krijgt bovenmenselijke krachten door een ongeluk bij een reparatie in een onderzoekslab. Harry [Dane DeHaan], de erfgenaam van Oscorp-oprichter Norman Osborn [Chris Cooper], denkt dat hij met Spider-Mans bloed van zijn erfelijke ziekte af kan komen en vraagt Peter (die geld verdient met foto’s van Spider-Man in actie) om hulp. Stone heeft jammer genoeg weinig te doen, maar Foxx en DeHaan zijn prima in hun goed uitgewerkte schurkenrollen en de special effects zijn opnieuw uitstekend in deze meer komische, maar zichzelf nooit parodiërende vervolg.

Wanneer Peter Parker [Andrew Garfield] ontdekt dat wetenschapper Dr. Curt Connors [Rhys Ifans] vroeger nauw samenwerkte met Peters vader [Campbell Scott], besluit hij stiekem een kijkje te nemen in het lab van Dr. Connors genetische experimenten doet. Een genetisch gemanipuleerde spin bijt hem, Peter ontdekt de unieke krachten die hij daardoor heeft gekregen en leert hoe hij die ten goede kan gebruiken. Emma Stone is erg goed als de intelligente, zelfredzame love interest Gwen Stacy [Emma Stone], de dochter van kapitein Stacy [Denis Leary] van de New York Police department. Het middelste deel is wat langdradig en de epiloog is afgezaagd, maar de drie hoofdrolspelers zijn uitstekend, er is prima ondersteunend werk van Sally Field en Martin Sheen als Peters oom en tante en de special effects mogen er zijn, zeker in 3D. Vervolg: The Amazing Spider-Man 2.

Venus en Serena Williams verschijnt alleen in de archiefbeelden waarvan McClave gebruik maakt om (de titel ten spijt) de geschiedenis te schetsen van de familie Williams. Want hoewel vader Richard (ook) in deze documentaire de meeste aandacht krijgt, wordt de sleutelrol van moeder Oracene Price (die ook ontbreekt) duidelijk benadrukt. De meerwaarde vergeleken met de Oscarwinnende biopic King Richard is het gebruik van archiefbeelden om een beeld te schetsen van de opmerkelijke wisselwerking tussen de familie en de media. Bovendien is er beduidend meer aandacht voor Richards jeugd en de invloed die dat had op zijn rol als vader, als coach en als mediapersoonlijkheid. Het verhaal blijft inspirerend, maar McClave herinnert je vooral aan het institutionele racisme dat in de VS nog altijd welig tiert.

Henning Haslund-Christensen was een beroemde Deense avonturier die tijdens een van zijn expedities stortte op het nauwlettend registreren van de cultuur van de inheemse bevolking van Mongolië en een schatkamer vol relikwieën meenam. Henning overleed toen zijn zoon Søren 15 jaar oud was, dus zijn kleinzoon Michael heeft hem nooit gekend. Nu Søren de 80 is gepasseerd, grijpt Michael dit hoofdstuk uit de familiegeschiedenis is aan om met zijn vader naar Mongolië af te reizen om de reis van zijn grootvader te reconstrueren. Vader en zoon ontdekken samen wat Henning nog altijd betekent voor de inheemse bevolking. Dalsgaard gaat de achterhaalde imperialistische, achterhaalde motieven voor de expedities niet uit de weg en dat maakt het verloop van deze roadtrip des te opmerkelijker, ook al is het moeilijk om enige emotie af te lezen aan Sørens stoïcijnse houding.

De interesse van Texan Oil in schalieolie in de woestijn (de zogenaamde “yellow belt”) in Saoedi-Arabië doet Emir Nesib [Antonio Banderas] besluiten om een 15-jarig bestand met Sultan Amar [Mark Strong] ongeldig te laten verklaren. Nesibs honger naar het grote geld van de Amerikaanse olie-industrie leidt onvermijdelijk tot een heropleving van de stammenstrijd van weleer. Daarin is een belangrijke rol weggelegd voor Auda [Tahar Rahim], de oudste zoon van Amar die is opgevoed door Nesib. Hoewel hij boven alles een boekenwurm is, moet Amar proberen de stammen te verenigen tegen de gezamenlijke vijand: de imperialistische Amerikanen. Geflopte poging tot een mix van Lawrence Of Arabia en Lion Of The Desert met verzorgd camerawerk van Jean-Marie Drejou, een scenario van Oscarwinnaar Menno Meyes (The Color Purple) en een score van James Horner, maar ondanks een paar scènes met honderden figuranten onderscheidt dit zich nauwelijks van een B-film. Ondanks de bordkartonnen personages en het soapachtige plot is het wel een geinig staaltje pro-Arabische propaganda.

Voormalig junkie Mehran [Rez Sixo Safai] keert terug bij zijn liberale familie met een uiterst fundamentalistische visie van de islam. Vooral zijn moeder [Nasrin Pakkho] neemt het allemaal voor lief, maar zijn zusje Atafeh [Nikohl Boosheri] heeft haar eerste lesbische relatie met Shireen [Sarah Kazemy]. De situatie wordt nog nijpender wanneer Mehran zich door een recruiter [Amir Barhashi] laat overhalen om als informant te werken voor de Iraanse zedenpolitie. De thema’s zijn interessant en actueel en Keshavarz benadrukt de liberale kant van de Iraanse samenleving die buiten eigen land nauwelijks bekend is, maar het oppervlakkige scenario en de rommelige structuur zorgen soms voor verwarring en verpesten iedere kans op spanningsopbouw of empathie voor de hoofdpersonen.

Uit de categorie “sequels waar niemand op zat te wachten” komt deze verlate afsluiter van de American Pie-franchise waaruit blijkt dat de pubers van toen nog net zo infantiel zijn qua seks en humor. Jim [Jason Biggs] en Michelle [Alyson Hannigan] zijn nog altijd samen en hebben een zoon [George Christopher Bianchi], maar Jim kan zijn ogen niet afhouden van de 17-jarige Kara [Ali Cobrin] op wie hij vroeger past. Kevin [Thomas Ian Nicholas] is getrouwd met Ellie [Charlene Amoi], maar krijgt toch weer een harde van zijn ex Vicky [Tara Reid]. De eveneens getrouwde Oz [Chris Klein] heeft hetzelfde “probleem” met Heather [Mena Suvari] en Stifler [Seann William Scott] gedraagt zich nog steeds als een malloot. Finch [Eddie Kaye Thomas] doet voor spek en bonen mee, want Jims vader [Eugene Levy] legt het aan met Stiflers moeder [Jennifer Coolidge]. Het is vooral sneu (en niet grappig) om volwassen personages te zien die nog altijd zo onbeholpen zijn.

Workaholic Beth [Kristen Bell] is druk bezig met het organiseren van een expositie die van levensbelang is voor haar baas [Anjelica Huston] wanneer haar zusje [Alexi Dziena] aankondigt dat ze op het punt staat om in Rome te trouwen met Umberto [Luca Calvani]. Gefrustreerd door een werkgerelateerde tegenslag en het gebrek aan liefde in haar leven steelt ze een aantal muntje uit de legendarische La Fontanella Degli Innamorati. Opeens wordt ze overspoeld door mannen die stapelverliefd op haar zijn, waaronder Umberto’s getuige Nick [Josh Duhamel]. Een stompzinnig plot vol geforceerde grappen uitgevoerd en uitgesproken door een hopeloos acterende cast. Bell en Duhamel kunnen veel beter, maar aan dit materiaal valt geen enkele eer te behalen.

De neurotische Wally [Jason Bateman] is geschokt wanneer zijn 40-jarige beste vriendin Kassie [Jennifer Aniston] aankondigt dat ze gebruik wil maken van een zaaddonor om haar kinderwens in vervulling te laten gaan. Kassies vriendin Debbie [Juliette Lewis] organiseert zelfs een “zwangerschapsfeestje” op de dag dat het zaad wordt ingebracht in het bijzijn van zaaddonor Roland [Patrick Wilson]. Onder invloed van drank en drugs spoelt Wally het zaad door de gootsteen en vervangt hij het door zijn eigen zaad. Omdat hij zich de volgende dag niets kan herinneren van het feest en om dat Kassie voor haar bevalling verhuist, leert Wally pas zes jaar later Kassies zoon Sebastian [Thomas Robinson] kennen. Geleidelijk begint hem te dagen hoe de vork in de steel zit, ondertussen verschijnt de pas gescheiden Roland opnieuw ten tonele om zijn vermeende zoon te leren kennen. De ontknoping zal niemand verrassen, maar Bateman speelt zijn rol met gepaste subtiliteit en er is fijn ondersteunend werk van Jeff Goldblum als zijn minstens zo neurotische broer. Gordon en Speck behandelen het onderwerp met gepaste eerbied en de subtiele humor die voortkomt uit de interactie tussen Wally en Sebastian is daardoor des te effectiever. Zeker geen meesterwerk, maar aanzienlijk minder voorspelbaar dan je op basis van de proloog zou verwachten.

Nick [Jakob Cedergren] is een thuisloze alcoholist met woedeaanvallen, zijn jongere broer [Peter Plaugborg] is een heroïnejunk. Een paar weken geleden overleed hun moeder [Charlotte Fich] die jaren geleden stomdronken thuis was gekomen op de avond dat haar pasgeboren zoontje een wiegendood stierf terwijl Nick en zijn broertje van haar op hem moesten letten. Nick en zijn broer (die nooit bij naam wordt genoemd) zijn getormenteerde zielen die afstevenen op de achtergrond, maar Vinterberg weet sympathie voor deze mannen op te wekken door hun betere eigenschappen te benadrukken. Nick is loyaal aan zijn vrienden en heeft een sterk verantwoordelijkheidsgevoel, zijn jongere broer houdt onvoorwaardelijk van zijn zoontje Martin [Gustav Fischer Kjœrulff]. Uitstekend geacteerd, prachtig gefilmd en zeker aan het einde zeer ontroerend zonder sentimenteel te worden.

Bij aankomst op het verjaardagsfeestje van Terry [Donald Faison] in een luxe appartementencomplex in Los Angeles vertelt Elaine [Scottie Thompson] haar vriend Jarrod [Eric Balfour] dat ze zwanger is. In de kleine uurtjes na afloop van het feest vallen buitenaardse wezens de stad aan en ontvoeren ze mensen door ze met felblauwe lichten te hypnotiseren. Leuk voor een spelletje “Waar heb ik dit meer gezien?”, want dit is een samenraapsel van elementen uit eerdere SF-thrillers verwerkt in een suf plot met bordkartonnen personages. De special effects zijn erg wisselvallig van kwaliteit, maar het bizarre einde geeft dit een bescheiden campfactor.

Het is september 1973 en de dagen zijn geteld voor de Chileense president Salvador Allende omdat generaal Augusto Pinochet op het punt staat een militaire coup te plegen. Mario [Alfredo Castro] werkt als verslagschrijver voor lijkschouwer dr. Castillo [Jaime Vadell] en besluit op onderzoek uit te gaan wanneer zijn overbuurvrouw (en burleske danseres) Nancy [Antonia Zegers], op wie hij een oogje heeft, net als haar broer [Santiago Graffigna] en Arturo [Ernesto Malbran] spoorloos verdwijnt. Daardoor wordt hij op confronterende wijze op de feiten gedrukt met wat zich voltrekt in de wereld buiten de geïsoleerde omgeving van het mortuarium waar hij een groot deel van zijn leven doorbrengt. De kleurloze vormgeving en het stoïcijnse spel van Castro symboliseert het repressieve klimaat van Chili in 1973 en de lange takes versterken de sinistere sfeer, maar dat rijmt niet helemaal met de zwartkomische ondertoon die vooral in het laatste kwart boven komt drijven.

Na getuige te zijn geweest van een moord gaat Trent [Brandon T. Jackson] onder de schuilnaam Charmaine undercover op een kunstacademie voor meisjes waar zijn vader Malcolm [Martin Lawrence] als Big Momma onderzoekt doet naar de verdwijning van een muziekdoos met een waardevolle flashdrive. Trent valt voor medestudent Haley [Jessica Lucas], Big Momma moet conciërge Kurtis Kool [Faizon Love] van zich afslaan in deze aanstootgevende poging tot komedie. Als je dubbel ligt van een dansende Martin Lawrence in een fatsuit dan kun je misschien de homofobe, seksistische en racistische humor ook wel waarderen. Ik hoop eerlijk gezegd van niet.

Kevin [Ezra Miller] heeft iets verschrikkelijks gedaan en moeder Eva [Tilda Swinton] zit met een zwaar schuldgevoel. In een serie flashbacks zien we Eva’s uitputtende pogingen om Kevin op te voeden en ontdekken we hoe diepgeworteld haar schuldgevoel ziet, alsmede de rol die haar (ex-)echtgenoot Franklin [John C. Reilly] daar bij speelde. Swinton is buitengewoon goed in de veeleisende, emotionele hoofdrol, maar dit was effectiever geweest als Miller zijn rol had gespeeld met een meer neutrale blik en als Ramsay het niet zo zwaar op de hand was geweest.

De Drie Musketiers Athos [Matthew Macfadyen], Porthos [Ray Stevenson] en Aramis [Luke Evans] zitten in zak en as sinds de ontwerpen voor een luchtschip van Leonardo da Vinci zijn gestolen door Milady De Winter [Milla Jovovich] voor Graaf Buckingham [Orlando Bloom]. Een jaar later krijgen de musketiers kans op revanche wanneer Milady de diamanten van koningin Anne [Juno Temple] blijkt te hebben gestolen. De diefstal maakt onderdeel uit van een complot van kardinaal Richelieu [Christoph Waltz] om een oorlog uit te lokken waarmee hij de naïeve, onervaren koning Lodewijk XIII [Freddie Fox] hoopt te onttronen. Doldwaze moderne versie van een zwaard- en degenfilm waarin Jovovich de latex van Resident Evil heeft verruild voor weelderige jurken. Jovovich blijkt een aardige aanleg voor komedie te hebben en Freddie James is hilarisch als oenige koning. Het ziet allemaal ook erg fraai uit, maar Bloom blijkt weinig kaas gegeten te hebben van schurkenrollen en Waltz en Mads Mikkelsen (als Richelieu’s rechterhand Rochefort) zijn teleurstellend kleurloos. Het ergst is de komische bedoelde noot van James Corden als de oliedomme Planchet. Afgezien van de personages heeft dit niets te maken met de avonturenroman van Alexandre Dumas. Puristen zijn gewaarschuwd!

Na jaren lang uit het zicht te zijn verdwenen, keert Martha [Elizabeth Olsen] terug bij haar zus Lucy [Sarah Paulson] die haar samen met echtgenoot Ted [Hugh Dancy] onderdak geeft. In flashbacks ontdekken we dat Martha in de voorgaande jaren onderdeel uitmaakte van een commune geleid door Patrick [John Hawkes] en waarom die periode haar zo heeft getraumatiseerd dat het voor Lucy en Ted steeds moeilijker wordt om haar in huis te houden. Indringende, verontrustende en complexe psychologische thriller leverde Olsen en Durkin verschillende welverdiende filmprijzen op.

Na de dood van haar moeder de 15-jarige Lesia [Ghjuvanna Benedetti] meer tijd doorbrengen bij haar 59-jarige vader [Saveriu Santucci] op Corsica, een beruchte misdadiger die bezig met een vergeldingsactie waarbij de vijand pogingen doet om terug te slaan en de politie hem op de hielen zit. Het perspectief van de dochter van een moordenaar is zonder meer origineel, maar tot verbazingwekkende nieuwe inzichten leidt dat niet. De vergeldingsacties vinden grotendeels buiten beeld plaats (via nieuwsreportages ontdekt Lesia wat er is gebeurd) en dus is er weinig actie, maar veel gepraat. Dat een vader onvoorwaardelijk van zijn kind houdt en dat een dochter blind kan zijn voor de fouten van haar vader zal geen verrassing zijn en veel meer heeft Colonna helaas niet toe te voegen in dit goed geacteerde, maar (ondanks spannende muziekjes) weinig meeslepende familiedrama.

De 85-jarige Michel Piccoli is verrukkelijk als kardinaal Melville die na tijdens de aankondiging van zijn verkiezing als Paus een paniekaanval krijgt. Zolang hij niet voorgesteld is aan het toegestroomde publiek is het conclaaf niet voorbij. Woordvoer Marcin Rajski [Jerzy Stuhr] roept daarom de hulp van een psychoanalyticus [Nanni Moretti] in om Melville te helpen, terwijl de overige kardinalen hun tijd moeten zien te verdrijven tot Melville bij zinnen komt en het conclaaf wordt beëindigd. Met hulp van Rajski en een wachter [Gianluca Gobbi] knijpt Melville er stiekem tussenuit. Terwijl hij door Rome dwaalt en verschillende ontmoetingen heeft, doen de kardinalen spelletjes om de tijd te verdrijven. De eerste helft is een amusante satire, maar de scènes met de spelende kardinalen geven het een onnodige absurde bijsmaak.

Aan de hand van gesprekken met filosofen en activisten stelt Gertten de kapitalistische maatschappij aan de kaak. Ons wordt een beeld voorgehouden als een mens dat in beginsel egoistisch is en een wereld waarin alleen de sterksten overleven. Maar is het niet zo dat het juist de vriendelijkste, meest sociale mensen die overeind blijven? En zien we in crisistijden niet dat mensen juist de samenwerking opzoeken om met gebundelde talenten oplossingen te verzinnen en te implementeren? Gertten gebruikt een recente maatschappelijke aardverschuiving in Chili als voorbeeld van hoe het anders kan in deze inhoudelijk interessante, maar visueel weinig enerverende documentaire.

Sangarés verbluffende acteerdebuut leverde hem een volkomen verdiende Gouden Palm (en verschillende andere prijzen) op en drukt je op de neus met de feiten met betrekking tot die mensen die wij “asielzoekers” noemen. Souleymane [Aboue Sangaré] is nerveus voor zijn afspraak bij OFPRA (de Franse tegenhanger van de IND) omdat hij weet dat zijn toekomst afhangt van het verloop van het gesprek. In een lange flashback ontdekken we wat hij heeft moeten doorstaan om bij dat gesprek te komen. Omdat Souleymane officieel niet mag werken, huurt hij een account van Emmanuel [Emmanuel Yovanie] zodat hij wat kan verdienen als fietsbezorger. Souleymane heeft geld nodig zodat hij ’s nachts niet buiten hoeft te slapen, maar ook om ervoor te zorgen dat Barry [Alpha Oumar Sow] hem voorziet van valse documenten. Souleymane zit vast in een netwerk van profiteurs en krijgt de ene na de andere tegenslag te verwerken, maar hij laat zich niet kisten. Subliem gefilmd op locatie in Parijs met een dynamiek die de jachtigheid van Souleymanes leven onderstreept en over de gehele linie uitstekend geacteerd, maar het dramatische hoogtepunt is het uiteindelijke gesprek (met Nina Meurisse als de OFPRA-medewerker) dat diepe indruk maakt. Een briljante combinatie van amusement en sociaal-maatschappelijke kritiek.

De animatie is beter dan ooit en Ben Whishaws stemvertolking heeft niet van zijn charme verloren, maar door Londen te verruilen voor Peru en een formulematige avonturenfilm voor kinderen is dit beduidend minder geslaagd dan de twee voorgaande films uit de franchise. Paddington [Ben Whishaw] en de familie Brown reizen af naar Peru omdat Paddingtons tante Lucy [Imelda Staunton] spoorloos verdwenen is uit een berenzorgcentrum. Ze worden opgevangen door een non [Olivia Colman] die zich “verdacht” gedraagt en krijgen hulp van schipper en avonturier Hunter Cabot [Antonio Banderas] en zijn dochter Gina [Carla Tous] tijdens hun zoektocht naar El Dorado. De verwijzingen naar onder anderen Fitzcarraldo, Aguirre en Raiders Of The Lost Ark zijn amusant, evenals Banderas’ dubbelrol (als zijn voorvader uit een schilderij), maar Paddington en slapstick gaan niet goed samen.

Beerends vertelt het verhaal van de Joodse gemeenschap in Amsterdam van 1917 tot en met 1942 aan de hand van de fictieve Rusha [Rifka Lodeizen] aan de hand van brieven voor haar broer Max [David Lucieer] die naar Nederlands-Indië is geëmigreerd. Ze combineert dit met archiefbeelden die aansluiten op de inhoud van die brieven. De droge, onverschillige stem van Lodeizen maakt het al lastig om mee te leven met Rusha, bovendien wordt ze vaak overstemd door de knullige geluidsmontage die niets aan de fantasie overlaat. Goed geschreven, maar de stemregie en de geluidsbewerking zijn ondermaats.

Het levensverhaal van John.Edgar Hoover [Leonardo DiCaprio] die van 1925 tot aan zijn dood in 1972 het hoofd was van de (Federal) Bureau of Investigation. Het begint met de klopjacht op communisten na de Eerste Wereldoorlog en laat in ruim twee uur de voornaamste momenten uit de Amerikaanse geschiedenis de revue passeren, waaronder ontvoering van het zoontje van nationale volksheld Charles Lindbergh [Josh Lucas], de klopjacht op criminele kopstukken en opkomst van de burgerrechtenbeweging onder leiding van Martin Luther King. Hoovers belangrijkste steunpilaren zijn moeder Annie [Judi Dench], aan wie hij verknocht is, zijn trouwe secretaresse Helen Gandy [Naomi Watts] en zijn vertrouweling Clyde Tolson [Armie Hammer]. DiCaprio’s accent doet geforceerd aan en de incidenten komen voorbij alsof het een bioscoopjournaal is. Hoewel het scenario duidelijk maakt dat Hoover een moederskindje was en suggereert dat hij zijn homoseksualiteit trachtte te verbergen, bevestigt het voornamelijk het beeld dat Hoover zelf graag in stand wilde houden. Veel gepraat, te weinig actie en matige make-up maken het moeilijk om hier ook maar enigszins van te genieten.

Tony Kaye (American History X, Lake Of Fire) laat geen spaan heel van deze dissectie van het Amerikaanse onderwijssysteem in dit portret van docent Engels Henry Barthes [Adrien Brody]. Als invaldocent heeft hij geleerd zijn emoties op een laag pitje te zetten bij potentiële conflictsituaties. Op de school waar Henry net is aangesteld, hebben schoolhoofd Carol [Marcia Gay Harden] en leerlingbegeleider Doris [Lucy Liu] het veelvuldig aan de stok met onverschillige leerlingen en veeleisende, verongelijkte ouders. Net als zijn collega’s heeft Henry idealisme verruilt voor kil pragmatisme. Een even getalenteerde als getormenteerde leerling [Betty Kaye] zoekt toenadering op school, maar Henry richt zijn persoonlijke aandacht meer op een dakloze tiener [Sami Gayle]. Subtiel is dit allerminst, maar Kaye legt zonder meer de vinger op de zere plaats. Niet alleen in het onderwijs, maar in de moderne maatschappij als geheel. Een sterk startpunt voor een publiek debat over de status van het onderwijs, de maatschappij en wat we kunnen en moeten doen om zowel leerlingen als docenten hoop te geven voor de toekomst.

De 39-jarige DJ Antoine [Kevin Parent] is na 20 jaar gescheiden van Carole [Hélène Florent] met wie hij twee dochters [Joanny Corbeil-Picer, Rosalie Fertier] heeft en woont samen met zijn huidige vriendin Rose [Evelyne Brochu]. Vallée vermengt dit verhaal met dat van Jacqueline [Vanessa Paradis] in het Parijs van 1969 die de moeder is van Laurent [Marine Gerrier], een kind met Downsyndroom waar ze al haar liefde aan geeft. De thematische overeenkomsten tussen beide verhaallijnen worden geleidelijk duidelijk in dit intrigerende, pijnlijke psychologische drama waarin Vallée op inventieve wijze heen en weer springt door tijd en ruimte. Paradis en Florent zijn voortreffelijk.

Terugblik op de stormachtige carrière van hiphopgrootheden “A Tribe Called Quest” met een titel die bewust verwijst hun zwakste album dat het begin van einde inluidde. Q-Tip en Ali Shaheed Muhammad leerden elkaar als peuters kennen en geïnspireerd door Run DMC, LL Cool J en DJs Mr. Magic en Red Alert van de New Yorkse radiozender KISS-FM maakten ze met schoolvrienden Phife Dawg en Jarobi White in 1990 hun albumdebuut met “People’s Instinctive Travels and the Paths of Rhythm” met de klassiekers “Can I Kick It?”, “I Left My Wallet in el Segundo” en “Bonita Applebum”. Verbittering tussen met name Q-Tip en Phife Dawg leidde tien jaar later tot het bittere einde. Het verhaal van een groep jongeren met een droom, maar door de eerlijkheid van de bandleden en het tonen van pijnlijke confrontaties achter de schermen geeft dit ook inzicht in waarom het zo moeilijk is om bij elkaar te blijven. En Rapaport maakt haarfijn duidelijk waarom “A Tribe Called Quest” zo’n prominent plaats inneemt in de hiphopgeschiedenis.

Yang Mi-ja [Yun Jeong-hie] zorgt voor haar kleinzoon Jong-wook [Lee Da-wit] sinds haar dochter naar Busan is vertrokken. Mi-ja komt voor een dilemma te staan wanneer ze ontdekt dat haar kleinzoon betrokken was bij de groepsverkrachting van een meisje dat een einde aan haar leven heeft gemaakt. De vaders van de andere zonen willen schikken met de familie van het slachtoffer en komen een compensatie overeen van 5 miljoen Won per persoon. Mi-ja zit in een vroeg stadium van Alzheimer en haar soms wat impulsieve gedrag is daarom moeilijk te duiden. Ze zoekt bovendien naar woorden. Niet alleen in het dagelijks leven, maar ook in de poëzielessen van Kim Yeong-taek (die zichzelf speelt) en tijdens voordrachtavonden. Ze verdient wat geld met de zorg voor een hulpbehoevende oude man [Kim Hee-ra] terwijl voor haar kleinzoon het leven gewoon door lijkt te gaan. Diep gelaagd, maatschappijkritisch psychologisch drama in een bedachtzaam tempo dat je geduld enigszins op de proef stelt, maar Yuns genuanceerde spel houdt de aandacht vast tot het fraai opgebouwde scenario zich toewerkt naar een opmerkelijke ontknoping en een diep ontroerende epiloog. Dit eerbetoon aan de kracht van het geschreven woord en poëzie in het bijzonder werd terecht overladen met internationale prijzen voor Lee en Yun.

Regie: Dany Boon
De opheffing van de grenscontroles tussen België en Frankrijk betekent dat er geen werk meer is voor douaniers Ruben Vandevoorde [Benoît Poelvoorde] en Mathias Ducatel [Dany Boon]. Bovendien maakt het openen van de grenzen geen einde aan de rivaliteit tussen de Franse en de Belgische douaniers. Mathias zit toch al in een lastig parket omdat hij al een jaar een geheime relatie heeft met Olivia [Christel Pedrinelli]. Het probleem? Mathias is Frans, Olivia is Belgisch en haar broer is Ruben en die heeft een hekel aan alles wat Frans is. Maar wanneer Ruben een Franse partner nodig heeft voor een Franco-Belgisch (of Belgo-Frankisch) experiment met een drugsbrigade, biedt Mathias aan om een wit voetje te halen bij zijn aanstaande zwager. Poelvoorde ontpopt zich als het 21e-eeuwse antwoord op de Louis de Funès met deze update van de Gendarme-films. Onderhoudend en bij vlagen erg grappig, maar het is ook behoorlijk oubollig.

Mitchell rekent af met het idee dat Amerikaanse tienerfeestjes een mengeling zijn van vernielingen, seks, drugs, drank en aanverwant overschrijdend gedrag door een aantal tieners (gespeeld door echte tieners) in Detroit te volgen op de laatste dag van het schooljaar, tevens de introductie voor eerstejaars. Bier en sterke drank is er zeker, maar er is geen harde muziek en de jongeren zitten rustig wat met elkaar te kletsen of ontspannen te kijken naar een slechte horrorfilm. Scott [Brett Jacobson] heeft liefdesverdriet nu Kerri [Megan Boone] het heeft uitgemaakt en gaat op zoek naar de tweeling Ady en Anna [Nikita en Jade Ramsey]; Maggie [Claire Sloma] heeft een oogje op Tom [Danny Agar] en besluit met haar beste vriendin Beth [Annette DeNoyer] zijn feestje te bezoeken; Rob [Marlon Morton] zoekt de schone blonde die hij in een supermarkt zag. Speelt zich waarschijnlijk af midden jaren 80, toen er nog geen mobiele telefoon, internet of sociale media bestond en je dus moeite moest doen contacten te maken. Verfrissend en (aangenaam?) nostalgisch, maar het is ook traag en slechts bij vlagen interessant.

Pittsburgh, eind jaren 90. Jamie [Jake Gyllenhaal] is een meesterlijke verkoper die vanwege overschrijdend gedrag net zijn zoveelste baan heeft verloren wanneer hij aan de slag gaat bij Pfizer. Na lang aandringen haalt hij dr. Knight [Hank Azaria] over om hem een paar dagen stage bij hem te laten lopen. Zo ontmoet hij Maggie [Anne Hathaway], een Parkinsonpatiënt met wie hij een seksuele relatie begint. Wanneer de relatie serieus dreigt te worden, staan zijn carrièreambities en haar onvermijdelijke aftakeling een gezamenlijke toekomst in de weg. Knappe mix van romantische komedie, satire op de medicijnenmarkt en zakdoekendrama met goed ondersteunend werk van Josh Gad als Jamies stuurloze, jongere broer en van Oliver Platt als Jamies collega en mentor. Gyllenhaal en Hathaway zijn uitstekend in de hoofdrollen en de aandacht voor de gevolgen van Parkinson en de manier waarop je er mee om kunt gaan is prijzenswaardig. Jammer van de afgezaagde ontknoping.

Mohammed [Vincent Gallo] wordt opgepakt door het Amerikaanse leger en verhoort. Hij overleeft een ongeluk tijdens een transport en probeert te ontsnappen in de ijskoude, besneeuwde bossen. Achtergrondinformatie over deze Mohammed krijgen we niet, het verhoor is een lachertje en dat geldt ook voor het grootste deel van de vluchtpoging. Emmanuelle Seigner duik in de tweede helft op voor een gastrolletje in deze goedkoop ogende, amateuristische geschreven oorlogsthriller.

Ernest Cole was 21 jaar oud toen hij zag hoe Eersterust, het dorp waar hij was opgegroeid, op last van de Zuid-Afrikaanse regering werd gesloopt omdat er nieuwe woningen moesten komen te staan. Tien jaar lang werkte deze freelance fotograaf aan het fotoboek “House Of Bondage” (1967) dat een treffend beeld schetste van Apartheid. Het boek werd verboden in eigen land en Ernest Cole leefde de rest van zijn leven als banneling. In 2017 bleken de negatieven van 60.000 foto’s van Ernest Cole in een bankkluis in Stockholm te liggen. Wat volgt is een reconstructie van Ernest Coles leven aan de hand van zijn foto’s, archieffilms en een paar minuten nieuw beeldmateriaal. Het is een verhaal waarin vooral het psychologische effect van ontheemding waar andere bannelingen ook mee worstelden. De foto’s vormen een eigen verhaal dat de moeite van het bekijken waard is. Peck begint met een fragment waarin Ernest Cole zelf te zien en te horen is en omdat Stanfield een hele andere stem heeft, is hij een zonderlinge keuze als Coles plaatsvervangende stem.

Herzog en drie crewleden kregen exclusieve toegang tot de Grotte Chauvet bij Vallon-Pont-d'Arc nabij de rivier Ardèche in Frankrijk. Deze in 1994 ontdekte grot is alleen toegankelijk voor wetenschappelijk onderzoek om het klimaat in de grote zo goed mogelijk in stand te houden. De grottekeningen zijn veruit de oudste ter wereld en in combinatie met talloze andere archeologische vondsten plaatsen de geschiedenis van de mensheid en van hun cultuur in een nieuw perspectief. Herzog begint met een gedetailleerd verslag van de vondst van de grot, de nauwkeurige voorbereiding op de expeditie en recreëert zo een gevoel van exploratie. Ondanks de technische beperkingen zijn de beelden indrukwekkend en experts geven met zichtbaar enthousiasme achtergrondinformatie. Als je jongeren warm wilt laten lopen voor archeologie, paleontologie of kunstgeschiedenis, dan is dit een aanrader. De indrukwekkende muzikale score is van de Nederlandse cellist/componist Ernst Reijseger (Ajax: Daar Hoorden Zij Engelen Zingen). Opgedragen aan Jean-Marie Chauvet, Éliette Brunel en Christian Hillaire, de ontdekkers van Grotte Chauvet.

De titel verwijst naar de eigenschap dat vloeistof nooit stabiel is door de constante beweging van elementaire deeltjes. Het zal vast ook Leopolds verklaring zijn voor het feit dat Charlotte, een in Brussel werkende scheikundige, een hotelkamer huurt waar ze steeds wisselende mannen ontvangt om seks mee te hebben. Als haar echtgenoot [Dragan Bakema] of haar zoon [Ryan Brodie] daar toch achter zouden komen … Geen idee waar dit over gaat en het is traag en onuitstaanbaar pretentieus bovendien!

Sam [Marcus Coloma] en Rachel [Erin Cahill] zijn sinds Beverly Hills Chihuahua 2 getrouwd en vinden de baan van hun dromen als respectievelijk tuinarchitect en souschef bij hotel ‘The Langman’. Enige voorwaarde is dat de uit Beverly Hills afkomst chihuahua Chloe [Odette Annable] mee moet werken aan een reclamecampagne waarmee het hotel zich kan profileren als de hondvriendelijkste hotel in de stad. De spanning stijgt wanneer hotelrecensent Amelia Jones [Frances Fisher] een bezoek komt brengen. Concurrent mr. Montague [Jason Brooks] wil roet in het eten gooien. De pups gaan naar school en Rosa [Kay Panabaker] voelt zich buitengesloten. Daar moet papa Papi [George Lopez] natuurlijk wat aan doen. Een parade van hondjes in vernederende/schattige (streep door wat niet van toepassing is) kleding en deze keer maken ze nog muziek ook! De mariachi’s zijn een dieptepunt, Houndgarden krijgt een voorzichtig duimpje omhoog. Er is één briljante grap, maar die komt ironisch genoeg op het control van ‘The Black Eyed Fleas’. Verder is dit ronduit stuitend en amateuristisch geacteerd bovendien.

Viorel [Cristi Puiu] hobbelt door Boekarest waar hij allerlei klusjes doet, buurt met de buren, ruzie maakt met winkelmeisjes en tussen neus en lippen een paar gasten afschiet. Puiu’s vermoedelijke antwoord op het minstens zo slaapverwekkende Jeanne Dielman van Chantal Akerman is een goed excuus voor drie uur slapen. Wie weet pak je dan nog net de verklaring voor alle ongein mee, maar ik zou er de wekker niet voor zetten. Lekker blijven slapen!

Albert Nobbs [Glenn Close] werkt als butler in de huishouding van Mrs. Baker [Pauline Collins] in de hoop genoeg geld bij elkaar te sparen voor een tabakwinkel. Alberts droom komt in gevaar wanneer collega Hubert [Janet McTeer] ontdekt dat hij een korset draagt. Bovendien heeft hij een oogje op dienstmeisje Helen [Mia Wasikowska] die samen met klusjesman Joe [Aaron Taylor-Johnson] droomt van een vertrek naar de VS. Een interessant uitgangspunt met een uitdagende rol voor de uitstekende Close dat inzicht geeft in seksuele discriminatie in de 19e eeuw en het gapende gat tussen rijk en arm, maar García heeft veel tijd nodig om de personages en de verhaallijnen te introduceren en worstelt met de samenhang in dit romantische drama.

In 2023 keurt de gemeente Vlaardingen het plan goed voor een tijdelijke woonwijk op een stuk braakliggende grond in Vlaardingen. De adder onder het gras: over drie jaar verdwijnen de huizen omdat de grond dan voor een ander doeleinde zal worden ingericht. Burgemeester Bert Wijbenga is optimistisch, wethouder Ivana Somers-Gardenier werkt samen met locatiemanager Leonieke Schouwenburg om een en ander in goede banen te leiden. De filmmakers spreken met een aantal vluchtelingen, met woningzoekenden en met bewoners van de gemeente. Hun weinig verrassende opmerkingen en kritiek zijn slechts een herinnering hoe lastig het is om oorlogsvluchtelingen tijdelijk op te vangen. Maar wanneer de kinderen in de speciaal voor hen gebouwde basisschool aan het woord komen, ontdek je een facet dat veelal over het hoofd wordt gezien en dat wethouders Somers in haar toespraak in de gemeenteraad met simpele, maar doeltreffende woorden voorlegt.

Als je genoegen neemt met een parade van aangeklede chihuahua’s en/of ravottende pups dan is dit je ding. Het verhaal is iets beter dan dat van Beverly Hills Chihuahua, maar laat dat geen aanbeveling zijn. Dit opent met de huwelijksvoltrekking van chihuahua’s Papi [George Lopez] en Chloe [Odette Annable] met alle flauwe grappen en woordspelingen die je daarbij kunt bedenken en vervolgt met de “schattige” capriolen van hun 5 pups Lala [Madison Pettis], Rosa [Chantilly Spalan], Pep [Emily Osment], Ali [Delaney Jones] en Papi Jr. [Zachary Gordon]. Hun baasje Sam [Marcus Coloma] blijft alleen achter terwijl zijn verloofde Rachel [Erin Cahill] haar moeder [Susan Blakely] helpt bij de zoektocht naar een geneeskrachtige plant in de Amazone. Sam ontdekt dat zijn vader [Castulo Guerra] en moeder [Lupe Ontiveros] hun huis dreigen te verliezen. Vanzelfsprekend bedenken de chihuahua’s een manier om het benodigde geld bij elkaar te sprokkelen. Pure exploitatie van huisdieren vanwege de rage die onder anderen door Paris Hilton werd ontketend. Als dat geen bezwaar is …

Vier jaar geleden stierf de 58-jarige Geert-Jan Klingenberg in zijn ernstige vervuilde appartement waar hij vermoedelijk pas na enkele weken door de politie werd aangetroffen en dat hij zijn laatste dagen was doorgekomen op een dieet van rauwe eieren en jenever. Samen met haar zusjes Kirsten en Laura besluit Kelly Klingenberg het appartement in kwestie opnieuw in te richten zoals het vroeger was. In die setting spreekt ze eerst de betrokken agenten, daarna mensen met wie haar vader in een bepaalde levensfase veel contact had. Een diep persoonlijk familieportret aan de hand van het levensverhaal van een ogenschijnlijk functionerende alcoholist. Film als therapie voor Kelly en haar familie, maar erg meeslepend is het niet. Dat kan natuurlijk anders zijn voor mensen die binnen hun eigen familiekring te maken hebben (gehad) met alcoholisme.

Engelstalige remake van Babluani’s prijswinnende korte film 13 Tzameti uit 2005 over elektricien Vince [Sam Riley] die dringend geld nodig heeft. Tijdens een klus ontdekt hij dat William [Michael Berry Jr.] een brief heeft waarmee hij snel een flinke som geld kan verdienen. Wanneer William overlijdt, vindt Vince de brief en besluit hij de mysterieuze aanwijzingen op te volgen. Zo belandt hij in een spel op leven en dood waarbij steenrijke klanten er lustig op los kunnen gokken. Met Mickey Rourke en Ray Winstone als deelnemers en 50 Cent en Jason Statham als hun secondanten is het niet moeilijk te raden wie er als laatsten overblijven. Het spel in kwestie is zonder meer zenuwslopend, ook dankzij Michael Shannon als de opgefokte spelleider. Maar het volstrekt emotieloze spel van Riley in de eerste helft doet je afvragen waarom Babluani zoveel tijd nodig meende te hebben voor de aanloop.

Derde verfilming van het verhaal “Who Goes There” van John W. Campbell Jr. met Mary Elizabeth Winstead als paleontoloog Kate Lloyd die op verzoek van dr. Halvorson [Ulrich Thomsen] afreist naar Antarctica om een onderzoek te doen naar een niet geïdentificeerd beest dat in het ijs bevroren is. Het “ding” ontsnapt en doodt een van de expeditieleden voordat het zelf om het leven komt. Ondanks aandringen van Carter [Joel Edgerton] om het ding te vernietigen, besluit Halvorson er sectie op te verrichten. Kate is de eerste die beseft waar het ding zich kan regenereren door het lichaam van het laatste slachtoffer te reproduceren. Dus wanneer het ding opnieuw ontsnapt, ontstaat er al snel een situatie waarin niemand meer weet wie er (nog) mens is. Goed geacteerd, maar dit mist de claustrofobische en (letterlijk) ijskoude sfeer van John Carpenters versie uit 1982. Van Heijningen weet de spanning een paar keer goed op te bouwen en hoewel de CGI niet helemaal overtuigt, zijn er genoeg schrikmomenten om de horrorliefhebber tevreden te stellen.

Na een poging om haar stiefvader [Gerard Plunkett] te vermoorden om haar zusje [Frederique de Raucourt] tegen hem te beschermen, belandt een tiener [Emily Browning] in het sinistere Lennox House waar ze door Vera Gorski [Carla Gugino] wordt klaargestoomd om te werken in het casino/bordeel van Blue Jones [Oscar Isaac]. Tijdens haar “optredens” verdwijnt ze in een fantasiewereld waarin ze samen met vier collega’s horden mannen een kopje kleiner maakt. Volstrekt belachelijk “verhaal” is een excuus om jonge, uitdagend geklede dames in schaarse kleding rond te laten rennen, vliegen, springen, duiken, vallen en weer opstaan. Deze natte droom voor tienerjongens met een beduidend lager IQ dan de gemiddelde bioscoopbezoeker is een voorbode van de gebakken lucht waar Snyder om een of andere reden met zou uitgroeien tot een cultfavoriet. 100% stijl, 0% inhoud, want ondanks Snyder pogingen om ons in de epiloog anders te doen geloven, gaat dit werkelijk nergens over.

De Smurfen hebben een verrassingsfeest in petto voor Smurfin [Katie Perry] vanwege haar verjaardag, maar voor ze haar kunnen verrassen wordt ze ontvoerd door Vexy [Christina Ricci], een door Gargamel [Hanka Azaria] gecreëerde smurf. Gargamel is nu een beroemde illusionist en wil Smurfin gebruiken om een magische formule te achterhalen waarmee hij de wereld aan zich kan onderwerpen. Grote Smurf [Jonathan Winters] neemt 3 smurfen mee terug naar de mensenwereld om de hulp in te roepen van hun vrienden Patrick [Neil Patrick Harris] en Grace [Jayma Mayes] bij hun zoektocht naar Smurfin. Door een misverstand zit Grote Smurf opgescheept met Mopper [George Lopez], Klungel [Anton Yelchin] en IJdele [John Oliver]. Vervolg op Smurfs heeft een inventief verhaal met beter uitgewerkte personages, veel beter grappen, leuke cameo’s (o.a. Jimmy Kimmel als de Passief-agressieve Smurf) en een hilarische bijrol van Brendan Gleeson als Patricks stiefvader. In zijn speelfilmdebuut speelt Jacob Tremblay de rol van Patrick en Graces zoon Blue.

Zes Smurfen ontsnappen uit de klauwen van middeleeuwse tovenaar Gargamel [Hank Azaria] en zijn kat Azrael [Mr. Krinkle] via een vortex dat ze brengt naar het moderne New York. Gargamel springt ze achterna en probeert de Smurfen te vangen voor ze hebben ontdekt hoe ze weer thuis kunnen komen. De Smurfen krijgen hulp van Patrick [Neil Patrick Harris] en zijn zwangere vrouw Grace [Jayma Mays]. Mix van liveaction en animatie (met stemmenwerk van o.a. Anton Yelchin, Katy Perry en Alan Cumming) is goed gemaakt en Azaria stort zich vol overgave op de rol van de klunzige Gargamel. Het slappe verhaal en een overdosis smakeloze of flauwe grappen gooien roet in het eten. Vervolg: Smurfs 2.

Ervaren kruisvaarders Behmen [Nicolas Cage] en Felson [Ron Perlman] deserteren wanneer ze ontdekken dat vrouwen en kinderen uit naam van de kerk zijn afgeslacht. Een paar maanden later worden ze opgepakt en voorgeleid aan een kardinaal [Christopher Lee] die getroffen is door de zwarte plaag. Om een einde aan de plaag te maken, moeten Behmen en Felson samenwerken met Debelz [Stephen Campbell Moore] en Eckhart [Ulrich Thomsen] terwijl ze een heks [Claire Foy] overbrengen naar een klooster voor een ritueel dat een einde zou moeten maken aan de plaag. Misdienaar Kay [Robert Sheehan] en gids Hagamar [Stephen Graham] sluiten zich later bij de expeditie aan. Foy laat je in het ongewisse over haar ware identiteit en haar intenties in deze vlotte mix van actie en fantasy dat ondanks wisselvallige special effects en een dwaze ontknoping plezierig is om naar te kijken. Fijne epische score van Atli Örvarsson.

Blu [Jesse Eisenberg], Jewel [Anne Hathaway] en hun kinderen Bia [Amandla Stenberg], Carla [Rachel Crow] en Tiago [Pierce Gagnon] besluiten af te reizen naar het Amazonegebied nadat Linda [Leslie Mann] en Tulio [Rodrigo Santoro] daar een groep soortgenoten heeft ontdekt. Het blijkt te gaan om Jewels familie en dus moet Blu zijn geschiktheid bewijzen tegenover zijn schoonvader [Andy Garcia]. En dat terwijl Jewels charmante jeugdvriend Roberto [Bruno Mars] in de coulissen afwacht. Aartsvijand Nigel [Jermaine Clement] wil van de gelegenheid gebruik maken om wraak te nemen en een houthandelaar [Miguel Ferrer] dreigt het gebied te vernietigen. Een stortvloed aan cameo’s, overbodige liedjes en andersoortig gebakken lucht kunnen het gebrek aan verhaal en ideeën niet verhullen.

Om zijn soort te redden wordt ara Blu [Jesse Eisenberg] gekoppeld aan Jewel [Anne Hathaway]. Blu’s eigenaar Linda [Leslie Mann] en vogelwetenschapper Tulio [Rodrigo Santoro] brengen Blu naar Rio. Blu en Linda hebben nog maar net kennis gemaakt wanneer de straatarme Fernando [Jake T. Austin] hen steelt en verkoopt aan dierensmokkelaar Marcel [Carlos Ponce]. Omdat Blu en Linda aan elkaar geketend zijn, moeten ze samenwerken om te kunnen ontsnappen en Linda en Tulio terug te vinden. Het feit Blu nooit geleerd heeft te vliegen, maakt die opdracht een stuk lastiger. Eisenberg en Hathaway leveren uitstekend stemmenwerk af en zorgen voor de beste momenten. Maar Saldanha vult zijn matige op met een hoop onnodige, doch lollig bedoelde ondersteunende personages en soms vermoeiende slapstick. Jammer, want iedere seconde met Eisenberg en Hathaway is raak. Zodra zij uit beeld zijn, daalt het niveau.

Het verhaal van Roodkapje krijgt de Twilight-behandeling van Catherine Hardwicke in deze mooi ogende, maar behoorlijk dwaze hervertelling. Valerie [Amanda Seyfried] is tegen haar zin verloofd met Henry [Max Irons], maar denkt de ware liefde te hebben gevonden in Peter [Shiloh Fernandez]. Nadat haar zusje [Alexandra Maillot] is vermoord door een weerwolf roept het dorp de hulp in van de opportunistische jager Solomon [Gary Oldman] die beweert dat één van de bewoners verantwoordelijk is. Terwijl het dorp in de greep is van de jacht op de weerwolf dingen Henry en Peter naar Valeries liefde. Oldman overacteert en de ontknoping is wel erg soapachtig.

De Aarde kent 5 miljoen dierensoorten die elk overleven op hun eigen manier. Daniel Craig introduceert deze prachtig gefilmde natuurdocumentaire (van de specialisten van BBC Earth) als “een verhaal van hoop en triomf dat ons allemaal verbindt.” Het taalgebruik is simpel genoeg voor jonge kijkers, maar nooit neerbuigend. Aan de hand van fotogenieke diersoorten als de gorilla’s, dolfijnen en rugbulten en fascinerende dieren als de lammergier, de komodovaraan en de olifantspitsmuis, neemt deze film ons mee in een reis rond de wereld die de overeenkomsten tussen alle dieren (dus ook de mens) tonen. Zeer goed geschreven en voorzien van een schitterende score door George Fenton.

Grace [Selena Gomez] gaat met haar beste vriendin Emma [Katie Cassidy] en haar stiefzus Meg [Leighton Meester] op vakantie naar Parijs waar ze wordt aangezien voor haar dubbelganger Cordelia Winthrop Scott [Selena Gomez], een zelfingenomen rijkeluiskind dat uitgenodigd is op het bal van de prins van Monaco [Giulio Berruti]. De meiden grijpen de kans om zich onder te dompelen in de decadentie van de superrijken, maar lopen daarbij uiteraard tegen de liefde en andere problemen aan. Onschuldige, pretentieloze komedie voor tienermeisjes blijft probleemloos overeind dankzij het charisma van de drie hoofdrolspelers die bovendien elk een aardig eigen verhaallijntje hebben.

Als gevolg van de bankcrisis van 2008 moet 80% van het personeel bij een investeringsbank op Wall Street het veldruimen. Eén van hen is Eric Dale [Stanley Tucci] die voor zijn vertrek een USB-stick geeft aan zijn pupil Peter Sullivan [Zachary Quinto]. Na analyse van de informatie concludeert Peter dat de bank afstevent op een financiële ramp en informeert afdelingsleider Sam Rogers [Kevin Spacey] die alles in het werk stelt om de bank waar hij al 34 jaar werkt te redden. Variant op Glengarry Glen Ross zonder venijnige dialogen, maar met een overdaad aan jargon waardoor dit voor de niet-ingewijde kijker erg droge kost is. Het acteerwerk is van hoog niveau, maar alleen Spacey geeft een menselijk gezicht aan deze kille dissectie van het bankwezen.

Justine [Kirsten Dunst] lijkt het bepaald niet naar haar zin op haar eigen huwelijksreceptie. Dat weerhoudt haar vader [John Hurt] er niet van het personeel te treiteren, terwijl haar lichtgeraakte moeder [Charlotte Gainsbourg] zich verongelijkt terugtrekt op haar kamer. Zus Claire [Charlotte Gainsbourg] en haar echtgenoot [Kiefer Sutherland] proberen te redden wat er te redden valt. Heeft de depressieve zin te maken met de stand van de sterren? Overladen met filmprijzen door mensen die geen hoofdpijn krijgen van het bibberige camerawerk (één van die onzinregels waar Von Trier zich aan heeft onderworpen) en geloven dat deze stemmige, pretentieuze nonsens juist een uitdrukking is van een grenzeloos creatieve geest. Tot die eliteclub behoor ik in ieder geval niet.

Eddie Morra [Bradley Cooper] was een armoedige, alcoholistische schrijver tot zijn ex-zwager Vernon [Johnny Whitworth] hem een drug geeft die hem in staat stelt om 100% van zijn hersencapaciteit te gebruiken. Dit verandert Eddies leven direct en biedt hem enorme kansen voor de toekomst, onder anderen via Walls Street-tycoon Carl van Loon [Robert De Niro]. Maar al snel ontdekt Eddie dat de schaduwkanten van zijn drugsgebruik zijn leven dreigen over te nemen. Een psychologische thriller vol visuele hoogstandjes met een boeiend basisgegeven dat onvoldoende wordt benut en vrij oppervlakkig is uitgewerkt.

Achtvoudig ‘Personeelslid van de Maand’ Larry Crowne [Tom Hanks] verliest zijn gekoesterde baantje bij U-Mart omdat hij geen academische achtergrond heeft. Na talloze vergeefse sollicitaties besluit hij een academische opleiding te volgen. Hij raakt bevriend met zijn jongere klasgenoten, haalt uitstekende cijfers en verovert het hart van zijn aantrekkelijke, maar cynische docent Mercedes Tainot [Julia Roberts]. Hanks schreef deze onverstandige egotrip met Nia Vardalis (My Big Fat Greek Wedding), wat verklaart waarom er zoveel karikaturen rondlopen, maar hij is zelf verantwoordelijk voor het belabberde acteerwerk. Alleen Cedric The Entertainer scoort een voldoende als Hanks handelsdriftige buurman.

Nejma [Oulaya Amamra] viert haar debuut als (de eerste vrouwelijke) stierenrenner met een uitgebreid met bevriende collega’s. Om tot in de kleine uurtjes door te kunnen gaan, neemt ze een “magisch middel” in. Vanaf dat moment maakt Nejma een transformatie door. Eerst alleen in haar hoofd, later ook fysiek. Wat is er aan de hand en wat veroorzaakt deze transformatie? Benestan laat je in het ongewisse tot aan de laatste akte. Ze creëert weliswaar een onheilspellende sfeer, maar de ontknoping is banaal en behoorlijk ongeloofwaardig.

Nadat zijn afdelingsleider [Thorbjørn Harr] een droom over David Bowie heeft gedeeld, vertelt een schoorsteenveger [Jan Gunnar Røise] dat hij seks heeft gehad met een mannelijke klant en dat hij dat direct aan zijn vrouw [Helle Vaagland] heeft verteld. Na dit statisch gefilmde gesprek volgt een aaneenschakeling van statisch gefilmde gesprekken binnen het eigen gezin over de implicaties van wat er is gebeurd. Je kunt bewondering hebben voor het feit dat volwassenen zo open met elkaar praten (en vooral luisteren), maar je kunt je ook ergeren aan het feit dat je 2 uur lang naar gefilmd toneel/pratende hoofden zit te kijken. De nietszeggende intermezzo’s zijn in ieder geval voorzien van muziek die niet zou misstaan in een zichzelf iets te serieus nemende softpornofilm.

stem geplaatst

Kets filmde de varkens Luc, Mia en Anja gedurende 2018 waarin ze onderdeel uitmaakten van een experiment in het Vlaamse stadje Gentbrugge. Aan de rand van een woonwijk, op een stuk braakliggende grond, hebben ze hun eigen kot dat wordt onderhouden door vrijwilligers. Om voedselverspilling tegen te gaan, mogen buurtbewoners de beestjes voeren met hun etensresten. In het begin is alles pais en vree, maar Kets beseft dat varkens sociale dieren zijn en maakt handig gebruik van montage om menselijke emoties op Luc, Mia en Anja te projecteren. Naarmate de seizoenen vorderen, ontstaat er – vooral door menselijke bemoeienis – onrust in het kot. Onvermijdelijk manipulatief, maar de ontknoping is onvergetelijk.

Johnny English [Rowan Atkinson] heeft zich teruggetrokken in een Tibetaans klooster sinds een rampzalige missie in Mozambique. Het hoofd van MI7 [Gillian Anderson] roept hem terug wanneer een voormalige CIA-agent in Hong Kong [Richard Schiff] alleen hem wil spreken in verband met een gevaarlijke missie. Johnny reist af met college Tucker [een doorbraakrol voor Daniel Kaluuya] en ontdekt onder anderen dat iemand in MI7 een spion is. Vervolg op de 007 parodie Johnny English uit 2003 heeft een slimme persiflage op de standaardachtervolging, een grappige sequentie met een rolstoel en een amusante bijrol van de legendarische martial arts-ster Pik Sen Lim als de steeds opnieuw opduikende huurmoordenaar

Vernietigende ontleding van wat zich afspeelt in de achterkamertjes terwijl gouverneur Mike Morris [George Clooney], senator Pullman [Michael Mantell] en senator Thompson [Jeffrey Wright] in de cruciale staat Ohio strijden om winst in de voorverkiezingen. Centraal staat Stephen Meyers [Ryan Gosling], een invloedrijke medewerker van de campagne voor Morris die geleid wordt door Paul Zara [Philip Seymour Hoffman]. Het gekonkel begint wanneer Pullmans campagneleider [Paul Giamatti] in het geheim contact opneemt met Stephen en hem wil overhalen om over te lopen naar zijn kandidaat. Andere belangrijke spelers zijn stagiaire Molly [Evan Rachel Wood] en Oda Horowicz [Marisa Tomei], de politieke verslaggever van de New York Times die graag een graantje meepikt van de politieke spelletjes. Clooneys reconstructie van politieke arena is overtuigend en dankzij de ijzersterke cast biedt hij een fascinerende kijk achter de schermen van de Amerikaanse politiek met openbare retoriek die nog steeds volop worden gebruikt om stemmen te winnen.

Ferme jongens, stoere knapen in deze mythologische nonsens waarin Theseus [Henry Cavill] uitgroeit tot leider van een opstand tegen koning Hyperion [Mickey Rourke] die op zoek is naar de legendarische ‘Epirus Bow’ en bereid is om de Titanen los te laten op eenieder die het tegen hem waagt op te nemen. Zou Zeus [Luke Evans] toestemming aan de goden om in te grijpen? Gestileerde gevechten, rondvliegende lede maten en andersoortig bloedvergieten met een plichtmatige dosis seks maken dit tot de natte droom van iedere kritiekloze tienerjongen. Als je hield van 300 …

Uit onvrede over het negeren van de wetenschap over het belang van hygiëne, neemt Mortimer Granville [Hugh Dancy] in 1880 ontslag bij Westminster Hospital in Londen. Hij vindt werk als assistent van dr. Robert Dalrymple [Jonathan Pryce], een vrouwendokter die gespecialiseerd is in “Hysteria”, volgens hem een aandoening van de baarmoeder waarvoor hij een effectieve behandeling heeft gevonden die regelmatig moeten worden herhaald: vulvamassage. Granville neemt deze taak over en maakt tussendoor kennis met Dalrymples dochters: de zorgzame Emily [Felicity Jones] die het huishouden bestiert en gespecialiseerd is in de (pseudo-)wetenschap frenologie en de opstandige Charlotte die tegen de zin van haar vader een opvanghuis voor arme vrouwen heeft opgericht. Een op feiten gebaseerd drama dat de “ontdekking” van de vrouwelijke seksualiteit koppelt aan de sociale een maatschappelijke bewustwording van vrouwen die aan de basis stond van de suffragette-beweging. Een amusante geschiedenisles met als logische hoogtepunt de “vulvamassage” van Mrs. Castellari [Kim Criswell]. Blijf wel even zitten voor een hilarische uitsmijter met Sylvia Strange als Queen Victoria.

De Amerikaanse wetenschapper en jager Martin David [Willem Dafoe] krijgt opdracht bewijs te vinden van het bestaan van de Tasmaanse tijger, waarvan in het algemeen wordt aangenomen dat het is uitgestorven. Hij verblijft bij het gezin van landgenoot Jarrah Armstrong [Mark Watson-Paul], een jager die al geruime tijd wordt vermist. Omdat Lucy [Frances O’Connor] vanwege een ernstige depressie nauwelijks uit bed komt, helpt haar vader [Sam Neill] bij de zorg van haar jonge kinderen Sass [Morgan Davies] en Bike [Finn Woodlock] met wie Martin een bijzondere band opbouwt. Al snel blijkt dat de plaatselijke bevolking liever heeft dat Martin zo snel mogelijk vertrekt en dat betekent dat hij extra voorzorgmaatregelen moet nemen tijdens zijn zoektocht. Een sterke rol van Dafoe in deze psychologische thriller die zich vanwege de locatie en de realistische fysieke en psychologische belemmeringen een bijzondere authenticiteit heeft.

Charley Brewster [Will Payne] volgt een gastcollege in Roemenië met zijn goede vriend ‘Evil’ Ed [Chris Waller] en doet vergeefse pogingen om de stukgelopen relatie met Amy [Sacha Parkinson] te lijmen. Vanuit zijn hotelkamer bespiedt hij een vampier die bezig is een slachtoffer te verleiden. Dat blijkt niemand minder te zijn dan Gerri Dandridge [Jaime Murray], de docent kunstgeschiedenis bij wie Charley lessen dient te volgen. En Gerri weet dat Charley haar heeft gezien. Peter Vincent [Sean Power] is hier een rokkenjagende paranormale onderzoeker en uiteraard is hij van de partij om te voorkomen dat Gerri meer slachtoffers maakt. Geen sequel, maar een remake van Fright Night (1985) met een paar aanpassingen (waaronder een suf romantisch subplot), een minderwaardige cast en een chronisch tekort aan zelfspot en (geslaagde) grappen. De finale beschikt wel over de nodige bravoure.

Cassandra [Meghan Markle] laat zich door haar zus Nadia [Christine Chatelain] ervan overtuigen dat ze op de verkeerde mannen valt en dat het “Dater’s Handbook” van dr. Susie [Teryl Rothery] haar zal helpen om de juiste man te kiezen. Ze beëindigt haar relatie met de narcistische Peter [Matt Hamilton] en voor ze het weet kan ze de theorie in de praktijk brengen bij twee aantrekkelijke mannen. Robert [Kristoffer Polaha] is goed met kinderen, heeft een golden retriever en gevoel voor humor; George is succesvol, galant en betrouwbaar. Nadia en Cassandra’s moeder [Lynda Boyd] jureren met behulp van het handboek. Luchtige romantische komedie van de lopende band van Hallmark is even verzorgd als voorspelbaar, maar beschikt over een redelijke dosis humor waardoor het lang niet zo erg is als het op papier lijkt. Markles laatste film voor haar huwelijk met de Britse Prince Harry.

Karl Eriksson was eind jaren 60 een banjospelende hippie met een voorliefde voor bluegrass die in 2012 pas internationaal doorbrak als muzikant met de soundtrack voor de veelbekroonde Belgische film The Broken Circle Breakdown. Vader Bert was begin jaren 50 lid van de extreemrechtse Vlaamse Sociale Beweging en was vanaf 1971 leider van de mede door hem opgerichte Vlaamse Militanten Orde. Hoe is het mogelijk dat het contrast tussen vader en zoon zo groot was? En hoe was hun onderlinge relatie? Van Schaerens eigen familiegeschiedenis heeft veel overeenkomsten met dat van Eriksson en deze documentaire is het resultaat van een drie dagen durende serie interviews waarin Eriksson zijn levensverhaal vertelt. Gelukkig dat het bijzonder is, want Van Schaeren fantasieloze regie en mechanische commentaar is niet om over naar huis te schrijven.

In 1996 werd de Franse Arsène Wenger de eerste niet-Britse manager van een voetbalclub in de Britse Premier League. In zijn 12 jaar als manager had hij met AS Monaco de landstitel (1988) en de Franse beker (1991) gewonnen, maar supporters kenden hem niet. Bijgenaamd “Le Professeur” vanwege zijn academische achtergrond en die grote bril zorgde hij in zijn eentje voor een revolutie in het internationale voetbal. Spelers moesten een strikt dieet volgen en Wenger haalde topspelers uit het buitenland zoals Patrick Vieira, Dennis Bergkamp en Thierry Henry en maakte in het seizoen 2003-2004 een onmogelijke belofte waar door de titel te pakken zonder een competitiewedstrijd te verliezen. Wenger kijkt terug op zijn jeugd, zijn carrière als voetballer, maar vooral op zijn tijd als manager van Arsenal. Die is gemakkelijk te verdelen in twee hoofdstukken: “de hemel van Highbury” en “de hel van Emirates Stadium.” Fans weten waarom. Het is een mooi verhaal, maar Wenger is nooit een charismatische mediapersoonlijkheid geweest en daardoor is dit minder meeslepend dan bijvoorbeeld de BBC-documentaireserie ‘Sir Alex’.

Acht jaar na de dood van hun 15-jarige dochter Emily zijn Doug [James Gandolfini] en Lois [Melissa Leo] uit elkaar gegroeid. Kort nadat Dougs zus Vivian [Eisa Davis] is overleden als gevolg van een hartaanval knapt er iets in Doug. Tijdens een conventie in New Orleans knijpt hij er tussenuit en ontmoet hij de 16-jarige stripper Mallory [Kristen Stewart] die hem doet denken aan Emily. Hij besluit zich op te werpen als een soort surrogaatvader. Stewart rekent overtuigend af met haar brave imago als Bella uit de Twilight-saga in dit goed geacteerde, maar niet al te originele rouwverwerkingsdrama.

Een groep archetypische groep “brave” fotogenieke tieners viert vakantie in de Appalachen en stuit in een winkeltje op een aantal archetypische “enge” Hillbilly's. Twee van die Hillbilly's zijn Tucker [Alan Tudyk] en Dale [Tyler Labine] die in de buurt een huisje hebben gehuurd voor een visvakantie. Tijdens het vissen redden ze het archetypische blondje Allison [Katrina Bowden] van de verdrinkingsdood, maar Allisons vrienden zijn ervan overtuigd dat Tucker en Dale haar hebben ontvoerd en haar willen vermoorden. Tucker en Dale zijn de onschuld zelve, maar door een ongelukkige samenloop van omstandigheden versterken ze de tieners in hun geloof dat Tucker en Dale levensgevaarlijke psychopaten zijn. Craig zet de clichés van de Hillbilly-horror op intelligente wijze op zijn kop met behulp van hilarische knipogen naar klassiekers als The Evil Dead, Friday The 13th en The Texas Chainsaw Massacre en zelfs Halloween. Een traktatie voor de ware horrorfanaten met uitstekend werk van Labine en Bowden.

De 14-jarige Annie [Liana Liberato] leert via de chat de 15-jarige Charlie kennen. Bij hun eerste fysieke ontmoeting blijkt Charlie 35 jaar oud te zijn, maar hij weet Annie zo te manipuleren dat ze seks met hem heeft. Annies beste vriendin [Zoe Levin] heeft als enige door wat er is gebeurd en meldt dit op school. Het onderzoek onder leiding van FBI-agent Doug Tate [Jason Clarke] wordt bemoeilijkt doordat Annie volhardt in het idee dat Charlie haar vriend is en dat ze niet is verkracht, tot frustratie van haar ouders Will [Clive Owen] en Lynn [Catherine Keener] die niet goed weten hoe ze hun dochter het beste kunnen helpen. De 14-jarige Liberato maakt indruk, ook al maakt het scenario onvoldoende duidelijk hoe Charlie haar online heeft gemanipuleerd en waarom ze hem blijft beschermen. In plaats daarvan gaat de aandacht al snel uit naar de ouders en verzandt het in oppervlakkig melodrama.

Vermakelijke Noorse toevoeging aan het found footage-genre maakt gebruik van de inheemse folklore rondom trollen. Een cameraploeg van studenten aan de universiteit van Volda trekt er op uit om een verklaring te vinden voor de dood van een aantal beren in de omgeving. Ze stuiten op Hans [Otto Jespersen], een stoïcijnse jager die beweert dat de Noorse regering er alles aan gelegen is om de aanwezigheid van trollen geheim te houden voor het publiek. Verslaggever Thomas [Glenn Erland Tosterud], boom operator Johanna [Johanna Mørck] en camerapersoon Kalle [Tomas Alf Larsen] volgen Hans tijdens zijn nachtelijke expeditie. Volgens de folklore kunnen trollen niet tegen licht, maar Øvredal voegt zelf een aantal extra elementen toe. Deze knappe mix van actie, humor en spanning is zeer aangenaam kijkvoer voor de fans van het genre en leverde Øvredal behoorlijk wat prijzen op.

Frankie [John Bishop] is omgekomen op “Route Irish”, de levensgevaarlijke weg van het vliegveld van Baghdad naar The Green Zone waar hij werkte als vredessoldaat. Boezemvriend Fergus [Mark Womack] heeft grote twijfels over de officiële lezing dat Frankie “op de verkeerde plek, op het verkeerde moment was”. Overmand door schuldgevoel omdat hij Frankie had overgehaald dit werk te doen, maakt Fergus gebruik van zijn militaire contacten om de onderste steen boven te krijgen. Begint als een psychologisch drama, werpt vervolgens een kritische blik op het werk van “vredessoldaten” aan de hand van archiefbeelden en gaat dan over naar een bikkelharde wraakthriller tot aan de melodramatische ontknoping. Goed geacteerd is het zeker en bij vlagen indringend, maar het is ook prekerig en onevenwichtig van toon.

Roodkapje [Hayden Panettiere] volgt een soort superheldentraining bij de Sisters Of The Hood wanneer de heks Verushka [Joan Cusack] haar oma [Glenn Close] ontvoert. Doel is het achterhalen van het recept voor een magische truffel die superkrachten geeft aan wie het opeet. Nicky Flippers [David Ogden Stiers] gelooft dat oma vast wordt gehouden in de stad. En dus gaan Roodkapje, de Grote Boze Wolf [Patrick Warburton] en Twitchy [Cory Edwards] op onderzoek uit. Het verhaal is een excuus om een vrachtlading aan sprookjesfiguren de revue te laten passeren (waaronder enkele oude bekenden), maar dit vervolg op Hoodwinked is een tikje rommelig en chaotisch.

Eiseners neptrailer voor Hobo With A Shotgun maakte onderdeel uit van de doublebill Grindhouse van Robert Rodriguez en Quentin Tarantino. In navolging van de neptrailer voor Machete mocht Eisener een filmversie maken. Rutger Hauer is perfect als de dakloze die probeert 40 dollar bij elkaar te krijgen voor een grasmaaier waarmee hij zijn eigen onderneming wil opstarten. Maar op straat stuit hij alleen op geweld en exploitatie. In een pandjeshuis rekent hij af met gewapende overvallers door de shotgun uit de titel te gebruiken. Hij werpt zich vervolgens op als beschermer van de straten, tot woede van gangster Drake [Brian Downey] die zijn invloed gebruik om een klopjacht op de Hobo With A Shotgun op te zetten. De dakloze man krijgt hulp van Abby [Molly Dunsworth], een sekswerker die hij uit handen van Drakes mannen heeft gered. Zwarte komedie met flink wat bloedvergieten

Vergezochte sequel met een meer prominente rol voor Ken Jeong als Mr. Chow die ontsnapt uit een gevangenis in Bangkok en drugsbaas Marshall [John Goodman] heeft bedrogen. Marshall gijzelt Doug [Justin Bartha] en laat hem alleen vrij als Alan [Zach Galifianakis], Phil [Bradley Cooper] en Stuart [Ed Helms] Mr. Chow opsporen en aan hem uitleveren. Cooper en Helms doen voor spek en bonen mee dus de nadruk ligt meer dan ooit op Jeong en Galifianakis en die zijn alleen leuk in kleine doses. Maar er valt sowieso niet veel te lachen.

Stuart Price [Ed Helms] staat op het punt te trouwen met Lauren [Jamie Chung] in Thailand en wil absoluut geen herhaling van wat er gebeurde in The Hangover. Maar wanneer hij zich uiteindelijk toch laat overhalen om Alan [Zach Galifianakis] uit te nodigen voor de bruiloft roept hij het onheil over zich af. Stuart, Alan en Phil [Bradley Cooper] worden wakker in een rommelige hotelkamer met een aapje en Mr. Chow [Ken Jeong], maar zonder Laurens 16-jarige broer Teddy [Mason Lee] van wie ze alleen een vinger vinden. De zoektocht naar Teddy onthult wat zich werkelijk heeft afgespeeld. Onvermijdelijk vervolg op The Hangover is meer van hetzelfde. Een typische sequel dus, maar met dezelfde hoofdrolspelers en de capriolen van Ken Jeong is dit zo slecht nog niet. Helaas kwam er ook nog een derde deel: The Hangover Part III.

Brendan Gleeson is in zijn element als sergeant Gerry Boyle, een agent in Connemara aan de westkust van Ierland die betrokken raakt bij het onderzoek naar drugshandel. Don Cheadle speelt de Amerikaanse FBI-agent die beseft dat hij met Boyle zal moeten samenwerken om het drugsnetwerk van Francis Sheehy-Skeffington [Liam Cunningham], Liam O’Leary [David Wilmot] en Clive Dornell [Mark Strong] op te rollen. Michael McDonagh is de broer van de regisseur van In Bruges (ook met Gleeson) en dit heeft dezelfde onderkoelde Ierse humor.

Na de dood van zijn gehate vader [Tom Wilkinson] erft feestbeest en luilak Britt Reid [Seth Rogen] niet alleen een fortuin, maar ook een media-imperium. Nadat hij met hulp van chauffeur Kato [Jay Chou] een standbeeld van zijn vader onthoofd, is Britt getuige van een straatroof en in een impuls besluit hij in te grijpen. Dat geeft Britt zo’n goed gevoel dat hij samen met Kato besluit zich voor te doen als criminelen zodat ze de misdaad kunnen bestrijden en zijn krant The Daily Sentinel gebruikt om publiciteit te genereren. Maar daardoor wordt hij het doelwit van Chudnofsky [Christoph Waltz] die uit wil groeien tot de misdaadkoning van Los Angeles. Het is prettig om eens een superheldenfilm te zien die zichzelf niet serieus neemt, maar na 45 minuten krijgt de kenmerkende humor van Seth Rogen en Evan Goldberg te veel de overhand ten koste van actie. In het laatste half uur herstelt het zich weer. Waltz is uitstekend, Cameron Diaz heeft een vrij ondankbare rol als Britts secretaresse.

Charley [Anton Yelchin] neemt de waarschuwing van zijn jeugdvriend Ed [Christopher Mintz-Plasse] dat Charleys nieuwe buurman [Colin Farrell] een vampier is pas serieus wanneer Ed spoorloos verdwijnt. Wanneer hij met eigen ogen ziet hoe Doris [Emily Montague] in haar nek wordt gebeten, roept Charley de hulp in Peter Vincent [David Tennant], een illusionist met een show in Las Vegas waarin hij afrekent met vampieren. Redelijke van de cultklassieker uit 1985 heeft in Yelchin en Farrell twee prima hoofdrolspelers gevonden. Maar Mintz-Plasse en Tennant leggen het af tegen de uitzinnige Stephen Geoffreys en de bescheiden Roddy McDowall uit het origineel. En CGI kan niet op tegen de prothetische effecten die het origineel zo memorabel maakten.

Becca [Nicole Kidman] en Howie [Aaron Eckhart] verwerken de dood van hun zoontje Danny [Phoenix List] als gevolg van een auto-ongeluk op verschillende manieren. Howie kijkt homevideo’s, hecht waarde aan de tekeningen op de koelkast en het feit dat Danny’s kamer onaangetast is en vindt steun bij Gabby [Sandra Oh] die hij bij een lotgenotengroep heeft leren kennen. Voor Becca zijn de fysieke herinneringen te pijnlijk. Zij keert zich af van de praatgroep en zoekt op eigen houtje contact met Jason [Miles Teller], een tiener die betrokken was bij Danny’s dood. Het helpt niet dat Becca’s jongere zus [Tammy Blanchard] net zwanger is geworden en dat haar moeder [Dianne Wiest] steeds herinneringen ophaalt aan Becca’s broer Arthur die 11 jaar geleden overleed. Rauw, realistisch en uitstekend geacteerd rouwverwerkingsdrama geeft geen gemakkelijke antwoorden, maar legt wel op knappe wijze bloot waarom het moeilijk is voor echtparen om samen te rouwen over de dood van hun kind.

Zakdoekendrama naar de gelijknamige man van Kazuo Ishiguro (‘The Remains Of The Day’) speelt zich af in een dystopische versie van Engeland in 1994. Dankzij een doorbraak in de medische wetenschap in 1952 is de levensverwachting gestegen naar meer dan 100 jaar. Kathy is een 28-jarige thuisverzorger die met weemoed terugblikt op haar jeugd op Hailsham, een kostschool dat onder leiding staat van Miss Emily [Charlotte Rampling] met een geheim doel dat door een nieuwe docent [Sally Hawkins] zonder toestemming met de leerlingen wordt gedeeld. Kathy piekert haar hele leven lang over haar grote liefde Tommy [Andrew Garfield] die als tiener een relatie heeft met Ruth [Keira Knightley] en dus onbereikbaar is voor Kathy. Maar de onderlinge verhoudingen in deze liefdesdriehoek veranderen door de jaren heen met een onvermijdelijke, melodramatische ontknoping. Izzy Meikle-Small en Charlie Rowe zijn erg goed als de jonge Kathy en Tommy. Zodra de volwassen acteurs het overnemen wordt het behoorlijk stroperig en zwaar op de hand. Liefhebbers van opgeklopte romantiek komen hier flink aan hun trekken. Fraaie score van Rachel Portman.

Howard Marks, de man die volgens de politie de spil van de grootste cannabisdeals in de jaren 70 en 80, is een kolfje naar de hand van Rhys Ifans die zijn personage speelt met precies de juiste mix van opportunisme, charisma en ironie. Marks maakte in zijn geboorteplaats Kenfig Hil in Wales naam als de eerste bewoner die studeerde aan Oxford University. Daar ontdekte hij het “heilig kruid” en vestigde hij zijn reputatie als rokkenjager en als de man die iedereen aan drugs kon helpen. Na het afronden van zijn studie stort hij zich volledig op de cannabishandel door gebruik te maken van verschillende identiteiten en de hulp van een netwerk aan trouwe vrienden. Onder hen zijn toekomstige echtgenote Judy [Chloë Sevigny] en James McCann [David Thewlis], een beruchte drugs- en wapensmokkelaar die onder anderen werkte voor de terroristische Provisional IRA. Net als in Howards leven gebeurt er veel in weinig tijd waardoor dit een onderhoudende, maar niet al te diepgravende biopic is geworden.

Workaholic Becky [Rachel McAdams] accepteert de functie van uitvoerend producent van ‘Daybreak’, de ochtendshow van de noodlijdende televisiezender IBS New York dat kampt met slechte kijkcijfers. Ze ontslaat anchor Paul McVee [Ty Burrell] op staande voet en weet op sluwe wijze de beroemde verslaggever Mike Pomeroy [Harrison Ford] over om McVee te vervangen. Maar Mike heeft contractueel recht om elk verhaal te weigeren en door zijn gebrek aan motivatie is hij een doorn in het oog. Bovendien ontstaat er een prestigestrijd tussen hem en zijn co-anchor Colleen Peck [Diane Keaton], eveneens een veteraan uit de nieuwswereld. De vonken spatten af van de scènes met de kibbelende McAdams en Ford en Keaton houdt haar neurotische trekjes voorbeeldig in bedwang in deze goed geschreven, vlotte en vermakelijke komedie.

De helft van Mexico is als zes jaar in quarantaine als geïnfecteerde zone door het neerstorten van een ruimtesonde met samples van buitenaards leven. Het gebied wordt nu bevolkt door ruimtewezens en Mexicaanse en Amerikaanse militairen worstelen om ze daar te houden. Een fotojournalist [Scoot McNairy] krijgt opdracht om de dochter [Whitney Able] van zijn baas door de geïnfecteerde zone naar de Amerikaanse grens te brengen. In tegenstelling tot de twee hoofdpersonen gaat het scenario nergens heen. Een hoop gepraat, een halfbakken romance en zo nu en dan verschijnen er wat ruimtemonstertjes om ons eraan te herinneren dat we te maken met iets sciencefictionachtigs.

Het duurde ruim 30 jaar, maar dit Britse antwoord op Norma Rae was het wachten waard. Hawkins is simpelweg perfect als Rita O’Grady, een moeder van drie en één van de 187 vrouwen die in 1968 werkt bij Fort Dagenham. Albert [Bob Hoskins] maakt zich serieus hard voor betere arbeidsvoorwaarden voor de vrouwen en krijgt het voor elkaar dat Rita en Connie [Geraldine James] aan mogen schuiven bij een bespreking met vakbondsleider Monty Taylor [Kenneth Cranham]. Rita mengt zich in de discussie en voor ze het weet is ze uitgegroeid tot een stakingsleider. Barbara Castle [Miranda Richardson], de staatssecretaris voor werkgelegenheid en productiviteit, maakt zich in Westminster hard voor een permanente oplossing met als resultaat de Equal Pay Act van 1970. William Ivory’s scenario heeft een aangename dosis humor, maar verliest nooit uit het oog welke offers deze vrouwen bereid waren te brengen en onderstreept het belang van solidariteit tussen mannen en vrouwen in de vakbondsgeschiedenis. En vooral thuis. Een onvervalste crowdpleaser.

Beruchte crimineel Harry Mitchell [Colin Farrell] wil na een tijd in de gevangenis het rechte pad op en gaat aan de slag als klusjesman en lijfwacht van actrice Charlotte [Keira Knightley]. Gangsterbaas David Gant [Ray Winstone] wil dat Harry op oude voet doorgaat en schuwt geen enkel middel om zijn zin te krijgen. Om werkelijk vrij te zijn van zijn verleden moet Harry dus afrekenen met Gant. Veel kleurrijke personages in deze onevenwichtige mix van komedie en misdaaddrama, maar weinig spanning. David Thewlis is vermakelijk als Charlottes vertrouweling.

Wanneer een bank gelijktijdig twee keer wordt overvallen, doet een klant [Patrick Dempsey] met een voorliefde voor muntgeld en priemgetallen een poging om alles door goede banen te leiden. Maar de gebrekkige bekwaamheid van de overvallers en onderling wantrouwen maakt dat lastiger. Ashley Judd is de bankmedewerker/lover interest, maar de beste momenten in deze geforceerde misdaadkomedie komen van Tim Blake Nelson en Pruitt Taylor Vince als overvallers “Peanut Butter” en “Jelly”. Redelijk amusant tot de laatste akte waarin komedie plaatsmaakt voor geweld en een weinig interessante whodunit.

Een nieuw blik met aantrekkelijke, matig acterende tieners en Dennis [David Koechner] gaan de strijd aan tegen de dood nadat Sam [Nicholas D’Agosto] ze redde van een instortende brug dankzij een visioen. De oplettende kijker weet in welke volgorde de overlevende alsnog op gruwelijke wijze door de dood worden ingehaald, maar Quale doet dat met een dosis suspense en goed getimede zwartgallige humor die ontbrak in Final Destination 4. Deze afsluiter van de franchise maakt op verrassende wijze de cirkel rond door een link te leggen met de eerste film uit de serie. Met Courtney B. Vance als een sceptische agent en Tony Todd als een onheilspellende zonderling zijn er ook wat acteerzwaargewichten aangetrokken en de af De scène met de evenwichtsbalk heeft een voortreffelijke spanningsopbouw. Niet aan te raden voor mensen die binnenkort of regelmatig naar de oogarts moeten. De aftiteling begint met een compilatie van alle “executies” uit de voorgaande films.

Tijdens een autorace krijgt Nick [Bobby Campo] een visioen waarmee hij drie vrienden en toekomstig kanonnenvoer het leven redt. Volgens de regels van de franchise moet het kanonnenvoer afgeslacht worden voordat de vier hoofdpersonen aan de beurt zijn. Een rits fotogenieke tieners zonder acteertalent vult de tijd tussen de bizarre (en niet op een goede manier) ongelukken in veruit de slechtste film uit de franchise. Ook de (zwarte) humor is ver te zoeken.

Iedere acht dagen wordt een vrouw in Nederland vermoord door haar mannelijke partner. Nadine, Nasrim, Gea en Eva, vier vrouwen van verschillende leeftijden en met verschillende achtergronden, zijn slachtoffers van femicide. Herder spreekt met nabestaanden van deze vrouwen en maakt duidelijk dat dit iedereen kan overkomen. Narcisme wordt aangestipt als een verklarende factor, maar Herder en Strating kozen ervoor alleen de nabestaanden van de slachtoffers aan het woord te laten. De intenties zijn goed, maar om meer inzicht te geven in de oorzaken van femicide en het voorkomen ervan is een meer wetenschappelijke insteek nodig en medewerking van familieleden van de daders. Die laten de makers buiten beschouwing in een documentaire die vooral een schreeuw om aandacht is.

Channing Tatum maakt een matte indruk in deze zwaard- en degenfilm als Marcus Flavus Aquila, de zoon van de commandant van het Romeinse 9e legioen dat 20 jaar gelegen (in 120 NC) spoorloos verdween in noorden van Brittannië. Om te achterhalen wat er met zijn vader en met het embleem van het legioen (de arend uit de titel) sluit hij een breekbare alliantie met de slaaf Esca [Jamie Bell] die hem moet helpen om diep in vijandig gebied door te dringen. Bell komt veel beter uit de verf en de aandacht voor culturen van de Picts en andere stammen in het huidige Schotland geeft dit extra authenticiteit, net als de score van Atli Övarsson die volop gebruik maakt van percussie en andere traditionele instrumenten. Donald Sutherland heeft een kleine rol als Marcus’ oom.

Redacteur Will Atenton [Daniel Craig] neemt ontslag om meer tijd door te brengen bij zijn echtgenote Libby [Rachel Weisz] en zijn dochter Trish [Taylor Geare] en Dee [Claire Geare] in hun nieuwe huis. De idylle wordt snel verstoord wanneer de kinderen ’s nachts iemand zien rondsluipen en Will ontdekt dat de vorige bewoner Peter Ward daar zijn vrouw en kinderen vermoordde. Overbuurmeisje Chloe [Rachel Fox] weet waarschijnlijk van meer, maar haar moeder [Naomi Watts] wil verder niets loslaten. Goed geacteerde thriller werkt beter op papier dan op film. De verrassende plotwending halverwege betekent in feite dat we 45 minuten lang zijn voorgelogen. Als je daar geen bezwaar tegen hebt, zul je dit ondanks de melodramatische ontknoping waarschijnlijk een ster extra geven.

De 13-jarige Robbie [Jonah Bobo] is verliefd op zijn oppas Molly [Joey King] die verliefd is op Robbies vader Cal [Steve Carell] die houdt van zijn vrouw Emily [Julianne Moore] die wil scheiden en een affaire heeft met haar leidinggevende David [Kevin Bacon]. Terwijl hij zijn verdriet verdrinkt in een café wordt Cal benaderd door meesterversierder Jacob [Ryan Gosling] die Cal in contact brengt met Kate [Marisa Tomei] en zelf een oogje heeft op Hannah [Emma Stone] die gelooft dat haar vriend Richard [Josh Groban] op het punt staat haar ten huwelijk te vragen. Een “crazy” situatie die uitloopt op “stupid” misverstanden en op amusante wijze duidelijk maakt dat liefde geen logica kent en dat het hart daarom een betere raadgever is dan het verstand. Dan Fogelmans scenario heeft meer dan genoeg verrassingen in petto en de cast levert prima acteerwerk af.

Nadat Lisa [Reese Witherspoon] vanwege haar leeftijd uit het nationale softbalteam gezet, regelt een bevriende teamgenoot [Teyonah Parris] een date met zakenman George Madison [Paul Rudd] die in de stress zit, omdat hij en zijn vader [Jack Nicholson] zijn aangeklaagd wegens aandelenfraude. Oppervlakkig, met slecht uitgewerkte personages waarin Brooks blijkbaar verwacht dat we meeleven met Lisa en George omdat ze gespeeld worden door Witherspoon en Rudd. Hij had het mis en door allerlei gekissebis achter de schermen liep het budget voor deze te verwaarlozen romcom op tot $ 120 miljoen. Deze gigantische flop was de laatste klus voor Jack Nicholson, een van de lichtpuntjes in de duisternis.

De Franse nieuwslezeres Marie Lelay [Cécile de France] kan haar bijna-doodervaring tijdens een tsunami niet van zich afzetten. De Amerikaanse George Lonegan [Matt Damon] beschikt over de gave om door middel van aanraking contact te leggen met de doden, maar ervaart dat vooral als een vloek. De Britse Marcus [Frank en George McLaren] zoekt juist contact met zijn tweelingbroer die omkwam bij een auto-ongeluk. Met de voor hem zo kenmerkende compassie zet Eastwood een hartverscheurend portret neer van drie mensen die een bijzonder band hebben met het hiernamaals. Peter Morgans scenario laat de verhaallijnen op een simpele, effectieve manier samenkomen in de aangrijpende finale met een cameo van Derek Jacobi.

Jonathan Swifts satirische meesterwerk is gereduceerd tot een infantiel vehikel voor Jack Black. Lemuel Gulliver [Jack Black] is een onzichtbare medewerker in de postkamer die te verlegen is om Darcy [Amanda Peet] uit te vragen. Op vergezochte wijze spoelt hij aan op Lilliput waar hij vanwege zijn formaat uitgroeit tot nationale volksheld. Totdat de jaloers generaal Edward Edwardian [Chris O’Dowd] zich aansluit bij de vijandige Blefuscians. Een indrukwekkende cast wordt verspild in deze beschamende onemanshow.

Olive Pendergast [Emma Stone] gebruik een videowebcast om een aantal dingen recht te zetten. Haar problemen begonnen toen ze een date verzon als excuus om een uitnodiging van de ouders van haar beste vriendin Rhiannon [Aly Michalka] af te slaan. Wanneer Rhiannon vraagt hoe de date is geweest, laat Olive zich verleiden om te beweren dat ze ontmaagd is. Voor ze het weet, staat Olive bekend als de schoolsloerie. Dat probeert ze in haar voordeel te gebruiken, maar dat heeft gevolgen die ze niet had kunnen overzien. Stone is simpelweg perfect in deze intelligente tienerkomedie waarin alleen Amanda Bynes wat karikaturaal is als de strenggelovige, bekrompen Marianne. Patricia Clarkson en Stanley Tucci zijn hilarisch als Olives vrijdenkende ouders.

Lightning McQueen [Owen Wilson] gaat de uitdaging aan tegen de Italiaanse Francesco Bernoulli [John Turturro] door deel te nemen aan de World Grand Prix, een kampioenschap georganiseerd door avonturier Sir Miles Axlerod [Eddie Izzard] die daarmee een schone brandstof wil promoten. Lightning krijgt ruzie met Mater [Larry The Cable Guy] die zich aansluit bij geheim agent Finn McMissile [Michael Caine] en Holley Shiftwell [Emily Mortimer] die geloven dat Professor Zündapp [Thomas Kretschmann] de races wil saboteren. Deze zielloze sequel is in feite een oppervlakkig actiefilm met getekende auto’s. Een magere grap die vrij snel is uitgemolken.

Walter Black [Mel Gibson] is getrouwd, heeft twee kinderen en heeft met succes het speelgoedbedrijf van zijn vader overgenomen. Nu is hij zwaar depressief en brengt hij zijn dagen vooral door in bed. Na een mislukte zelfmoordpoging begint Walter een handpop van een bever te gebruiken als communicatiemiddel. Walters jongste zoon Henry [Riley Thomas Stewart] gaat er helemaal in mee, maar zowel tienerzoon Porter [Anton Yelchin] als echtgenote Meredith [Jodie Foster] begrijpen het niet en willen “gewoon” de oude terug. Gibson lijkt niet goed te weten of het gaat om een komedie of drama en slaat de plank behoorlijk mis. Veel interessanter is het subplot met Yelchin en een jonge Jennifer Lawrence als een medestudent die Porter vraagt haar afstudeerspeech te schrijven.

Kendra [Mary-Kate Olsen als Goth] besluit Arrogante mooiboy Kyle [Alex Pettyfer] een lesje te leren door hem te vervloeken met littekens, piercings en tatoeages. Zijn afgetrainde lichaam mag hij houden. Uiteraard leert hij een paar wijze levenslessen en is er een meisje [Vanessa Hudgens] dat hem “ziet voor wie hij werkelijk is.” Hypocriete tiener-kletskoek is alleen te verteren voor uiterst naïeve tieners. Dakota Johnson heeft een klein rolletje als Kyles beoogde oorspronkelijke love interest.

Op 25 december 1989 stonden het Roemeense staatshoofd Nicolae Ceaușescu en zijn echtgenote Elena terecht in een showtribunaal nadat het Roemeense leger zich tegen hen had gekeerd. Directe aanleiding voor de coup was Ceaușescu's bevel aan het leger om te schieten op demonstranten in Timișoara, maar Ceaușescu had veel meer op zijn kerfstok. Ujica stelde deze documentaire samen aan de hand van archiefmateriaal van de Roemeense staatstelevisie gedurende Ceaușescu regime functioneerde als propagandamiddel en verantwoordelijk was voor een sterk staaltje zelfverheerlijking. Wat we zien is niet alleen de Ceaușescu zoals hij zichzelf zag, maar ook hoe de Roemenen hem zagen. En, minstens zo belangrijk, de rol die ook Westerse landen als het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten speelden in het bevestigen van Ceaușescu’s status als groot staatsman. Indrukwekkend, fascinerend, maar wel wat aan de lange kant.

Vivienne Bach [Geraldine James] dreigt haar losbandige miljonairszoon Arthur [Russell Brand] te onterven als hij niet trouwt met zijn ex-vriendin Susan [Jennifer Garner]. Arthur gaat schoorvoetend akkoord, maar in de aanloop naar de huwelijksvoltrekking valt hij voor kinderboekschrijver Naomi [Greta Gerwig]. Remake van de gelijknamige film uit 1981 is een perfect vehikel voor Brand die hier is omringd door een uitstekende cast waaronder Helen Mirren als Hobson, de rol waarmee John Gielgud een Oscar won.

Was William Shakespeare daadwerkelijk de auteur van de beroemde toneelstukken en gedichten die op zijn naam staan? Scenarist John Orloff neemt als uitgangspunt dat William Shakespeare [Rafe Spall] een opportunist was die de eer opeiste voor de toneelstukken die door een anonieme bron waren geschreven. De werkelijke schrijver was Edward De Vere [Rhys Ifans] die anoniem wilde blijven om ongestraft kritiek te kunnen leveren op de machthebbers en toneelschrijver Ben Jonson [Sebastian Armesto] was zijn tussenpersoon. Het is een interessante theorie, maar de onderbouwing is behoorlijk vergezocht. Een fraaie, levendige productie met goed acteerwerk, vooral van Ifans en Redgrave (als koningin Elizabeth I). Door de vele personages is het moeilijk te volgen en de flashbacks maken het nog verwarrender.

Door aanhoudende droogte in de savanne besluit een groep dieren onder leiding van de wijze leeuw Socrates [Stephen Fry] zich te wagen in de ‘Vallei Des Doods’ om uit te zoeken wat er is gebeurd. Onder hen bevinden zich de vindingrijke meerkat Billy [James Corden] en zijn geliefde Bonnie [Billie Piper], de zelfverzekerde Haan Charles [Andy Serkis], olifant Bonnie [Dawn French], giraffe Giselle [Joanna Lumley] en de stokoude schildpadden Winston [Jim Broadbent] en Winifred [Vanessa Redgrave]. Uiteraard ontdekken ze dat de droogste is veroorzaakt door de mens waarvoor economische belangen zwaren wegen dan het klimaat. De makers hebben duidelijk veel tijd besteedt aan realistische vergezichten en gedetailleerde huiden en veren. Die tijd hadden ze beter kunnen besteden aan het scenario dat weliswaar goed is bedoeld, maar het is erg prekerig, de humor is vaak smakeloos en de toon is zo nu en dan wat naargeestig. Maar het is vooral traag en saai.

Dave [Jason Lee] reist af naar Miami voor de albumpresentatie van Ashley Grey [Bella Thorne]. Alvin [Justin Long], Simon [Matthew Gray Gubler] en Theodore [Jesse McCartney] vrezen echter dat Dave hen in de steek zal laten door Samantha [Kimberly Williams-Paisley] ten huwelijk te vragen. Ze halen Samantha’s zoon [Josh Green] over om hen mee te nemen naar Miami om de verloving tegen te houden. Onderweg krijgen ze te maken met Air Marshall James Sugges [Tony Hale] en na een gedwongen noodlanding reizen ze verder over land. Meer van dezelfde nonsens vol kinderachtige humor en hopeloos overacteren, vooral van de onuitstaanbare Hale. Cameo’s van John Waters en Redfoo (die zijn nieuwe dansprulletje plugt).

Bewoners van de Westelijke Jordaanoever worden op basis van een juridische uitspraak van het Israëlisch Hooggerechtshof gesommeerd om hun woningen te verlaten, omdat die illegaal gebouwd zouden zijn op militair oefenterrein van het Israëlische leger. Israël ontkent daarmee het bestaan van dorpen die al in de 19e eeuw op landkaarten zijn vastgelegd. Deze documentaire volgt activisten Basel Adra en Yuval Abraham die al jaren de verwoesting van de woningen filmen en een luis in de pels van het Israëlische leger zijn tot oktober 2023. Een eenzijdige, met prijzen overladen film die bevestigt dat de meeste filmprijzen worden toegekend op basis van actualiteit, niet van kwaliteit. Relevant is dit zeker en er zijn zonder meer indrukwekkende en schokkende beelden, maar het is veel van hetzelfde zonder duidelijke verhaallijn en had daarom zeker een half uur minder lang mogen duren. Zie ook 5 Broken Cameras (2011).

Na de dood van President Lincoln [Gerald Bestrom] en de aanslag op minister van Binnenlandse Zaken William H. Seward [Glenn R. Wilder] wil Minister van Oorlog Edwin Stanton [Kevin Kline] korte metten maken met iedereen die betrokken was bij deze samenzwering. Hij zet een militair tribunaal op onder leiding van generaal Hunter [Colm Meany] met de ervaren Joseph Holt [Danny Huston] als aanklager. Senator Reverdy Johnson [Tom Wilkinson] besluit de verdediging op zich te nemen van Mary Surratt [Robin Wright], de eigenaar van een pension in Washington waar een aantal samenzweerders, waaronder haar zoon [Johnny Simmons] en John Wilkes Booth [Toby Kebbell] de samenzwering zouden hebben voorbereid. Omdat er twijfel is over zijn loyaliteit aan de Unie vraagt Johnson oorlogsheld Frederick Aiken [James McAvoy] om de verdediging op zich te nemen. Hoewel Aiken niet gelooft in Mary’s onschuld, bijt hij zich vast in de zaak omdat hij begrijpt hoe belangrijk het is dat ook onder deze bijzondere omstandigheden iedereen recht heeft op een eerlijk proces. Boeiende reconstructie van de zaak die leidde tot de eerste executie van een vrouw in de Amerikaanse geschiedenis roept vragen op over de frictie tussen rechtvaardigheid en het handhaven van de orde die nog altijd actueel zijn. Over de hele line goed geacteerd.

Uxbal [Javier Bardem] onderhoudt zijn kinderen Mateo [Guillermo Estrella] en Ana [Hanaa Bouchaib] als tussenpersoon voor illegaal werk sinds hij is gescheiden van de bipolaire Marambra [Maricel Alvarez]. Wanneer blijkt dat hij wegens prostaatkanker niet lang meer te leven heeft, probeert Uxbal de toekomst voor zijn kinderen veilig te stellen. Deprimerend psychologisch drama krijgt in de laatste akte een ontroerende en hoopvolle ontknoping. Dankzij Bardems ingeleefde vertolking en Iñárittu’s intelligente beeldregie veelvuldig bekroond.

Noord-Korea is het gevaarlijkste land ter wereld. Na het zien van deze indrukwekkende documentaire valt daar weinig tegen in te brengen. Gavin spreekt met overlopers als Hyeonseo Lee die nu wereldwijd lezingen geeft over de feitelijke situatie in Noord-Korea. Unieke beelden van het leven en Noord-Korea – waaronder schokkende beelden van ondervragingen – bevestigen de verhalen die Lee en andere overlopers vertellen. Het meest bijzondere aan deze documentaire is de registratie van de poging van de familie Roh die de zwaarbewaakte rivier Yalu overstak om in China te komen en met de hulp van welwillende boerenfamilies en vooral de morele en praktische steun van Sung-eun Kim, de naar Zuid-Korea overgelopen oprichter van een smokkelnetwerk duizenden kilometers door China, Vietnam en Laos moet doorreizen om de veiligheid van Thailand te bereiken.

Detective Sean O’Hearne [Mark Haddy] beschuldigt filmmaker Barney Parnofsky [Paul Giamatti] van moord. In flashbacks ontvouwt zich het levensverhaal van Barney, de zoon van een ex-politieman [Dust in Hofmann] die op de receptie van zijn tweede bruiloft de ware liefde van zijn leven [Rosamund Pike] ontdekt en alles op alles zet om haar te veroveren. Zelfs de sympathieke Giamatti slaagt er niet in om veel sympathie op te wekken voor deze zelfingenomen Barney en het scenario slingert allerlei kanten op, maar Pike is voortreffelijk en Dustin Hoffman speelt één van zijn beste komische rollen.

stem geplaatst

Will Reisner gebruikte zijn persoonlijke ervaringen voor het scenario van dit onsentimentele, meesterlijke stukje ‘slice-of-life’ waarin de 27-jarige Adam [Joseph Gordon-Levitt] zich laat onderzoeken wegens rugklachten nachtzweten en te horen krijgt dat hij een zeldzame vorm van kanker heeft. Adam doet zijn best om zich groot te houden en zijn beste vriend Kyle [Seth Rogen] verzint van alles om het leven zo luchtig mogelijk te houden. Maar Adams moeder [Anjelica Huston] is erg bezorgd, vriendin Rachael [Bryce Dallas Howard] komt afspraken niet na en Adams psychotherapeut [Anna Kendrick] is een nerveuze stagiaire. Adam vindt wat houvast bij lotgenoten Alan [Philip Baker Hall] en Mitch [Matt Frewer], maar ontdekt gaandeweg dat hij vooral de steun van zijn naaste omgeving nodig heeft. Het scenario zit vol verrassingen die alleen het echte leven op je pad kan brengen, Rogen is de uitblinker in de voortreffelijke cast. Buitengewoon geestig, maar vooral erg authentiek.

Na 50 jaar opsluiting ontsnapt Shadow [Keanu Reeves], het evenbeeld van Sonic [Ben Schwartz] uit een geheime gevangenis. Hij Shadows over zoveel kracht dat Sonic niet genoeg heeft aan de hulp van Knuckles [Idris Elba] en Tails [Colleen O’Shaugnessey] om de verwoesting van de planeet te voorkomen. Het team sluit een verbond met aartsvijand Ivo Robotnik [Jim Carrey], maar die heeft vanzelfsprekend wat onaangename verrassingen in petto. Afwisselend saai en dodelijk vermoeiend, met flauwe humor, bekkentrekkerij en een mix van vrolijke kleurtjes en herrie in een opmerkelijk naargeestige en gewelddadige actiekomedie. Net als Jim Carrey heeft dit zijn langste tijd gehad … Zou je zeggen, want halverwege de aftiteling is er (helaas) een opzet voor nog een zinloos vervolg.

De nerveuze David [Jesse Eisenberg] gaat met zijn impulsieve neef Benji [Kieran Culkin] op groepsreis naar Polen, het land waar hun pas overleden grootmoeder opgroeide. David houdt het liefst zich op de achtergrond, maar Benji volgt zijn gevoel en zegt altijd wat hij denkt. Dat levert vanzelfsprekend ongemakkelijke momenten op, maar Eisenbergs voortreffelijke scenario verrast met de reacties op die momenten en onthult geleidelijk wat David en Benji voor elkaar betekenen. Groepsleider James [Will Sharpe] en de overige groepsleden zijn goed uitgewerkt en Culkin schittert in dit intelligente, vermakelijke en uiteindelijk ook ontroerende drama over de worsteling met de balans tussen gevoel en verstand. Een echte traktatie.

Door een overstroming is leeuwenwelpje Mufasa [Braelyn Rankins] gescheiden van zijn ouders. Mufasa stuit op een troep leeuwen waar Eshe [Thandiwe Newton] zich over Mufasa ontfermt en waar hij bevriend raakt met Taka [Theo Somolu], de beoogde troonopvolger. Jaren later wordt de zoektocht naar een mythologisch paradijs verstoord door de komst van een agressieve troep leeuwen onder leiding van Kiros [Mads Mikkelsen]. Een vergaarbak van mythologische clichés met matige liedjes (dieptepunt is ‘Bye Bye’, een warming-up voor een slachtpartij) en een voorspelbaar romantisch zijplot. Realisme gaat ten kost van persoonlijkheid en het is misschien handig om kinderen uit te leggen dat leeuwen geen schattige beestjes zijn die graag knuffelen en geknuffeld worden. Een bedenkelijke prequel op The Lion King.

Op het moment dat een groep jonge straatcriminelen onder leiding van Moses [John Boyega] buurtbewoner en verpleegkundige Sam [Jodie Whittaker] berooft, wordt de buurt aangevallen door buitenaardse wezens. Omdat niemand de jongens serieus neemt, besluiten ze hun buurt eigenhandig te verdedigen met de weinige middelen die ze hebben. Nick Frost heeft een amusante bijrol als de lokale wiethandelaar in deze SF-actiekomedie die op intelligente wijze vooroordelen op de hak neemt, het belang toont van het kennen van je buren en laat zien waartoe straatjongeren in staat zijn als je ze iets waardevols geeft om voor te strijden. Speelfilmdebuut van John Boyega die een paar jaar later de rol van Finn speelde in Star Wars: Episode VII – The Force Awakens.

De twee computergeanimeerde film van Aardman Studios (na Flushed Away) is een schot in de roos. Malcolm [Jim Broadbent] is al 70 jaar Kerstman, maar hij laat het operationele deel van de jaarlijkse bezorging van 2 miljard cadeautjes over aan zijn oudste zoon Steve [Hugh Laurie] terwijl zijn andere zoon Arthur [James McAvoy] de brieven van kinderen beantwoordt. Wanneer blijkt dat één cadeau niet is bezorgd, legt Malcolm zich op advies van Steve neer bij deze fout. Maar Arthur heeft in zijn antwoord op de brief van Gwen [Ramona Marquez] belooft dat de Kerstman langs zal komen. Wanneer zijn opa [Bill Nighy] onthult dat hij de traditionele slee met rendieren stiekem heeft bewaard, besluit Arthur met zijn opa en elf Bryony [Ashley Jensen] een race tegen de klok aan te gaan om ook Gwen haar cadeau te bezorgen. Een heerlijke Kerstfilm voor het hele gezin vol vindingrijke visuele vondsten, onverwachte grappen en een heerlijke stemmencast met verder o.a. Imelda Staunton als Arthurs moeder, Michael Palin als de stokoude technicus Ernie Clicker en Laura Linney als de stem van de Noordpool-computer. Vrolijk Kerstfeest!

Officieel was Apollo 17 de laatste expeditie naar de man omdat Apollo 18, 19 en 20 om budgettaire redenen werden afgelast. Maar in werd 84 uur aan geheim beeldmateriaal geüpload van Apollo 18 die tijdens Kerst 1974 op een geheime missie naar de maan ging om een systeem te plaatsen dat de VS moest beschermen tegen raketaanvallen vanuit de Sovjet-Unie. Benjamin Anderson [Warren Christie], Nathan Walker [Lloyd Owen] en modulepiloot John Grey [Ryan Robbins] landen op de Zuidpool van de maan en doen daar een opmerkelijke ontdekking die de hele missie in gevaar brengt. Goed geregisseerde SF-thriller volgens het principe van ‘found footage’ houdt zich netjes aan het vakjargon om de authenticiteit van de beelden te versterken, maar afgezien van de vorm is er niets nieuws aan de zon en ondanks een speelduur van slechts 75 minuten (plus 10 minuten aftiteling) valt het niet mee om de spanning er in te houden.

The Chipmunks en The Chipettes zijn per boot onderweg naar de International Music Awards en drie schrijvers verzonnen een stompzinnige manier om deze zingende eekhoorns te laten stranden op een eiland met Zoe [Jenny Slate] die daar al 9 jaar wacht op hulp. Manager en adoptievader Dave [Jason Lee] en voormalig manager Ian [David Cross] overkomt min of meer hetzelfde in deze dwaze komedie vol flauwe en vergezochte grappen. Lee en Cross schikken zich in hun vernederende rollen. Mogelijk dat de door de Chipmunks en Chipettes gezongen covers je een bescheiden glimlach bezorgen, op meer hoef je niet te rekenen.

stem geplaatst

Sally [Naomi Watts] komt met haar echtgenoot Roy [Josh Brolin] naar Londen om een oogje in het zeil te houden bij haar moeder Helena [Gemma Jones] die een einde aan haar leven probeerde te maken toen Alfred [Anthony Hopkins] van haar besloot te scheiden. Helen is in de ban van toekomstvoorspeller Cristal [Pauline Collins]. Sally heeft een oogje op haar nieuwe werkgever [Antonio Banderas], Roy valt op de gitaarspelende overbuurvrouw [Freida Pinto], Alfie trouwt met een veel jongere actrice/sekswerker [Lucy Punch] en familievrienden Peter [Jim Piddock] en Enid [Celia Imrie] proberen Helena te koppelen aan Jonathan [Roger Ashton-Griffiths] die moeite heeft om afscheid te nemen van de geest van zijn overleden vrouw. Onderhoudende romantische komedie met levensechte personages en een fijne cast.

Jessica Alba, Jamie Foxx, Patrick Dempsey, Topher Grace, Hector Elizondo, Shirley MacLaine, Julia Roberts, Bradley Cooper, Jessica Biel, Eric Dane, Queen Latifah, Emma Roberts, Taylor Lautner en Taylor Swift delen in het lief en leed dat zich afspeelt in negen verhaallijnen over de liefde die zich afspelen op Valentijnsdag en elkaars paden kruizen. Het introduceren van de overdosis magere verhaallijnen kost erg veel tijd waardoor deze romcom langzaam op gang komt. De kwaliteit van de verhaallijnen is bovendien erg wisselvallig. De beste momenten zijn de persconferentie van American Footballspeler Sean Jackson [Eric Dane], het singlefeestje van Kara [Jessica Biel] en de hereniging van Edgar [Hector Elizondo] en Estelle [Shirley MacLaine] tijdens een filmvoorstelling in de open lucht. Verstokte romantici en Valentijdsdagverknochten vinden dit vast beter te verteren, sceptici zijn gewaarschuwd!

De FBI is bezig met een klopjacht op ex-militair Steve Arthur Younger [Michael Sheen] die in een videoboodschap beweert drie nucleaire tijdbommen in drie steden te hebben geplaatst. Door een administratieve fout laat agent Helen Brody [Carrie-Anne Moss] Henry Harold Humphries [Samuel L. Jackson], een militaire expert in marteltechnieken die betrokken is bij de ondervraging van Younger die zich bevindt op een geheim militair complex. Met nog vier dagen te gaan krijgt Henry carte blanche om een bekentenis uit Younger te krijgen. Henry ziet in Helen een nuttige pion in het psychologische snelschaakspel dat hij moet spelen en dwingt haar hem bij te staan. Indringende, zenuwslopende thriller werpt complexe morele vraagstukken op over wat je één man en zijn gezin mag aandoen om miljoenen levens te redden. Jackson, Moss en Sheen zijn uitstekend in de hoofdrollen.

De buurt Charlestown in Boston staat bekend om de aanwezigheid van vele criminelen die zich bezighouden met bankroof en het overvallen van waardetransporten. Doug MacRay [Ben Affleck] is de leider van een kwartet dat tijdens een bankroof Claire Keesey [Rebecca Hall] als gijzelaar meeneemt bij de ontsnapping. Bij toeval lopen Doug en Claire elkaar tegen het lijf en er ontstaat een vriendschap die Doug doet realiseren wat de impact van zijn misdaden is op slachtoffers. De situatie wordt nog complexer wanneer Dougs onberekenbare handlanger (en jeugdvriend) ontdekt dat Doug en Claire met elkaar omgaan, terwijl FBI-agent Adam Frawley [Jon Hamm] zich op het onderzoekt stort. Blake Lively speelt de ondankbare rol van de losbandige ex die als drugskoerier werkt voor plaatselijke misdaadkoning Fergus Colm [Pete Postlethwaite], Chris Cooper heeft een bescheiden rol als Dougs vader in deze goed regisseerde misdaadthriller met glansrollen voor Hall en Jenner en opwindende actiescènes.

Nadat popcornverkoper Ash [Falk Hentschel] zich voor schut heeft gezet bij een spontane dansbattle met danskampioen Vince [Anwar Burton] biedt Eddie [George Sampson] zich aan als manager. Eddie komt op het “geniale” idee om heel Europa door te reizen om de beste dansers te verzamelen waarmee ze het kunnen opnemen tegen Vinces danscrew ‘Invincible’. Waar halen ze geld vandaan halen en waarom deze superieure dansers hun hebben en houden achterlaten voor een middelmatige danser en een danswedstrijdje Londen is één van de vele vraagstukken die het belabberde scenario van Jane English weigert te beantwoorden. Sofia Boutella speelt de verplichte love interest, een Latin-danser die na een hoop romantische geharrewar uiteraard op het laatste moment de boel komt redden. Hentschel heeft nul uitstraling en de chemie met Boutella is ver te zoeken, maar het ergste is dat Max (Giwa) en Dania (Pasquini) kiezen voor de visuele stijl van een muziekvideo met snelle cuts waardoor het harde werk van de getalenteerde dansers verpest wordt. Een blamage.

Gillian [Amber Valetta] heeft een goede klik met haar vriendelijke buurman Bob [Jackie Chan], maar haar kinderen vinden hem maar een stijve hark. Wanneer haar vader ernstig ziek wordt, heeft Gillian geen andere keuze dan Bob te vragen om op haar kinderen te passen. Wat zij niet weet, is dat Bob een geheim agent is. Wat Bob niet had kunnen bevroeden, is dat zijn aartsvijand Anton Poldark [Magnús Scheving] hem zou opsporen. Met een opstandig tienermeisje [Madeline Carroll], een nerd [Will Shadley] die het doelwit is van pestkoppen en een onvoorspelbare kleuter [Alina Foley] zijn alle clichés aanwezig in deze kindvriendelijke, afgezaagde actiekomedie waarin vooral Shadley op de zenuwen werkt. Gelukkig zijn er de traditionele circusachtige actiescènes om je wakker te houden.

Nell [Ashley Bell], het meisje dat in The Last Exorcism geteisterd werd door de demon Abalam vertoont een paar jaar later opnieuw bizar gedrag. Ze belandt in een opvangcentrum voor jongeren waar ze een kamer deelt met Gwen [Julia Garner]. Niemand gelooft dat ze belaagd wordt door een demon of dat ze Nells visioenen van haar overleden vader [Louis Herthum] serieus moeten nemen tot het bijna te laat is en een nieuwe duivelsuitdrijving op poten wordt gezet. Er is geen verhaal, wel een herhaling van spanningsopbouw met als eindresultaat een schrikeffect in de vorm van een plotseling verschijning of een geluidseffect. Gass-Donnelly weet dankzij het sterke spel van Bell regelmatig een onheilspellende sfeer, maar het scenario belazert je een paar keer te vaak.

Verfilming van de gelijknamige roman van Jim Thompson die in 1976 al was verfilmd met Stacy Keach in de hoofdrol. Begin jaren 50 is Lou Ford [Casey Affleck] hulpsheriff in Central City in Colorado met een duister geheim dat boven komt drijven wanneer zakenman Chester Conway [Ned Beatty] hem vraagt om prostituee Joyce [Jessica Alba] af te betalen die een affaire had met zijn zoon Elmer. Maar Lou blijkt een psychopaat te zijn en lost het probleem op een ongepland manier op en slaagt erin de schuld af te schuiven op iemand anders. Totdat zijn zwager Joe [Elias Koteas] begint te vermoeden hoe de vork in de steel zit. Affleck is geloofwaardig in de hoofdrol en het geweld is werkelijk schokkend, maar het blijft onduidelijk wat Lou aanzet tot zijn gedrag. Van spanningsopbouw is daarom nauwelijks sprake en mede daardoor zijn de gewelddadige uitbarstingen eerder afstotend dan indringend.

Erin [Drew Barrymore] en Garrett [Justin Long] leren elkaar kennen in een café in New York en hebben meteen een klink. Het uitzicht op een stabiele relatie wordt bemoeilijkt door het feit dat Erin binnenkort terugkeert naar haar eigenlijke woonplaats San Francisco. Al gauw blijkt dat ze zich moeilijk kunnen neerleggen bij een LAT-relatie en het is dan ook maar de vraag of de relatie stand kan houden. Start veelbelovend dankzij de chemie tussen de hoofdrolspelers. Zodra het de serieuze kant op gaat, gaat het bergafwaarts, ondanks vermakelijke bijrollen van Charlie Day en Jason Sudeikis als Garretts vrienden en Christine Applegate en Jim Gaffigan als respectievelijk Erins zus en Erins zwager.

Mythologische avonturenfilm over de jonge, fantasierijke witte uil Soren [Jim Sturgess] die samen met zijn broer Kludd [Ryan Kwanten] wordt ontvoerd door een groep uilen dat zich ‘The Pure Ones’ noemt. Soren weigert zich aan te sluiten bij hen, maar Kludd laat hem in de steek. Met hulp van Grimble [Hugo Weaving] weten Soren en Gylfie [Emily Barclay] te ontsnappen. Zij moeten de legendarische ‘Guardians’ zien te bereiken, zodat zij een einde kunnen maken aan het schrikbewind van High Tyto/Metal Beak [Joel Edgerton] en Nyra [Helen Mirren]. Oogstrelende animatiefilm met een episch plot vol kleurrijke personages en met een voor Snyder ongebruikelijke (aangename) dosis humor is op het einde mogelijk iets te gewelddadig voor kinderen, maar dit is hoe dan ook voortreffelijk gemaakt. Gebaseerd op de boekenserie "Guardians Of Ga’Hoole" van Kathryn Lasky.

Tijdens een verblijf in Verona met haar verloofde [Gael García Bernal] ontdekt journaliste Sophie [Amanda Seyfried] een viertal vrouwen die de brieven beantwoorden die vrouwen achterlaten in ‘De Muur Van Julia’ uit Shakespeares ‘Romeo & Julia’. Ze beantwoordt zelfs een vijftig jaar oude brief en tot haar grote verrassing keert schrijfster Claire [Vanessa Redgrave] vervolgens terug naar Verona om Lorenzo Bartolini [Franco Nero], haar grote liefde van toen, op te sporen. Ondanks tegenstribbeling van Claires kleinzoon [Christopher Egan] krijgt Sophie toestemming om Claire te vergezellen tijdens haar zoektocht. Onderhoudend, maar oppervlakkig en voorspelbaar romantisch drama met prachtig camerawerk van Marco Pontecorvo.

Holly [Katherine Heigl] en Eric [Josh Duhamel] ontmoeten elkaar bij een rampzalige blind date die geregeld is door hun wederzijdse vrienden Peter [Hayes MacArthur] en Alison [Christina Hendricks]. Wanneer Peter en Alison verongelukken, blijkt dat ze Holly en Eric hebben aangewezen als voogd voor hun baby Sophie. Hoewel ze elkaar amper kunnen uitstaan, besluiten Holly en Eric een poging te doen om Sophie samen groot te brengen. Goh, hoe zou dit aflopen? Gelukkig leveren de opvoedingsperikelen een paar aardige momenten op en zijn er fijne bijrollen voor Josh Lucas als de hunky, maar vooral begripvolle huisarts en Melissa McCarthy als nieuwsgierige buurvrouw.

Allen [Will Ferrell] en Terry [Mark Wahlberg] zijn bureaudetectives die behoren tot het team achter agenten Highsmith [Samuel L. Jackson] en Danson [Dwayne Johnson]. Wanneer Highsmith en Danson omkomen tijdens een spectaculaire achtervolging grijpen Allen en Terry de kans om zich op te werpen als de nieuwe volkshelden door de dood van hun collega’s te onderzoeken. Daarbij krijgen ze stevige concurrentie van Martin [Rob Riggle] en Fosse [Damon Wayans Jr.]. Wahlberg en Ferrell vormen een prima komische duo en er zijn genoeg vermakelijke momenten, maar McKay (die samen met Chris Henchy ook verantwoordelijk was voor het scenario) laat zijn cast zo overdreven acteren dat dit minstens zo vaak de plank mis slaat. Eva Mendes is amusant als Ferrells echtgenote, Anne Heche heeft een cameo als de CEO van Lendl Global en één van de betere grappen is de keuze voor legendarische gangsta-rapper Ice-T als verteller.

Journalist Tamara Drewe [Gemma Arterton] keert na het overlijden van haar moeder terug naar haar geboorteplaats Ewedown in Dorset om de familieboerderij op de te knappen en gereed te maken voor de verkoop. Haar buren zijn bestsellerauteur Nicholas Hardiment [Roger Allam] en zijn echtgenote Beth [Tamsin Greig] die een retraîte voor schrijvers beheert. Nicholas is een rokkenjager die in de problemen komt wanneer zijn maîtresse [Zahra Ahmadi] onaangekondigd arriveert. En hij is niet de enige die vreemdgaat in deze goed geacteerde, maar rommelige romantische komedie waarin alle volwassenen zich gedragen als tieners. De leukste momenten komen dan ook van tiener Jody [Jessica Barden] en Casey [Charlotte Christie] die eerst verkikkerd zijn op klusjesman (en Tamara’s jeugdliefde) Andy [Luke Evans] en later op rockster Ben [Dominic Cooper].

Hoewel de net overleden Omi [Wieteke van Dort] nooit heeft gesproken over haar liefde voor haar geboorteland Indonesië, besluiten dochter Cornelie [Nadja Hüpscher] en kleindochters Jenny [Anouk Maas] en Dewi [Tara Hetharia] samen af te reizen naar Bali om Omi’s as uit te strooien en hun eigen wortels te ontdekken. En misschien kunnen ze dat de familievloek waarover Omi lang geleden eens vertelde opheffen. Nadja ontmoet avonturier Frank [Edwin Jonker], Dewi leert de half-Nederlandse, half-Indonesische Ridwan kennen [Mingus Dagelet] en Jenny mag het aanleggen met Bart [Jim Bakkum]. De scènes met Cornelie en de geest van Omi leveren mooie momenten op en tonen het acteertalent van Hüpscher, maar het zou geen Nijenhuis-film als het niet verzandde in vals sentiment en oppervlakkige romantiek verpakt in mooie plaatjes. Zucht …

Onderzoeksjournalist Julia Jarmond [Kristin Scott Thomas] staat op het punt te verhuizen naar het appartement in Parijs waar haar echtgenoot Bertrand [Frédéric Pierrot] is grootgebracht. Bertrands bedlegerige oma vertelt Julia dat het appartement familiebezit is sinds augustus 1942, een paar weken na de dat de razzia van de Vélodrome d’Hiver waarbij Franse Vicky-autoriteiten 13.000 Parijse Joden oppakte en overbracht naar het Vélodrome d’Hiver voor deportatie naar een concentratiekampen. Julia ontdekt al gauw dat de vorige bewoners Joden waren, verdiept zich in de geschiedenis van dat gezin en wordt geconfronteerd met complexe vraagstukken over de rol en eventuele medeplichtigheid van haar schoonfamilie. In flashbacks volgen we het relaas van de tienjarige Sarah Starzynski [Mélusine Mayance] die op 16 juli 1942 haar broertje opsluit in een geheime kamer wanneer de politie aanklopt en de sleutel op zak houdt. Wanneer ze met haar moeder [Natasha Mashkevich] en vader [Arben Bajraktaraj] wordt opgepakt, doet Sarah wat ze kan om te ontsnappen en haar broertje te bevrijden. Een sterk opgebouwd oorlogsdrama over een zwarte bladzijde uit de Franse oorlogsgeschiedenis, maar vooral over de complexe schuldvraag en het belang van het delen van de familiegeschiedenis, ongeacht de consequenties. De twee verhaallijnen lopen op doeltreffende wijze door elkaar en Mayance is verbluffend als de jonge Sarah in dit aangrijpende verhaal met een uiterst ontroerende ontknoping.

Natuurlijk is dit geïnspireerd door de succesvolle Step Up-franchise, maar met een ijzersterke oer-Britse soundtrack en een finale die (met dank aan choreograaf Will Tuckett) op sublieme wijze streetdance vermengt met klassiek ballet kan dit prima op eigen benen staan. Giwa en Basquin gaat bovendien ‘back to basics’ met dit verhaal van een danscrew die een paar weken voor het UK Championship (en kwalificatie voor het WK) in de steek wordt gelaten door crewleider Jay [Ukweli Roach]. Carly [Nichola Hurley] neemt de leiding over, maar door een combinatie van gebrek aan ervaring en pure pech lijkt alles verkeerd te gaan en ontstaat er frictie binnen de crew. Carly grijpt een reddingsboei aan wanneer dansschooleigenaar Helena Fitzgerald [Charlotte Rampling] haar een aanbod doet: de crew mag kosteloos gebruik maken van de faciliteiten van de dansschool op voorwaarde dat ze Helena’s ballerina’s (die een externe impuls nodig hebben om kans te maken om bij The Royal Ballet te worden toegelaten) toevoegt aan de crew. Voor dramatische diepgang moet je niet zijn bij deze op tieners gerichte dansfilms, maar de cultuurbotsing levert leuke momenten op en het gebrek aan glitter en spektakel betekent dat we hier street dance te zien krijgt zoals het was: op straat, soms in de regen, in parkeergarages of op houten dansvloeren. Vervolg: StreetDance 2.

The Mob heeft het geld van de deal met Nike die ze kregen aan het eind van Step Up 4 uitgegeven aan een vergeefse poging om door te breken in Los Angeles. De crew besluit terug te keren naar Miami, maar Sean [Ryan Guzman] roept de hulp in van Moose [Adam Sevani] voor de oprichting van een nieuwe crew LMNTRIX. De kans op de grote doorbraak dient zich aan in de vorm van “The Vortex”, een danswedstrijd met als hoofdprijs een drie jaar durende residentie in Las Vegas. Ironisch genoeg moet Sean het daar opnemen tegen zijn oude crew. Het basisverhaal is oude koek, maar het scenario van Duane Adler en John Swetnam scoort door oog te hebben voor de dagelijkse realiteit voor ambitieuze dansers (de meesten zijn financieel afhankelijk van een slecht betaald baantje) en voor het plezier in het dansen voor jong en oud. Het standaardplot is een mooi excuus voor de terugkeer van oude favorieten als Jenny Kido [Mari Koda], Vladd [Chadd Smith] en de melige Santiago Brothers [Facundo en Martin Lombard]. De dansscènes zijn een mix van visueel spektakel, indrukwekkende moves (leve Adam Sevani!) en (cruciaal) een prettig dosis relativerende humor.

Gespannen stadsmens [Amy Adams] is teleurgesteld dat haar vriend Jeremy [Adam Scott] haar nog steeds niet ten huwelijk heeft gevraagd. Wanneer Amy hoort van een Iers bijgeloof dat het geluk brengt als een vrouw een man op 29 februari ten huwelijk vraagt, besluit ze Jeremy op 29 februari tijdens zijn werkbezoek aan Dublin te verrassen met haar eigen huwelijksaanzoek. Door meerdere spelingen van het lot belandt ze in het Ierse kuststadje Dingle van waaruit de hunky pubeigenaar Declan [Matthew Goode] haar met een Renault 4 naar Dublin te vervoeren. Afgezaagde romantische komedie moet het hebben van komische talenten van Adams, maar het scenario is vulgair en veel te voorspelbaar.

Katara [Nicola Peltz Beckham] en Sokka [Jackson Rathbone] van The Water Nation stuiten tijdens het jagen op de piepjonge Aang [Noah Ringer] die mogelijk verwant is aan de Avatar die 100 jaar geleden spoorloos verdween. Om de nomaden van Water, Aarde, Lucht en Vuur te herenigen moet Aang alle elementen leren beheersen. Prins Zuko [Dev Patel] wil dat voorkomen in deze originele en fraai vormgegeven variant op een afgezaagd verhaal met een matig presterende jonge cast.

Monica [Barbara Sloesen] is chef-kok van een goedlopend restaurant in Amsterdam dat ze heeft opgericht met haar vriend Bastiaan [Manuel Broekman]. Om de verhuizing naar een groter pand te kunnen financieren, besluit Monica voor het eerst sinds haar ouders 10 jaar geleden omkwamen bij een auto-ongeluk terug te keren naar haar geboorteplaats Noorbeek in Zuid-Limburg om haar erfdeel op te eisen. Daarvoor moet ze wel een overeenstemming bereiken met de andere erfgenaam (en haar ex-vriend) Sjeffie [Frans Dam]. Het verhaal is voorspelbaar en sommige personages grenzen aan karikatuur, maar Schuurmans acteursregie levert aangename verrassingen op, bijvoorbeeld in de scène in het dorpscafé waarin Monica (die eigenlijk Loes heeft) in een dronken bui in het bijzijn van al haar vrienden van vroeger haar hart lucht. Het einde ziet je mijlen van tevoren aankomen, maar de weg daar heen is zeer vermakelijk.

Na een burn-out zoekt de 51-jarige documentairemaker Rogier Kappers naar een nieuwe manier om zijn leven zin te geven. Aangespoord door zijn vader besluit hij de stoute schoenen aan te trekken en een oude droom na te jagen: hij verbouwt een bakfiets om tot een flightcase waarmee hij zijn zelfgemaakte glasorgel overal naar toe kan nemen en probeert de kost te verdienen als “glazendraaier”. Formeel beschouwd als een documentaire, maar Kappers voegde er wijselijk wat dramatische elementen aan toe om het verhaal van een vijftigplusser die jaagt op zijn jongensdroom een meer universeel karakter te geven. Daar komt hij grotendeels mee weg in dit amusante en mogelijk inspirerende docudrama met een gezonde dosis relativerende humor.

Ontwapenende, charmante avonturenfilm voor peuters is van begin tot einde een genot voor alle leeftijden. Papa [Jan Smit] en mama [Chantal Janzen] vragen oom Bob [Waylon] om hun kinderen Anna [Saar van Aken] en Joey [Skip Migchelsen] mee te nemen naar de kinderboerderij omdat mama op het punt staat te bevallen. Joey raakt verknocht aan Hap [Ronnie Flex], een speels, nieuwsgierig geitje dat vooral houdt van eten. Joey helpt Hap om het terrein te verlaten om wat appels van de appelboom te schudden en voordat hij het weet raakt eerst Hap en daarna de weg kwijt. Anna gaat op zoek naar haar kleine broertje en krijgt daarbij hulp van knuffelaar Bo [Manou Jue Cardoso], poppenliefhebber Pippa [Emma Smit] en voetballer Jayden [Frenky-Dean Stjeward]. Een verhaal over het ontdekken van de buitenwereld, het maken van vriendjes en het nut en de lol van samen spelen en samenwerken vol simpele, aanstekelijke liedjes en humor waar kinderen van alle leeftijden om kunnen lachen.

Wallace [Ben Whitehead] ontwikkelt een mechanische tuinkabouter die al zingend in een mum van tijd alle tuinklusjes uitvoert. De aandacht voor deze Norbot [Reece Shearsmith] gaat ten koste van Gromit die sceptisch is over de nieuwe uitvinding. Hij krijgt gelijk wanneer oude aartsvijand Feathers McGraw (een pinguïn die lijkt op een bowling pin) ontsnapt uit de gevangenis en erin slaagt de Norbots te programmeren, zodat ze overgaan op vernieling en diefstal. Hoofdinspecteur Mackintosh [Peter Kay] beschouwt Wallace vanzelfsprekend als hoofdverdachte, maar agent Mukherjee [Lauren Patel] heeft haar twijfels. Gromit doet er alles aan om verdere rampspoed te voorkomen en Mukherjee te bewijzen dat het gaat om een wraakactie van Feathers McGraw. Opnieuw een heerlijke stop-motion komedie vol inventieve visuele grappen, hilarische actiescènes en vernuftige ingebouwde maatschappelijke kritiek over het blindelingse vertrouwen in moderne technologie.

Mooiboy Sean [Ryan Guzman] ontmoet mooimeid Emily [Kathryn McCormick] en nog geen minuut later kruipen ze al over elkaar heen. Al dansend natuurlijk. Sean is leider van ‘The Mob’, een danscrew die de openbare ruimte regelmatig verstoort met flashmobs om zoveel mogelijk clicks te krijgen, Emily is de dochter van projectontwikkelaar Bill Anderson [Peter Gallagher] die plannen heeft om de buurt volledig te slopen. Een detail dat Sean vergeet te delen met de rest van zijn danscrew in het stompzinnige vierde deel uit de Step Up-franchise waarin de dansers de publieke opinie aan hun kant proberen te krijgen door het publiek met gasgranaten en ijzeren staven de stuipen op het lijf te jagen. Zelfs de cameo van Adam “Moose” Sevani kan dit misbaksel (en schaamteloze Nike-commercial) niet redden.

Boezemvrienden Moose [Adam Sevani] en Camille [Alyson Stoner] zijn voor hun studie naar New York verhuisd. Maar Moose kan het niet laten om zich te mengen in een dance off en voor hij het weet maakt hij deel uit van ‘The Pirates’, een danscrew die letterlijk moeten dansen voor hun bestaan. Moose moet kiezen voor zijn studie en zijn vriendschap met Camille of voor het dansen bij ‘The Pirates’. Crewleider Luke [Rick Malambri] vindt de liefde in Natali [Sharni Vinson]. Simpel verhaal verbindt een aantal dansscènes die opvallen vanwege de variatie aan muziek en dansstijl. De dance-off op een overstroomde dansvloer is de showstopper, maar het hoogtepunt is Sevani en Stoners dansduet op Irving Berlins ‘I Won’t Dance’ gezongen door Fred Astaire. Sevani blinkt uit qua veelzijdigheid.

Gefrustreerd door het drukke familieleven laat Shrek [Mike Myers] zich door Rumpelstiltskin [Walt Dohrn] verleiden om een contract te tekenen met een addertje onder het gras. Want vanaf dat moment bevindt hij zich in een wereld waarin zijn hele voorgeschiedenis is uitgewist en waarin Rumpelstiltskin de macht in handen heeft. Aardige, maar voorspelbare variant op It’s A Wonderful Life met Princess Fiona [Cameron Diaz], en Puss In Boots [Antonio Banderas] met overgewicht, maar helaas ook met de eeuwig irritante Donkey [Eddie Murphy].

FBI-agent Terry Husk [Jude Law] reist in 1983 af naar Coeur d’Alene in Idaho om onderzoek te doen naar een serie overvallen. Hij vermoedt dat die verband houden met Richard Butler [Victor Slezak], de leider van een plaatselijke kerkgemeenschap die banden heeft met de Ku Klux Klan. Sheriff Loftlin [Philip Granger] voelt er weinig voor om goede vrede te verstoren en daarom is Terry vooral aangewezen op de hulp van de jonge, onervaren hulpsheriff Jamie Bowen [Tye Sheridan]. Het resulteert in een klopjacht op ‘The Order’, een terreurorganisatie onder leiding van Bob Mathews [Nicholas Hoult] dat is geïnspireerd door het boek ‘The Turner Diaries’ van William Luther Pierce, de voormalige leider van een witte nationalistische beweging. Nicholas Hoult boezemt weinig angst in

Visueel verbluffende, maar extreem melodramatische remake van Murnaus Nosferatu-Eine Symphonie Des Grauens (1922) verspilt veel tijd met het relaas van Ellen Hutter [Lily-Rose Depp] die al jaren geteisterd wordt door een nachtmerrie en alleen maar herhaalt wat we al weten: “he is coming!”. De “he” in kwestie is graaf Orlok [Bill Skarsgård met een lachwekkend accent] die Ellens echtgenoot Thomas [Nicholas Hoult] een dubieus contract heeft laten tekenen. Eggers behandelt bijna elke scène als een climax en laat sleutelscènes haast ongemerkt voorbij gaan. Ook Willem Dafoe doet een gooi naar de prijs voor ‘meest overdreven acteerwerk’ in deze oogstrelende, maar vermoeiende horrorfilm. Duivenliefhebbers kunnen beter even wegkijken wanneer Knock [Simon McBurney] een duifje aan het aaien is.

In een restaurant snijdt Dean Russell [Kellan Lutz] zijn eigen keel door nadat hij Kris [Katie Cassidy] heeft verteld dat hij al drie dagen niet heeft geslapen uit angst voor een demon die in zijn nachtmerries verschijnt. Pas na een half uur vestigt het scenario van Wesley Strick en Eric Heisserer pas de aandacht op Nancy [Rooney Mara] die met hulp van Quentin [Kyle Gallner] lang genoeg wakke probeert te blijven om een einde te maken aan de terreur van Freddy Krueger [Jackie Earle Haley]. Geen van de vele veranderingen vergeleken met Wes Cravens oorspronkelijke scenario zijn verbeteringen en de visuele verwijzingen naar het origineel herinneren je er alleen maar aan hoe goed die versie was. Nancy is hier een oninteressante heldin en zonder de zwartgallige humor en het charisma van Robert Englund maakt Earle Haley geen schijn van kans om het favoriete horroricoon van een generatie nieuw leven in te blazen. De hemel zij dank dat er geen vervolg kwam.

Eén van de weinige goede ‘found footage’ horrorfilms over de flamboyante dorpspredikant Cotton Marcus [Patrick Fabian] die een cameracrew meeneemt naar een schnabbel. Cotton neemt een hele trukendoos mee om de beschermd opgegroeide, streng christelijke tiener Nell [Ashley Bell] te bevrijden van de demon die haar in bezig heeft genomen. Cotton geeft een mooie show, telt zijn geld en knijpt er tussenuit. Maar daarmee is de kous nog niet af. Goed uitgewerkte personages, overtuigende special effects en een tour de force van Ashley Bell maken dit tot één van de beste films uit het dubieuze subgenre uit het horrorcanon. Vervolg: The Last Exorcism Part II (2013).

De 55-jarige Nicole van Damme ontdekte de Facebookgroep ‘Kouwe Koppen’ waarmee ze in contact kwam met mensen die (net als haar) het liefst het hele jaar door in openwaterzwemmen. Deze compilatie is het resultaat van een oproep aan groepsleden en bestaat uit beelden van het zwemmen zelf en onthullingen over de fysieke, maar vooral de mentale meerwaarde van deze gewoonte. Een simpel concept, degelijk uitgewerkt en Van Damme verzuimt niet om kijkers te waarschuwen voor de gevaren van onderkoeling en tips te geven over zwemkleding.

Sahim Omar Kalifa nodigde de beroemde Iraakse fotograaf Latif Al Ani uit voor een rondreis door zijn thuisland langs plaatsen die hij vanaf de jaren 60 fotografeerde in dienst van de olie-industrie of van de overheid. Al Ani is al dik in de tachtig en realiseert zich dat dit zijn laatste kans is om de schoonheid van Irak met eigen ogen te zien en met zijn camera (of zijn telefoon) vast te leggen. Enige bekendheid met het werk van Al Ani en van zowel zijn persoonlijke geschiedenis als dat van Irak is een voorwaarde om dit optimaal op waarde te kunnen schatten.

Tatischeff [Jean-Claude] is een veteraan uit de variétéwereld die moet opboksen tegen moderniseringen. Radio en televisie houden mensen thuis en de interesse van het uitgaanspubliek gaat meer uit naar jukeboxen of rockbands. Tatischeff besluit zijn geluk te zoeken in Schotland en raakt bevriend met Alice [Eilidh Ranking] die hem goede hoop geeft voor de toekomst. Sentimenteel verhaal gebaseerd op een scenario van Jacques Tati (Tatischeff was zijn geboortenaam) met een hoofdpersoon die op twee druppels water lijkt op Monsieur Hulot, een minimum aan dialoog en veel van de visuele humor die typerend was voor de films die Tati zelf maakte. De bittere nostalgie zal niet iedereen in gelijke mate aanspreken, maar dit is zonder meer een waardig eerbetoon aan een van de grootste en invloedrijkste filmmakers van de 20e eeuw.

Vastgoedontwikkelaar Dan Sanders [Brendan Fraser] verruilt voor 12 maanden Chicago voor het pittoreske Rocky Springs voor een project in opdracht van Neal Lyman [Ken Jeong]. Echtgenote Tammy [Brooke Shields] gaat werken als docent, maar tienerzoon Tyler [Matt Prokop] gooit de kont tegen de krib. De situatie wordt helemaal penibel wanneer Dan in ruil voor promotie akkoord gaat met een uitbreiding van het project waardoor hij 3 jaar langer in Rocky Springs moet blijven. Bovendien gaat het project ten koste van een flink stuk bos. De plaatselijke dierenbevolking ziet dat niet zitten en besluit Dan het leven zuur te maken. Gezien de technologische mogelijkheden van CGI is het basisgegeven niet onaardig, maar scenaristen Michael Carnes en Josh Gilbert gebruiken het vooral als excuus voor een stortvloed aan infantiele grappen en Kumble laat zijn cast hopeloos overacteren. Eén van de vele nagels aan de doodskist van de acteercarrières van Brendan Fraser en Brooke Shields.

Ambitieuze analist Tim [Paul Rudd] krijgt een kans op promotie tijdens een jaarlijks geheim etentje bij zijn baas [Bruce Greenwood] waarbij traditioneel een prijs wordt uitgereikt aan degene met de idiootste introducee. Tim stuit (letterlijk) op Barry [Steve Carell], op het eerste gezicht een sufferd met een ongezonde obsessie met muizen en denkt zijn kandidaat te hebben gevonden. Tim besluit Barry te vriend te houden tot aan het diner, maar Barry zet Tims leven op zijn kop. Carell is perfect in deze remake van de Franse komedie Diner Des Cons (1998), Rudd komt minder goed uit de verf. Zach Galifianakis heeft een amusant rolletje als een belastingaccountant (en vriend van Barry) die gespecialiseerd is in ‘mind control’, maar de leukste momenten zijn voor Lucy Punch als Darla, Tims onenightstand/stalker.

Soldaat Johnny Tyree [Channing Tatum] heeft tijdelijk verlof wanneer hij op het strand Savannah Curtis [Amanda Seyfried] leert kennen. Een romance bloeit op, maar Johnny en Savannah kampen beiden met littekens uit het verleden. Verfilming van het gelijknamige boek van Nicholas Sparks (‘The Notebook’, ‘Night In Rodanthe’) waarmee Tatum bewees meer te zijn dan een knappe kop. Seyfrieds rol is minder goed uitgewerkt, maar Tatum en Seyfried hebben een goede chemie. Vooral de laatste scènes met Tatum en Richard Jenkins (als zijn gemankeerde vader) zijn ontroerend.

Charlie St. Cloud [Zac Efron] gaat een glansrijke toekomst tegemoet als talentvol zeiler en student aan Stanford University, totdat zijn 11-jarige broertje Sam [Charlie Tahan] om het leven komt bij een zeilongeluk. Charlie overleeft het ongeluk dankzij de inzet van verpleegkundige Florio Ferrente [Ray Liotta], maar door zijn bijna-doodervaring ziet hij de geest van zijn broertje op de begraafplaats. Uit schuldgevoel zet Charlie zijn ambities opzij om iedere dag met zijn broertje te kunnen spelen. Vijf jaar later stelt een hernieuwde kennismaking met zijn voormalige rivaal en klasgenoot Tess [Amanda Crew] hem voor een dilemma: blijft hij hangen in het verleden, of keert hij terug naar het heden om de toekomst te omarmen? Efron houdt zich redelijk staande in dit afgezaagde zakdoekendrama dat het magisch realisme ontbeert dat Charlies ontmoetingen met zijn broertje (en andere geesten) vereisen.

In het jaar 117 overleeft de Romeinse centurion Quintus Dias [Michael Fassbender] als enige een slachtpartij die is aangericht door de Picts. Hij sluit zich aan bij het legioen van generaal Titus Virilus [Dominic West] die opdracht heeft gekregen om het verzet van de Picts te breken door koning Gorlacon [Ulrich Thomsen] uit de weg te ruimen. Daarbij krijgen ze hulp van verkenner, spoorzoeker en krijger Etain [Olga Kurylenko] die is overgelopen van de Picts naar de Romeinen. Goed uitgewerkte personages en een aantrekkelijke cast in een boeiend verhaal, maar de actiescènes zijn rommelig gemonteerd en het extreme bloedvergieten werkt afstotend.

Op 13 augustus 2007 plaatste The New York Sun een foto van Yaniv “Nev” Schulman van een balletpaar. Drie maanden ontving Nev een geschilderde kopie van die foto van Abby, een achtjarige schilder uit Ishpeming in Michigan met wie hij sindsdien regelmatig correspondeert en van wie hij pakketjes en olieverfschilderijen ontvangt. Samen met zijn broer Ariel en bevriende cameraman Henry Joost verdiept Nev zich verder in Abby, die hij nog nooit heeft gesproken of in levenden lijve heeft gezien. Hij ontdekt al gauw dat Abby en haar familie niet helemaal eerlijk zijn geweest en besluit een onverwacht bezoek te brengen. De makers werden beschuldigd van exploitatie van kwetsbare mensen, anderen geloofden dat alles in scène was gezet. Opheldering is er nooit gekomen, maar vast staat dat de makers een belangrijk gevaar van sociale media blootleggen en dat ze zich respectvol opstellen tegenover de spil van het verhaal. Kreeg een vervolg in een succesvolle en bekroonde gelijknamige reality show op MTV waarbij Nev Schulman en Max Joseph online relaties onderzoeken.

Openhartig, buitengewoon eerlijk portret van zelfverklaarde entertainer Robbie Williams die alleen te zien is in de vorm van een chimpansee, een verbeelding van zijn aanhoudende onzekerheden over zijn uiterlijk en van het gevoel dat hij een ‘dancing monkey’ is. Het is tevens een slimme manier om de rol door meerdere acteurs te laten spelen: Carter J. Murphy en Asmara Feik spelen Robert/Robbie als kind, Jonno Davies en Williams zelf spelen de volwassen Robert/Robbie. Grote hits als Feel, Come Undone en het onvermijdelijke Angels komen voorbij, altijd in de context van het verhaal en niet als willekeurig intermezzo. Een genot voor fans, maar ook uitstekende kennismaking voor degenen die Williams pas na zijn eerste periode bij Take That leerden kennen.

Een jaar uit het leven van Tom [Jim Broadbent] en Gerri [Ruth Sheen], een Londens echtpaar van middelbare leeftijd dat zich kenmerkt door een gastvrijheid op een realistische no-nonsense manier die je zelden ziet in films. Vaste bezoeker is Gerri’s oud-collega Mary [Lesley Manville], een eenzame vrouw die hunkert naar een betekenisvolle relatie en dweept met Tom en Gerri’s zoon Joe [Oliver Maltman]. Ook Toms broers Joe [Oliver Maltman] en Ron [David Bradley] die elk hun eigen sores hebben. Een eerbetoon aan “gewone” fatsoenlijke mensen met een perfecte cast met Sheen als uitblinker.