The Incomer (2026)

Alleen al voor de beelden van het landschap is dit een bioscooptrip waard.

Allereerst is de film een komedie met misschien wat flauwe karikaturen en humor maar je glimlacht evengoed omdat het bijna op een kinderlijke manier sympathiek voelt. En dat het sympathiek voelt komt misschien omdat de film gaat over de botsing van culturen – waar we als (postmoderne) kijker ons wel iets bij voor kunnen stellen – maar dan op een sympathieke, sprookjesachtige manier vormgegeven in de vorm van twee primitieve eilandbewoners die geloven dat ze afstammen van zeemeeuwen en dat het toelaten van mensen van het vasteland hun ondergang zal zijn (hetgeen cultureel gezien natuurlijk ook zo is) terwijl de moderne wereld geen boodschap heeft aan dergelijke culturele gevoeligheden. De gemeenteambtenaar die van fantasy-verhalen houdt vormt de brug tussen de bureaucratie van de moderne wereld en de mythologische wereld van de eilandbewoners en hij slaagt erin de angst van de eilandbewoners voor die moderne wereld te overwinnen terwijl de film zelf de mythologie van het eiland afmaakt: ook zeemeeuwen moeten eens het nest verlaten terwijl ze – heel postmodern – overal thuis kunnen zijn zolang ze samen zijn waarbij de verhalen van henzelf en anderen ze kunnen blijven laten ‘vliegen’. De film is misschien geen hoogvlieger maar wel heel sympathiek en een soort Hundreds of Beavers (2022) maar dan iets conventioneler.

Ben het wel met De filosoof eens dat de film geen hoogvlieger is, maar wel sympathiek. Zelf kan ik dan ook altijd van dit soort landschappen genieten, dus dat is bonus.

Wat echt de sfeer in de film volmaakte was de bij tijd en wijle schitterende score. Mysterieus en betoverend. Hierdoor kwam het sprookje toch wel goed uit de verf.

Erg grappig en origineel

De elementen comedy, drama, actie en folklore passen precies bij elkaar in deze film. Ook de onmogelijke taak hier een passend einde aan te breien is gelukt.

Het was nog niet eens zo heel lang geleden dat ik in de stripserie 'Thorgal' las over de Selkie. En in deze film komt die dus voor. Een aangename ontmoeting.

"''Het Schotse broertje van Ier Martin McDonaghs The Banshees of Inisherin''" (NRC)

Huh? Behalve dat beide films zich op een noordwest europees eiland waar Engels de voertaal is afspelen hebben ze echt geen enkele overeenkomst.

Nee, humor is geen overeenkomst, want de aard en afkomst van de humor is niet gelijk.

Bijzonder geestig (arthouse)drama. Prachtige beelden, sympathieke karakters en fijn plot. Vooral de originele insteek en absurde plot stuwen deze naar 4*. De relatief korte speelduur maakt ook dat deze geen moment verveelt. Ondanks vrijwel alles op een (klein) eiland gebeurt.

OK, wat look betreft is het ook wel makkelijk eigenlijk. Een Iers of een Schots eiland lijkt nogal op elkaar. Wat rotsen, wat stenen, laag gras, een enkele boom, en woeste zee.

Maar verder vond ik de feel hier veel meer folklore, sprookje. In The Banshees was het voor mij meer dreigend, wanhopig.

Wel in beide tijdens de (eerste) kijkbeurt geen idee hoe er een fatsoenlijk eind aan gebreid kon worden, en ze zijn daar beide in geslaagd.

Beide films overigens top, daar niet van.

Isla [Gayle Rankin] en Sandy [Grand O’Rourke] zijn opgegroeid op een afgelegen Schots eiland en zijn gewend korte metten te maken met Incomers. De timide Daniel [Domhnall Gleeson] krijgt de niet te benijden taak om deze broer en zus te vertellen dat ze hun woning moeten verlaten, zodat het eiland een vogelreservaat kan worden. Loopt natuurlijk niet volgens plan. Het bizarre gedrag van Isla en Sandy en hints van een incestueuze relatie getuigen van de slechte smaak van deze onleuke komedie, die het moet hebben van het aloude vooroordeel van de excentrieke eilandbewoner.