Logboek

De dood van hun vader [Brian L. Keaulana] brengt vervreemde broers James [Dave Bautista] en Jonny [Jason Momoa] voor het eerst in 20 jaar samen. Wanneer duidelijk wordt dat vaders dood geen ongeluk was en Jonny over belangrijke informatie beschikt, slaan de broers noodgedwongen de handen ineen. Doelwit is Marcus Robichaux [Claes Bang] en het resultaat is een gladjes geproduceerde, maar routinematig geschreven actiethriller waarin Bautista zich moeten laten welgevallen dat Momoa – zoals altijd – de vervelende lolbroek uit moet hangen.

Voor een studieproject ontwierp Jordan Walker-Pearlman zijn oom en filmster in ruste Gene Wilder aan een diepte-interview. Aan de hand van die gesprekken, gastoptredens in praatprogramma’s, archiefopnames van co-sterren als Mel Brooks en Richard Pryor en filmfragmenten schetst Smith een boeiend portret van een man die net zo’n complexe persoonlijkheid had als het personage waarmee de meeste mensen hem (terecht) associëren: Willy Wonka.

Na de tragische dood van zijn vrouw verhuist Tom [Adam Scott] naar met zijn getraumatiseerde, fantasierijke zoontje Jake [Acston Luca Porto] naar een stadje waar Toms vader [Robert De Niro] verantwoordelijk was voor de arrestatie en veroordeling van The Whisper Man [Michael Keaton]. Uiteraard begint de geschiedenis zich te herhalen en rijst de vraag of het om een copycat gaat of om een voormalige handlanger van The Whisper Man. Slim geconstrueerde misdaadthriller vol mysterieuze elementen die netjes bijeenkomen in de spannende ontknoping. Uitstekend geacteerd, behalve door de onverschillig ogende De Niro.

Een 21-jarige Wit-Russische lasser probeert haar traumatische verleden achter te laten door op eigen benen te staan, tot ze realiseert dat haar piepjonge halfzusje hetzelfde zal overkomen als ze niet ingrijpt. Daarvoor moet ze het niet alleen opnemen tegen haar trauma’s en haar onzekerheden, maar ook tegen een bureaucratisch systeem. De montage doet meer denken aan een sterk geacteerd psychologisch drama dan aan een documentaire. Indringend, maar niet geheel overtuigend.

Na een geweldsexplosie van hun zoon [Arthur Shaw] tijdens een kermis haalt Juliette [Morfydd Clark] Richard [Matt Smith] om terug te keren naar zijn geboortegrond op het platteland. Een buurman [Sean Gilder] vult Owens hoofd met een lokale legende. Uiteraard blijkt die legende niet op fantasie te berusten in deze sfeervolle, maar vooral bizarre folkhorror met een weinig overtuigende nazaat van Monty Pythons Killer Rabbit of Caerbannog.

Een advocate [Gal Gadot] is een rondje aan het rennen in Londen wanneer een mysterieuze man [Damian Lewis] haar telefonisch laat weten dat hij haar zoontje [Rory Wilmot] heeft ontvoerd. Om hem levend terug te zien, moet ze een aanslag plegen op de kroongetuige [Phoenix Di Sebastiani] in een dubbele moordzaak. De dialoog is bijna net bespottelijk als het verhaal, maar Gadot kan een aardig potje rennen.

. “Veredelde pizzakoerier” Bryan [Austin Abrams] neemt een lucratieve klus aan: hij moet een medisch pakket met de hoogst mogelijke prioriteit vervoeren naar het ziekenhuis in Raccoon City. Het sneeuwt, hij heeft geen sneeuwkettingen en heeft als snel geen bereik met zijn telefoon. Tot overmaat van ramp rijdt hij een vrouw [Andrea Miltner] aan, die bij nadere inspectie blijkt te zijn doorgelopen. En er is iets goed mis met haar! De kenners van de game- en filmfranchise weten al wat er aan de hand is, maar ook voor hen wacht de ene na de andere verrassing in deze suspensevolle thriller met een gezonde dosis briljante humor. Bryan is een antiheld wiens (herkenbare) menselijke tekortkomingen zichtbaar worden in wat uitloopt op een strijd op leven en dood. De terugkerende grap rondom een zeker type slot is hilarisch in deze nauwkeurig opgebouwde, geslaagde reboot van de franchise.

In China is het niet ongebruikelijk dat jonge vrouwen een AI-versie van een man als vriend hebben. Liang documenteerde de relaties die Qi en Sonya hebben met hun AI-vriend, en een vrouw die vanwege een ongelukkig huwelijk overweegt een AI-vriend erbij te nemen. Hoewel Liang de vrouwen zo objectief mogelijk neerzet, gaat ze een confronterend interview met AI-vriend Lu Chen niet uit de weg. Minstens zo opmerkelijk is de aandacht voor het beroep cosplayer. Fascinerend, spraakmakend en toch ook een tikje zorgwekkend.

Tijdens een trainingskamp voor 12- en 13-jarige waterpoloërs probeert Ben [Everett Blunch] aansluiten te krijgen bij de groepen rondom Jake [Kayo Martin], die als een van de weinigen al eens eerder op kamp is geweest. Die groep neemt letterlijk en figuurlijk afstand van Eli [Kenny Rasmussen], die buiten de norm valt vanwege zijn gedrag, maar vooral vanwege een huidaandoening die de jongens schertsend aanduiden als ‘The Plague’. Volwassenwordingsdrama met scherpe karakteriseringen, voortreffelijk spel van de drie hoofdrolspelers en een onheilspellende sfeer. Het grote probleem is dat de langverwachte climax er uiteindelijk niet komt: Polinger kwam niet verder dan een afgezaagde boodschap over jezelf zijn.

Een naïeve jongeman gaat aan de slag als assistent van een erotische fotograaf [Olivia Wilde] die al snel zijn grenzen op seksueel gebied aftast … en probeert te verleggen. Wilde is oké als de excentrieke, manipulatieve kunstenares, maar Araki schippert tussen komedie en drama waardoor dit verzandt in smakeloosheid. Stereotypes te over in deze alleen op papier originele sekskomedie.

Om de gevolgen van de explosie bij de kerncentrale bij Fukushima als gevolg van de tsunami op 11 maart 2011 te beperken, verrichten 50 medewerkers van TEPCO heldendaden. Maar omdat TEPCO decennialang had gelogen over de veiligheid en ronduit nalatig was geweest, duurde het jaren voor de Fukushima 50 erkenning kregen. Een aantal van hen vertelt hier het verhaal van de tsunami, de explosie en wat ze deden om de impact te beperken, aangevuld met vaak indrukwekkend authentiek beeldmateriaal. Zie ook de gedramatiseerde versie Fukushima 50.

Ben McKenzie is bij het grote publiek bekend als Ryan Atwood uit The O.C., maar is ook een afgestudeerd econoom. Op 14 december 2022 sprak hij de Amerikaanse Senaat toe over de gevaren van cryptovaluta. Bijna drie jaar later maakte hij deze documentaire, een overtuigend pleidooi voor terughoudendheid met betrekking tot cryptovaluta. Hoogtepunt is een interview met Sam Bankman-Fried, de CEO van cryptoplatform FTX, die op 28 maart 2024 werd veroordeeld tot 25 jaar gevangenisstraf en een boete van $ 11 miljard. Onvermijdelijk eenzijdig, maar overtuigend op een manier die doet denken aan Michael Moore.

Tesla begon als een oprechte poging om de elektrificatie van het wagenpark drastisch te versnellen en zo de wereldwijde uitstoot te beperken. Na de beursgang was er een dramatische cultuuromslag waardoor veel medewerkers van het eerste uur vrijwillig of gedwongen vertrokken. Een aantal hooggeplaatste voormalige medewerkers onthult hoe Musk snel rijk werd door gouden bergen te beloven en die beloftes niet na te komen. Het gevolg was een experiment dat aan vele mensen het leven heeft gekost. Een duister portret van Elon Musks ontwikkeling als ondernemer en een dubieuze werkwijze waarmee ook andere ondernemers in Silicon Valley snel rijk werden.

Lea [Pilar Rogliati] schreef een “nutteloos boek over de liefde”, maar kampt nu met writer’s block. Wanneer ze ontdekt dat haar vriend [Andrea Carpenzano] een affaire heeft met Cecilia [Valeria Golino], slaat ze terug door een affaire te beginnen met Cecilia’s echtgenoot [Adriano Gianni]. Stijlvol gefilmd, maar praatziek en uiteindelijk saai en afgezaagd romantisch drama. Jammer, want de schaakbokswedstrijd in de proloog doet veel beter verwachten.

Episodische, losse bewerking van Alfred Döblins roman over een Afrikaanse vluchteling [Welket Bungué] die bij aankomst eerlijk zijn geld wil verdienen in de bouw. Wanneer hij om twijfelachtige redenen wordt ontslagen, valt hij ten prooi aan een opportunistische dealer [Albrecht Schuch]. Die introduceert hem aan een wereld van seks, drugs en geld, maar ook aan de extreem gewelddadige mores van gangster Poms [Joachim Król]. Tussen de seks en het geweld door valt vaag iets van een verhaal en een subplot te ontdekken, maar deze goed geproduceerde bewerking kan niet tippen aan de eerdere verfilmingen uit 1931 en 1980.

Na de eerste maanlanding was er nog één doel voor luchtvaartpioniers: als eerste nonstop met een ballon 26.000 kilometer afleggen. Velen faalden, zo ook Bertrand Piccard en Andy Elson. Omdat Elson verantwoordelijk was voor de mislukking, beëindigde Piccard de samenwerking en ging hij in 1999 verder met Brian Jones. Ondertussen bereidde Elsson zich eveneens voor op een nieuwe poging. Alle direct betrokkenen komen aan het woord in deze weinig enerverende terugblik op wat zonder meer een enerverende reis moet zijn geweest. Veel pratende hoofden, gelukkig afgewisseld met authentiek beeldmateriaal.

Vijf maanden na een tragisch verlopen bergbeklimming in Noorwegen wil een extreme sporter [Charlize Theron] per kano een gevaarlijke rivier in Australië bedwingen. Onderweg ontmoet ze ongure types en een charismatische man [Taron Egerton] wiens duistere intenties duidelijk worden in de vorm van een kat-en-muisspel op leven en dood. Plotloze nonsens is een showcase voor Theron, ook al verraadt Kormákurs camerafotografie het gebruik van CGI, en Egerton laat zich lekker gaan als de karikaturale psychopaat.

Loser [Ramiro Alonso] op vakantie verliest een potje poker tegen een man [Antonio Banderas], die hem, zijn zus [Laura Marano] en drie vrienden vervolgens een tripje aanbiedt op een luxe jacht met een haaienkooi. Stinkt naar de misdaad natuurlijk. Suffe actiethriller vol close-ups van de acteurs in duikpak die de dialoog later hebben ingesproken. Helaas heeft Banderas de laatste tijd een neusje voor dit soort goedkope prullen.

In dit vervolg op A President, Europe And War (2022) volgt Lagace opnieuw Macron en een team diplomaten tijdens hun pogingen het einde van de oorlog tussen Rusland en Oekraïne dichterbij te brengen. Vanzelfsprekend zijn Trump en zijn (zo blijkt) incompetente team luizen in de pels. Opnieuw een fascinerend kijkje in de keuken van de internationale diplomatie, waarbij alles gaat om details en waarin Mark Rutte als kersverse secretaris-generaal van de NAVO een sleutelrol speelt.

Een voormalige bokstrainer [Toussaint Francois Battiste] vindt na zijn vrijlating in de gevangenis zijn zelfwaarde terug wanneer zijn mentor [Wendell Pierce] hem overhaalt om een paar jongens onder zijn hoede te nemen ter voorbereiding op een prestigieuze bokswedstrijd. Standaardverhaal leunt op de emotionele diepgang die Battiste verleent aan zijn personage. En hij levert puik werk af.

Om zijn gezin te onderhouden laat een voormalige pornoster [Srdjan ‘Zike’ Todorovic] zich door een oud-collega [Katarina Zutic] overhalen mee te werken aan een lucratief project van de artistieke pornoregisseur Vukmir [Sergej Trifunovic]. Die heeft nogal bizarre ideeën met betrekking tot kunst en dient Milos een drug toe om over te gaan tot de meest walgelijke seksuele praktijken. Geen horror, maar softporno met suggestieve montage, irritante geluidseffecten en een hoop gorigheid. Afschuwelijk, maar voor deze saaie horrorfilm is dat geen aanbeveling.

Vijf jonge, concurrerende ballerina’s reizen naar Hongarije voor een optreden dat bepalend is voor hun toekomst. Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden zijn ze gedwongen te overnachten in het afgelegen café van een verbitterde ex-ballerina [Uma Thurman]. Ze moeten leren samenwerken om te overleven en gebruiken daarbij hun expertise. Een uitgekauwd basisgegeven krijgt een frisse impuls door vier in tutu’s gehulde jonge vrouwen als actiehelden te presenteren en de veranderingen in hun onderlinge verhoudingen geloofwaardig te houden. Het plot is wat mager, maar Thurman is in vorm en de choreografie van de actiescènes is vermakelijk.

. D-Day staat gepland voor 5 juni 1944. Mits de weersomstandigheden dat toelaten. Generaal Eisenhower [Brendan Fraser] moet een besluit nemen op basis van het advies van twee vooraanstaande meteorologen: de Amerikaan Irvin Krick [Chris Messina], die het bij eerdere veldslagen altijd aan het rechtereind had; en James Stagg [Andrew Scott], die door Churchill als een genie wordt beschouwd. Krick en Stagg zijn het niet met elkaar eens, maar veldmaarschalk Montgomery [een karikaturale Damian Lewis] wil de invasie hoe dan ook doorzetten. Wil de suggestie wekken dat het lot van de wereld afhing van meteorologen, ook al zijn die nooit 100% zeker van hun voorspellingen. De ‘dickswinging contest’ tussen Stagg, Krick en Montgomery is lang zo interessant niet als het morele dilemma van Eisenhower, die verantwoordelijk was voor een dodelijke blunder bij een recente militaire oefening. De archiefbeelden van D-Day maken meer indruk dan wat eraan voorafging.

Een samenraapsel van lollige ideetjes over wat er zou kunnen gebeuren onder invloed van hallucinogenen zonder plot. Op advies van een online drugsgoeroe [Sarah Sherman] consumeren tieners Jack [Gaten Matarazzo] en Montgomery [Sean Giambrone] een onbekende drug. Ze vergaten echter de video af te kijken en ontdekken welke genânte fases ze moeten doorlopen voor de druk is uitgewerkt. Het enige tegengif is pizza. Maar omdat de Snackatron 3000 [Bobby Moynihan] niet kan traplopen, moeten ze de pizza beneden ophalen terwijl de drug begint te werken. Het scenario is een puinhoop en de humor vaak infantiel. De Snackatron 3000 is veruit het leukst.

Deze opportunistische en ultragoedkope versie van Homerus’ epische dichtwerk ontbeert (gelukkig) de pretentie van de epische versie van Christopher Nolan en is qua verhaal ook aanzienlijk beter te volgen. Voor een exploitatiefilmpje uit de koker van The Asylum is het acteerwerk zelf acceptabel te noemen! Wat dit vanzelfsprekend de das om doet, is het gebrek aan geld, waardoor de special effects – en de interactie met de acteurs – meer doet denken aan Birdemic dan aan Christopher Nolans The Odyssey. Onder invloed van geestverruimende middelen is dit voor diegenen die Nolan niet al te serieus nemen misschien zelfs een bescheiden aanrader.

Bakers kreeg toestemming om managers frontaal te filmen tijdens formele gesprekken met werknemers over hun functioneren. Ook filmde ze managerstrainingen over gespreksvoering en trainingsgesprekken, waarbij zowel de instructeur als de manager het verloop van het gesprek evalueert. Bakers koos voor variatie in werkterrein en toont aan dat zo’n gesprek veelal volgens een vast, nauwkeurig uitgedacht stappenplan verloopt. Onderhoudend, regelmatig zelfs amusant, ook al bevestigt het voornamelijk wat de meesten wel weten.

In 1992 studeerde Jeroen Kooijmans aan de Rietveld Academie in de hoop beeldend kunstenaar te worden. Hij krijgt een levenslange relatie met medestudent Elspeth Diederix. Kooijmans kijkt terug op zijn leven aan de hand van video’s/beeldende kunstwerken en reflecteert op zijn onophoudelijke strijd tegen depressie. De brieven die hij aan zichzelf schreef als therapie moeten dit een dramatische lading geven, maar in feite is dit vooral een grotendeels chronologische collage van zijn artistiekerige videoportfolio. Onsamenhangend en zelfingenomen.

Isla [Gayle Rankin] en Sandy [Grand O’Rourke] zijn opgegroeid op een afgelegen Schots eiland en zijn gewend korte metten te maken met Incomers. De timide Daniel [Domhnall Gleeson] krijgt de niet te benijden taak om deze broer en zus te vertellen dat ze hun woning moeten verlaten, zodat het eiland een vogelreservaat kan worden. Loopt natuurlijk niet volgens plan. Het bizarre gedrag van Isla en Sandy en hints van een incestueuze relatie getuigen van de slechte smaak van deze onleuke komedie, die het moet hebben van het aloude vooroordeel van de excentrieke eilandbewoner.

Melina, het 8-jarige nichtje van de regisseur, woont sinds de scheiding van haar ouders bij haar grootouders. Ze wil graag bij haar moeder intrekken, maar die is hertrouwd en moet rekening houden met haar andere gezin. Arandi maakte gebruik van dashcams om de confronterende gesprekken tussen Melina en haar moeder te filmen. Ze maakt ook gebruik van beelden van Melina bij haar thuis. Melina gedraagt zich als een typisch meisje dat iets te wijs is voor haar leeftijd en haar spontane gedrag geeft dit een unieke mate van authenticiteit. Maar er hangt een onaangenaam gevoel van voyeurisme overheen.

Als het beeld van een aantal vibrators op een bureau genoeg is om je te laten bulderend van het lachen, dan is deze op ware feiten gebaseerde sekskomedie iets voor jou. Tegenover een lollig bedoelde sekstherapeut [Reem Kherici] bekent Fanny [Alexandra Lamy] dat ze nog nooit een orgasme heeft gekregen. Wanneer haar echtgenoot [François Cluzet] dat ontdekt, besluit hij zijn ervaring als uitvinder te gebruiken om haar te helpen zelfstandig tot een orgasme te komen. De belegen humor getuigt van een preutsheid waar we in de jaren 70 afstand van dachten te hebben genomen.

Vier jonge mannen sloegen voor een periode van jaren de handen ineen om vast te leggen dat je ook met een diagnose in het autistische spectrum een volwaardig leven kunt leiden. Ze zijn (ook letterlijk) gegroeid van tieners tot jongvolwassen mannen en hebben zonder veel in hun mars. Rekent af met hardnekkige stereotypes rondom autisme, maar laat wel heel weinig zien van hoe autisme hen in bepaalde situaties belemmert.

De eerste 45 minuten van dit vervolg op De Gaulle: Résistance richt zich op de heroïsche daden van generaal Leclerc [Niels Schneider] en zijn manschappen. Er is ook veel aandacht voor de cruciale rol van het Franse verzet voordat Charles De Gaulle [Simon Abkarian] ten tonele verschijnt. Het benadrukt hoe bepalend Leclerc en verzetsleden waren om De Gaulle geloofwaardigheid te geven als de facto leider van het Franse volk en daarmee de toekomst van Frankrijk als zelfstandige republiek waarborgden. De Gaulle maakt slim gebruik van zijn imago als starre militair in een briljant staaltje politiek en militaire diplomatie met Churchill [Simon Russell Beale], Roosevelt [Campbell Scott] en vooral zijn aartsrivaal generaal Giraud [Thierry Lhermitte]. Een oorlogsfilm van het soort dat ze zelfs in Hollywood zelden hebben geëvenaard. De gevechtscènes in de woestijn en in Parijs maken dit net iets beter dan Résistance.

Het bestaan van het dark web heeft ervoor gezorgd dat pedofielen een vrijplaats hebben om materiaal te delen. Piranty spreekt leden van cybersecurityteams uit verschillende landen die spreken over hun werk, hoe dat hun persoonlijke levens beïnvloedt en de momenten waarop ze kopstukken uit pedofielnetwerken wisten te arresteren. De geïnterviewden verdienen groot respect voor hun werk en voor de tol die ze daarvoor betalen. De arrestaties zijn gefilmd en zijn te zien, maar verder is Piranty noodgedwongen veroordeeld tot pratende hoofden in donkere kamers.

Met bijrollen voor o.a. Andy Serkis, Sean Harris en John Hurt had deze overbodige remake van de Britse misdaadklassieker uit 1948 in ieder geval beter mogen uitpakken. Riley mist dreiging als Pinky Brown, die een sleutelfiguur uit de lokale misdaad uit de weg ruimt en daar erkenning voor eist. Daarvoor moet hij wel zorgen dat de enige ooggetuige, Rose [Andrea Riseborough], hem niet verraadt. Mirren is goed als Roses doortastende moeder, maar het filmen op vaak zonnige locaties ontdoet in grote mate van de onheilspellende sfeer van het origineel.

Dat William Broad op zijn 70e nog geniet van het leven als echtgenoot, vader, grootvader en rockicoon is waarlijk een wonder te noemen. Naar eigen zeggen tegen beter weten in stortte hij zich in de jaren 70 in de punkscene en groeide hij via zijn alter ego Billy Idol uit tot een rockster, eerst als leadzanger van Generation X, later als soloartiest. Het archetypische levensverhaal van de archetypische 80s-rockster die zich verloor in zijn alter ego, verteld met de wijsheid der jaren en een gezonde dosis zelfspot. De meeste nog levende sleutelfiguren verlenen extra geloofwaardigheid aan dit relaas en Åkerlund maakt slim gebruik van animatie om sleutelmomenten op soms gepast surrealistische wijze te tonen.

“Ontspoord” weeskind Will [Kevin Quinn] moet onder dwang naar een zomerkamp. Wanneer deze hunky tiener daar de aantrekkelijke Avery [Bailee Madison] ontmoet, voelt hij zich al snel thuis. Jahbril Cook en Kat Conner Sterling spelen twee bebrilde nerds die te verlegen zijn om elkaar aan te spreke; Iain Tucker speelt de plaaggeest; Sherri Shepherd de enthousiaste kampleider en David Koechner de jolige noot in deze onvervalste reclamespot voor God. Los van de christelijke propaganda is dit een glad geproduceerde, enthousiast gezongen en gedanste vrolijke musical met een aanstekelijke mix van originele liedjes en covers. Een daarvan is ‘Baby Baby’ van Amy Grant, die te zien is als een kampbegeleider.

Tijdens de laatste levensdagen van haar moeder [Michèle Duquet] maakt podcastmaker Evy [Nina Kiri] met copresentator Jusin [Adam DiMarco] een podcast waarin ze 10 audiofiles beluisteren waarin een mN [Jeff Yung] heeft geprobeerd vast te leggen dat zijn vrouw [Keana Lyn Bastidas] bezeten is door een demon. Geen found video footage dus , maar audio footage. Dat leent zich vanzelfsprekend helemaal niet voor film. Met een rondzwervende camera, duistere ruimtes en een sinistere soundtrack weet Tuason een onheilspellende sfeer te creëren, maar dat betaalt zich op geen enkele wijze uit. Een vervelende tease van een filmmaker die zijn scenario aan een kritisch oog had moeten onderwerpen.

Met belangrijke rollen voor Vincent Cassel, India Hair en een bijrol voor Catherine Deneuve is deze pretentieuze arthouseversie van Rear Window een verspilling van toptalent. Huppert speelt een ernstig zieke schrijver die haar fantasieën over drie foley-artists in een naburig appartement als inspiratie gebruikt voor haar nieuwe roman. Haar dochter [India Hair] huurt een thuisloze man [Adam Bessa] in een oogje in het zeil te houden en haar moeder te helpen bij huishoudelijke klussen. Het scenario mixt fantasie en werkelijkheid, maar ook voor de personages wordt de scheidslijn tussen feit en fictie steeds vager. Traag, verwarrend en misleidend met een teleurstellende ontknoping.

In 1991 verruilen Marko [Dejan Cukic] en Vera [Nada Sargin] hun uitzichtloze bestaan in Joegoslavië om in Denemarken een nieuw leven op te bouwen met hulp van Marko’s zus [Dubravka Drakic]. Wegens ruimtegebrek nemen ze alleen hun bijna 6-jarige dochter Maja [Tara Cubrilo] en laten ze hun oudere zoons achter bij familie. Richt zich aanvankelijk vooral op Marco, die zich zonder Deens te spreken op soms knullige wijze een weg probeert te banen in een land met een hele andere cultuur. Het wordt interessanter wanneer het zich richt op Maja, die zich makkelijker aanpast aan de omstandigheden, maar haar broers mist. Cubrilo is ontwapenend en volkomen naturel in dit geloofwaardige, aangrijpende portret van een wanhopige familie van immigranten op zoek naar een thuis met bescheiden bijrollen van Trine Dyrholm en Claes Bang.

Meer actie, veel beter uitgewerkte personages en waardevolle lessen over het ontdekken van de wereld, samen werken, samen spelen en het leren omgaan met verschillen maken dit veel beter dan Dikkie Dik En De Verloren Knuffel. Op een winterse dag willen Dikkie Dik en Poes Muis sleeën in de duinen. Blaf, de grote, luidruchtige nieuwe hond van de buren, wil graag mee, maar vooral Poes Muis ziet dat niet zitten. Vol grappige slapstick , amusante visuele vondsten (de eendjes stelen de show) en ontwapenende momenten en voorzien van afwisselende, leuke meezingers. Ook uitgebracht in een Vlaamse versie van Jan Decleir als verteller. Opgedragen aan de in december 2023 overleden schrijver en coproducent Burny Bos, die tijdens de aftiteling te zien is met zijn eigen kat. Liefhebbers van kattenvideo's mogen de aftiteling niet laten schieten!

De steenrijke erfgenaam [Henrique Kimura] van een voedselimperium trouwt met een voormalige sekswerker [Lorena Comparatao] die haar traumatische verleden voor hem verbergt. Uiteindelijk wordt hij op gruwelijke wijze vermoord door zijn echtgenote. Gebaseerd op een sensationele Braziliaanse moordzaak leggen flashbacks iets bloot van Eliza’s voorgeschiedenis en de opeenstapeling van incidenten en omstandigheden die haar dreven tot haar gruweldaad. Het scenario houdt zich aan de geijkte formule, maar Comparatao verleent op indrukwekkende wijze diepgang aan haar complexe personage en houdt daarmee de aandacht vast.

Na een leven van moord en plundering belandt de fysiek afgetakelde Robin Hood [Hugh Jackman] onder schuilnaam Randulph in de paradijselijke commune van zuster Brigid [Jodie Comer]. Zijn rustige laatste levensfase wordt verstoord door de komst van Margaret [Faith Delaney], de dochter van Robins kompaan Little John [Bill Skarsgård], en de verschijning van Arthur [Noah Jupe], een schim uit Robins recente verleden. Prachtig gefilmd en uitstekend geacteerd neerslachtig drama rekent direct en radicaal af met het romantische beeld uit eerdere films, maar is zwaar op de hand en aan de trage kant.

De Londense stand-upkomiek Mo Gilligan is als sinds zijn kindertijd dol op gefrituurde kip. In deze documentaire onderzoekt hij de machinaties van de fastfoodindustrie en de fysieke en psychische gevolgen van fastfood door 28 dagen lang drie keer per dag uitsluitend gefrituurde kip te eten. Grotendeels een Britse remake van Morgan Spurlocks Super Size Me-films, maar met meer aandacht voor de manier waarop fastfood terrein blijft winnen, met name in arme buurten, en voor de psychologische effecten op de zichtbaar aftakelende Gilligan.

Het leven in Napels wordt in grote mate beïnvloed door de dreiging van vulkanische uitbarstingen Vesuvius en Campi Flegrei. In deze prachtige gefilmde, maar episodische en onsamenhangende documentaire volgt Rosi archeologen, medewerkers van een archeologisch museum, bezoekers van historische gebouwen, Syrische arbeiders, de alarmcentrale en “gewone” Napolitanen. De rode draad is duidelijk, maar verhaallijn of dramatische opbouw is ver te zoeken. Lang en langdradig.

stem geplaatst

Een vrachtlading anonieme vijanden wordt van grote afstand een kogel door het lijf (of de kop) gejaagd in deze voor video gemaakte aflevering uit de Sniper-franchise. Leden van de eenheid van Richard Miller [Billy Zane] worden een voor een geliquideerd door een schutter die hun exacte locatie weet. Verraad? Haysbert (als The Colonel) en Nick Gomez (als Cervantes) zijn weer van de partij en Stephanie Vogt zorgt voor een potentieel romantisch subplot in deze (voor de franchise) middelmatige actiethriller.

Ondanks zijn neurotische aard jaagt state trooper Daniel O’Neil [Grant Gustin] zijn droom na: lid worden van het K9-reddingsteam. Tijdens zijn zoektocht naar een hond stuit hij op Ruby [Bear], een jonge halve bordercollie. Ruby is intelligent, maar is ook een straathond. Bear was een speelkameraad van de echte Ruby en werd tijdens de opnames afgericht om haar rol te kunnen spelen. Haar transformatie van impulsieve, onhandelbare pup tot een K9 is daardoor volstrekt geloofwaardig. De ironische (maar waargebeurde) ontknoping is ontroerend.

In 2023 interviewde Tanja Kok de toen 89-jarige Truus Kuijpers, die begin jaren 70 een sleutelrol speelde bij de adoptie van Chileense kinderen door Nederlandse ouders. De geadopteerde kinderen ontdekten later vaak dat hun biologische ouders nog leefden en dat ze onder valse voorwendselen naar Nederland zijn gebracht. Meer dan 50 jaar later vertellen betrokkenen wat hen is overkomen. Het gebrek aan concreet bewijsmateriaal is frustrerend voor de direct betrokkenen, maar met haar sturende commentaren wijst Kok de inmiddels overleden Truus Kuijpers aan als schuldige. In plaats van zich te richten op het corrupte netwerk dat ten grondslag lag aan illegale adopties beperkt Kok zich op journalistiek niveau tot het demoniseren van Kuijpers. Die hield tot haar dood vol dat ze louter goede bedoelingen had en zou evengoed slachtoffer van een corrupt regime kunnen zijn geweest.

‘Mercy’ is een vorm van rechtspraak waarbij AI op basis van bewijsmateriaal tot een oordeel komt. Chris Raven [Chris Pratt], één van de drijvende krachten achter dit systeem, belandt na de moord op zijn echtgenote [Annabelle Wallis] in een elektrische stoel. Met behulp van de beschikbare technologie heeft hij 90 minuten de tijd om een AI-rechter [Rebecca Ferguson] ervan te overtuigen dat er genoeg gerede twijfel aan zijn schuld is. Lukt dat niet, dan wordt hij direct geëxecuteerd. Degelijk moordmysterie met een aardige twist, met knap acteerwerk van Pratt (die de hele film lang vastzit in een stoel) en Ferguson (die alleen in close-up op een televisiescherm te zien is). De ontknoping is vergezocht, maar dat hoeft de pret niet te drukken.

Cohen en een team van 18 cameramensen volgden een aantal deelnemers (en de spreekwoordelijke bezemwagen) tijdens de Amsterdam Marathon 2024. De deelnemers vertellen hun persoonlijk verhaal in voice-overs, terwijl de camera hen voornamelijk te fiets filmt tijdens het lopen. Een bewonderenswaardige technische tour-de-force, ook al zijn de persoonlijke verhalen zo divers dat er van een universele boodschap geen sprake is.

Tyler [Ricardo Hurtado], Eric [Alkoya Brunson], Lizzie [Abigail Donnelly], Gina [Breanna Yde] en Dylan [Jackie R. Jacobson] maken zich op voor deelname aan ‘The Beach Master’, een internationale wedstrijd die Team USA de afgelopen 4 jaar heeft gewonnen. Maar de tegenstanders zijn veel beter en tegen de aartsrivalen van Australië lijken ze geen schijn van kans te maken. Meer van dezelfde ongein en bekkentrekkerij waar volwassenen van gruwen, maar waarmee je kinderen waarschijnlijk wel iets meer dan een uur zoet kunt houden.

Om Tyler [Ricardo Hurtado] in het gareel te krijgen, dwingen zijn ouders [Jeff Meacham. Catia Ojeda] hem om deel te nemen aan het Malibu Junior Rescue programma. Tyler ziet een paar weekjes aan het strand best zitten, maar ontdekt al snel dat dit geen luiervakantie is. Hij wordt gekoppeld aan drie karikaturen met het cliché van het domme blondje [Jackie J. Jacobson] als coach. Bordkartonnen personages en een wedstrijdje bekkentrekkerij maken dit haast onuitstaanbaar voor ouders, maar waarschijnlijk wel te verteren voor kinderen. Werd vervolgd met een serie en nog een film: Malibu Rescue: The Next Wave.

Britse nieuwkomer [Mia Jenkins] op een school in Milaan valt voor Will [Luca Melucci], maar Wills boezemvriend (e.d.) James [Pepe Barroso] vertrouwt haar niet en stelt haar op de proef. Bizarre, naargeestige tienerromantiek met karikaturale ondersteunende karakters, extreme emoties en kooigevechten.

Na hun bruiloft maken Gary [Adam Scott] en Samantha [Evangeline Lilly] zich op voor de zesde verjaardag van Lucas [Owen Atlas], maar zijn gedrag is zo buitensporig dat Gary begint te vermoeden dat zijn stiefzoontje weleens de Antichrist zou kunnen zijn. Atlas vertoont qua uiterlijk en kleding veel overeenkomsten met Damien uit The Omen, maar dat is zo’n beetje de enige amusante grap in deze zonderlinge, smakeloze zwarte komedie die vergeet grappig te zijn.

stem geplaatst

De in Kroatië geboren Tatjana Bozic woonde nooit langer dan 10 jaar in hetzelfde land. Tot ze een Nederlander trouwde en een zoon kreeg. Sinds haar scheiding is de 52-jarige Tatjana een alleenstaande Amsterdamse moeder en ze worstelt met die rol. Ze zoekt manieren om haar eenzaamheid tegen te gaan. Deels door groepstherapie, maar ook door haar woning open te stellen als ‘Tiny Hotel’ in de hoop vriendschappen te sluiten met gasten. Er zijn amusante momenten, waaronder die waarin ze met haar in Nederland geboren zoon haar Kroatische familie bezoekt, maar haar verhaal mist een universeel karakter en hangt daarom wat als los zand aan elkaar.

Voor ernstig gewonde Amerikaanse militairen met PTSS is commercieel vliegen vaak een verschrikking. Helicopterpiloot Walt Fricke richtte Veteran Airlift Command op, waarbij vrijwilligers – meestal ex-militairen – alternatief luchtvervoer regelen. De persoonlijke verhalen van de passagiers zijn indringend, maar komen in grote lijnen op hetzelfde neer. Coleman wilde kijkers niet confronteren met beelden van de incidenten die leidden tot de verwondingen. Zijn redenen zijn respectvol en begrijpelijk, maar daardoor is dit meer een droge verzameling amateuristisch gefilmde interviews.

Een vooraanstaande politicus [Jérémie Renier] wanneer zijn echtgenote [Alma Jodorowsky] in hun hotelkamer dood wordt aangetroffen. Hoewel hij zich niet kan herinneren wat er is gebeurd, gelooft hij dat er sprake is van zelfmoord. Gesprekken met onder anderen zijn advocaat [Emmanuelle Bercot], zijn celgenoot [Félix Maritaud] en zijn zoon [Zacharie Chasseriaud] zijn bepalend in hoe hij omgaat met de onbeantwoorde vragen waar hij mee rondloopt. Goed geacteerd, maar inhoudelijk mager psychologisch drama leunt meer op dialoog dan op visuele inventiviteit of actie en moet het vooral hebben van enkele aardige momenten.

Om vage redenen belandt de woonwijk van de familie Platt anno 1982 midden in een prehistorische jungle. Vader [Ewan McGregor] en moeder [Anne Hathaway] stonden op het punt hun plannen om te scheiden te delen met hun zoon [Christian Convery] en dochter [Maisy Stella], maar moeten nu terugvallen op instinct en improvisatie om in leven te blijven. De omkering van de traditionele sekserollen in dit soort avonturenfilms is verfrissend, de mix van live-action en CGI middelmatig en Mitchell verzon een gemakzuchtige, onbevredigende ontknoping. Een typisch geval van een aardig basisgegeven dat onvoldoende is uigewerkt.

In 2035 is de wereldbevolking gedecimeerd door een virus en vervallen in anarchie. Voormalig monteur Hig [Jacob Elordi] heeft zich aangesloten bij een ex-militair [Josh Brolin] en helpt een doopsgezinde gemeenschap door met zijn Cessna proviand en medicatie uit een hospitaal in Denver te halen. Door technische problemen belandt hij op het land van ‘Pops’ [Guy Pearce] en zijn dochter Cima [Margaret Qualley]. High verloor zijn ongeboren kind en later zijn vrouw [Sai Bennett]; Cima is ook een weduwe. Sentimenteel romantisch melodrama met een stevige dosis Mad Max en een vleugje Watership Down wanneer een scènestelende Allison Janney haar intrede doet. Technisch verzorgd, maar afgezien van een paar actiescènes is dit behoorlijk saai.