Logboek

Bij een schietpartij op 24 februari 2006 in Riverside kwam Crystal Theobald om het leven. Hoewel er snel een verband werd gelegd met lokale bende 5150 werd er in eerste instantie niemand gearresteerd. Aangespoord door Crystals moeder zette nichtje Jaimie haar kennis van MySpace in om een catfish-operatie te beginnen om de identiteit van de moordenaar te achterhalen. Truecrimedocumentaire is opmerkelijk omdat de familieleden van het slachtoffer zelf een strafblad hebben en door verrassende wendingen. Munk heeft bovendien oog voor de voorgeschiedenis van de dader(s) en zorgt daarmee voor waardevolle nuance.

Omdat projectontwikkelaars het culturele hart van Providence, Rhode Island verwoesten, besluit een kwartet kunstenaars onder leiding van Michael Townsend een loze ruimte in de in 1999 opgeleverde Province Place Mall in te richten als kunstatelier en eventuele verblijfplaats. Hoe ze daar vier jaar onopgemerkt konden werken, is slechts een aspect van deze boeiende documentaire. Het toont namelijk ook de voorgeschiedenis van deze kunstenaars en de impact die ze met hun kunstuitingen hebben. Tevens een aardig inkijkje in wat het betekent om te leven voor de kunst en om van je leven een groot kunstwerk te maken, zonder pretentieus te worden. Een sterk pleidooi voor de ondersteuning van kunst in al zijn vormen.

Student Finn [Max Schimmelpfennig] gebruikt experimentele medicatie vanwege een traumatische gebeurtenis uit zijn jeugd waarbij zijn zus [Caroline Hartig] om het leven kwam. Samen met een lesbische, activistische vriendin [Lea Van Acken] en het mooiste meisje van de school [Tijan Marei] ontdekt hij dat hun exclusieve school onderdeel uitmaakt van een duister complot. Een boeiend mysterie met een aantal geslaagde schokmomenten. Helaas zijn er in de eerste helft veel nepschrikeffecten en is de finale over-the-top.

Door een schietpartij na een overval op een restaurant krijgen de vier voortvluchtige daders panne. Ze kloppen betrokken bij een occult ritueel dat volgens een aantal regels moet verlopen. Het meest heikele punt: alleen een menselijk offer kan een dodelijke aanval door een demon voorkomen. Goedkoop, slecht geacteerd en saai.

In een dystopische nabije toekomst breekt een oorlog uit in Oost-Europa. Nadat dronepiloot Harp [Damson Idris] een direct bevel heeft genegeerd en verantwoordelijk wordt gehouden voor twee doden, wordt hij veroordeeld tot veldwerk. Hij wordt gekoppeld aan kapitein Leo [Anthony Mackie] voor een missie ‘outside the wire’, oftewel in oorlogsgebied. Doel is om te voorkomen dat de Russen een nucleair arsenaal in Oekraïne in handen krijgen, maar al snel ontdekt dat kapitein Leo zijn eigen plan heeft getrokken. Onderhoudende actiethriller schetst het contrast tussen het mechanische werk van dronepiloten en dat van militairen op het slagveld en werpt prangende vragen op over de toenemende rol van machines op het slagveld. Verscheen ruim een jaar voor de Russische invasie van Oekraïne.

In 1999 werd Edmond Safra dood aangetroffen in zijn appartement in Monaco. Al snel viel de verdenking op Ted Maher, een voormalig Green Beret en Safra’s verpleegkundige. Usry zet vraagtekens bij die lezing en krijgt bijval van een opmerkelijke mix aan betrokkenen. Naast Maher en zijn advocaat zijn daar onder anderen Mr. X, hoofd van Safra’s beveiliging, de excentrieke Lady Colin Campbell, een vriendin van (een aantal leden van) de familie Safra, en de uitzonderlijke zware crimineel met wie Maher een cel deelde. De amusementswaarde wordt verhoogd door een onverwachte wending tijdens de serie gesprekken met Maher.

Van Zandvoort volgde twee families die als statushouders in Breda komen te wonen. Twee niet-heteroseksuele Saoedische zussen uit Saoedi-Arabië zijn heel blij met hun appartement, het achtkoppige Syrische gezin wordt verplicht een rijtjeshuis te accepteren dat veel te klein is. Schetst hoe complex (en absurd) het inburgeringsproces is aan de hand van onoverzichtelijke diagrammen vol bureaucratisch jargon waar zelfs geboren en getogen Nederlanders amper wijs uit worden, laat staan mensen die de Nederlandse taal nog moeten leren! Een busreis, de uitleg van een ‘typische Hollandse maaltijd’ en die wereldhit van nationale trots ‘De Electronicas’ tekenen een mix van goede wil, betutteling en incompetentie van de gemeente. Ondertussen zitten de getrainde professionals met hun handen in het haar, omdat vooral de Syrische familie de zaken niet op orde krijgt. Uitstekende mix van informatie, amusement en maatschappelijke kritiek.

Verpleegkundige Alicia [Manuela Vellés] keert terug naar haar ouderlijk huis om voor haar stervende moeder Victoria [Emma Suárez] te zorgen. De moeizame relatie met zus Sara [Maggie Civantos] zorgt voor extra spanningen. Na Victoria’s overlijden blijkt Sara’s dochter [Claudia Placer] contact te hebben met haar geest en met Luna [Daniele Rubio], de geest van een jong meisje, waarvan de bedoelingen zich geleidelijk ontvouwen in deze sfeervolle, degelijke spookhorrorfilm.

Decennialang werden psychedelische drugs afgeschilderd als een levensbedreigend gevaar voor de samenleving. Deze amusante mix van documentaire en parodie op voorlichtingsfilms speelt in op een trend in de VS om psychedelische drugs te legaliseren en onderzoek naar mogelijke (positieve) medische effecten ervan te hervatten.Offerman speelt een archetypische wetenschapper die de conclusies samenvat naar aanleiding van gesprekken met o.a Sting, Carrie Fisher, Ben Stiller en beroemde gebruikers als Bill Kreutzmann en Donovan. Adam Scott presenteert een hilarische voorlichtingsfilm met cameo’s van onder anderen Adam Devine, Haley Joel Osment en Fred Willard.

Een damensvolleybalteam krijgt panne op onherbergzaam gebied en wordt belaagd door vreemdsoortig, lokaal gespuis in deze horrorparodie. Artus is de dominante coach en het team bestaat uit een verzameling vrouwelijke archetypes, die zich van een andere kant moeten laten zien om te overleven. Jonge, atletische vrouwen korte metten te laten maken met rare (mannelijke) snuiters is amusant, maar onvoldoende voor een speelfilm. Gelukkig haalt dit amper de 75 minuten.

In 2017 verzamelden de jonge ondernemer Billy McFarland en zakenpartner (en popster) Ja Rule een aantal modellen om een promo te schieten voor het Fyre Festival dat ze in de loop van dat jaar op een eiland in de Bahama’s zouden organiseren. Door flink te investeren in sociale media waren de peperdure tickets voor dit exclusieve festival in een mum van tijd uitverkocht. Het probleem: de organisatoren hadden grote (visuele) beloften gedaan die ze onmogelijk waar konden maken. De ramp (zie de titel) leidde tot hilariteit in de media, omdat vooral rijkeluiskindjes het slachtoffer waren, maar is een nuttig waarschuwend verhaal over de valkuilen van sociale media. Verteld door de mensen die (tegen beter weten in) alles op alles zetten om het Fyre Festival te laten voldoen aan de hooggespannen verwachtingen. Extra opmerkelijk, omdat McFarland het hele fiasco in 2025 nog eens dunnetjes overdeed!

Na een zwaar auto-ongeluk op 19 januari 1989 wordt predikant Don Piper [Hayden Christensen] doodverklaard. Tot een voorbijganger [Michael Harding] toestemming krijgt om ter plekke voor hem te bidden en “What A Friend We Have In Jesus” zingt. Wat volgt is een lang fysiek en geestelijk revalidatieproject waarbij Don onvoorwaardelijk kan rekenen op de steun van zijn echtgenote [Kate Bosworth], zijn kinderen en zijn gemeenschap. . Gebaseerd op Pipers autobiografische bestseller loopt dit (vanzelfsprekend) over van religieuze bespiegelingen. Die worden in grote mate gecompenseerd door de aandacht voor gemeenschapszin en hoe waardevol het is om je open te stellen voor de hulp van anderen. Voor agnosten blijft dit moeilijk verteerbaar, ondanks het degelijke acteerwerk en de verzorgde productie.

In dit vervolg op 28 Years Later heeft Spike [Alfie Williams] zich aangesloten bij de bende van Sir Jimmy Crystal [Jack O’Connell]. Sir Jimmy gaat met zijn jeugdige recruten (allen getooid met een Jimmy Saville-kapsel) op zoek naar “Old Thomas”, die hen de weg naar de toekomst moet wijzen. Dr. Kelson [Ralph Fiennes], de maker en bewaker van The Bone Temple, bouwt een soort van vriendschap op met Samson [Chil Lewis-Parry], een rondwarende oerman die hij in toom weet te houden. Tweede deel van een geplande quadrilogie heeft de tekortkomingen die typerend zijn voor een verbindingsfilm: een gebrek aan plot en karakterontwikkeling en een onbevredigende ontknoping. De vormgeving is nog altijd van hoge kwaliteit en vooral Fiennes levert prima werk af. Zijn ogenschijnlijke obsessie met de muziek van Duran Duran (en Simon LeBon in het bijzonder) maakt dit extra amusant voor diehard Duranies.

Nadat hun moeder [Nicole Theriault] in coma raakt bij een autoongeluk, komen Pim [Sutatta Udomsilp] en Putt [Mac Nattapat Nimjirawat] voor het eerst oog in oog te staan met hun opa [Sompob Benjathikul] en oma [Tarika Tidatid]. Die melden dat zij Pim en Putt in huis nemen en daar hebben de jongvolwassen Pim en Putt blijkbaar geen bedenkingen bij. Die komen pas wanneer hun ouders zich grillig gaan gedragen. Familiegeheimen spelen een sleutelrol in deze weinig geloofwaardige, maar goed geacteerde en intrigerende psychologische thriller.

Tiener Jamie [Cameron James-Kong] is de zoon van pornoacteurs. Sinds de dood van zijn moeder is hij camerapersoon voor de amateurfilms van zijn vader [Andrew Howard]. Voor een schoolproject over pornoverslaving wordt Jamie gekoppeld aan de vrijgevochten Nina [Safiya Benaddi]. Waarom klasgenoten die elkaar niet kennen afspreken in een grot aan zee is onduidelijk. Waarom ze zo snel over menen te moeten gaan op de geslachtsdaad (waarmee voorspelbare relatieproblemen ontstaan), is dat ook. Realisme en diepgang zijn ver te zoeken, maar die scène met de octopus zal je niet snel vergeten!

Als je het leuk vindt om 150 minuten lang te staren naar een bloem of een boom, dan is dit misschien toch iets voor jou. Het volgt drie wetenschappers die in verschillende tijdperken werken of studeren op dezelfde universiteit. In het moderne verhaal onderzoekt neuroloog Tony [Tony Leung Chi-wai] de neurologische activiteit van bomen. Begin jaren 70 helpt Hannes [Enzo Brumm] een medestudent [Marlene Burrouw] bij een experiment dat moet aantonen of bloemen zich emotioneel kunnen hechten aan mensen. Ergens rond het begin van de 20e eeuw ontdekt de eerste vrouwelijke studente [Luna Wedler] aan de universiteit fotografie als middel om flora te bestuderen. Hier en daar mooie plaatjes, maar van verhaal, samenhang of überhaupt iets interessants is amper sprake. Arthouse op zijn smalst.

Ella [Melika Foroutan] gaat met haar zoon [Otto Emil Koch] en tienerdochter [Bianca Nawrath] naar een feest ter gelegenheid van het huwelijk van haar zus [Maxime Kazis] met Malick [Richard Manualpillai]. Helaas is Ella’s ex-man [Stephan Luca] ook uitgenodigd. De voormalige echtelieden zijn bovendien tot elkaar veroordeeld wanneer blijkt dat de hoge leeftijd van de plaatselijke bevolking een sinistere achtergrond heeft. Fetscher doet een poging tot satire over leeftijdsdiscriminatie, maar de moraal is twijfelachtig en gaat bovendien ten koste van de spanning in deze middelmatige horror.

De Chileense boer Javier Zapato ontdekt in maart 2018 dat hij € 3,1 miljoen heeft gewonnen bij de Kino-loterij. Hij weet alleen niet waar hij het lot heeft gelaten en dus begint zijn gezin aan een koortsachtige zoektocht zodat hij de prijs op tijd kan claimen. Zijn verhaal is wekenlang in het nieuws en het krijgt een merkwaardige wending wanneer een tweede persoon zich meldt als winnaar! De organisatie van de loterij werkte niet mee aan deze documentaire en dat is begrijpelijk; die krijg nogal wat kritiek te verduren. Bij gebrek aan authentiek beeldmateriaal kozen Felipe en José Isla ervoor de hoofdrolspelers sleutelmomenten na te laten spelen. Een originele insteek die de amusementswaarde verhoogt, maar ook door amateuristisch ‘acteerwerk’ de geloofwaardigheid (waarover op het moment van verschijnen het laatste woord nog niet was gezegd) niet ten goede komt.

Ongeveer 1 op de 10 mensen heeft te maken met stemmen in het hoofd, zo meldt psychiater Dirk Corstens in deze fascinerende, onthullende en bewonderenswaardige documentaire. Ooms filmde vijf mensen die in behandeling zijn bij Corstens en filmde hen in full shot met een statische camera. Met geduld en een warme, vriendelijke stem gaat Corstens in gesprek met zijn cliënten en met de stemmen van die andere personen in hun hoofd. Hulde aan alle betrokkenen voor de moed en integriteit waarmee ze een moeilijk bespreekbaar onderwerp bespreekbaar maken. Vanzelfsprekend vooral (maar niet uitsluitend) aan te raden voor psychiaters en mensen die zelf worstelen met stemmen in het hoofd. Winnaar van Beste Nederlandse Documentaire op IDFA.

Documentaire over een wel erg opzichtig piramidespel/ponzi-scheme waarbij burgers in Latijns-Amerika en Spanje zich lieten verblinden door de mooie praatjes van Leonardo Cositorto. Hij en codirecteur Maxmiliano Batista werkten opvallend genoeg mee, maar verder is er niets nieuws of opmerkelijks aan een verhaal met bekende valkuilen.

Sandler recyclet de formule van sympathieke loser als Hubie ‘Pubie’ Dubois. Hij is vooral mikpunt van spot rond Halloween, omdat hij zijn taak als toezichthouder op de veiligheid wel erg serieus neemt. Vanwege de recente ontsnapping van een psychopaat is er reden om extra alert te zijn. Zou er een verband zijn met Hubies mysterieuze nieuwe buurman [Steve Buscemi]? Met een romantisch subplot met Hubies populaire voormalige klasgenoot [Julie Bowen] en bijrollen voor onder anderen Kevin James en Rob Schneider weet je dat Sandler geen nieuwe ideeën heeft. Er zijn bijrollen voor Maya Rudolph en Ray Liotta en cameo’s van onder anderen Ben Stiller en Shaquille O’Neal. Niet dat het veel uitmaakt.

En van horror is geen sprake. Hooguit een snufje gegriezel voor kleintjes

Nadat ze is ontslagen wegens diefstal, weet sekswerker Jemma [Joselynb Dumas] een voet in de deur te krijgen bij de exclusieve escortservice van Donna [Nse Ikpe-Etim]. Ze geniet van de glitter en glamour van haar welgestelde klanten, tot ze onbedoeld betrokken raakt bij schimmige zaken. Nigeriaans (Nollywood-) misdaaddrama met een onuitstaanbare Dumas, een rommelig script en een uiterst laag tempo. Amateuristische prul gemaakt voor een appel en een ei. Als je allergisch bent voor trage, generieke hiphopbeats met autotune, zou dit weleens je grootste nachtmerrie kunnen zijn! Houd dus in ieder geval je vinger op de Mute-knop.

De dementerende Gilbert [Jean Reno] belandt met zijn zoon [Frank Dubosc], schoondochter [Suzanne Clément] en kleinkinderen [Raphal Romand, Alizée Caugnies, Lisa Do Couto Teixeira] in de wereld van het bordspel Loups-Garous. Ze moeten samenwerken om de weerwolf te verslaan en het spel succesvol uit te spelen. Maar het is 1497 en een van de “deelnemers” is de weerwolf! Frans antwoord op Jumanji kan dankzij de prettige cast en een fijn gevoel voor humor prima op eigen benen staan.

Na een controversiële uitspraak over honden doet een kandidaat-Europarlementariër [Alexandra Maria Lara] een poging om haar imago op te vijzelen door een hond in huis te nemen. Daartoe sluit ze zich aan bij vijf andere hondeneigenaren voor een training in de bergen van Tirol, geleid door de excentrieke Nordon [Rúrik Gíslason]. Met een dom blondje [Anna Hermann], een klassiek homokoppel [Devid Striesow, Doga Gürer] en een zwijgzame zonderling [Kerim Waller] zijn er meer dan genoeg clichés om je te doen afhaken. Uiteindelijk is het niet zo slecht als het lijkt, maar je moet lang wachten voor je daar iets van merkt.

Daniel [Rodolfo Sancho] en Sara [Belén Fabra] zijn met zoon Eric [Lucas Blas] verhuisd wanneer Eric klaagt over stemmen. Pas wanneer er is ernstigs is gebeurd, schakelen Daniel en Sara de hulp in van een auteur en paranormaal onderzoeker [Ramón Barea] en zijn dochter [Ana Fernández]. Het plot verdient zeker geen originaliteitsprijs, maar Hernández zorgt wel voor een onheilspellende sfeer en een aantal geslaagde schrikmomenten.

Twee weken voor zijn pensioen wacht Mohamed Bida [Roschdy Zem] de taak om een groep van 300 mensen te evacueren naar de Franse ambassade en vervolgens naar het vliegveld in Kabul. De Taliban heeft op dat moment een groot deel van de stad al in handen en de situatie op het vliegveld wordt steeds nijpender. Goede vertolkingen van met name Khoudri als de geïmproviseerde tolk en van Knudsen als een ervaren oorlogscorrespondent ten spijt, weinig overtuigende reconstructie van een complexe reddingsoperatie. Bourboulon worstelt met de massascènes, die bij lange na niet zo chaotisch en indrukwekkend zijn als de authentieke beelden die bij veel kijkers nog op het netvlies gebrand zullen staan.

De familie Jackson (minus zus Janet en moeder Katharine) probeert opnieuw een slaatje te slaan over de rug van Michael Jackson met deze oppervlakkige muzikale biografie over de periode tot aan het eind van de Victory-tour met The Jacksons in december 1984. De ene na de andere hit komt voorbij, met als enige verhaallijn de moeizame relatie tussen Michael en zijn strenge, opportunistische vader [Colman Domingo]. Moeder Katharine [Nia Long] wordt afgeschilderd als een heilige, Michael als een slachtoffer van een brute vader met een (gezonde) fantasie en oprechte liefde voor dieren en kinderen. Zijn broers zijn gereduceerd tot figuranten en Janet komt niet eens in beeld! Jaafar Jackson – zoon van Jermaine – heeft zonder meer een fysieke gelijkenis met zijn oom en kan aardig dansen, maar qua acteerwerk hoeft hij weinig meer te doen dan zachtmoedig praten en eindeloos glimlachen. Op het podium klinkt hij als Michael op een slechte dag. Enig pluspunt is Juliano Valdi, die werkelijk fenomenaal is als de jonge Michael. Dat dit eindigt met ‘Human Nature’, ‘Bad’ en de boodschap “His Story Continues” is opmerkelijk (want onbedoeld) ironisch.

Aethelstan [Harry Gilby] is nog een tiener wanneer hij vader, Edward The Elder, in 924 opvolgt als koning van Wessex en Mercia. Hij wil een poging doen om de zeven koninkrijken waar de titel naar verwijst onder zijn gezag te krijgen. Daarbij vertrouwt hij meer op het advies van de opportunistische Ingilmundr [Laurie Davidson] dan op zijn voormalige mentor Uhtred [Alexander Dreymon] met als gevolg een conflict en een bloederige strijd. Hoogtepunt is een legendarische veldslag bij het slot Brunanburh, dat nog altijd een toeristische trekpleister is. Degelijke mix van historisch drama en actiefilm zonder pogingen om het wiel opnieuw uit te vinden.

Een maansverduistering in 2019 dreigt het moment te worden waarop de voorspelling van de voor gek verklaarde professor Kim [Choi Jin-ho] dreigt uit te komen. Zijn zoon [Park Hae-joon] roept de hulp in van een gewapende monnik [Lee Sung-min] om te voorkomen dat ‘het rode oog’ en ‘het zwarte oog’ uit een boeddhistische (vermeende) mythe samenkomen om het ultieme kwaad te vormen. Volgt het protocol van een hoofdstuk voor iedere dag, maar na de ingewikkelde uitleg van de achterliggende legende duurt het erg lang voor er werkelijk iets interessants gebeurt. En gezien het gebrek aan originaliteit is de ontknoping eerlijk gezegd het wachten niet waard.

Een passende titel voor een romantisch drama dat zich in een slakkegangetje voltrekt. Het betreft de Wit-Russische Masha [Marya Imbro] die een opleiding begint tot fotomodel en bevriend raakt met lijkschouwer Misha [Mikhail Senkov] die aspiraties heeft als schilder. Van een verhaal of persoonlijke ontwikkeling is amper sprake. Wel is er een witte slak, al is de symboliek daarvan vaag en oninteressant. Benjamin Bloodwell zorgde voor mooie plaatjes en de score is van Marco Beltrami.

Moriah Wilson was een ambitieuze, zeer succesvolle Amerikaanse mountainbiker met Olympische aspiraties toen ze op 11 mei 2022 werd doodgeschoten in het huis van beste vriendin Caitlin Cash. In eerste instantie valt de verdenking op Colin Strickland, een collega die bekendstond als een manipulator. Redelijk truecrimedocumentaire is mede gemaakt om aandacht te vragen voor de stichting die Moriahs ouders ter nagedachtenis aan haar oprichtten. Gevolg is wel dat Moriah wel erg nadrukkelijk als een heilige wordt afgeschilderd.

In 2004 duikt de 18-jarige Marina [Llúcia Garcia] in de voorgeschiedenis van haar biologische ouders, die ze nooit heeft gekend. Gebaseerd op de brieven van de moeder van Carla Simón die door een voice-over worden voorgelezen. Wat ze schrijft is aanzienlijk interessanter dan het nietszeggende gedoe dat we te zien krijgen. Aangezien Simón visueel amper onderscheid maakt tussen het heden (2004) en het verleden (midden jaren 80) en Garcia ook castte als haar moeder, is dit vooral verwarrend. Maar bovenal is het slaapverwekkend saai.

De katholieke Spaanse priester Padre Pilón [Emilio Gutiérrez Caba] richtte in 1987 de Heta Groep op om paranormale gebeurtenissen te onderzoeken met een wetenschappelijke insteek. Na een incident in een appartement belandt hij in een ziekenhuis en is het aan de andere groepsleden om te achterhalen wat er precies is gebeurd. Drie medewerkers, elk vrouwen van middelbare leeftijd, gaan deze uitdaging aan met gevaar voor eigen leven, maar ook met humor en een gezonde dosis relativeringsvermogen. Hun nuchtere benadering geeft dit een eigenzinnige insteek die nooit ten koste gaat van de spanning en actie. Gebaseerd op ware gebeurtenissen die nog maar eens onderstrepen dat de waarheid vreemder (en veel verrassender is) dan fictie. Ruede, Acosta en Olayo zijn voortreffelijk. De echte hoofdrolspelers in dit waargebeurde verhaal verschijnen vlak voor de start van de aftiteling.

De apostel Paulus [James Faulkner] is door Nero opgesloten, omdat hij verantwoordelijk zou zijn voor het afbranden van Rome in het jaar 64. Jonge schrijver Lucas [Jim Caviezel] wil Paulus bezoeken voor hij wordt geëxecuteerd, in de hoop dat zijn woorden (als vertrouweling van Jezus Christus) weerklank zullen vinden in de buitenwereld. Daarbij is een belangrijke rol weggelegd voor de Romeinse prefect Mauritus Gallas [Olivier Martinez]. Gefinancierd ter meerdere eer en glorie van Christelijk Amerika, dus religieuze boventonen overheersen. Maar dankzij oprecht acteerwerk en uitstekende productiewaarden is dit ook voor ongelovigen best aardig aan te zien.

De haven van het Noorse Harvik was van groot militair strategisch belang vanwege de doorvoer van Zweeds ijzererts naar Duitsland. In april 1940 wordt het Noorse leger gesteund door Fransen en Britten in de strijd tegen de nazi’s, met als gevolg de eerste Duitse nederlaag tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het verloop van die strijd en het opmerkelijke vervolg staan centraal in dit gelaagde oorlogsdrama. Terwijl Gunnar Tofte [Carl Martin Eggesbø] een strijd op leven en dood voert aan het front, komt zijn echtgenote [Kristine Hartgen] voor een moreel dilemma te staan wanneer zoon Ola [Christopher Gelfert Mathiesen] ernstig ziek wordt en alleen de Duitsers zijn leven kunnen redden.

Veel te nadrukkelijk geregisseerde, volstrekt ongeloofwaardige documentaire over de periode vanaf nieuwjaar 2025 tot aan de inauguratie Trump, vanuit het perspectief van First Lady Melania Trump. Op houterige wijze en met een dik accent draagt ze voorgekauwde teksten voor ,terwijl ze onder klanken van o.a. The Rolling Stones, Michael Jackson en Aretha Franklin een vergeefse poging doet over te komen als een toegankelijke vrouw. Haar obsessie met uiterlijke schijn is typerend voor de klassieke oppervlakkige ‘trophy wife’ die veel mensen toch al in haar zien. Het geslijm van de mensen die voor haar werken, is verbijsterend in deze onvervalste, maar totaal niet overtuigende propaganda.

De rivaliteit tussen de twee Shirleys (de handlangers van oplichter Gilbert Chikli) zorgt voor de interessantste momenten in dit relaas van een oplichter die CEO’s voor miljoenen oplichtte door de stem te imiteren van toenmalige minister van Defensie Jean-Yves Le Drian. Routinematig gefilmd en vooral interessant voor Frans publiek. Zeg nu zelf: heeft u ooit van deze man gehoord?

Toen Stuart Sutcliffe in 1961 besloot ‘The Beatles’ te verlaten, was Paul McCartney de enige die bereid was om de rol van basgitarist op te nemen. Het karakteristieke geluid van de Höfner die hij liet ontwerpen, was nadrukkelijk aanwezig op vroege hits als ‘All My Loving’ en ‘Day Tripper’. Vanaf 1963 gebruikte hij een andere basgitaar en was deze Höfner slechts een backup. Kort na het uiteenvallen van The Beatles verdween deze iconische basgitaar. Meer dan 50 jaar later slaan enkele ‘basjagers’ de handen ineen om te achterhalen wie verantwoordelijk was voor deze verdwijning, in de hoop de gitaar terug te vinden. De zoektocht is niet erg spannend, maar dit is een zeldzame gelegenheid om McCartney herinneringen te zien ophalen uit de vroege jaren van The Beatles en zijn relatie met de muziekinstrumenten waarmee hij grote invloed had op generaties basgitaristen.

Christian [Dar Salim] zit vast in een ongelukkig huwelijk met Leonora [Sonja Richter] en stort zich op zijn bedrijf en een affaire met een stagiaire [Sus Wilkins]. Wanneer de toch al ontevreden Leonora lucht krijgt van de affaire, doet de wanhopige Christian een poging om haar uit de weg te ruimen. Dat mislukt en de gevolgen zijn niet te overzien. Door het serieuze spel houdt Tospøe-Rothenborg knkap het midden tussen psychologische thriller en zwarte komedie, waardoor dit afwisselend spannend en hilarisch is.

Het team uit Jackass Forever gooit het over een iets andere boeg met een aangename dosis zelfreflectie. Het bewijst dat er achter de jongensachtige grappen toch volwassen mannen schuilgaan. Bovendien is het ook makkelijker om de aandacht te houden bij de idiote, melige stunts en de grappen die de mannen uithalen. Het blijft veelal hilarisch en de mannen doen opnieuw een krachtige poging om het taboe van penisschaamte te doorbreken!

De ziel van een verminkte man [Claudio Cataño] dwaalt in een schimmenwereld om zijn gewelddadige verleden onder ogen te zien. Hij krijgt daarbij gezelschap van zijn moeder [Paulina García], die ook door hem is gedood. De eerste helft heeft een aantal trage sequenties, maar het intrigerende uitgangspunt, de uitgekiende acteursregie, de indrukwekkende locaties en het schitterende camerawerk van Mateo Guzmán houden de aandacht gemakkelijk vast..

Eind 1899 geeft een jonge Franse schooljuf [Galatéa Bellugi] aan de twee kinderen van een hechte gemeenschap in de Hautes Alpes aan de Italiaanse grens. Wanneer de jonge mannen uit de gemeenschap gehoor geven aan haar seksuele verlangens, gaat het mis in de vorm van tenenkrommende metaforen (onweer, lawine en sneeuw) voor de “gevaren” van vrouwelijke seksualiteit. Afgezien van een paar seksscènes doet dit vooral aan denken aan de moraliteitsmelodrama’s waar het publiek 100 jaar eerder al schoon genoeg van had! Goed voor een onbedoelde lach hier en daar; als je wakker weet te blijven tenminste.

Aan de Hofvijver in Den Haag staat het Mauritshuis, dat in 1633 werd gebouwd in opdracht van Johan Maurits. Het werd betaald van het geld dat Johan Maurits verdiende aan de slavenarbeid op suikerplantages. Directeur Martine Gosselink staat voor de taak om dat slavernijverleden een structurele plaats te geven in het Mauritshuis zonder daarbij de cultuurhistorische waarde ervan te veronachtzamen. Een waardevol project, maar deze documentaire beperkt zich vooral tot gesprekken en was dan ook geschikter geweest in audiovorm.

Als enige horende in het gezin is Eletta [Sarah Toscano] een belangrijke steun en toeverlaat voor haar ouders [Emilio en Carola Insolera]. Aangespoord door een vriendin [Asia Corvino] meldt Eletta zich aan voor het schoolkoor. Daar ontdekt ze haar passie en talent voor zingen en een reden om haar eigen weg te kiezen. Italiaanse versie van het Franse The Bélier Family, dat in 2021 al opnieuw was verfilmd als het Oscarwinnende CODA. Goed gedaan en nog altijd vermakelijk, maar ook een beetje overbodig.

Een broer [Adam Driver] en zus [Mayim Bialik] bezoeken hun vader [Tom Waits] voor het eerst sinds de begrafenis van hun moeder twee jaar geleden. Twee tegenpolen van zussen [Cate Blanchett, Vicky Krieps] bezoeken hun moeder [Charlotte Rampling] en tweeling Billy [Luka Sabbat] en Skye [Indya Moore] nemen afscheid van het appartement in Parijs waar hun recent verongelukte ouders woonden. In elk deel van dit drieluik wordt gekenmerkt door een geheim en terugkerende elementen zijn de rituelen van de autoreis, de aankomst, het gezamenlijk drinken van water, thee of koffie en het afscheid. Er zijn amusante momenten die herkenbare ongemakken van verplichte bezoekjes karakteriseren, maar vooral de eerste twee delen lijken wel een eeuwigheid te duren.

Ten einde raad brengen de ouders [Kelly Reilly, Max Martini] van Eli [Charlie Shotwell] hem naar de kliniek van Dr. Horn [Lili Taylor]. Die beweert Eli te kunnen genezen van zijn ernstige auto-imuunziekte. Ernstige bijwerkingen horen volgens de dokter bij het proces. De enige die Eli’s zorgen serieus neemt, is een tiener [Sadie Sink] die regelmatig voor het raam verschijnt. Sfeervol, met genoeg originele ideeën en knap werk van Shotwell, al gaat zijn aanhoudende geschreeuw (‘Let Me Out!”) wel (onnodig) op de zenuwen werken.

Een uurtje is te weinig om het leven van Dolly Parton samen te vatten, maar Maupied doet een bewonderenswaardige poging. Aangezien Parton altijd benadrukt heeft dat ze zichzelf boven alles beschouwt als een liedjesschrijver, besteedt Maupied terecht extra aandacht aan meesterlijke composities als ‘Coat Of Many Colors’, ‘The Bridge’ en het onvermijdelijke ‘I Will Always Love You’. Smaakt naar veel meer, maar is een prima manier om nieuwe generaties kennis te laten maken met misschien wel de enige persoonlijkheid die zelfs in de sterk gepolariseerde Verenigde Staten alom geliefd is.

Een tiener [Nat Wolff] krijgt een boek in handen dat hem de macht geeft om te bepalen wie er moet sterven en op welke manier. Aangespoord door klasgenoot Mia [Margaret Qualley] maakt hij gebruik van zijn macht om gespuis naar de andere wereld te helpen. Dan verschijnt een meesterdetective [LaKeith Stanfield] ten tonele die niet zo makkelijk uit de weg te ruimen is. Stanfield is subliem als de excentrieke detective en Willem Dafoe is goed als de stem van ‘boekbewaarder’ Ryuk, maar het lugubere basisconcept van de gelijknamige animatieserie krijgt een wrange bijsmaak in deze speelfilmversie. Wolff ontbeert het charisma om de sympathie van de kijker te behouden, waardoor de vergezochte ontknoping je onverschillig laat.

Uslu en Kok (Jongens Zonder Thuis, Lifelines) volgen vier medewerkers van Credible Messengers Amsterdam. Het zijn ex-gedetineerden die hun ervaring inzetten om jongeren met een strafblad te helpen op het rechte pad te komen en te blijven. Opmerkelijk vanwege de medewerking van de begeleiders en de jongeren, waardoor dit een eerlijk en onthullend portret is van de waarde van (deze vorm van) jeugdzorg.

Zweedse zwarte komedie waarin een groep ambtenaren veroordeeld is tot teambuildinguitje ter gelegenheid van de aanstaande opening van een gloednieuw winkelcentrum. De barsten in de onderlinge relaties worden gauw zichtbaar en nadat iemand het masker van officiële mascotte ‘Roetje’ heeft gestolen, komen de teamleden een voor een op gruwelijke wijze om het leven. De briljante montage zorgt voor de nodige lachsalvo’s in deze koren op de molen van iedereen die gruwt bij het woord ‘teambuilding’.

Een busreis naar het zuiden van Italië krijgt een gruwelijke wending wanneer de passagiers stranden op een afgelegen plek in het bos. Een van de passagiers blijkt lid te zijn van een cult die geobsedeerd is door geweld en media. Een abominabele titel voor een formulematig scenario met afgezaagde satirische elementen, maar voor liefhebbers van gore zijn er genoeg momenten om de vingers bij af te likken.

Op een afgelegen, zwaar beveiligde ondervragen geheime agenten de man [Jason Clarke] die verdacht wordt van een aanslag in Istanbul waarbij het gezin van agent Trent [Michelle Monaghan] om het leven kwam. De man ontsnapt uit de ondervragingsruimte, met als gevolg een race tegen de klok om te voorkomen dat deze ‘Hatchet’ het gebouw ontvlucht voordat het in permanente lockdown gaat. Trent wil de man koste wat kost in leven houden; collega Miller [Jai Courtney] denkt daar anders over. Plot en scenario zijn allesbehalve bijzonder, maar de sterke cast, een hoog tempo en prima actiescènes maken een onderhoudende popcornfilm.

Een mysterieus incident zorgt voor een wereldwijde stroomstoring en een ontregeling van de menselijke biologische klok, waardoor bijna niemand meer kan slapen. In de wetenschap dat het gebrek aan slaap leidt tot waanzin en uiteindelijk de dood is alle hoop gevestigd op een slaapwetenschapper [Jennifer Jason Leigh]. Een moeder [Gina Rodriguez] en ex-junkie ontdekt dat haar 10-jarige dochter [Ariana Greenblatt] een van de weinigen is die nog wel kan slapen en begint met hulp van haar zoon [Lucius Hoyos] aan een race tegen de tijd om haar dochter in veiligheid te brengen. Schoolvoorbeeld van een scenario met een intrigerend uitgangspunt en originele ideeën dat een doodlopende straat inloopt en abrupt en onbevredigend eindigt.

Een groepje jongeren logeert in een vervallen theater in Amityville dat een van hen [Monèle LeStrat] heeft geërfd. Haar advocaat [Tiana Diehl] brengt de burgemeester [Donal Phillips] op de hoogte. De proloog maakt duidelijk dat het er niet pluis is, maar ook dat Walker alle actie buiten beeld laat plaatsvinden. Zeker niet de slechtste in de onophoudelijke reeks horrorfilms met het woord Amityville in de titel, maar dat wil niet veel zeggen.

Een geoloog [Tuva Novotny] gaat met haar (bijna) ex-man [Peter Franzén], haar dochter [Felicia Maxime] en haar huidige geliefde [Kardo Razzazi] op zoek naar haar zoon [Edvin Ryding]. Die is verdwenen bij een feestje in de buurt van de grootste mijn ter wereld, waar het gevaar op aardbevingen en instorting constant is. Onderlinge verhoudingen en het verloop van de reddingsoperatie vertonen sterke overeenkomsten met rampenklassieker The Poseidon Adventure. En dat is in dit geval geen bezwaar.

Op 15 juni 1991 ontvangt de alarmcentrale in Madrid een bizarre noodkreet met betrekking tot tiener Verónica [Sandra Escacena], haar broertje Antoñito [Iván Chavero] en haar zusjes Lucia [Bruna González] en Irene [Claudia Placer]. Wat volgt is een reconstructie van wat zich in het betreffende appartement heeft afgespeeld vanaf drie dagen van tevoren. Daarbij zit een poging om contact te leggen met de geest van hun vader. Het uitgangspunt is niet bijzonder, maar omdat dit zo nauwkeurig het officiële politieverslag van dit waargebeurde incident volgt, zit het boordevol vaak angstaanjagende verrassingen. De kinderen leveren bovendien uitstekend werk af en Escacena is ronduit fenomenaal in de complexe titelrol.

Tom Fassaert portretteert vader Rob, ook een filmmaker, en zijn oudere oom René, die zeven jaar in een inrichting zat. René leidt een kluizenaarsbestaan in een huis dat zo vol staat met spullen, dat er bijna geen doorkomen aan is. Rob heeft altijd gezegd dat Renés problemen het gevolg zijn van een onfortuinlijke jeugd. Na de dood van zijn grootmoeder duikt Tom met Rob en René in de familiegeschiedenis en met name dat van zijn grootvader, die zijn gezin verliet toen Rob (3 jaar) en René (6 jaar) nog kinderen waren. Het gekibbel tussen de belerende Rob en de (terecht) kritische René levert opmerkelijke momenten op in een familieportret dat vanwege het gebrek aan universele thematiek riekt naar navelstaarderij.

Drugsdealer Fontaine wordt doodgeschoten door rivaal Isaac, maar wordt de volgende dag levend en wel wakker in zijn bed. Samen met een flamboyante pooier [Jamie Foxx] en diens grofgebekte vriendin [Teyonah Parris] probeert hij het mysterie achter zijn wederopstanding te ontrafelen. Boyega is prima als de antiheld in deze zonderlinge samenzweringsmisdaadkomedie (met een bijrol voor Kiefer Sutherland), maar Foxx en Parris doen te hard hun best om grappig te zijn en vervallen snel in (vervelende) karikaturen.

stem geplaatst

De zwarte Neve [Ashley Madekwe] leidt met haar witte man [Justin Salinger] en hun kinderen Sebastian [Samuel Paul Small] en Mary [Maria Almeida] een ogenschijnlijk perfect leventje. Wanneer zwarte jongeren Marbin [Jorden Myrie] en Abigail [Bukky Bakray] zich mengen in het leven van haar kinderen, blijkt Neve over een duistere kant te beschikken en een groot geheim te verbergen. Duidelijk geïnspireerd door Get Out en Us, maar Martello-White schiet tekort als scenarist en regisseur, met als gevolg karikaturale vertolkingen die de racistische stereotypes bevestigen die hij juist probeert onderuit te halen.

Lizzie [Lauren Lyle] nodigt haar vijf beste vriendinnen uit voor haar huwelijksfeest. Op de dag voor het huwelijk varen ze met een boot de zee op en dan gaat het mis. Een haai mag weer eens de schurkenrol op zich nemen nadat de dames gekibbeld hebben over oude zaken. Zoveelste rip-off van Jaws (inclusief poster) onderscheidt zich alleen omdat zowel de cast als de crew grotendeels uit vrouwen bestaat. En zo is bewezen dat vrouwen net zo goed zijn in het maken van matige films als mannen. Een conclusie die net zo verrassend is als de film zelf.

Het is 1979 en vanwege het pas geratificeerde vredesakkoord met Egypte moet de Israëlische geheime dienst zich gedeisd houden op het Afrikaanse continent. Een vijftal agenten doet zich daarom voor als hoteleigenaars in Soedan. Daar willen ze een belofte inlossen aan Ethiopische Joden, die in eigen land hun leven niet zeker waren en nu onder erbarmelijke omstandigheden vastzitten in een Soedanees vluchtelingenkamp. De operatie wordt bemoeilijkt wanneer het ‘resort’ bezocht wordt door toeristen, waardoor het team gedwongen is om het hotel te runnen. Bovendien vertrouwt een CIA-agent [Greg Kinnear] het zaakje niet. Ben Kingsley leidt de operatie namens Mossad, Michiel Huisman maakt ook deel uit van het vijfkoppige team in deze acceptabele, maar weinig spannende tijdvuller. Gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Stefano Cuchi [Alessandro Borghi], een verslaafde jonge man, wordt betrapt op het bezit van hasj en coke. Er is geen sprake van ontkenning of van verzet, maar (zoals de titel duidelijk maakt) de arrestatie resulteerde wel in zijn dood. Cremonini reconstrueert de gebeurtenissen, deels aan de hand van officiële stukken en geholpen door een fenomenale prestatie van Borghi, die terecht veelvuldig werd bekroond voor zijn spel, onder anderen bij de Italiaanse Golden Globes en op het filmfestival van Venetië.

Adas [Mateusz Wieclawek] stuit op het monster dat aan het eind van Nobody Sleeps In The Woods Tonight voor dood werd achtergelaten. Uiteraard blijkt die nog enig leven in zich te hebben. Dit vervolg heeft een meer komische insteek. Twee agenten veranderen zelf in monsters, dus houd je vast voor een romance die overloopt van de slechte smaak. Het is een aardige, maar niet al te effectieve grap en de productie en de regie zijn nog altijd amateuristisch.

Zosia [Julia Wieniawa-Narkiewicz] neemt deel aan een jongerenkamp dat erop gericht is hen te leren leven zonder mobiele telefoon of ander elektronisch device. Een begeleider [Gabriela Muskala] neemt Zosia’s groep mee voor een driedaagse trektocht. Die loopt uit op een bloedbad aan de hand van een ogenschijnlijk onkwetsbaar monster. Amateuristisch horrorprulletje van Poolse makelij kreeg zowaar een iets minder slecht vervolg: Nobody Sleeps In The Woods Tonight 2.

Madalyn Murray O’Hair [Melissa Leo], de oprichter van American Atheists en luis in de pels van de Bible Belt, wordt op 27 augustus 1995 met haar zoon [Michael Chernus] en dochter [Juno Temple] ontvoerd door een oud-werknemer [Josh Lucas]. De enige die zich druk maakt om Madalyns verdwijning is Roy Collier [Brando Mychal Smith]. De politie neemt zijn aangifte niet serieus en daarom wendt Roy zich tot een journalist [Adam Scott]. In flashbacks ontdekken we de voorgeschiedenis van deze eigenzinnige, compromisloze voorvechter van religieuze vrijheid en tegenstander van racisme. Leo speelt haar rol knap zonder ironie of karikaturale trekjes in deze onderhoudende en leerzame les in de ware betekenis van vrijheid.

De herinneringen aan een gewelddadig incident in Belfast in 1971 werpen een schaduw op de vakantie van echtelieden Stella [Lesley Manville] en Gerry [Ciarán Hinds] in Amsterdam. Opgekropte emoties komen uiteindelijk naar boven in de sterk geacteerde ontknoping, maar het vakwerk van deze twee meesterlijke acteurs wordt vertroebeld door een gebrek aan persoonlijke ontwikkeling en Findlays soms tergend trage regie.

Becky [Laysla De Oliveira] is zes maanden zwanger en met broer Cal [Avery Whitted] onderweg om afspraken te maken over een adoptie. Bij een veld met gras van ongeveer drie meter hoog horen ze de noodkreet van een jongetje [Will Buie Jr.]. Voor ze het weten zijn ze verdwaald en beseffen ze dat ze terecht zijn gekomen in een doolhof waarin de conventionele trucs niet werken. Daarin bevinden zich ook Tobins vader [Patrick Wilson] en moeder [Rachel Wilson]. Een aardig idee voor een halfuurtje The Twilight Zone uitgerekt tot speelfilmlengte. Traag en uiteindelijk absurd.

Een Zuid-Koreaanse agent [Zo In-sung] krijgt in Vladivostok de kans om af te rekenen met een vrouwenhandelaar [Park Jeong-min] die hem jaren geleden is ontglipt. Daarbij krijgt hij hulp van een informante [Shin Sae-kyeong]. Routinematig scenario over een weinig origineel onderwerp wordt opgeleukt met spectaculaire actiescènes, maar je kan horendol worden van de irritante basgitaar die moet doorgaan voor een score.

Natuurbeschermer en ontdekkingsreiziger Steve Boyes erkent de overeenkomsten tussen hem en kapitein Ahab uit ‘Moby Dick’ in zijn expeditie naar Angola. Hoewel de olifantenpopulatie op het Afrikaanse continent blijft slinken, gelooft Boyes dat hij op het Huila-plateau de grootste bestaande landdieren (de ‘ghost elephants’) zal vinden. Herzog erkent in zijn commentaar dat hij de cultuur van de Namibische Ju|’hoansI romantiseert en vulde de soundtrack met inheems gezang. Die romantisering en de soundtrack maken dit minder goed verteerbaar dan zijn eerdere natuurdocumentaires.

Filmversie van de gelijknamige computergame, waarin een “twijfelaar” [Kazunari Ninomiya] met ademhalingsproblemen per metro onderweg is naar zijn hoogzwangere vriendin [Nana Komatsu]. Op het metrostation komt hij terecht in een doolhof dat bestaat uit een gangenstelsel. Hij moet 8 gangen letterlijk en figuurlijk doorlopen aan de hand van 4 regels om bij de uitgang te komen. De steriele vormgeving en de cameravoering zijn mede geïnspireerd door The Shining (Kawamura steelt zelfs een beroemd shot); Inhoudelijk doet dit echter vooral denken aan de puzzelfilm Cube, maar dan met een meer intrigerende existentiële insteek en genoeg verrassende wendingen, waaronder een paar effectieve schrikmomenten.

Lucas [Jonah Hauer-King] neemt een pitbullpup in huis om te voorkomen dat het in verkeerde handen komt. Bella [stem: Bryce Dallas Howard] ontpopt zich uiteraard als een typische knuffelhond, ook in de veteranenopvang waar Lucas’ moeder [Ashley Judd] werkt. Maar dit zou geen rip-off van Lassie Come Home zijn als Bella niet noodgedwongen in een ander gezin belandt en een avontuurlijke reis maakt om bij haar ‘echte’ huis te komen. Weinig overtuigende montagetrucs dwongen Smith blijkbaar om toevlucht te nemen tot een stem om de afgezaagde “gedachten” van Bella over te brengen. De kleintjes zullen dat niet erg vinden; meer volwassen kijkers weten wel beter.

Verfilming van de autobiografie van Nikki Sixx [Douglas Booth], Tommy Lee [Colson Baker], Mick Mars [Iwan Rheon] en Vince Neil [Daniel Webber], die eerst Los Angeles en later de VS in de jaren 80 veroverden met de rockband Mötley Crüe. Net als hun muziek is deze biografie onderhoudend, maar oppervlakkig. Vooral de reconstructie van de periode waarin ze hun geld verbrasten aan strippers, drugs en (toegegeven) idiote stunts en grappen is amusant. Tony Cavalero steelt zijn scènes als de eveneens totaal losgeslagen Ozzy Osbourne. De dieptepunten werden indertijd breed uitgemeten in de pers en komen minder goed uit de verf, ook al omdat het scenario weinig toevoegt aan datgene wat veel liefhebbers van 80s rock/metal al weten.

Vanwege een nieuwe aanstelling verhuist natuurkundedocent Howard [Marlon Wayans] met zijn vrouw Emily [Kelly Rowland] en zijn dochter Sydney [Priah Ferguson] van Brooklyn naar het dorpje Bridge Hollow. Howard is niet blij dat Syd zich inlaat met klasgenoten die zich bezighouden met paranormale zaken, in het bijzonder een lokale omtrent ‘Stingy Jack’. Je waardering voor deze griezelkomedie voor de familie hangt zonder meer af van je tolerantie voor Wayans’ groteske komische stijl. Inventieve special effects en kleurrijke bijrollen voor o.a. Lauren Lapkus als de burgemeester en Nia Vardalos als een medium bieden behoorlijke compensatie.

De Oostenrijkse notaris en vermogensbeheerder Dr. Josef Bartok [Oliver Masucci] slaat met zijn vrouw [Birgit Minichamyr] op de vlucht voor het nazi-regime wanneer dat Wenen inneemt. Hij kent als enige de codes die toegang geven tot de rekeningen van enkele van de rijkste Oostenrijkse families en is daarom doelwit van de Gestapo. Die arresteert hem en Böhm [Albrecht Schuch] gebruikt psychologische marteling om Bartok te breken. Die houdt zich staande door zijn tijd te vullen met het bestuderen van een schaakhandboek en door te fantaseren over een tweekamp tegen wereldkampioen Mirko Czentovic [Albert Schuch]. Uitstekende verfilming van Stefan Zweigs aanklacht tegen totalitarisme uit 1942 met subliem spel van Masucci. Schaken was nog nooit zo spannend op het witte doek!

Devon Terrell doet een aardige imitatie van Barack Obama in deze terugblik op zijn studententijd. Centraal staan zijn worsteling met de relatie met zijn vader en zijn bewustwording van institutioneel racisme, onder anderen door zijn relatie met witte student Charlotte [Anya Taylor-Joy]. Brave en weinig diepgravende biografie geeft wel een aardig beeld van de popcultuur in 1981. Ashley Judd heeft een bijrol als Baracks moeder Ann Dunham.

Intelligente, fantasierijke tiener Gunner [Lonnie Chavis] ontdekt via een kenner van lokale folklore [Alfred Molina] de legende van ‘The Water Man’, die mensen en dieren tot leven zou kunnen wekken met een magische steen. Zijn moeder [Rosario Dawson] is terminaal en daarom roept Gunner de hulp in van een rebels meisje [Amiah Miller] dat belooft hem naar ‘The Water Man’ te brengen. Zijn vader [David Oyelowo] roept de hulp in van de sheriff [Maria Bello] om Gunner te vinden en vanwege een bosbrand dringt de tijd. Oyelowo verwerkt op overtuigende wijze de magisch-realistische elementen in dit boeiende volwassenwordingsdrama en haalt het beste uit zijn jeugdige cast.

Het verlate Britse antwoord op Ed Wood doet zijn reputatie eer aan met deze praatzieke, trage thriller waarin een familie in een vakantiehuisje geterroriseerd wordt door twee gasten met enge clownsmaskers. Heeft hier en daar wat aardig bedachte momenten, die door het overdreven spel van de cast worden verpest. Zoals altijd voegde Jenkins enkele zinloze monologen over de moderne wereld toe om de zaak te rekken, om maar in de buurt te komen van de beoogde 80 minuten.

De zoon [Benny Safdied] van de gevangen genomen Bowser [Jack Black] neemt wraak door prinses Rosalina [Brie Larson] te ontvoeren en haar krachten te gebruiken om de stad die hij heeft gebouwd van energie te voorzien. Mario [Chris Pratt], Luigi [Charlie Day], prinses Peach [Anya Taylor-Joy], Toad [Keegan-Michael Key] en Yoshi [Donald Glover] to the rescue. Niets meer dan een excuus voor een animatieversie van de levels van het computerspel. Een hoop gebakken lucht, visueel geweld en herrie (inclusief een opdringerige score) in dit luie, vermoeiende exploitatieproductje dat gemaakt is ter gelegenheid van het 40 jarig bestaan van de Super Mario-franchise.

Twintig jaar geleden zag Elsa [Elin Oskal] al dat Robert [Martin Wallström] rendieren doodde uit wrok jegens het Samivolk (de oorspronkelijke bewoners van Lapland/Samenland) waartoe ze behoort. Indertijd zweeg ze uit angst voor de consequenties voor haar gemeenschap. Nu geeft ze les op een Sami-Universiteit en besluit ze zich uit te spreken tegen de misstanden. De spanningen tussen de Sami en andere bewoners (die wrok koesteren vanwege de subsidies en de regelgeving ten faveure van de Sami) lopen op en Elsa wordt ook door haar eigen volk onder druk gezet om te zwijgen. Het verhaal is een variant op een niet zo origineel gegeven, maar de unieke locaties en het sterke acteerwerk (met name van Oskal) tillen dit naar een hoger plan.

De Jong volgde drie gezinnen met een kind dat lijdt aan kanker. Het opmerkelijkste is dat De Jong ook aanwezig is bij intieme momenten, zoals familiegesprekken tussen ouders en hun andere kinderen en sessies met een kindertherapeut. Toont op unieke wijze de praktische, emotionele en morele gevolgen van een leven met een kind met kanker voor zowel ouders als broers en zussen. Een bewonderenswaardige, maar vooral waardevolle, ontwapenende en ontroerende documentaire.

Drie vrouwen met verschillende achtergronden zijn slachtoffers geworden van telefonische oplichting. Ontevreden over de inzet van de politie roepen ze de hulp in van een ethische hacker [Tonhon Tantivejakul] om de verantwoordelijke bende op te sporen. En ze krijgen onverwacht hulp van een insider [Paowalee Pornpimol]. Combinatie van spannende Filipijnse thriller toont ook hoe oplichters misbruik maken van kwetsbare mensen om het gevaarlijke werk voor hen te doen.

Alleengaande moeder [Carmen Ejogo] met vliegangst reist met haar dochter [Apollonia Love Pratt] per auto van Phoenix naar Arizona en krijgt pech op een onherbergzame, verlaten plaats. Wanneer haar dochter gebeten wordt door een ratelslang, vraagt ze hulp aan een vrouw [Debrianna Mansini] in een trailer. Het meisje herstelt op wonderbaarlijke wijze, maar daar staat wel een niet nader verklaarde prijs tegenover die op een later moment wordt geïnd. Wanneer een mysterieuze man [Bruce Davis] duidelijk maakt wat die prijs is, staat de moeder voor een moreel dilemma. Sfeervol geregisseerd en Ejogo overtuigt in de hoofdrol, maar het onsmakelijke uitgangspunt en het magere basisgegeven maken dit moeilijk uit te zitten.

Een echtpaar [Lee Bane, Natalie Martins] ontdekt dat het niet pluis is in hun nieuwe huis. Ze roepen de hulp in van een wetenschapper [Jared Morgan] en een medium [Tricia Ford] in het type dodelijk saaie, slecht geschreven horrorfilm uit het erbarmelijke oeuvre van exploitatiehorroronderkoning Jones.

De in Mexico geboren Amerikaanse journalist Cristina [Brigitte Kali Canales] keert terug naar haar ouderlijk huis in Veracruz. Ze wordt ontvoerd en onderworpen aan een duivelsuitdrijving, omdat haar nicht [Andrea Cortés] gelooft dat ze bezeten is door een demon. Standaard horror doet geen moeite om een verhaal te verzinnen, maar is dankzij degelijke montage, effectieve make-up en overtuigend gekrijs niet de slechtste in zijn soort.

Een scenarioschrijver [John Davies] huurt een riant, afgelegen huis. Dat de eigenaar [Tessa Wood] hem op het laatste moment laat weten dat de zolder wordt bewoond door een oude, blinde vrouw [Vivien Bridson], die haar kamer nooit verlaat en nooit bezoek krijgt, is blijkbaar geen bezwaar. De kennismaking met een buurvrouw [Georgina Blackledge] leidt tot romantische verwikkelingen, ondanks onverklaarbare geluiden in het huis. Een draak van de uit Wales afkomstige schlockmeister Jones.

In 2024 heeft zich een ramp voltrokken in Philadelphia. De voorgeschiedenis daarvan begint in 1988, wanneer agenten Locke [Boyd Holbrook] en Maddox [Bokeem Woodbine] zich storten op een serie bizarre moorden. Ze schakelen de dader [Cleopatra Coleman] uit, maar 9 jaar later komt de zaak opnieuw aan het rollen. Intelligente mix van misdaad en sciencefiction is een geslaagde variant op Looper met goed spel en een sterke ontknoping.

Prachtig, sfeervol camerawerk van Julie Kirkwood en een suspensevolle score van Osgoods broer Elvis ten helpen weinig in deze zonderlinge griezelfilm. De 28-jarige palliatieve verpleegkundige Lily [Ruth Wilson] verkondigt dat ze de 29 niet zal halen. Ze neemt de zorg op zich van een dementerende auteur [Paul Prentiss], die haar consequent aanziet voor ene Polly. Dit blijkt een personage uit een van haar boeken te zijn met wie het niet goed afloopt. Een collage van mysterieus bedoelde beelden, terwijl eerst Lily en later Polly [Lucy Boynton] hele lappen tekst citeert uit het boek in kwestie. Van een verhaal is geen enkele sprake. Perkins betuigt wel eer aan zijn vader Anthony, die kort te zien is in een televisiefragment uit Pretty Persuasion en het terugkerende liedje ‘You Keep Coming Back Like A Song’ van Irving Berlin zingt.

Will [Theo James] is van Seattle naar Chicago gevlogen om de ouders van Samantha [Kat Graham] goedkeuring te vragen om met haar te trouwen. Het gesprek verloopt stroef, maar het bezoek krijgt een wending door een onheilspellend nationaal incident, waardoor in heel het land de elektriciteit en het communicatienetwerk is plat komen te liggen. Nadat Samantha’s moeder [Nicole Ari Parker] in veiligheid is gebracht, beginnen Will en zijn beoogde toekomstige schoonvader [Forest Whitaker] aan een lange, potentieel gevaarlijke autorit naar Seattle om Samantha te vinden. Standaard sciencefictionthriller wordt geholpen door Whitakers intense, overtuigende spel, maar door een traag en matig uitgewerkt plot zakt de spanning veelvuldig weg.

Begin jaren 90 wist John-Christian Kavakure met hulp van een Belgische missionaris te vluchten van Burundi naar België. Daar stortte hij zich op zijn passie voor bierbrouwen en groeide hij uit tot een bekende, gerespecteerde bierbrouwer. Jaren later keerde hij terug om een brouwerij op te zetten, maar dat lag politiek zo gevoelig dat hij in 2013 opnieuw moest vluchten. Blom en Wessel volgen Kavakure bij zijn tweede terugkeer naar zijn geboortegrond en zijn brouwerij, die hij hoopt nieuw leven in te blazen. Geeft een goed beeld van de sociaal-maatschappelijke en politieke verschillen tussen Burundi en België, maar gaat ook hardnekkige vooroordelen te lijf. Ik kreeg na afloop in ieder geval zin om een flesje Soma te proeven.

De directeur [Garrick Hagon] van een Amerikaanse universiteit in geldnood stuurt een groep onderzoekers van paranormale zaken naar het roemruchte Margam Castle in Wales in de hoop publiciteit en sponsors aan te trekken. De opzichter [Vernon Dobtcheff] waarschuwt dat het er niet pluis is en een medium [Jane Merrow] sluit zich vrijwillig aan om hulp te bieden. In zijn een-na-laatste film gooit Jones er zowaar een beetje tempo in waardoor dit zonder meer één van zijn beste films is. Helaas wil dat niet veel zeggen en is hij het schrijven van afgezaagde, waardeloze scenario’s niet afgeleerd.

Op 3 februari 2013 interviewde een lokale verslaggever Kai Lawrence, een dakloze lifter die net een vrouw had gered door haar belager (die hem een lift had gegeven) te lijf te gaan (“Smash, Smash …. SMASH!!!) met een bijltje. Het interview ging viraal, de redactie van talkshowhost Jimmy Kimmel ging naar hem op zoek voor een gastoptreden en de producers van The Kardashians wilden hem benaderen voor een realityshow! Het liep anders af en Camden reconstrueert dat door gesprekken met de mensen die Kai persoonlijk kenden of later leerden kennen. Documentaire waarschuwt voor heldenverering op basis van een internetfilmpje. Bijna iedereen sloot de ogen voor de duistere kanten van Kai, die vanaf het begin zichtbaar waren.

Paolo [Edoardo Leo] ontdekt dat hij al op jonge leeftijd lijdt aan Alzheimer, maar verzuimt dit zijn zoontje Mattia [Javier Francesco Leoni] te vertellen. Geen verhaal, slechts een serie anekdotes die tonen hoe Paolo herinneringen op een andere manier probeert vast te leggen en hoe Mattia en zijn moeder [Teresa Saponangelo] er het beste van maken. Hier en daar amusant, maar erg episodisch en persoonlijke of fysieke ontwikkeling beperkt zich tot het laatste kwartier. Geïnspireerd door Mattia Piccollio, die op twaalfjarige leeftijd een hoge onderscheiding kreeg vanwege de hulp die hij zijn vader verleende.

Maria [Carice van Houten] en Jacob [Pieter Embrechts] zijn uit elkaar gegaan, maar ruziën er nog altijd op los, vooral met betrekking tot dochter Nina [Celeste Holsheimer] en zoontje Eli [Finn Vogels]. Nina wil graag “een vaste plek voor haarzelf”, Eli wil het liefst dat alles “weer normaal” wordt. In twee segmenten (‘Nina’ en ‘Eli’) volgen we beide kinderen in de periode die volgt. Vogels maakt indruk, maar Holsmeiers spel (vooral met haar ogen) oogt mechanisch. Peijnenburg besteedt te veel tijd aan de hobby’s (respectievelijk dansen en zwemmen) van de kinderen en de twee segmenten vullen elkaar slechts mondjesmaat aan, maar dit geeft wel een aardig beeld van de dilemma’s (en psychologische druk) waar veel kinderen van scheidende ouders mee te maken krijgen.

De psycholoog [Bea Alonzo] onderzoekt de oorzaken en de psychologische gevolgen van een serie mysterieuze en dramatische gebeurtenissen op een katholieke meisjesschool. Met hulp van camerapersoon Mycko David doet Red er alles aan om een onbehagelijke sfeer op te roepen, maar de kijker laat zich niet eindeloos foppen. Te veel tease, te weinig “echte” gebeurtenissen.

Charlie [Robert Pattinson] en Emma [Zendaya] bereiden zich voor op hun huwelijksfeest. Tijdens een etentje met getuige Mike [Mamoudou Athie] en bruidsmeisje Rachel [Alana Haim] onthult Emma een geheim, waardoor alles dreigt te ontsporen. Dat geheim biedt Korgli (die ook het scenario schreef) allerlei kansen om iets interessants te zeggen, maar hij laat die liggen en eindigt ook nog eens met de ultieme laffe uitvlucht. Zendaya en Pattinson maken er maar het beste van.

Zes vrienden ondergaan een extreme survivaltraining op een afgelegen locatie. Wanneer een van hen omkomt, ontstaat er zo’n verdeeldheid over wat er gedaan moet worden dat de training uitloopt op een fysieke strijd op leven en dood tussen twee kampen. Als je kunt meegaan in het geweld dat volgt, dan wacht je een paar spectaculaire actiescènes en een indrukwekkende finale waarin Laliberté lange takes gebruikt en zijn cast tot het uiterste dwingt.

Alsof het nog niet erg genoeg is dat haar man [Shane Green] in coma ligt, kampt een moeder [Sarah Rose Denton] met een opstandige dochter [Lucy Clarvis] en een zoontje [Lawrence Weller] dat ten prooi valt aan een prooi, omdat hij een boom heeft aangeraakt! Heeft iets te maken met de heksenjacht ten tijde van de ‘Black Plague’. Spannende muziekjes en een snufje bloot wijzen erop dat dit het label horror dient te krijgen, maar bijna alle actie vindt plaats buiten beeld in deze goedkoop gemaakte, amateuristische Britse horrorfilm.

Noam Shuster-Eliassi groeide op in Neve Shalom, een nederzetting in Israël waar Palestijnen en Israëlieten ervoor kozen samen te wonen. Ze spreekt daardoor vloeiend Hebreeuws en Arabisch en verscheen al op jonge leeftijd in reportages met Hillary Clinton en Jane Fonda. Als jonge vrouw ging ze aan de slag bij de VN om haar boodschap te verspreiden, maar ze raakte gefrustreerd over het gebrek aan vooruitgang. Bij toeval ontdekte ze dat ze met humor (en sociale media) veel meer impact had en daarom verpakt ze haar boodschap nu in een succesvolle carrière als stand-upkomiek. Zit uiteraard vol humor en hoop, maar actuele ontwikkelingen brengen daar verandering in. En die dwingen Schuster-Eliassi om haar idealen serieus onder de loep te nemen.

Innovatief portret van Marianne Faithfull met Tilda Swinton als leider van een project van het ‘Ministerie Van Niet Vergeten’, die George McKay opdracht geeft om de vele misconcepties over Marianne Faithfull en haar carrière te ontwarren en het volledige verhaal te vertellen. Hoewel Faithfull landelijk bekend werd door haar associatie met The Rolling Stones (als “Micks liefje”), bouwde ze op eigen kracht een imposant oeuvre op dat verder reikt dan muziek. De titel verwijst naar het gelijknamige album waarmee Faithfull in 1979 op indrukwekkende wijze haar comeback maakte als muzikant. Faithfull overleed tijdens de opnames en haar laatste muzikale (met Nick Cave en Warren Ellis) is een passende, waardige coda voor dit cultuuricoon.

De timide Aren [Justice Smith] wordt uitgenodigd om lid te worden van een geheime organisatie die bestaat uit zwarte mensen die zich inzetten om witte mensen te helpen hun doel te bereiken zonder hen daarbij in de weg te zitten. Voor zijn eerste opdracht gaat Aren aan het werk bij socialmediaplatform Meetbox. Daar moet hij hij Jason [Drew Tarver] helpen een wit voetje te halen bij de eigenaar [Rupert Friend] en hem koppelen aan een relatie met collega Lizzie [An-Li Bogan]. Scherpe, maar luchtige satire over (gebrek aan) culturele diversiteit en het keurslijf dat veel zwarte Amerikanen er nog altijd van weerhoudt op te komen voor hun belangen. Smith en Bogan zijn uitstekend en de epiloog is een juweeltje.

Victor [Javier Gutiérrez], Natalia [Carmen Machi] en Julián [Javier Cámara] moeten het dringend hebben over de toekomst van hun vader [Ricardo Lacámara], die zich steeds irrationeler gaat gedragen en niet meer zelfstandig kan wonen. Maar hardnekkige, vervelende gewoontes en andere ergernissen maken het moeilijk om samen te komen, laat staan om tot concrete afspraken te komen. Gay breekt de toneelmatige setting open met hulp van Juliáns echtgenote [Alexandra Jiménez], die haar familieleden introduceert terwijl ze haar alledaagse dingen buiten huis doet. Ondanks een enthousiaste cast, amusante dialogen en herkenbare situaties was dit beter tot zijn recht gekomen op het toneel.