Logboek

Wanneer Meester Bilodeau [Kani Soleymanlou] hoort daar leerling Omid [Sobhan Javadi] zijn bril is kwijtgeraakt omdat een kalkoen het bij een val om de nek van een nu voortvluchtige kalkoen zou zijn beland, stuurt hij de hele klas de bezemkast in tot de bril weer opduikt. Twee klasgenoten [Rojina Esmaëli, Saba Vahedyousefi] gaan op zoek. Eén van de vele baantjes van Massoud [Pirouz Nemati] is dat van rondleider in Winnipeg voor toeristen die er (niet geheel onbegrijpelijk) geen zak aan vinden. Oubollige reclamespots, pogingen om een bankbiljet uit een blok ijs te ontdooien Groucho Marx maken onderdeel uit van de plot van deze absurdistische komedie die na een sterk begin afglijdt richting een stijloefening. Mogelijk verwijst de titel naar de universele taal van cinema – en Rankin zit vol interessante visuele ideeën – maar stijl gaat hier ten koste van inhoud.

Jaka [Iko Uwais] zweert wraak op Collins, de man [Scott Adkins] die verantwoordelijk was voor de aanslag op miljonairsdochter Xian [Celina Jade] waarbij zijn vrouw om het leven kwam. Jaka weet handlangers Long Fei [Hu Chen] en Payu [Ton Jaa] op te sporen, maar die overtuigen hem ervan dat zij dachten dat het zou gaan om een humanitaire missie. Deze drie mannen besluiten samen te werken om Collins en zijn huurlingen uit de weg te ruimen. Een rommelig script voor een standaard wraakactiethriller die alleen opleeft bij de knokscènes die jammer genoeg zo nu en dan meer lijken op circusacts. Michael Jai White is een memorabele schurk.

Prachtig gefilmd op locatie in Tibet en subtiel geacteerd, maar verschrikkelijk traag romantisch drama over Pema [Thinley Lhamo] die verdacht wordt van ontrouw wanneer ze ontdekt dat ze zwanger is op het moment dat echtgenoot Tashi [Tenzing Dalha] op een langdurige handelsreis is. Kwade tongen beweren dat Ram Sir [Karma Shakya] de vader zou zijn, maar Tashi’s broer [Sonan Topden] neemt haar in bescherming. Waarom dit 150 minuten moet duren, is mij een raadsel.

Waardetransporteurs Russell [Eddie Murphy] en Travis [Pete Davidson] zijn doelwit van de bende van Zoe [Keke Palmer] die niet had gerekend op zoveel weerstand. Al snel beseffen Russell en Travis dat iemand binnen hun organisatie hen heeft verraden. Daarom zijn ze vooral op zichzelf aangewezen. Het samenbrengen van twee populaire acteurs met contrasterende stijlen heeft Murphy in zijn jongere jaren geen windeieren gelegd (48 Hours, Beverly Hills Cop), maar de Murphy van nu is meer ingetogen en dat botst met Davidsons bekkentrekkerij. Murphy weet zijn draai niet te vinden in deze buddycomedy die dan ook meer geschikt is voor fans van Davidson. De rol van Russell en Travis’ leidinggevende wordt gespeeld door Andrew Dice Clay

Geoloog Abby [Ella Balinska] besluit haar veldwerk in Georgië te staken wanneer haar vader [Stuart Graham] meldt dat de dokters hem hebben geadviseerd om zijn ernstig zieken andere dochter Beth [Vanessa Ifedioa] niet verder te behandelen. De helikopter die haar had moeten vervoeren naar Tblisi stort echter neer. Abby overleeft de crash op wonderbaarlijke wijze, maar moet nu te voet haar weg vinden naar de bewoonde wereld. Tot haar grote opluchting weet ze contact te leggen met ene John [Rob Delaney] die eveneens in de problemen zit. Maar is hij wel te vertrouwen? Goed geacteerd, maar routinematig geschreven thrillerdrama met een te mager basisgegeven voor een avondvullende film.

Na een periode als dakloze junkie en straatprostituee woont Lynette [Vanessa Kirby] weer bij moeder Doreen [Jennifer Jason Leigh] en oudere broer Kenny [Zack Gottsagen]. Dakloosheid dreigt opnieuw tenzij Lynette voor 09:00 $ 25.000 bijeen weet te krijgen. Haar zoektocht naar geld brengt Lynette terug in de duistere wereld die ze voorgoed achter had willen laten. Pleidooi voor betere bescherming (in alle opzichten) van mensen in financiële problemen is bepaald niet subtiel en behoorlijk melodramatisch, maar Kirby’s tour-de-force maakt deze rappe emotionele achtbaan het aanzien waard.

Emy [Carré Albers] is een verwend nest dat het niet kan uitstaan dat haar moeder [Nyncke Beekhuyzen] haar niet de leuke klusjes laat doen in het resort op Curaçao waar ze eigenaar van is. Ze zadelt haar rivaal [Lisa Michels] op met een voedselvergiftiging zodat zij gastvrouw kan zijn van hunky filmster Nathan Levi [Twan Kuyper] die zijn nieuwste film ‘Love Fail Repeat’ komt promoten met zijn tegenspeler, tevens kersverse ex-vriendin Sofia Dumonde [Sophie Bouquet]. Waarschijnlijk de slechtste variant op Groundhog Day met een scenario dat net zo slecht is als het acteerwerk. Een prul uit de fabriek voor formulematige werkjes van de gebroeders Boudellah.

Raoul [Christopher Paoua] gaat naar Marseille om meer te weten te komen over de laatste levensfase van zijn dochter Agnes die daar een jaar geleden overleed. Hij ontdekt dat Agnes de leadzanger was van een new wave-punk band en raakt zo geobsedeerd door haar muziek, dat hij alles op alles zet om haar oude band bij elkaar te brengen. Een cultfilm waarbij je waardering afhangt van Paoua’s wilde vertolking (hij doet denken aan Borats doorgeslagen broer) en de muzikale scene waarin dit zich afspeelt.

stem geplaatst

Tiener Cameron [Donovan Colan] is getraumatiseerd door het gewelddadige gedrag van zijn vader [een werkelijk angstaanjagende) Kris Holden-Ried]. Samen met zijn moeder [Kathleen Munroe] verhuist hij regelmatig om te voorkomen dat zijn vader hen opspoort. Deze keer belanden ze in een boerderij waar Cameron visioenen heeft waarin hij praat met de geest van een jongen [Asher Grayson] die zelf slachtoffer was van mishandeling waarbij de honden uit de titel een sleutelrol speelden. Cameron is ervan overtuigd dat hij in gevaar is, moeder gelooft dat hij droom en werkelijkheid niet kan onderscheiden. Wie krijgt er gelijk? Matig geschreven melodramatische horrorfilm is nadrukkelijk geïnspireerd door Stephen King, zonder succes.

Tu Wei [Lin Muran] laat zijn vader [Feng Zu] en moeder [Guo Keyu] kennismaken met zijn nieuwe (platonische) vriend Yan Shuo [Sun Xilun]. Tu Wei bekruipt al snel het gevoel dat zijn ouders in Yan Shuo de zoon zien die ze nooit hebben gehad. Is dat omdat de eenkindpolitiek hen verbood om een tweede kind te nemen, of is het een afwijzing van de zoon die ze wél kregen? Een intrigerend uitgangspunt waar Jianjie niet goed mee uit de voeten kan. Het scenario doet denken aan een vrij onschuldig familiedrama, maar Jianjies stijlvolle cameraregie en de nerveuze, elektronisch soundtrack wekken de indruk dat er iets heftigs staat te gebeuren. Was dat maar waar.

Nioky leerde de uit China afkomstige performance artist Nadh Lingyun Cao kennen in Queerclub De Trut in Amsterdam. Nadh studeerde af in Nederland en wil zich daar graag vestigen. Dat mag hij alleen als hij binnen één jaar (het zoekjaar uit de titel) aan een aantal voorwaarden voldoet. Nadh is een intuïtief, creatieve geest en een gevoelsmens en raakt volledig verstrikt in de mallemolen van de Belastingdienst en subsidieaanvragen. Nioky, die hetzelfde bureaucratische proces ondergaat in zijn pogingen om financiering voor deze film te krijgen, geeft zichzelf een prominente bijrol. Wat oorspronkelijk bedoeld was als een portret van een eigenzinnige kunstenaar werd steeds meer een algemene reportage over hoe moeilijk het is om als kunstenaar in Nederland het hoofd boven water te houden. Dat hinken op twee gedachten komt het eindresultaat niet ten goede.

De gebroeders Dardenne kozen vijf tieners zonder ouderschapservaring voor de hoofdrollen en lieten hen zorgen voor verschillende baby’s ter voorbereiding op dit portret van vijf tienermoeders die vanwege een gebrek aan steun of een giftige thuissituatie terecht zijn gekomen in een opvanghuis voor jonge (aanstaande) moeders. De interactie met de baby’s is dan ook volstrekt authentiek en dat geldt ook voor de verschillende situaties waar de meiden mee moeten leren omgaan. Voelt als een documentaire, is over de gehele linie uitstekend geacteerd en hoewel er hoop gloort aan de horizon geven de Dardennes geen gemakzuchtige oplossingen.

Agnes [Eva Victor] krijg bezoek van haar hartsvriendin Lydie [Naomi Ackie] die een tijdje geleden is verhuisd naar New York om bij haar geliefde [E.R. Fightmaster] te zijn. Wanneer tijdens een etentje met vrienden valt de naam van Preston Decker verkrampt Agnes en alleen Lydie weet waarom. In de niet-chronologisch vertelde episodes die volgen, ontdekken we wat zich heeft afgespeeld en hoe Agnes daarmee is omgegaan. Agnes heeft een persoonlijkheid die zeldzaam is in de filmwereld en dat maakt haar extra authentiek. Victor (die ook het scenario schreef) verbergt Agnes’ geheim met een wrang (en door de omgeving vaak onbegrepen) gevoel voor humor waarbij haar taalgevoel (ze is literatuurprofessor) een sleutelrol speelt. De scène waarin ze is opgeroepen voor juryselectie is erg grappig, maar Victor verliest nooit de diepe pijn die schuilgaat achter de humor. Kreeg terecht veel positieve aandacht op de filmfestivals van Sundance en in Cannes en heeft mooie bijrollen voor Lucas Hedges als Agnes’ nieuwe buurman en John Carroll Lynch als een behulpzame passant tijdens een paniekaanval.

De 13-jarige Marcielle [Jamilli Corréa] woont met haar ouders op Marajó Island, een Braziliaans riviereiland gelegen in de Amazone-rivier met een streng Christelijke gemeenschap en een gebrek aan toekomstperspectief. Nu ze in haar puberteit is beland, ontdekt ze de schaduwkanten van het patriarchaat waarin ze is opgegroeid en zoekt ze naar steun om daaraan te ontsnappen. Een controversieel thema dat Brennand op een respectvolle manier behandelt. Sterk spel ook van Correa, maar Brennand had dit iets mogen inkorten.

Annabel [Abbey Hoes] heeft er een miljoenenerfenis doorheen gejast en is dringend toe aan een nieuwe start. Ze overweegt haar appartement te verkopen aan Jan Roet [Jim Bakkum] die de begane grond van haar heeft gehuurd voor zijn dierenartspraktijk. Vanwege Annabels losbandige levensstijl en egoïstische gedrag (Jans collega Puck [Soumaya Ahouaoui] wordt gek van de pakketjes die ze namens Annabel moet aannemen) moet ze moeite doen om Jan te overtuigen. Formulematige romantische komedie begint op het dieptepunt met Hoes die op belabberde wijze een stomdronken vrouw speelt. Veel beter wordt het helaas niet, vooral om Annabel een vervelend, egoïstisch wicht is en blijft – tot de onvermijdelijke ontknoping natuurlijk. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Daphne Deckers.

Hugo [Eliyha Alterna] en Mia [Wendy Ruijfrok] hebben verkering en daarom besluiten hun ouders, die goed bevriend zijn, de vakantie samen te vieren. Hugo’s moeder [Fockeline Ouwerkerk] en Mia’s vader [Tjebbo Gerritsma] proberen hun wederhelften [Jan Kooijman, Jasmine Sendar] nader tot elkaar te brengen in de hoop dat ze op die manier hun huidige relatie zonder grote pijn kunnen beëindigen en samen verdergaan. Een wat zonderling basisgegeven, maar het scenario van Nienke Römer vermijdt karikaturen en De Cloe weerhoudt weerstaat de verleiding om er allerlei komedie aan toe te voegen. Het heeft niet veel om het lijf, maar het ontspannen spel en de fijne chemie tussen de acteurs verzekeren een luchtige, best aangename filmavond.

‘Verified couple’ is een term uit de pornowereld die verwijst naar echte stelletjes die hun geld verdienen met het maken van sekstapes. Bongard wist Jamie Young en Nico Nice over te halen om hem toegang te geven tot hun dagelijks leven. Begint als een braaf portret van twee jonge mensen die zich zeer bewust zijn van de camera, maar geleidelijk blijkt dat de relatie niet zo ideaal is als Jemie en Nico voor willen stellen. Het meest opmerkelijke is het ochtendritueel waarbij Jamie en Nico afzonderlijk van elkaar voor een spiegel staan en een mantra uitspreken dat volgens hen bedoeld is om het zelfbeeld op te krikken of op peil te houden.

Gabriel Panski [Maximilian Brückner] heeft wat goed te maken in het dorp dat hij jaren geleden op hoge poten achterliet en waar hij nu is teruggekeerd. Na een rampzalig roeiuitje met dorpsgenoten zet hij het op een zuipen en krijgt hij een black-out. De volgende dag krijgt hij links en rechts complimenten zonder te weten waarvoor. Politiecommissaris Leonie Winter [Rosalie Thomass] onderzoekt een lugubere moor die tijdens voorgaande nacht werd gepleegd. Is er een verband tussen Gabriel en de moord? Vreemde mix van moordmysterie en komedie is niet voor iedereen weggelegd ondanks het vermakelijke acteerwerk van Brücnker en Thomass.

Paul [Nicolo Pasetti] is verloofd met Saskia [Hanna Plaß[ en Mely [Seyneb Saleh] met Matthias [Nico Rogner] wanneer er een vonk tussen hen overspringt die hen doet twijfelen of ze wel de juiste huwelijkspartner hebben gekozen. Te luchtig en vergezocht om serieus te nemen, maar van komedie moet dit het ook niet hebben. Kabbelt rustig voort dus je hoeft de aandacht er niet bij te houden om het te kunnen volgen.

In 1397 wist de Deense koningin Margaret I [Trine Dyrholm] met een mix van gewapende strijd en diplomatie Denemarken, Noorwegen en Zweden te verenigen in de Kalmar Unie. Haar enige zoon Olaf stierf onverwacht in 1387. Margaret werd regent van Denemarken en adopteerde haar toen zesjarige neefje Erik die haar troonopvolger moest worden. Dit fictieve historische drama behandelt het nog altijd onopgeloste mysterie over een man [Jakob Oftebro] die beweert dat hij Olaf is en de onrust die dat veroorzaakte bij Olafs moeder en de volwassen neef Erik [Morten Hee Andersen] vreest dat hij zijn positie als troonopvolger verliest. Shakespeareaans gekonkel in een letterlijk en figuurlijk omgeving met een prachtrol voor de onnavolgbare Dyrholm en de eveneens goed presterende ondersteunende cast.

Omdat hij pas in 1949 werd geboren, kon Jan Brokken nooit vatten wat zijn ouders en zijn broers moeten doorstaan in de Jappenkampen op Celebes. Hij schreef tot nu toe drie boeken waarin hij de grotendeels verzwegen voorgeschiedenis van zijn familie en hun lotgenoten beschrijft. Nu reist hij af naar Sulawesi (voormalig Celebes) in een poging dichter bij zijn familieverleden te komen. Brokken zit vol anekdotes en Toisuta vult de rest van deze oppervlakkige documentaire met quotes uit Brokkens boeken en pittoreske plaatjes die het stereotype (en achterhaalde) beeld van Sulawesi bevestigen. Niets nieuws onder de zon.

stem geplaatst

Stalker Paul [Ray Nicholson] belandt in de gevangenis nadat hij Bell [Eric Dane], de lijfwacht van popster Sofia [Samara Weaving], heeft neergestoken. Zes maanden later ontsnapt Paul uit de gevangenis om Sofia met hulp van zijn slechtziende broer [Patrick Cox] en een vriendin [Yasmeen Kelder] die nog gestoorder is dan hijzelf, Sofia te dwingen om met hem te trouwen. Bij die poging krijgt hij opnieuw te maken met Bell, die net is hersteld van zijn verwondingen, en topbasketballer Rhodes [Jimmie Fails], Sofia’s huidige vriend. Deze smakelijke, gitzwarte komedie vermijdt de bekend weg en is in gelijke mate verontrustend en hilarisch. Warden is zelf verantwoordelijk voor het ijzersterke script en Nicholson schittert als de onvergetelijke stalker. Blijf even zitten voor het lange, ononderbroken shot van Nicholson aan het begin van de aftiteling. De titel verwijst overigens niet naar het psychische syndroom, maar naar de 80s-hit van Madonna (hier te horen in de versie van The Flaming Lip & Stardeath And White Dwarfs) waarvan de tekst behoorlijk van toepassing is.

Een sociaal psycholoog [Eric Bana] gaat zo ver op in zijn onderzoek naar de manipulatieve technieken van een levensgevaarlijke cult dat hij niet doorheeft dat zijn 16-jarige dochter [Sadie Sink] door Martin [Jonas Dassler] stapsgewijs wordt verleid om zich aan te sluiten bij die cult. Hoeks speelt de forensische detective die het onderzoek naar de cult leidt, Sophie Rois is zo sinister als de cultleider dat het moeilijk te geloven is dat iemand zich door haar zou laten inpalmen – cultleiders zijn in werkelijkheid juist charismatisch. Begint veelbelovend, maar net als zoveel soortgelijke horrorfilms verzandt het is bespottelijkheden en groteske special effects.

Tiger Chen [Hu Chen] is een veelbelovende student in Tai Chi die zich door de even charismatische als sinistere Donaka Mark [Keanu Reeves] laat overhalen om zijn vaardigheden te gebruiken in lucratieve gevechten. Tiger grijpt deze mogelijkheid om zijn familie financieel te ondersteunen en een heilige tempel te helpen aan een status van monument, maar komt wel lijnrecht tegenover zijn leermeester [Hai Yu] te staan, omdat Tai Chi absoluut geen vechttechniek is. Inspecteur Suen Jing Si [Karen Mok] probeert ondertussen Donaka’s circuit van illegale gevechten op te rollen. Indrukwekkend regiedebuut van Keanu Reeves is interessant als voorloper op de John Wick-serie, waarvan het eerste deel een jaar later verscheen, en zit vol indrukwekkende gevechten met onder anderen Iko Uwais (The Raid: Redemption). Voer voor fans van martial arts dus.

Ziekenhuiscollega’s Marianne [Andrea Brœin Hovig] en Tor [Tayo Cittadella Jacobsen] mijmeren over de zin en onzin van liefde, intimiteit en relaties in lange, statisch gefilmde gesprekken. Marianne valt voor een passagier [Morten Svartveit] en Tor zet zijn zinnen op Bjørn [Lars Jacob Holm], een oudere man die een grote last met zich meedraagt. Een schoolvoorbeeld van wat Hitchcock treffend omschreef als “plaatjes van hoofden die praten” afgewisseld met mooie plaatjes van Oslo. Visueel verschrikkelijk saai. Alleen in het laatste kwart is er sprake van drama. Tweede film uit een trilogie die begint met Sex en eindigt met Dreams.

Lily Trevino [Barbie Ferreira]is een eenzame twintiger met vader Robert/Bob [French Stewart] die geen enkele interesse toont in haar persoonlijke beslommeringen. Wanneer ze een Facebookaccount (zonder profielfoto) van Bob Trevino denkt ze dat ze daarmee op een andere manier met haar vader in contact kan blijven. Het blijkt echter te gaan om een andere Bob Trevino [John Leguizamo], een vijftiger die net als Lily behoefte heeft aan vriendschap, maar om hele andere redenen. Je waardering voor dit waargebeurde verhaal hangt voor een groot deel af van Ferreira, wiens neurotische, emotionele spel je ontwapenend of irritant kunt vinden. Leguizamo is zonder meer voortreffelijk in een voor hem zeldzame charmante, serieuze rol. De scène waarin Bob en zijn echtgenote [Rachel Bay Jones] het fotoalbum van hun zoon bekijken, is hartverscheurend.

Schooljuf Justine [Julia Garner] is verbijsterd wanneer alle kinderen uit haar klas, behalve Alex [Cary Christopher], opeens blijken te zijn verdwenen. Camerabeelden tonen dat alle kinderen die nacht om 02:17 zijn weggerend, maar niemand weet waar ze zijn gebleven. Bij gebrek aan een logische verklaring richt het onderzoek zich op Alex en Justine en krijgt Justine de wind van voren van de getroffen ouders, waaronder Archer [Josh Brolin]. Het diplomatieke schoolhoofd [Benedict Wong] probeert ondertussen escalatie te voorkomen. Verdeeld in hoofdstukken waarin de gebeurtenissen steeds getoond worden door de ogen van een andere betrokkene duurt het bijna een uur voordat het werkelijk op gang komt. Wat volgt is echter origineel, griezelig, goor en doorspekt met zwartgallige humor.

James Benning maakt gebruik van 50 statische shots van een kleine 2 minuten, één voor elke staat in de VS en gemonteerd op alfabetische volgorde van naam, in deze studie van de staat van het land waarbij de soundtrack belangrijker is dan het beeld. Meer fotografie (of visuele poëzie) dan cinema dus en niet elk segment is even interessant, maar het is wel intellectueel stimulerend en biedt veel ruimte voor bezinning.

In 1999 neemt de Afghaanse Roya Mahboob [Nikohl Boosheri] een radicaal besluit door zich te storten op het begeleiden van een groep ambitieuze meisjes op deelname aan internationale robotwedstrijden. Het team staat constant onder druk door ernstige bedreigingen van eigen bodem en de toenemende macht van de Taliban die onderwijs aan meisjes verbiedt. Goedbedoeld, braaf volwassenwordingsdrama (gebaseerd op ware gebeurtenissen) is een afgezaagd pleidooi voor internationale samenwerking, vooral tussen jongeren. Roya’s zus Alaha schreef mee aan het scenario.

Politieagent Mieke [Free Souffriau] hoopt haar collega Toby [Louis Talpe] te kunnen verleiden met hulp van Oma Fonkel [Nicky Langley] en het liefdesserum van Opa Fonkel [Fred van Kuyk]. Mega Mindy is niet de enige superheld in deze productie van Studio 100 die vertrouwt op oubollige stereotypes en kluchtig acteerwerk om de kleintjes te amuseren. Kritische ouders schudden meewarig het hoofd, de kinderen voor wie dit is gemaakt vinden het waarschijnlijk allemaal wel best.

Alles wat je kunt haten aan filmromantiek is aanwezig. Een romance tussen een Amerikaanse studente [Sofia Carson] en haar literatuurdocent [Corye MyIchreest] op Oxford-college, de stereotype excentrieke vriendin [Esmé Kingdom], nerd [Nikhil Parmar] en bitchy homo [Harry Trevaldwyn], een kritische ouders en een duister geheim dat de romance dreigt te verpesten. We dienen deze gruwelen louter te doorstaan vanwege de knappe koppies van de hoofdrolspelers. Hoe achterhaald en verschrikkelijk kan een romantisch drama zijn? Zoek niet verder!

Subtiel is het niet, maar voor cinefielen is deze gewaagde, eigenzinnige, genre-overstijgende dissectie van de moderne familie een traktatie die gemaakt is voor het grote scherm. Milena [Nicollete Krebitz] en Tim [Lars Eidinger] zetten zich in voor een betere wereld, maar dat gaat ten koste van hun relatie en dat met hun tienerkinderen Jon [Julius Gause] en Friede [Elke Biesendorfter]. Een tweetal tragische gebeurtenissen zet de boel op scherp en de komst van huishoudster Farrah [Tala Al Deen], die spirituele sessies doet met behulp van een stroboscoop, biedt het gezin de mogelijkheid om hun leven als gezin onder de loep te nemen. Schitterend in beeld gebracht door Christian Almesberger.

De Franse overheid wil een verlaten boerderij afbreken om er een parkeergarage te kunnen bouwen, maar daarvoor hebben ze toestemming nodig van de nazaten van de laatste eigenaar Adèle Meunier [Suzanne Lindon] die de boerderij in de jaren 1890 verliet om haar geluk te zoeken in Parijs. Vier vertegenwoordigers van de nazaten gaan in de boerderij op zoek naar waardevolle voorwerpen en ontdekken hun gezamenlijke voorgeschiedenis aan de hand van de foto’s en brieven die er zijn achtergebleven voor ze besluiten of ze het laten afbreken. Heden en verleden lopen op amusante wijze door elkaar in dit lichtvoetige, pretentieloze nostalgische eerbetoon aan Parijs waarin duidelijk met veel zorg een aandacht is gewerkt aan de kostuums en de make-up van de tijd waarin Adèle leefde.

De 29-jarige Aya [Fatma Sfarr] krijgt door een samenloop van omstandigheden de kans om haar uitzichtloze leventje als hotelmedewerker te verruilen voor een zorgeloos leventje in Tunis. Ze huurt een kamer bij Lobna [Yassmine Dimassi] die haar laat kennismaken met het nachtleven. Aan de zorgeloosheid komt snel een einde wanneer Aya betrokken is bij een incident waarbij Karim [Ala BenHamad] om het leven komt en ze haar verhaal moet doen (en zich moet identificeren) bij een achterdochtige rechercheur [Nidhal Saadi]. Speelt zich af in het kielzog van de Arabische Lente, die begon in Tunesië. Barsaoui's goed geacteerde dissectie van de Tunesische samenleving levert interessante inzichten op, maar wordt overschaduwd door het vergezochte, melodramatische plot.

Marybeth Medina [Cynthia Adda-Robinson] onderzoekt de moord op Ray King [J.K. Simmons], haar gepensioneerde voorganger als plaatsvervangend directeur bij de Financial Crimes Enforcement Network. Daarbij krijgt ze hulp van Rays voormalige pupil Christian Wolff [Ben Affleck] die in dit vervolg op The Accountant beschikt over een leger van hoogbegaafde hulpkrachten, waaronder zijn broer [Jon Bernthal] met wie hij jarenlang geen contact heeft gehad. Het scenario van Bill Dubuque ontbeert mysterie en de nieuwigheid van een hoogbegaafde, autistische hoofdpersoon is weg. Daarvoor in de plaats komt meer actie en komedie. Zoals zoveel sequels is dit nog best onderhoudend, maar een stuk minder meeslepend dan de voorganger.

Een routinematige aanhouding op de snelweg loopt uit op een bloedbad waarbij twee politieagenten om het leven komen. Fascinerende schets van twee giftige culturen richt zich voornamelijk op Jerry Kane [Nick Offerman], een voormalig dakdekker die zich heeft gestort op de Amerikaanse wet en nu lezingen geeft waarin hij de juridische en economische fundamenten van de samenleving onderuit haalt. Zijn zoon [Jacob Tremblay] is nu op een leeftijd dat hij zijn eigen weg kan kiezen en vraagtekens zet bij zijn vaders denkbeelden. De andere giftige cultuur wordt vertegenwoordigd door wetsdienaar John Bouchart [Dennis Quaid] en zijn zoon Adam [Thomas Mann] die zijn eerste zelfstandige stappen zet als politieagent. Jerry’s rotsvaste geloof in zijn eigen retoriek is opmerkelijk, de politietraining over geoorloofd gebruik van geweld schokkend. Deze uitstekend geacteerde nagelbijter houdt ook de Nederlandse samenleving een spiegel voor.

Tiener Rich Jenkins [Harry Lawley] is de zoon van een drankzuchtige mijnwerker [Steffan Rhodri] uit Port Talbot in Wales en ondanks de van zijn oudere zus [Aimee-Ffion Edwards] en zwager [Aneurin Barnard] die hem in huis hebben opgenomen, lijkt Rich een hopeloos geval. Tot literatuurdocent Mr. Burton [Toby Jones] bij toeval ontdekt dat Richard een talent heeft voor het reciteren van monologen. Rich omarmt zijn talent en wil acteur worden en Mr. Burton werpt zich op als zijn mentor. Conventionele biografie van de jonge jaren van de legendarische acteur die wij kennen als Richard Burton schetst een aardig beeld van een periode waarin het zeer moeilijk was om te ontsnappen aan de ketenen van de sociale klasse waarin je was geboren. Lawley maakt grote indruk met zijn rake impressie van Burton.

De ervaren neurloog Alex [Özlem Saglanmak] maakt een onjuiste inschatting met fatale gevolgen waardoor tiener Oliver [Jacob Spang Olsen] te laat is voor medische hulp en in een coma belandt. Eerst krijgt ze te maken met kritiek van neurochirurg Esben [Olaf Johannessen] en met een collega [Anne Sofie Wanstrup] die wil dat Alex een ander probleem oplost. Wanneer ze Olivers ouders [Trine Dyrholm, Anders Matthesen] moet confronteren met de feiten worstelt Alex met schuldgevoelens. Intelligent, ontroerend medisch drama belicht op overtuigende wijze de emoties van alle betrokken, alsmede wat voor impact emoties en verwijten kunnen hebben in situaties waarin een kleine onvolkomenheid verwoestende gevolgen kan hebben. Dyrholm bewijst nog eens één van de beste acteurs van haar generatie te zijn.

Chris [Bart Harder] en Lluis [Carles Pulido] proberen hun vriendschap, die de afgelopen 10 jaar is verwaterd, nieuw leven in te blazen door in vier weken de Cape Wrath Trail in Schotland te voet af te leggen. Chris krijgt regelmatig telefoontjes van collega Tom [Matthijs van de Sande Bakhuyzen] terwijl Lluis juist minder op technologie wil vertrouwen. Uiteraard maken beide mannen een spirituele ontwikkeling door terwijl we kijken naar mooie plaatjes van de Schotse natuur en een groot deel van de speelduur wordt verspild aan shots waarin de mannen wandelen zonder ook maar iets te zeggen. Traag, nietszeggend en volstrekt voorspelbaar slaapmutsje.

Sandra staat op het punt te bevallen van een zoon en zit in de gevangenis. In flashbacks ontdekken we welke mix van omstandigheden en persoonlijke tekortkomingen haar in deze ingewikkelde situatie hebben gebracht. Uiteraard spelen haar geliefde [Slavko Popadic] en haar zorgbehoevende moeder [Martin Eitner-Acheampong] daarbij een sleutelrol. Een indrukwekkende tour-de-force voor Hartmann die goed tegenspel krijgt van Popadic en Eitner-Acheampong. Het locatiewerk verhoogt de authenticiteit, maar Sandra wekt weinig sympathie op en het scenario is vooral tegen het einde erg melodramatisch.

Na de tragische dood van Phil [Stephen Phillips] besluit de sociale dienst zijn 17-jarige zoon Andy [Billy Barratt] en zijn slechtziende stiefdochter Piper [Sora Wong] uit elkaar te halen, totdat de ervaren jeugdwerker Laura [Sally Hawkins] hen allebei onder haar hoede wil nemen. Laura kijkt ’s avonds naar videobeelden van angstaanjagende rituelen en er is iets goed mis met Laura’s andere pleegkind Oliver [Jonah Wren Phillips]. Zou één en ander verband kunnen hebben met de dood van Laura’s eigen kind? De relatie tussen Andy en Piper is goed uitgewerkt en de briljant gekozen Hawkins laat je lange tijd in het ongewisse in deze originele, aangenaam bizarre horrorfilm. Maar Phillips boezemt de meeste angst in en trakteert de genreliefhebbers op een paar gruwelmomenten om van te smullen