The Incomer (2026)

Allereerst is de film een komedie met misschien wat flauwe karikaturen en humor maar je glimlacht evengoed omdat het bijna op een kinderlijke manier sympathiek voelt. En dat het sympathiek voelt komt misschien omdat de film gaat over de botsing van culturen – waar we als (postmoderne) kijker ons wel iets bij voor kunnen stellen – maar dan op een sympathieke, sprookjesachtige manier vormgegeven in de vorm van twee primitieve eilandbewoners die geloven dat ze afstammen van zeemeeuwen en dat het toelaten van mensen van het vasteland hun ondergang zal zijn (hetgeen cultureel gezien natuurlijk ook zo is) terwijl de moderne wereld geen boodschap heeft aan dergelijke culturele gevoeligheden. De gemeenteambtenaar die van fantasy-verhalen houdt vormt de brug tussen de bureaucratie van de moderne wereld en de mythologische wereld van de eilandbewoners en hij slaagt erin de angst van de eilandbewoners voor die moderne wereld te overwinnen terwijl de film zelf de mythologie van het eiland afmaakt: ook zeemeeuwen moeten eens het nest verlaten terwijl ze – heel postmodern – overal thuis kunnen zijn zolang ze samen zijn waarbij de verhalen van henzelf en anderen ze kunnen blijven laten ‘vliegen’. De film is misschien geen hoogvlieger maar wel heel sympathiek en een soort Hundreds of Beavers (2022) maar dan iets conventioneler.

Isla [Gayle Rankin] en Sandy [Grand O’Rourke] zijn opgegroeid op een afgelegen Schots eiland en zijn gewend korte metten te maken met Incomers. De timide Daniel [Domhnall Gleeson] krijgt de niet te benijden taak om deze broer en zus te vertellen dat ze hun woning moeten verlaten, zodat het eiland een vogelreservaat kan worden. Loopt natuurlijk niet volgens plan. Het bizarre gedrag van Isla en Sandy en hints van een incestueuze relatie getuigen van de slechte smaak van deze onleuke komedie, die het moet hebben van het aloude vooroordeel van de excentrieke eilandbewoner.