Logboek

Lawaaiige, vervelende sciencefictionthriller over een groep huurlingen dat ontwaakt op een voor hen onbekende plaats waar het wemelt van buitenaardse monsters. Waar zijn ze beland en wat is er gebeurd? Karikaturen alom in een slecht gemonteerde actiefilm vol machogedrag en eindeloos heen-en-weer geschiet waarbij je nauwelijks kunt zien wat er precies gebeurd. Linda Hamilton komt bovendien pas na een uurtje opduiken voor een bescheiden bijdrage, dus daar hoef je het ook niet voor te doen.

Een groot deel van de cast doet tijdens de aftiteling een expliciet pleidooi voor empathie voor en hulp aan de 2,5 miljoen daklozen (waarvan de helft kinderen) in de VS in dit goedbedoelde, maar erbarmelijk geschreven en geregisseerde sociale drama. Lauren [Isabella Ferreira] verliest op jonge leeftijd haar moeder en wordt na het behalen van haar middelbare schooldiploma pardoes door haar pleegmoeder op straat gezet. Ze vindt een nieuwe familie in een kampement van daklozen dat Robert [William Baldwin], die diep in de schulden zit, wil laten afbreken om er luxe woningen neer te zetten. In werkelijkheid hebben dakloze een complexe voorgeschiedenis, maar Verdin reduceert dat tot een paar melodramatische scènes waardoor de personages slechts oppervlakkige archetypes zijn. Ze romantiseert het daklozenbestaan bovendien door hen neer te zetten als een hechte familie. Het acteerwerk is niet onaardig en de aanwezigheid van veteraan Beverly D’Angelo en popster Ashanti is interessant.

Maya [Coco Jack Gillies] en Willie [Benson Jack Anthony] redden de babymier Smoosh [Evie Gillies], maar raken daarbij de weg kwijt. De verdwijning van Smoosh dreigt een strijd te ontketenen tussen de mieren de kevers geleid door de even strijdlustige als zelfingenomen Bumbulus [Christian Charisiou]. In grote lijnen een matige remake van Maya The Bee Movie. Er is duidelijk meer aandacht besteed aan de decors (die beter zijn dan voorheen) dan aan een origineel verhaal en de muzikale intermezzo’s had Cleary gerust achterwege kunnen laten.

De piepjonge Maya [Coco Jack Gillies] maakt haar eerste zelfstandige stapjes in de bijenwereld. Haar impulsiviteit en nieuwsgierigheid vallen niet goed bij haar mentor Buzzlina [Jack Weaver], de hofdame van de koningin [Miriam Margolyes], zeker niet nadat Maya bevriend is geraakt met Flip de sprinkhaan [Richard Roxburgh] en beseft dat bijen prima kunnen samenleven met alle soorten. Buzzlina wil namelijk een conflict uitlokken met de horzels als onderdeel van een complot om de macht in handen te krijgen. Maya en haar nieuwe vriendje Willy [Kodi Smit-McPhee] steken daar echter een stokje voor en tijdens een ontdekkingsreis door de omgeving ontdekken ze bovendien de waarheid achter de gevreesde Gorgo. De sobere animatie wordt gecompenseerd door het simpele, maar onderhoudende verhaal, de grappige personages en de innemende stemvertolking. De klungelige mieren Arnie [David Collins] en Barney [Shane Dundas] stelen de show. Kreeg twee vervolgen.

Mara Walsh [Deragh Campbell] is getrouwd met Samir [Mounir Al Shami] met wie ze een kind heeft gekregen en heeft zich er min of meer bij neergelegd dat ze met haar haar literaire ambities niet veel verder zal komen dan het geven literatuuronderwijs en lezingen op kleine festivals. Totdat ze bij een literaire bijeenkomst stuit op haar ex-vriend Matt [Matt Johnson] die zijn ambities nog niet heeft opgegeven. Dat hernieuwde contact herinnert Mara aan hoe ze vroeger was en wakkert haar ambities aan. Klein, onafhankelijk gemaakt romantisch drama met dialogen die voor een groot deel ter plekke lijken te zijn geïmproviseerd. Gecombineerd met het feit dat dit voornamelijk is gefilmd op locatie zorgt dat voor een hoge mate van authenticiteit. Het is jammer dat de dialogen vaak warrig en oppervlakkig zijn.

Sandler maakt geen film voor critici en voor dit vervolg op Happy Gilmore (1996) beperkt hij zich dan ook tot recyclen en een grote hoeveelheid cameo’s om zijn fans tevreden te houden. Happy [Adam Sandler] heeft zijn golfclubs aan de wilgen gehangen na de dood van Virginia [Julie Bowen], kampt met een alcoholverslaving en heeft zoveel geld verbrast dat hij zijn vijf jongvolwassen kinderen amper kan onderhouden. Het vooruitzicht dat hij voor $ 300.000 zijn dochter Charlotte [Sadie Sandler] een balletopleiding in Parijs kan laten doorlopen, inspireert hem tot een ommekeer. Ben Stiller is grappig als de dubieuze verslaafdenbegeleider Hal L., maar de beste momenten komen van de vele topgolfers (jong en oud) die op geslaagde wijze de draak steken met het stoffige imago van de sport. Verder is dit volstrekt routinematig voer voor de fans.

Veel slechter dan Big Trip kan een animatiefilm voor de jeugd niet zijn, al is dit vervolg niet veel beter. De chagrijnige brulbeer Mic-Mic [Daniel Medvedev] en het konijn Oscar [Stephen Thomas Ochsner] ondernemen deze keer een ballonreis om een pasgeboren grizzly te bezorgen bij zijn ouders in de Verenigde Bossen van Amerika. Vader John [Grodey Evan] doet mee aan de presidentsverkiezingen en zijn tegenstander, zittende president Doug Vulture [Josh Wilson], zet zijn zoon Billy [Jordan Worsley] in om Mic-Mic en Oscar zoveel mogelijk te vertragen. De logica is ver te zoeken en de anti-Amerikaanse ondertonen zijn smakeloos, maar de stemvertolkingen zijn gelukkig iets beter. Dat maakt dit overigens zeker nog geen aanrader voor kinderen.

De dochter [Anna Stieblich] van de dementerende Curt Wieland [Günther Maria Halmer] huurt de Oekraïense Marija [Emilia Schüle] in om Curt overdag te kunnen verzorgen. Marija krijgt niet alleen te kampen met de gebreken van dementie, maar ook met een cultuur- en generatiekloof en de avances van Curts zoon Philipp [Fabian Hinrichs]. Schüle is charmant in de hoofdrol en er is fijn samenspel met Halmer, maar het scenario is een samenraapsel van losse ideeën en ontbeert een verhaallijn. Het hangt nu als los zand aan elkaar.

Kort nadat hun dochtertje spoorloos is verdwenen, ontvangen Junyang [Chien-Ho Wu] en Peiying [Anicca Panna] een DVD met beelden waarop ze samen of afzonderlijk van elkaar in het geheim met en zonder hun dochtertje zijn gefilmd. Die beelden plaatsen hun relatie in een ander daglicht. Het verhaal krijgt een wending wanneer het zich richt op Lao Wu [Kang-sheng Lee], de man die verantwoordelijk is voor de beelden en (dus) mogelijk verantwoordelijk is voor de ontvoering. Een boeiend basisgegeven, scherpe maatschappelijke kritiek op onze obsessie met film (sociale media en beveiligingscamera’s spelen een prominente rol) en de originele structuur hadden kunnen resulteren in een meesterlijk psychologisch drama als Hua Yeo er ook maar een beetje tempo in had gegooid.

In dit vervolg op Maya The Bee Movie besluit Maya [Coco Jack Gillies] in een impuls op eigen houtje (met Willie [Benson Jack Anthony] in haar kielzog) af te reizen naar Zoemtropolis om verhaal te halen bij de keizerin [Marney McQueen] die de helft van de honing eist om De Honingspelen te kunnen organiseren. In haar naïviteit maakt Maya de zaak er erger op waardoor ze Bloemweide alleen kan redden van de ondergang als ze de Honingspelen wint met een team dat door de keizerin is samengesteld. Uiteraard bestaat dat team niet uit de meest geschikte kandidaten en is er een vervelend wicht [Linda Ngo] dat er alles aan doet om de Honingspelen zélf te winnen. Matige animatie, een routinematig script en matige stemvertolkingen. Alleen geschikt voor kleintjes die nog niet beter weten.

De flamboyante, ambitieuze illusionist Hector P. Valenti [Javier Bardem] denkt de showbizzwereld te kunnen veroveren wanneer hij stuit op een jonge krokodil [Shawn Mendes] die kan zingen. Maar Lyle zingt niet op commando en knijpt er tussenuit. Hij raakt bevriend met Josh [Winslow Fegley] die net met zijn ouders [Constance Wu, Scoot McNairy] naar New York is verhuisd en daar zijn draai maar niet kan vinden. Het idee van een zingende krokodil is even leuk, maar tenzij je een fan bent van Shawn Mendes beginnen Lyles generieke popdeuntjes snel te vervelen en Fegleys overdreven spel helpt niet mee. Dit is wel een unieke kans om Bardem te zien in een luchtige, energeieke rol waar hij duidelijk veel plezier in heeft. Zeer waarschijnlijk geïnspireerd door de klassieke cartoon One Froggy Evening van Chuck Jones.

Tijdens een invasie in 1890 stalen de Fransen naar schatting 7000 kunstwerken uit Dahomey, een koninkrijk aan de zuidkust van West-Afrika dat nu is opgegaan in Benin. Op 9 november 2021 geeft Frankrijk 26 werken terug aan Benin. De terugkeer van deze kunstwerken roept verschillende gevoelens op. Enerzijds is er trots over de artistieke en culturele waarde van de kunstwerken, aan de andere kant rijst de vraag over de duizenden kunstwerken die Frankrijk (nog?) niet terug heeft gegeven. Diop registreert het publieke debat in Benin terwijl Makenzcy Orcel (op onheilspellende, maar indringende wijze) de stem van de schatten – en daarmee die van de voorouders – vertolkt. Enige kennis van de geschiedenis van Dahomey (ik had er ook nog nooit van gehoord) is wel een pré om deze fascinerende documentaire op waarde te kunnen schatten.

Wilson speelt een geheim agent die haar vaardigheden goed kan gebruiken wanneer het trouwfeest van haar beste vriendin [Anna Camp] wordt verstoord door een groep bandieten onder leiding van Kurt [Stephen Dorff] die zijn zinnen heeft gezet op een lading goud dat zich bevindt in een geheime kluis in de miljonairsvilla waar het feest plaatsvindt. Camp is vermakelijk als de bruid en Wilson doet het niet onaardig als actieheld, maar de bijrollen zijn karikaturen en het scenario bij vlagen bespottelijk.

Een chagrijnige beer [Pauly Shore] en een jachtig konijn [Drake Bell] besluiten samen een baby-panda, die abusievelijk bij hen is afgeleverd, naar zijn ouders te brengen. Ze krijgen gezelschap van een ijdele pelikaan [Stephen Thomas Ochaner] en een aantal andere dieren. Naargeestige, homofobe animatiefilm is ook nog eens bij elkaar gejat en slecht ingesproken, vooral door Pauly Shore. Totaal ongeschikt voor kinderen.

De “bad guys” uit The Bad Guys gaan nu door het leven als “good guys”. Tot een nieuwe bende schurken onder leiding van Kitty Kat [Danielle Brooks] hen dwingt om mee te helpen bij wat de spreekwoordelijke (en weinig originele) laatste klus moet worden. Opvallende gewelddadige, luidruchtige en dodelijk vermoeiende actiekomedie met een verhaal waar nauwelijks een touw aan vast te knopen en een verspilling aan stemacteurs die veelal veroordeeld zijn tot flauwe woordgrapjes en het maken van zoveel mogelijk herrie. Mijden als de pest dus.

Het leven van een groep Oekraïense vluchtelingen in Opvang Van Hounte Industriepark in Weesp richt zich op de vrouwelijke bewoners van verschillende leeftijden. De één heeft een zoon verloren in de strijd, de ander maakt zich zorgen om haar echtgenoot die strijdt aan het front en er is een tiener die zoekt naar verbondenheid met deze vrouwen. Dat gevoel van verbinding en solidariteit tussen de vrouwen wordt versterkt door hun dankbaarheid voor de manier waarop ze in Nederland zijn opgevangen. Uiteindelijk willen ze niets liever dan terugkeren naar hun eigen huis in hun eigen land. Een tikje manipulatief op de meest emotionele momenten, maar voor de rest is dit een boeiend, indringende kijkje achter de schermen bij de opvang van “gewenste” vluchtelingen.

Rokkenjager en verstokte vrijgezel Alexander [Thomas Niehaus] vindt onverwacht de liefde in de levenslustige danseres Paula [Aenne Schwarz]. De bliksemaffaire neemt een tragische wending wanneer Paula verongelukt en Alexander contact komt met haar familie, waaronder haar schichtige zus Marlene [Sarah Hostettler] die altijd in Paula’s schaduw stond. Het delen van herinneringen resulteert in een complexe relatie die ondanks het uitstekende acteerwerk een zwakke variant is op Vertigo, inclusief bijbehorende ongeloofwaardigheden. Prachtig in beeld gebracht door Katharine Bühler.

Hoewel de Canadees Gilles Villeneuve en de Fransman Didier Pironi samen voor Formule I reden voor Ferrari (geen grotere rivaliteit dan die met je teamgenoot), waren ze lange tijd goede vrienden. Aan de hand van indrukwekkend (en soms schokkend) archiefmateriaal schetst deze documentaire de veranderende relaties tussen de twee topcoureurs met hulp van weduwen Joann Villeneuve en Catherine Bleynie-Larsen en collega’s en technici. Een boeiend verhaal dat inzicht geeft in de mentaliteit van de racers in de periode waarin coureurs bij iedere race hun leven op het spel zetten. Voor liefhebbers van Senna en autoracefans in het algemeen is dit een must.

De Muur is gevallen, maar de hereniging van de BRD en de DDR moet nog komen. Daarbij wordt de Deutschmark de gezamenlijke munt en dat betekent dat de Oost-Duitse Mark vanaf dat moment geen enkele waarde meer heeft. Een viertal Oost-Duitsers ontdekt dat er op dit moment nog miljoenen bankbiljetten liggen in een slecht bewaakte bunker en dat West-Duitse handelslieden dat geld graag aannemen omdat ze denken dat ze die voor de deadline tegen een gunstige koers in West-Duitsland kunnen inwisselen. Het viertal roept de hulp in van alle mensen in het appartementencomplex waar ze wonen om in de korte tijd die ze hebben zoveel mogelijk contant geld uit te geven aan luxegoederen met als uitgangspunt dat ze die goederen na het verstrijken van de deadline onderling eerlijk zullen verdelen. Gebaseerd op ware gebeurtenissen die nooit volledig zijn opgehelderd had dit een scherpe satire kunnen en moeten zijn over het contrast van het systeem van collectief bezit en dat van het kapitalisme. Helaas liet Brunckhorst zich verleiden tot het toevoegen van weinig interessante persoonlijke intriges waardoor het ondanks de sterke cast scherpte en diepgang ontbeert.

Betreft de versie van 60 minuten

In 2002 richtten Sjaak en Clara Sies de Voedselbank op om armlastige mensen in hun buurt in Rotterdam-Zuid uit de brand te helpen. Sjaak is nu 83 en heeft hartproblemen, Clara is 72 en kan nu moeilijk lopen. Hoogste tijd om een stapje terug te doen en dus dragen ze hun verantwoordelijkheden over aan Martin, een voormalige beveiliger en één van de vele vrijwilligers die bijna allemaal uit eigen ervaring weten hoe het is om in armoede te leven en hoe waardevol het is om een plek te hebben waar je welkom bent en (bijvoorbeeld) een beetje slap kunt ouwehoeren. De altijd bescheiden Sjaak en Clara verdienen dit eerbetoon dat een kijkje geeft in de keuken en in de ontvangstruimte van de Voedselbank. Wat ontbreekt is aandacht voor de achtergrond en de drijfveren van dit echtpaar.

Eigenzinnig, luchtig Uruguyaans drama in drie episodes begint met de wake voor Elena [Victoria Jorge] waarbij Adela [Chiara Houracde] zich zwijgende groot blijft houden ondanks een zichtbaar, diepgeworteld verdriet. In de episodes die volgen ontdekken we de voorgeschiedenis van deze twee beste vriendin vanuit Adela’s perspectief waarbij een belangrijke rol is weggelegd voor Luci [Eva Dans], een wederzijdse vriendin die hen bezoekt met haar zoontje. Het scenario is wat stuurloos en ontbeert diepgang, maar de charismatische cast en visuele grappen (waaronder een amusante verwijzing naar Babe en de ontknoping) houden je bij de les.

Het leven van vijf Duitse vrouwen die worstelen met de maatschappelijke verwachtingen die hun “rol” met zich meebrengt. Julie [Emilia Schüle] is een eenzaam fotomodel dat door haar baas [Melike Fouroutan] gesommeerd wordt om af te vallen en een band krijgt met haar jonge buurmeisje [Luna Arwen Krüger]; Docente en gedoodverfde vrijgezel Vicky [Nora Tschirner] raakt in verwarring na een opmerkelijke ontmoeting met Franz [Maximilian Brücker]; haar beste vriendin Sonja [Karoline Herfurth] worstelt met de last van haar moederschap en zou maar wat graag willen ruilen met haar partner [Friedrich Mücke]; Frauke [Martina Gedeck] zoekt naar een manier om haar relatie met Wolfgang [Joachim Król] nieuw leven in te blazen; tiener Leyla [Dilara Aylin Ziem] worstelt met een negatief zelfbeeld vanwege haar gewicht.

De Moldavische journalist Lina Vdovîi neemt camerapersoon en echtgenoot Radu Ciornicius mee naar Italië wanneer haar vader haar hulp inroept vanwege de uitbuiting en mishandeling door zijn baas. Lina heeft haar vader jaren niet gezien en gebruikt de ontmoeting om de relatie met haar vader eens goed onder de loep te nemen. Dat zelfonderzoek krijgt een gevolg wanneer ze terugkeert naar huis en in gesprek gaat met haar moeder, haar grootmoeder en enkele andere vrouwen. Een opmerkelijk openhartige, authentieke documentaire over een generatiekloof en een familiecultuur die wij nu als ‘giftig’ bestempelen, maar die nog steeds niet altijd als buitensporig wordt beschouwd.

Swamp Dogg is het pseudoniem voor de in 1942 geboren Jerry Williams Jr. en is één van de cultfiguren uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis. In deze documentaire kijkt hij met zijn muzikale vrienden en kompanen Moogstar en Guitar Shorty terug op zijn leven als zanger, muzikant, liedjesschrijver en producent terwijl zijn zwembad een radicale makeover ondergaat. De makers proberen op geforceerde wijze een conventioneel portret van een onconventioneel figuur op te leuken met visuele trucs en vreemde verbindingsscènes en dat was helemaal niet nodig. Swamp Dogg en zijn levensverhaal spreken voor zichzelf, ook al is de goede man op zijn zachtst gezegd een tikje zelfingenomen.

Voor een conferentie over hoe je “Super Happy Forever” kunt leven, keert Sano [Hiroki Sano] met zijn boezemvriend Miyata [Yoshinori Miyata] terug naar de stad waar hij 5 jaar geleden zijn pas overleden echtgenote Nagi [Nairu Yamamoto] leerde kennen. Alledaagse dingen als een rode pet en een geneuriede melodie herinneren Sato aan Nagi. In een lange flashback (gefilmd vanuit Nagi’s perspectief) ontdekken we waarom die kleine dingen zoveel betekenis hebben in de reconstructie van die eerste ontmoeting die volledig is gefilmd vanuit Nagi’s perspectief. Het ongekunstelde acteerwerk en het filmen op locatie maken dit delicate, simpele liefdesverhaal erg meeslepend en ontroerend.

Sinds de dood van zijn vader, 19 jaar geleden, woont Gunnar [Þröstur Leó Gunnarsson] in afzondering op de familieboerderij met een paard als enige vriend. Nadat de IJslandse regering hem tegen een vorstelijke vergoeding dwingt om te vertrekken, zodat het gebied onder water kan worden gezet, verhuist Gunnar naar Reykjavik waar hij zijn miljonairsstatus verbergt door dagelijks statiegeldblikjes te verzamelen en in te leveren. Zijn leven krijgt een ommekeer dankzij krantenjongen Ari [Herman Samúelsson] voor wie Gunnar een veilige haven blijkt in een tijd waarin Ari’s ouders Unnur [Anna Gunndís Guðmundsdóttir] en Orri [Hjörtur Jóhann Jónsson] elkaar steeds vaker op de huid zitten. Een simpel, prachtig geacteerd portret van een man die op late leeftijd de wonderen ontdekt van het leven in de stad en het contact met andere mensen. Gunnarsson en Samúelsson zijn fantastisch, vooral tijdens de schaakscènes

Vrachtwagenchauffeur André [Koen De Bouw] verdient wat bij met het vervoer van illegalen die hij voor een schijntje betaalt om te helpen bij verbouwingen in opdracht van Nico [Sebastien Dewaele]. Deze uitbuiting komt in een nieuw daglicht te staan wanneer André een band opbouwt met Thierry [Noa Tambwe Kabati], een vluchteling die hij betrapt bij een inbraak. Goed geacteerd sociaal drama waarbij de troosteloze Antwerpse decors de sfeer verhogen, heeft het hart op de goede plaats, maar is nauwelijks verrassend te noemen.

De Koerdische Mutlu Kaya werd in 2015 een mediasensatie door haar optreden in een Turkse talentenshow waarin ze (zo zou blijken) op indrukwekkende wijze haar eigen klaagzang ten gehore bracht. De toekomst zag er goed voor haar uit, totdat ze in contact kwam met Veysi Ersan, een aanzienlijk oudere man die haar al gauw ten huwelijk vroeg. Haar antwoord markeerde een tragische wending in het leven van Mutlu (Koerdisch voor “gelukkig”). In deze documentaire kijkt Mutlu terug op wat zij en haar familie hebben doorgemaakt in de zeven jaar die voorafgingen. Een indringend verhaal over een pijnlijk actueel onderwerp dat wel baat zou hebben gehad bij wat meer achtergrondinformatie over Veysi.

Wanneer AI-superagent Amelia [Ivanna Sakhno] haar boekje te buiten gaat en zich niet meer laat commanderen door de FBI wendt agent Sattler [Timm Sharp] zich tot Gemma [Allison Williams] die (zonder het zelf te weten) met haar technologie voor M3gan aan de basis stond van Amelia. Het is zelfs mogelijk dat Amelia zal besluiten Gemma te doden. Er is een hoop technologische prietpraat en er wordt eindeloos gediscussieerd over de ethische dilemma’s bij het inzetten van AI en de (potentiële) invloed ervan op de wereld voordat er eindelijk wat schot in lijkt te komen. Het is ernstig de vraag of je er tegen die tijd nog enige interesse voor op kunt brengen, ook al omdat het plot door een grote hoeveelheid wendingen onnodig ingewikkeld wordt.

Schurkachtige zakenman Rudra [Mahesh Jadu] kan de aanbouw van een dam in Nepal afdwingen als hij Vijay Rai [Saksham Sharma] en zijn vader [Shapoor Batliwalla] uit de weg kan ruimen. Ganesh houdt zich schuil in de bergen en daarom wil Rudra Vijay laten ontvoeren tijdens een busreis. Eén van de passagiers is voormalige vrachtwagenchauffeur Mike McCann [Liam Neeson] die met zijn berggids Dhani [Bingbing Fang] onderweg is naar Mount Everest om daar de as van zijn overleden broer [Gurty McCann] uit te strooien. En die steekt er uiteraard een stokje voor met de hulp van de excentrieke buschauffeur [Geoff Morrell], een kritische wetenschapper [Bernard Curry] en zijn tienerdochter. Het scheelt natuurlijk ook dat zijn berggids aardig kont kan schoppen. Even formulematige als bespottelijke actiethriller is hooguit aan te raden als behang. Neeson en Fan redden de eer hooguit een beetje.

Als enig kind begeleidt Sofia [Emma Mackey] haar invalide moeder Rose [Fiona Shaw] tijdens een peperduur verblijf in de kliniek van Dr. Gomez [Vincent Perez] in de hoop dat hij Rose kan helpen af te komen van haar medisch onverklaarbare handicap. De moeizame relatie tussen moeder en dochter krijgt een impuls door de verschijning van de engelachtige Ingrid [Vicky Krieps] die Sofia duidelijk maakt dat haar leven niet onlosmakelijk verbonden hoeft te zijn aan haar moeder. Psychologisch drama loopt al snel over van onderhuidse spanning, maar weet blijkbaar niet waar het moet gaan. Het blijft om de hete brij heendraaien, stelt het geduld behoorlijk op de proef en eindigt met een anticlimax. Deze slowburner vat uiteindelijk niet eens vlam! De trailer is veel beter.

Nadat politieagent Jack [Werner Kolf] een operatie verpest waarbij zijn partner Kevin [Yannick Jozefzoon] om het leven komt, besluit zijn baas [Romana Vrede] hem een lesje te leren door hem te degraderen tot BOA. Jack wordt gekoppeld aan Ramon [Jandino Asporaat] zonder te weten dat zijn nieuwe partner Kevins halfbroer is. Wanneer het tweetal bij toeval stuit op een spoor naar de criminele organisatie waar Jack en Kevin zich mee bezighielden, krijgen de BOA’s kans om zich te onderscheiden. Asporaat presenteert zich als de zwakke broeder van Martin Lawrence en Kevin Hart met een samenraapsel van gestolen ideeën waaronder de proloog, een droomsequentie waarin Ramon op heldhaftige wijze een overvaller [Raymond Thiry] op het rechte pad krijgt. De ster is voornamelijk vanwege de afwezigheid van Judeska en Asporaats wijze besluit om het eens bij één rol te houden. Kolf doet een beetje denken aan Idris Elba.

In juli 2021 richtten de overstroming van de rivier Vesder en Ourthe een spoor van verwoesting aan in Wallonië. De slachtoffers waren voornamelijk arme mensen die woonden in oude, vaak krakkemikkige huizen. Drie jaar later zijn de vele mensen die hun huis verloren nog steeds niet zeker van een vaste verblijfplaats. Deze documentaire, die is opgedragen aan de slachtoffers, volgt een aantal van hen volgens het fly-on-the-wall principe tijdens formele en informele gesprekken waarin de emoties hoog op kunnen lopen. Een droog vertelde, maar integere gemaakte film die in Nederland veel mensen zal doen denken aan de nasleep van aardbevingen in Groningen.

Camilla [Angelica Elli] gaat op haar 18e samenwonen met Antonio [Gabriele Pizzurro]. Hoogste tijd dat de bijbehorende families elkaar ontmoeten in deze schaamteloze rip-off van Meet The Parents vol vergezochte misverstanden en ongemakkelijke situaties, vooral veroorzaakt door Camilla’s vader [Fabio De Luigi]. Het enige lichtpuntje is Lodovini als Camilla’s moeder die haar zwangerschap (op haar 45e) geheim probeert te houden. Alle andere personages zijn oppervlakkig uitgewerkt. Genovese vond het blijkbaar grappig om Leone Cardaci zo vaak mogelijk een excuus te geven om zijn bril recht te zetten. Marcello Cesena’s bijdrage als de plaatselijke priester is ronduit beschamend.

Zonderlinge en niet geheel geslaagde mix van documentaire en fictie geïnspireerd door een ontmoeting met Luciana De Leonie d’Asparedo, een Napolitaanse astrologe die mensen levensadvies geeft op basis van allerlei astrologische metingen. Een man van middelbare leeftijd die onder druk van zijn moeder voor een kleinkind moet zorgen; een vrouw die vastzit in haar relatie; een alleengaande vrouw op zoek naar levensvreugde en een zus die haar tweelingzus wil helpen haar “droom” waar te maken. De sessies zijn authentiek, de nasleep daarvan is in scène gezet. Dat levert wat amusante beelden en momenten op, maar door abrupt heen en weer te springen tussen de verschillende mensen is het dramatisch vlak en regelmatig verwarrend.

In dezelfde week waarin Superman liet zien hoe je een doodgebloede franchise nieuw leven in kunt blazen, sloeg deze reboot van een toch al wankele franchise de plank volledig mis. Hip dansende smurfen, enkele musicalliedjes en een popsoundtrack van Rihanna zijn al niet al te beste ideeën. Het toevoegen van Razamel [JP Karliak], de broer van Gargamel [JP Karliak], is gejat van Despicable Me 3 en het neerzetten van Gargamel als een watje simpelweg een aanfluiting. Grote Smurf [John Goodman] wordt ontvoerd door Razamel die hoopt zo achter de locatie van een magisch boek [Octavia Spencer] te komen waarmee hij de spreekwoordelijke “wereldheerschappij” kan opeisen. Smurfin [Rihanna] en en naamloze smurf [James Corden] die zijn talent nog moet ontdekken, nemen het voortouw bij de redding. De schrijvers denken grappig te zijn door te pas en te onpas nieuwe smurfen (waaronder Sound Effects Smurf, gebaseerd op Michael Onslow in Police Academy) de revue te laten passeren. Goddank duur het niet al te lang.

Li Fong [Ben Wang] verhuist met zijn moeder [Ming-Na Wen] van Beijing naar New York. Hij valt voor de Chinees-Amerikaanse Mia [Sadie Stanley], krijgt bonje met haar (min of meer) ex Conor [Aramis Knight] en gebruikt zijn kennis van kungfu om Mia’s vader, ex-bokser Victor Lipani [Joshua Jackson] voor te bereiden op een comeback. Wanneer dat gevecht wordt gesaboteerd door Conors trainer [Tim Rozon] is dat een goed excuus om Li Fong te laten meedoen aan een vechtsporttoernooi. Hij roept de hulp in van zijn oud-trainer Mr. Han [Jackie Chan] en die andere pupil van Mr. Miyagi, Daniel LaRusso [Ralph Macchio]. De titel doet al vermoeden dat deze film het vooral moet hebben van nostalgie en van een poging tot vernieuwing is dan ook geen sprake. Wang en Stanley hebben gelukkig een prettige chemie en de aanwezigheid van Chan en Macchio helpt.

stem geplaatst

Drie Servische broers vestigden zich vanaf 1999 als vluchtelingen in Zwitserland. Door de aanhoudende instabiliteit in Servië is de hoop op een veilige terugkeer dusdanig afgenomen dat de broers zich hebben gericht op een permanent verblijf in Zwitserland. Ze hebben net hun leven op de rails wanneer Servië veilig wordt verklaard en Zwitserland hen dreigt te deporteren. De ironische titel heeft meerdere betekenissen: de oorlog in Servië mag dan voorbij zijn, maar voor de broers begint nu de strijd tegen het land waar ze zich hebben gevestigd. Die strijd en de onzekerheid over de toekomst leidt bovendien tot toenemende met de eigen gezinnen, het derde “strijdfront”. Een zich ietwat traag ontspinnende vluchtelingendrama met sterk spel van de drie hoofdrolspelers en een prettige dosis ironie.

Onderhoudende western speelt zich af in het stadje Trinity in Montana in 1888. Henry Broadway [Brandon Lessard] is daar gekomen om wraak te nemen op sheriff Saul Butler die hij verantwoordelijk houdt voor de veroordeling en executie van zijn vader [Tim Daly]. Bij aankomst blijkt Butler net te zijn vermoord door de voortvluchtige Running Cub [Q'orianka Kilcher] en is er een nieuwe sheriff [Pierce Brosnan] aangesteld die niet bij iedereen even geliefd is. De verschijning van de mysterieuze St. Christopher [Samuel L. Jackson], die aanwezig was bij de executie van Henry’s vader, verhoogt de spanning in Trinity. Aangenaam ouderwetse western met Brosnan en Jackson (in topvorm) ideaal gecast en een klassiek scenario dat wel wat overbevolkt is met secundaire personages. Genreliefhebbers kunnen desondanks toch hun hart ophalen.

Deprimerend sociaal drama richt zich op Marija [Vesta Matulyte] en Kristine [Ieva Rupeikaite], twee minderjarige tieners uit een armoedig, troosteloos dorpje in Litouwen, die hopen aan hun uitzichtloze bestaan te ontsnappen door zich te onderwerpen aan een opleiding tot fotomodel. Het gevolg is een obsessie met uiterlijke perfectie, maar Bliuvaite doet weinig met dat gegeven. Van een verhaal is amper sprake en dus valt Bliuvaite vooral in de herhaling. Een paar surrealistische dansscènes houden de aandacht vast, al is de betekenis ervan op zijn zachtst gezegd wat vaag. Dat Bliuvaite het schoonheidsideaal hekelt (de overige bewoners voldoen daar zeker niet aan) is snel duidelijk, dat wel. Wie écht wat wil weten over de exploitatie van tienermeisjes in de modellenwereld kan zich beter wenden tot Girl Model (2011).

Wanneer Cécile [Mélissa Barbaud] met haar man Alex [Pio Marmai] naar het ziekenhuis moet om te bevallen, vraagt ze de alleengaande buurvrouw Sandra [Valeria Bruni Tedeschi], die ze nauwelijks kennen, om op haar zoon Elliott [César Botti] te passen. Sandra gaat schoorvoetend akkoord en kan het direct goed vinden met haar ontwapenend eerlijke gast. Wat zich die dag voltrekt, zet de levens van alle betrokkenen volledig op de kop, ook voor Céciles moeder [Catherine Mouchet] en Elliotts biologische vader [Raphaël Quenard]. Een intelligent relatiedrama dat opvalt vanwege de authentieke dialogen en de onconventionele (maar realistische) reacties op de vaak pijnlijke woorden. Tedeschi heeft een onbetaalbare chemie met Botti en de baby’s/peuters die zijn zusje Lucille spelen.

Superieure DC-verfilming is de beste sinds de originele Superman dankzij een perfecte cast en een scenario dat de (vervelende) clichés van het genre vermijdt, nadrukkelijk breekt met vermeende conventies en meer dan genoeg verrassingen in petto heeft. Corenswet en Broanahan (die opvallend veel lijken op en klinken als Christopher Reeve en Margot Kidder) weten wel raad met de geestige dialogen die de relatie tussen Clark Kent/Superman en Lois Lane op een realistische wijze van diepgang voorzien en de film wordt gestolen door de computergegenereerde superhond Krypto. Verfrissend is het gebrek aan idealisering: Superman heeft persoonlijkheid en tekortkomingen, zijn Aardse ouders zijn eenvoudige, integere mensen en Nicholas Hoult een verrassend, maar geslaagde keuze als de buitengewoon geslepen Lex Luthor. Een heerlijke mix van actie, komedie en romantiek die hopelijk het SF-actiegenre op het juiste pad zal leiden.

Meer aanmatigende teksten, ingesproken met een overdosis ironie door Nicolette Kluijver, om de indruk te wekken dat “de beroemdste kat van Nederland” een filmdiva is die de fragmentjes in dit ongewenste vervolg op Poeslief: Een Ode Aan De Kat van commentaar voorziet. De fragmenten zijn ingedeeld op voorspelbare categorieën waarbij kwantiteit (iedere gebruikte inzending levert immers een betalende kijker op) duidelijk gaat boven kwaliteit. “Katten en speeltjes” is het enige segment dat werkelijk amusante beelden bevat, maar ook die sequentie wordt verpest door de irritante muziekjes uit het publieke domein en infantiel visuele effecten. Kattenfilmpjes mogen populair zijn, maar van creativiteit of kwaliteit op het gebied van film is hier geen spoortje te bekennen.

Na een miskraam krijgen Jaimy [Noortje Herlaard] en Leon [Vincent van der Valk] van hun gynaecoloog [Mehrnoush Rahmai] te horen dat Jaimy haast onmogelijk op natuurlijk wijze een zwangerschap kan voldragen. Na hun gesprek geeft een onbekende vrouw [Anne-Laure Vandeputte] een folder aan Leon van een holistische groep onder leiding van gynaecoloog Nicole [Tamar van den Dop] die “vrouwen in hun kracht zet”. Binnen een mum van tijd zit Nicole bij het rouwende stel op de bank en belooft ze gouden bergen. Stijlvol gefilmd, maar hol psychologisch drama met twee bordkartonnen hoofdpersonen en een oppervlakkig, ondermaats scenario dat geen inzicht geeft in de voorgeschiedenis van Jaimy en Leon en geen moment duidelijk maakt waarom zij zo snel en zo gemakkelijk meegaan in de twijfelachtige praktijken van Nicole, het goede spel van Herlaar en Van den Dop ten spijt.

De combinatie van slapstick en satire van de Asterix-reeks komt goed uit de verf in deze vlotte animatiefilm waarin de druïde Panoramix [Bernard Alane] na een onschuldig incident besluit dat het tijd is om zijn opvolger aan te wijzen. Dat betekent ook dat hij het geheime recept van de toverdrank, waarmee de Galliërs zich nog altijd standhouden tegen de Romeinen, zal overdragen. De jonge Pectine [Lévanah Solomon] zou een perfecte keuze zijn ... maar wordt afgewezen omdat ze een meisje is. En dus beginnen Panoramix, Astérix [Christian Clavier] en Obélix [Guillaume Briat] aan een uitgebreide zoektocht. Eén van de kandidaten is Sulfurix [Daniel Mesguich], een oude rivaal van Panoramix die er alles aan wil doen om het geheim van de toverdrank te ontdekken. Degelijk animatie, een hoog tempo en prima stemvertolkingen maken dit tot één van de beste films uit de vaak behoorlijk middelmatige Asterix-reeks.

Suriname behoorde decennialang tot de kleinste voetbaldwergen. Ruud Gullit, Frank Rijkaard, Edgar Davids en Clarence Seedorf hebben allemaal Surinaamse wortels, maar vanwege een besluit bij de onafhankelijkheid van Suriname was het lange tijd niet mogelijk om kinderen van Surinaamse ouders die in het buitenland zijn geboren voor Nederland te laten spelen. Door een speling van het lot was Dean Gorré niet bij het ‘kleurrijk elftal’ toen het omkwam bij een vliegtuigongeluk in 1989. Die ramp is één van de redenen waarom Gorré besloot bondscoach van Suriname te worden en zich hard te maken voor een aanpassing van de wet waardoor ook spelers die buiten Suriname zijn geboren zich bij het elftal kunnen aansluiten. Het is niet alleen een strijd tegen bureaucratie, maar ook tegen een mentaliteit die diepgeworteld is in de Surinaamse cultuur. In deze documentaire kijkt Gorré terug op zijn periode als coach en op de eerste stappen die zijn gezet om Suriname internationaal op de kaart te zetten als voetballand. Veel droog gefilmde, pratende hoofden en door fantasieloze montage is dit niet zo inspirerend als het had kunnen zijn.

Dankzij goed acteerwerk blijkt deze variant op A Simple Plan, waarin een man in geldnood op Prince Edward Island (aan de zuidoostkust van Canada) een klein fortuin vindt en besluit zijn vondst geheim te houden, redelijk overeind De plaatselijke brigadier [Matt Cooke] en zijn nieuwe rekruut [Andrea Bang] ruiken onraad en natuurlijk komt een schimmige figuur [Joel Thomas Hynes] het geld opeisen. De bijzondere setting helpt, evenals Bill McFaddens rol als de eigenzinnige oude zeerot Omer.

David [Louis Garrel] heeft een afspraak in restaurant ‘Le Deuxième Acte’ met Florence [Léa Seydoux] die hem wil voorstellen aan haar vader Guillaume [Vincent Lindon]. David voelt zich echter helemaal niet aangetrokken tot Florence en neemt daarom zijn goede vriend Willy [Raphaël Quenard] mee. Misschien dat die iets met Florence kan beginnen. De film begint met twee zeer lange tracking shots (de benodigde dolly track toont Dupieux tijdens de aftiteling waarin beide tweetallen zich voorbereiden op de ontmoeting). Het is een wat banaal verhaaltje. De acteurs weten dat en laten dat merken in deze op dialoog leunende, maar intelligente, onderhoudende en regelmatig erg grappig satire die je het beste kunt zien met zo weinig mogelijk achtergrondinformatie.

De 25-jarige Max [Ruaridh Mollica] is een journalist met een literaire achtergrond. Hij doet onderzoek onder queer sekswerkers voor een artikel en krijgt de mogelijkheid om idool Bret Easton Ellis (de auteur van o.a. ‘American Psycho’) te interviewen. Wat zijn hoofdredacteur [Lara Rossi] niet weet is dat Max onder het pseudoniem Sebastian een dubbelleven leidt als sekswerker en zijn persoonlijke ervaringen verwerkt in een manuscript. Dat dubbelleven dwingt Max om zijn eigen identiteit te herzien. Bovendien wordt het steeds moeilijker om dat dubbelleven geheim te houden. Niet alleen op de redactie, maar ook voor zijn cliënten. Mäkelä opent met een seksscène en daar zijn er onnodig veel van. Veel interessanter zijn de contacten na afloop, vooral het contrast tussen de zakelijke Daniel [Ingvar Sigurdsson] en muziekprofessor Nicholas [Jonathan Hyde] die juist meer verlangt naar genegenheid en tederheid.

Ben [Jack Quaid] heeft in korte tijd 10 huwelijksfeesten op het programma staan. Zijn vermeende “ideale vrouw” [Brianne Howey] is onbereikbaar en dus neemt hij studievriendin Alice [Maya Erskine], die net uit een langdurige relatie komt, mee als ‘plus one’. Het einde is bij voorbaat geen verrassing, maar de weg naar die ontknoping zit vol slimme observaties, originele situaties en sprankelende dialogen. Quaid en Erskine zijn een schot in de roos en voorkomen te allen tijde dat ze vervallen in karikatuur. Leuke bijrollen voor Ed Begley Jr. en Rosalind Chao als respectievelijke Bens vader en Alices moeder.

Matthias [Albrecht Schuch] en Sophia [Julia Franz Richter] blussen een in de brand staand golfkarretje in deze subtiel opgebouwde tragikomedie voor geduldige kijkers. De gebeurtenis blijkt in scène gezet, want Matthias is een acteur die zich laat inhuren, zodat anderen zich beter kunnen voor doen dan ze in werkelijkheid zijn. Hij is nu echter op een punt geraakt dat hij zijn rollen niet meer los kan zien van zichzelf. De gevolgen van die identiteitscrisis ontvouwen zich in een bedachtzaam tempo waardoor het lange tijd niet helemaal duidelijk is in welke richting dit gaat. Het had allemaal iets compacter gekund, maar voor liefhebbers van intelligent geschreven satires over de moderne wereld (waarin sociale media het makkelijk maken om ons anders/beter voor te doen dan we zijn) is dit zonder meer een aanrader.

Zoveelste variant op Intouchables waarin een nukkige verpleegkundige [Pierre Lottin] met tegenzin een cliënt [Hélène Vincent] met uitgezaaide borstkanker naar Zwitserland brengt om euthanasie te krijgen. Haar zoon [David Ayal] en kleindochter [Juliette Gasquet] zijn ook van de voorbij, maar die denken dat ze papieren moeten tekenen om een erfenis te verkrijgen en weten dus van niks. De acteurs maken er maar het beste van en alle ingrediënten voor de formule van de roadmovie kun je netjes afvinken. Een beetje originaliteit was wel welkom geweest.

Heraldo [Iago Xavier] slaat de op vlucht na de dood van zijn broer [Renan Capivara] en vindt een schuilplaats in het seksmotel van Elias [Fábio Assunção] en Dayana [Nataly Rocha] waar hij hand-en-spandiensten verricht in ruil voor onderdak. Het gezucht, gesteun en gekrijs van cliënten overheerst en zodra dat vervaagt gaan Heraldo en Dayana van bil. Wat zou Elias zeggen als hij daar achter kwam? En hoe vailig is Heraldo überhaupt in dit motel? Met het gestileerde gebruik van primaire kleuren wil Aïnouz je laten geloven dat we te maken hebben met een slowburner à la Michael Mann. In feite is het een serie seksscènes en een ontknoping die je al mijlen van tevoren kon aan zien komen. Mooie verpakking, teleurstellende inhoud.

Houd de paracetamol in de aanslag voor deze belabberd gefilmde thriller over een voormalige bokser [Casey T. Evans] die van St.-Louis naar Bangkok vluchtte nadat hij weigerde mee te werken aan een deal tussen zijn oom en manager [Jim van Vleck] en een corrupte bokspromotor [Tom Arnold]. Jaren later spoort een gedupeerde [Nick Faltas] hem op in café ‘The Ripper’ en komt de familiegeschiedenis voorbij in afwachting van de onvermijdelijke slotconfrontatie. Bellanca en coscenarist Sasha Levinson proberen het wat op te leuken door te spelen met de chronologie, maar afgezien van de spaarzame boksscènes is dit niet om aan te zien.

De Jurassic—franchise wordt tot op het bot uitgemolken in deze vlotte, maar fantasieloze avonturenfilm waarvoor Spielberg (in de rol van uitvoerend producent) in ieder geval nog een respectabele cast op de been wist te brengen om de boel nog enigszins overeind te houden. Dr. Henry Loomis [Jonathan Bailey] gelooft dat het DNA van drie prehistorische dieren hem zal leiden tot een medische doorbraak. Door klimaatverandering hebben de oerbeestjes zich teruggetrokken in het gebied rondom de evenaar. Met steun van een steenrijke ondernemer [Rupert Friend] huurt Loomis een groep huurlingen in om hem te helpen dat DNA te verkrijgen. Onderweg pikken ze Reuben [Manuel Garcia-Rulfo], zijn dochters [Luna Blaise, Audrina Miranda] en de potentiële niet zo ideale schoonzoon [David Iacono] op nadat hun zeilboot is aangevallen door een prehistorische reus. Zit vol verwijzingen naar de voorgangers (met name Jurassic Park), maar dat herinnert je er alleen maar aan hoe goed die film was en dat Edwards niet kan tippen aan Steven Spielberg van toen.

Wat krijg je als een methodeacteur zich nadrukkelijk gaat bemoeien met een formulematige wraakactiethriller? Het antwoord is deze verschrikking met Brody in de titelrol, een vuilnisman met een duister verleden die volledig door het lint gaat na de dood van een schattig meisje [Chandler DuPont]. De scène waarin hij met een ijzeren staaf iedereen in een nachtclub te lijf gaat, hoort thuis in een B-film, maar met Brody als coscenarist komt daar een tragisch achtergrondverhaal bij waar de actieliefhebbers zeker niet op zitten te wachten. Gewelddadig en zwaar op de hand.

Totto-chan is een energiek en nieuwsgierig meisje dat door haar impulsieve gedrag problemen veroorzaakt op school. Tot ze met haar moeder [Anne Watanabe] een bezoek brengt aan Tomoe Gakuen, een bijzondere school met treinwagons als klaslokaal en de liefdevolle en geduldige meneer Kobayashi [Kôji Yakusho] als directeur. Totto-chan voelt zich meteen thuis en sluit vriendschap met Yasuaki, een timide klasgenoot met polio. Het verhaal begint in 1940 wanneer de gevolgen van de oorlog nog niet direct merkbaar zijn. Dat verandert na de aanval op Pearl Harbor en daardoor is dit niet alleen indringend portret van een bijzondere vriendschap, maar ook van Japan tijdens de oorlogsjaren. Innemende stemvertolkingen en paar prachtige fantasiesequenties zijn meer dan genoeg om je een flinke brok in de keel te bezorgen. Gebaseerd op de autobiografische roman uit van Tetsuko Kuroyanagi die zelf de epiloog insprak.

stem geplaatst

Pandabeer Pang [Yootha Wong-Loi-Sing] reist van Azië naar Afrika om haar beste vriendin Jielong [Georgina Verbaan] te redden. Jielong is een ijsspuwende draak die is ontvoerd door de oom [Thulani Nzonzo] van leewenprins Ade [Namisa Mdalose] als wapen tegen de gezworen vijanden van de hyena’s. Aangekomen op het Afrikaanse continent krijgt Pang van hulp van het even charismatische als sluwe aapje Jojo [Maurits Delchot]. De animatie verdient geen schoonheidsprijs en het verhaal geen originaliteitsprijs, maar de hoofdpersonages zijn goed uitgewerkt in dit vlotte avontuur voor de kleintjes.

De hartsvriendinnen zijn weer eens op vakantie en Julia en Marthe hebben een leuke jongen aan de haak weten te slaan. Wanneer Julia in bad gaat, ontdekt ze dat ze in een zeemeermin verandert als de in aanraking komt met water. Dat geldt ook voor Marthe, maar niet voor Julia. Haar jaloezie dreigt de vriendschap tussen de meisjes van K3 te verwoesten, terwijl ze proberen te achterhalen waardoor ze zijn betoverd en hoe ze nu verder moeten. Acteren kunnen de dames nog steeds niet dus houdt rekening met extreem overacteren, Van Leemputten lijkt bovendien vooral geïnteresseerd in het maken van videoclips en de liedjes leveren dan ook de beste momenten op. Hoogtepunt is ‘Ben Ik Dan Zo Anders’, een opmerkelijk ontroerend lied over de eenzaamheid van een buitenstander en het verlangen gezien te worden.

Tweede verfilming van 'The Howling II' (na de even rampzalige versie uit 1985) speelt in op hernieuwde interesse in het weerwolfgegeven door de Twilight-serie. Helaas is deze bewerking nogal letterlijk en ligt de link tussen ontluikende seksualiteit (de hoofdpersoon is een 18-jarige maagd) en het weerwolfschap er wel erg dik bovenop. Een gebrek aan originaliteit, acteertalent en acceptabele make-up of special effects dragen bij aan betreurenswaardig eindresultaat. Om te ...

De zichzelf hopeloos overschattende Pollio schreef, regisseerde en speelde de hoofdrol in deze rampzalige misdaadkomedie over een stereotype Italiaan [Silvio Pollio] die door de FBI wordt ingezet als mol in de criminele organisatie van Mr. Blanco [John Cassini]. Daarvoor moet hij het vertrouwen zien te winnen van gangster Cho [Terry Chen]. Pollio’s accent is net zo belachelijk als zijn pruik en wachten op een ook maar enigszins leuk grap is als zoeken naar een naald in een hooiberg.

stem geplaatst

De jonge poolvos Swifty [Jeremy Renner] is aangeleerd om zowel letterlijk (in de sneeuw) als figuurlijk zo veel mogelijk onzichtbaar te blijven, maar hij droomt ervan in de voetsporen te treden van zijn grote helden, postsledehonden Duke [Michael Madsen], Dakota [Laurie Holden] en Dusty [Donny Falsetti]. De baas van het postkantoor [Anjelica Huston] geeft hem zelfs een baantje , maar drie jaar later is Swifty nog geen stap verder gekomen. Daar komt verandering wanneer de gluiperige Otto Von Walrus [John Cleese] een duivels plan uitvoert en technisch wonderkind Jade [Heide Klum] ontvoert. Met een sterke stemmencast (met verder o.a. James Franco en Omar Sy) en een sympathieke centrale boodschap is dit ondanks de matige computeranimatie goed te verteren voor kinderen van zes jaar en ouder.