Logboek

“Ontspoord” weeskind Will [Kevin Quinn] moet onder dwang naar een zomerkamp. Wanneer deze hunky tiener daar de aantrekkelijke Avery [Bailee Madison] ontmoet, voelt hij zich al snel thuis. Jahbril Cook en Kat Conner Sterling spelen twee bebrilde nerds die te verlegen zijn om elkaar aan te spreke; Iain Tucker speelt de plaaggeest; Sherri Shepherd de enthousiaste kampleider en David Koechner de jolige noot in deze onvervalste reclamespot voor God. Los van de christelijke propaganda is dit een glad geproduceerde, enthousiast gezongen en gedanste vrolijke musical met een aanstekelijke mix van originele liedjes en covers. Een daarvan is ‘Baby Baby’ van Amy Grant, die te zien is als een kampbegeleider.

Tijdens de laatste levensdagen van haar moeder [Michèle Duquet] maakt podcastmaker Evy [Nina Kiri] met copresentator Jusin [Adam DiMarco] een podcast waarin ze 10 audiofiles beluisteren waarin een mN [Jeff Yung] heeft geprobeerd vast te leggen dat zijn vrouw [Keana Lyn Bastidas] bezeten is door een demon. Geen found video footage dus , maar audio footage. Dat leent zich vanzelfsprekend helemaal niet voor film. Met een rondzwervende camera, duistere ruimtes en een sinistere soundtrack weet Tuason een onheilspellende sfeer te creëren, maar dat betaalt zich op geen enkele wijze uit. Een vervelende tease van een filmmaker die zijn scenario aan een kritisch oog had moeten onderwerpen.

Met belangrijke rollen voor Vincent Cassel, India Hair en een bijrol voor Catherine Deneuve is deze pretentieuze arthouseversie van Rear Window een verspilling van toptalent. Huppert speelt een ernstig zieke schrijver die haar fantasieën over drie foley-artists in een naburig appartement als inspiratie gebruikt voor haar nieuwe roman. Haar dochter [India Hair] huurt een thuisloze man [Adam Bessa] in een oogje in het zeil te houden en haar moeder te helpen bij huishoudelijke klussen. Het scenario mixt fantasie en werkelijkheid, maar ook voor de personages wordt de scheidslijn tussen feit en fictie steeds vager. Traag, verwarrend en misleidend met een teleurstellende ontknoping.

In 1991 verruilen Marko [Dejan Cukic] en Vera [Nada Sargin] hun uitzichtloze bestaan in Joegoslavië om in Denemarken een nieuw leven op te bouwen met hulp van Marko’s zus [Dubravka Drakic]. Wegens ruimtegebrek nemen ze alleen hun bijna 6-jarige dochter Maja [Tara Cubrilo] en laten ze hun oudere zoons achter bij familie. Richt zich aanvankelijk vooral op Marco, die zich zonder Deens te spreken op soms knullige wijze een weg probeert te banen in een land met een hele andere cultuur. Het wordt interessanter wanneer het zich richt op Maja, die zich makkelijker aanpast aan de omstandigheden, maar haar broers mist. Cubrilo is ontwapenend en volkomen naturel in dit geloofwaardige, aangrijpende portret van een wanhopige familie van immigranten op zoek naar een thuis met bescheiden bijrollen van Trine Dyrholm en Claes Bang.

Meer actie, veel beter uitgewerkte personages en waardevolle lessen over het ontdekken van de wereld, samen werken, samen spelen en het leren omgaan met verschillen maken dit veel beter dan Dikkie Dik En De Verloren Knuffel. Op een winterse dag willen Dikkie Dik en Poes Muis sleeën in de duinen. Blaf, de grote, luidruchtige nieuwe hond van de buren, wil graag mee, maar vooral Poes Muis ziet dat niet zitten. Vol grappige slapstick , amusante visuele vondsten (de eendjes stelen de show) en ontwapenende momenten en voorzien van afwisselende, leuke meezingers. Ook uitgebracht in een Vlaamse versie van Jan Decleir als verteller. Opgedragen aan de in december 2023 overleden schrijver en coproducent Burny Bos, die tijdens de aftiteling te zien is met zijn eigen kat. Liefhebbers van kattenvideo's mogen de aftiteling niet laten schieten!

De steenrijke erfgenaam [Henrique Kimura] van een voedselimperium trouwt met een voormalige sekswerker [Lorena Comparatao] die haar traumatische verleden voor hem verbergt. Uiteindelijk wordt hij op gruwelijke wijze vermoord door zijn echtgenote. Gebaseerd op een sensationele Braziliaanse moordzaak leggen flashbacks iets bloot van Eliza’s voorgeschiedenis en de opeenstapeling van incidenten en omstandigheden die haar dreven tot haar gruweldaad. Het scenario houdt zich aan de geijkte formule, maar Comparatao verleent op indrukwekkende wijze diepgang aan haar complexe personage en houdt daarmee de aandacht vast.

Na een leven van moord en plundering belandt de fysiek afgetakelde Robin Hood [Hugh Jackman] onder schuilnaam Randulph in de paradijselijke commune van zuster Brigid [Jodie Comer]. Zijn rustige laatste levensfase wordt verstoord door de komst van Margaret [Faith Delaney], de dochter van Robins kompaan Little John [Bill Skarsgård], en de verschijning van Arthur [Noah Jupe], een schim uit Robins recente verleden. Prachtig gefilmd en uitstekend geacteerd neerslachtig drama rekent direct en radicaal af met het romantische beeld uit eerdere films, maar is zwaar op de hand en aan de trage kant.

De Londense stand-upkomiek Mo Gilligan is als sinds zijn kindertijd dol op gefrituurde kip. In deze documentaire onderzoekt hij de machinaties van de fastfoodindustrie en de fysieke en psychische gevolgen van fastfood door 28 dagen lang drie keer per dag uitsluitend gefrituurde kip te eten. Grotendeels een Britse remake van Morgan Spurlocks Super Size Me-films, maar met meer aandacht voor de manier waarop fastfood terrein blijft winnen, met name in arme buurten, en voor de psychologische effecten op de zichtbaar aftakelende Gilligan.

Het leven in Napels wordt in grote mate beïnvloed door de dreiging van vulkanische uitbarstingen Vesuvius en Campi Flegrei. In deze prachtige gefilmde, maar episodische en onsamenhangende documentaire volgt Rosi archeologen, medewerkers van een archeologisch museum, bezoekers van historische gebouwen, Syrische arbeiders, de alarmcentrale en “gewone” Napolitanen. De rode draad is duidelijk, maar verhaallijn of dramatische opbouw is ver te zoeken. Lang en langdradig.

stem geplaatst

Een vrachtlading anonieme vijanden wordt van grote afstand een kogel door het lijf (of de kop) gejaagd in deze voor video gemaakte aflevering uit de Sniper-franchise. Leden van de eenheid van Richard Miller [Billy Zane] worden een voor een geliquideerd door een schutter die hun exacte locatie weet. Verraad? Haysbert (als The Colonel) en Nick Gomez (als Cervantes) zijn weer van de partij en Stephanie Vogt zorgt voor een potentieel romantisch subplot in deze (voor de franchise) middelmatige actiethriller.

Ondanks zijn neurotische aard jaagt state trooper Daniel O’Neil [Grant Gustin] zijn droom na: lid worden van het K9-reddingsteam. Tijdens zijn zoektocht naar een hond stuit hij op Ruby [Bear], een jonge halve bordercollie. Ruby is intelligent, maar is ook een straathond. Bear was een speelkameraad van de echte Ruby en werd tijdens de opnames afgericht om haar rol te kunnen spelen. Haar transformatie van impulsieve, onhandelbare pup tot een K9 is daardoor volstrekt geloofwaardig. De ironische (maar waargebeurde) ontknoping is ontroerend.

In 2023 interviewde Tanja Kok de toen 89-jarige Truus Kuijpers, die begin jaren 70 een sleutelrol speelde bij de adoptie van Chileense kinderen door Nederlandse ouders. De geadopteerde kinderen ontdekten later vaak dat hun biologische ouders nog leefden en dat ze onder valse voorwendselen naar Nederland zijn gebracht. Meer dan 50 jaar later vertellen betrokkenen wat hen is overkomen. Het gebrek aan concreet bewijsmateriaal is frustrerend voor de direct betrokkenen, maar met haar sturende commentaren wijst Kok de inmiddels overleden Truus Kuijpers aan als schuldige. In plaats van zich te richten op het corrupte netwerk dat ten grondslag lag aan illegale adopties beperkt Kok zich op journalistiek niveau tot het demoniseren van Kuijpers. Die hield tot haar dood vol dat ze louter goede bedoelingen had en zou evengoed slachtoffer van een corrupt regime kunnen zijn geweest.

‘Mercy’ is een vorm van rechtspraak waarbij AI op basis van bewijsmateriaal tot een oordeel komt. Chris Raven [Chris Pratt], één van de drijvende krachten achter dit systeem, belandt na de moord op zijn echtgenote [Annabelle Wallis] in een elektrische stoel. Met behulp van de beschikbare technologie heeft hij 90 minuten de tijd om een AI-rechter [Rebecca Ferguson] ervan te overtuigen dat er genoeg gerede twijfel aan zijn schuld is. Lukt dat niet, dan wordt hij direct geëxecuteerd. Degelijk moordmysterie met een aardige twist, met knap acteerwerk van Pratt (die de hele film lang vastzit in een stoel) en Ferguson (die alleen in close-up op een televisiescherm te zien is). De ontknoping is vergezocht, maar dat hoeft de pret niet te drukken.

Cohen en een team van 18 cameramensen volgden een aantal deelnemers (en de spreekwoordelijke bezemwagen) tijdens de Amsterdam Marathon 2024. De deelnemers vertellen hun persoonlijk verhaal in voice-overs, terwijl de camera hen voornamelijk te fiets filmt tijdens het lopen. Een bewonderenswaardige technische tour-de-force, ook al zijn de persoonlijke verhalen zo divers dat er van een universele boodschap geen sprake is.

Tyler [Ricardo Hurtado], Eric [Alkoya Brunson], Lizzie [Abigail Donnelly], Gina [Breanna Yde] en Dylan [Jackie R. Jacobson] maken zich op voor deelname aan ‘The Beach Master’, een internationale wedstrijd die Team USA de afgelopen 4 jaar heeft gewonnen. Maar de tegenstanders zijn veel beter en tegen de aartsrivalen van Australië lijken ze geen schijn van kans te maken. Meer van dezelfde ongein en bekkentrekkerij waar volwassenen van gruwen, maar waarmee je kinderen waarschijnlijk wel iets meer dan een uur zoet kunt houden.

Om Tyler [Ricardo Hurtado] in het gareel te krijgen, dwingen zijn ouders [Jeff Meacham. Catia Ojeda] hem om deel te nemen aan het Malibu Junior Rescue programma. Tyler ziet een paar weekjes aan het strand best zitten, maar ontdekt al snel dat dit geen luiervakantie is. Hij wordt gekoppeld aan drie karikaturen met het cliché van het domme blondje [Jackie J. Jacobson] als coach. Bordkartonnen personages en een wedstrijdje bekkentrekkerij maken dit haast onuitstaanbaar voor ouders, maar waarschijnlijk wel te verteren voor kinderen. Werd vervolgd met een serie en nog een film: Malibu Rescue: The Next Wave.

Britse nieuwkomer [Mia Jenkins] op een school in Milaan valt voor Will [Luca Melucci], maar Wills boezemvriend (e.d.) James [Pepe Barroso] vertrouwt haar niet en stelt haar op de proef. Bizarre, naargeestige tienerromantiek met karikaturale ondersteunende karakters, extreme emoties en kooigevechten.

Na hun bruiloft maken Gary [Adam Scott] en Samantha [Evangeline Lilly] zich op voor de zesde verjaardag van Lucas [Owen Atlas], maar zijn gedrag is zo buitensporig dat Gary begint te vermoeden dat zijn stiefzoontje weleens de Antichrist zou kunnen zijn. Atlas vertoont qua uiterlijk en kleding veel overeenkomsten met Damien uit The Omen, maar dat is zo’n beetje de enige amusante grap in deze zonderlinge, smakeloze zwarte komedie die vergeet grappig te zijn.

stem geplaatst

De in Kroatië geboren Tatjana Bozic woonde nooit langer dan 10 jaar in hetzelfde land. Tot ze een Nederlander trouwde en een zoon kreeg. Sinds haar scheiding is de 52-jarige Tatjana een alleenstaande Amsterdamse moeder en ze worstelt met die rol. Ze zoekt manieren om haar eenzaamheid tegen te gaan. Deels door groepstherapie, maar ook door haar woning open te stellen als ‘Tiny Hotel’ in de hoop vriendschappen te sluiten met gasten. Er zijn amusante momenten, waaronder die waarin ze met haar in Nederland geboren zoon haar Kroatische familie bezoekt, maar haar verhaal mist een universeel karakter en hangt daarom wat als los zand aan elkaar.

Voor ernstig gewonde Amerikaanse militairen met PTSS is commercieel vliegen vaak een verschrikking. Helicopterpiloot Walt Fricke richtte Veteran Airlift Command op, waarbij vrijwilligers – meestal ex-militairen – alternatief luchtvervoer regelen. De persoonlijke verhalen van de passagiers zijn indringend, maar komen in grote lijnen op hetzelfde neer. Coleman wilde kijkers niet confronteren met beelden van de incidenten die leidden tot de verwondingen. Zijn redenen zijn respectvol en begrijpelijk, maar daardoor is dit meer een droge verzameling amateuristisch gefilmde interviews.

Een vooraanstaande politicus [Jérémie Renier] wanneer zijn echtgenote [Alma Jodorowsky] in hun hotelkamer dood wordt aangetroffen. Hoewel hij zich niet kan herinneren wat er is gebeurd, gelooft hij dat er sprake is van zelfmoord. Gesprekken met onder anderen zijn advocaat [Emmanuelle Bercot], zijn celgenoot [Félix Maritaud] en zijn zoon [Zacharie Chasseriaud] zijn bepalend in hoe hij omgaat met de onbeantwoorde vragen waar hij mee rondloopt. Goed geacteerd, maar inhoudelijk mager psychologisch drama leunt meer op dialoog dan op visuele inventiviteit of actie en moet het vooral hebben van enkele aardige momenten.

Om vage redenen belandt de woonwijk van de familie Platt anno 1982 midden in een prehistorische jungle. Vader [Ewan McGregor] en moeder [Anne Hathaway] stonden op het punt hun plannen om te scheiden te delen met hun zoon [Christian Convery] en dochter [Maisy Stella], maar moeten nu terugvallen op instinct en improvisatie om in leven te blijven. De omkering van de traditionele sekserollen in dit soort avonturenfilms is verfrissend, de mix van live-action en CGI middelmatig en Mitchell verzon een gemakzuchtige, onbevredigende ontknoping. Een typisch geval van een aardig basisgegeven dat onvoldoende is uigewerkt.

In 2035 is de wereldbevolking gedecimeerd door een virus en vervallen in anarchie. Voormalig monteur Hig [Jacob Elordi] heeft zich aangesloten bij een ex-militair [Josh Brolin] en helpt een doopsgezinde gemeenschap door met zijn Cessna proviand en medicatie uit een hospitaal in Denver te halen. Door technische problemen belandt hij op het land van ‘Pops’ [Guy Pearce] en zijn dochter Cima [Margaret Qualley]. High verloor zijn ongeboren kind en later zijn vrouw [Sai Bennett]; Cima is ook een weduwe. Sentimenteel romantisch melodrama met een stevige dosis Mad Max en een vleugje Watership Down wanneer een scènestelende Allison Janney haar intrede doet. Technisch verzorgd, maar afgezien van een paar actiescènes is dit behoorlijk saai.

Kristófer [Egill Ólafsson] vertrekt onaangekondigd naar Londen, waar hij 50 jaar geleden studeerde en zijn studie opgaf om te werken in een Japans restaurant en waar Kristófer [Palmi Kormákur] viel voor Miko [Kôki], de dochter van de restauranteigenaar Takahashi [Masahiro Motoki]. Geeft een mooi tijdsbeeld van multicultureel Londen in de roerige vroege jaren 70 terwijl het moderne verhaal zich afspeelt op het moment dat covid het openbare leven stil dreigt te leggen. Goed gemaakt en geacteerd, maar het plot ligt vrij voor de hand.

In 2007 startte Leon K. Prudhomme [Jamie Fox] een programma om oorlogsveteranen met PTSS te helpen. Door verbittering en megalomanie werd Prudhomme leider van een cult die een gevaar vormt voor de samenleving. Nash [Scott Eastwood] ontsnapte aan de cult, maar krijgt nu een kans om zijn geliefde Evoli [Nora Arnezeder] te bevrijden. Robert De Niro en John Leguizamo hebben bijrollen als agenten met twijfelachtige motieven in deze warrige actiethriller waarin Furman je horendol maakt met rommelige montage en onzinnige licht- en geluidseffecten.

De Costa Concordia, een cruiseschip met 4000 passagiers aan boord, liep op 13 januari 2012 vast op een rots nabij het Italiaanse havenstadje Civitavecchia. In de chaos die volgde kwamen 32 mensen om het leven. Kapitein Francesco Schettino werd drie jaar later veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf. Passagiers en werknemers delen hun ervaringen tijdens deze scheepsramp, die zonder meer overeenkomsten vertoont met de ramp op de Titanic. Aangevuld met authentiek beeldmateriaal gemaakt door passagiers en een audiotranscriptie van de communicatie tussen de kapitein en de bemanning, is dit een prima reconstructie. Enig minpunt is de afwezigheid van mensen die direct betrokken waren bij de besturing van het schip.

Hoewel John Lennon als eerste besloot The Beatles te verlaten, kreeg Paul McCartney (mede door de documentaire Let It Be) de zwarte piet toebedeeld. Met zijn kersverse echtgenote Linda trok hij zich terug op een vervallen boerderij, waar hij een muzikale weg bewandelde die sterk afweek van die van John, George en Ringo. McCartney en bandleden van Wings kijken terug op een periode waarin een geniale, muzikale megaster eerst werd afgeserveerd, maar na een paar jaar met hits klassiekers als Live and Let Die, Band on the Run en Mull of Kintyre opnieuw de top bereikte. Bestaat louter uit archiefbeelden en profiteert van de medewerking van John Lennons zoon Sean, en van Paul en Linda’s oudste dochter Mary.

In 1964 wordt Kikuo [Soya Kurokawa] pupil van de beroemde Kabuki-acteur Hanjiro Hanai [Ken Watanabe]. Hij sluit vriendschap met Hanjiro’s zoon Shunsuke [Kitatsu Koshiyama], maar naarmate de jongens uitgroeien tot mannen (gespeeld door Yoshiwaza en Yokohama] verandert vriendschap in rivaliteit. De tragische gebeurtenissen die daaruit voortkomen, stellen hun verstandhouding op de proef, maar zorgt er ook voor dat ze zich beter de tragische personages die ze spelen beter begrijpen. De optredens worden kort ingeleid, maar enige kennis van en waardering voor Kabuki is zonder meer een pré, ook vanwege de lengte en het lage tempo. Een schitterende productie, maar erg lang (174 m) en niet voor iedereen even toegankelijk.

Fentanyl is goedkoper en moeilijker te traceren dan heroïne en heeft daardoor de Amerikaanse drugsmarkt veroverd. Maar de concurrentie is (ook letterlijk) moordender dan ooit. Swab portretteert de moderne drugshandel en de kansloze oorlog daartegen vanaf Holt Lightfeather [Graham Greene], die vanuit zijn cel de drugshandel in Oklahoma aanstuurt, tot aan tiener Lago [David Barcena], die geronseld wordt om het eindproduct op straat te verkopen. Dale speelt de agent die zijn leven riskeert om de drugshandel te bestrijden, maar kapt met een tienerzoon [Jasper Jones] die ten prooi dreigt te vallen aan fentanyl. Het is allemaal al eens eerder gedaan, maar door de brede insteek, het rauwe realisme en sterk acteerwerk is dit zeker de moeite waard.

Vier tieners zijn vaste gasten op de afdeling oncologie. Hun vriendschap houdt hen (figuurlijk) op de been en conciërge Alfredo [Maurits Delchot] is hun steun en toeverlaat. Oncoloog Marco [Marcel Hensema] en nachtzuster Esmee [Nicolette van Dam] knijpen een oogje dicht wanneer de jongens over de schreef gaan. Het plot komt op gang wanneer de 16-jarige Gina [Vera van der Horst] kamergenoot wordt van Iwan [Jasha Rudge]. Je ziet de dramatische wendingen ruim van tevoren aankomen, maar Crijns en coscenarist Albert Espinosa zijn meer geïnteresseerd in het dagelijks leven van kinderen, die leven met het besef dat ze waarschijnlijk niet oud zullen worden. Het acteerwerk is onevenwichtig, maar het spelplezier, de onderlinge chemie en de humoristische insteek zijn verfrissend en amusant.

Nadat zijn “reddingsactie” met fatale afloop viraal is gegaan, wordt televisieweerman Chris [Ryan Corr] overgeplaatst van Sydney naar Broome. Tijdens de autorit van 5000 km rijdt hij een kangoeroemoeder aan. Chris neemt de “Joey” in haar buidel mee naar een afgelegen dorpje waar hij zijn auto wil laten repareren. In afwachting daarvan maakt hij kennis met de lokale bevolking, die (helaas) op de hoogte is van zijn recente voorgeschiedenis. Maar hij krijgt steun van tienermeisje Charlie [Lily Whiteley]. De band tussen Chris en Charlie heeft (onbedoeld) incestueuze tinten en het verhaal is redelijk voorspelbaar. Maar de cultuurbotsing met de bevolking – voor met de cynische café-eigenaar Jesse [Rachel House] – levert amusante momenten op. Gebaseerd op het relaas van Chris Barns, die in 2005 Baby Kangaroo Rescue Centre in Alice Springs oprichtte en te zien is tijdens de aftiteling.

Advocaat Rachel Wilde [Eiza González] roept de hulp in van schimmige huurlingen wanneer Salazar [Carlos Bardem] Braxton [Darrell D’Silva] laat liquideren en er met een fortuin vandoor gaat. Grotendeels gefilmd als een videoclip waarin González in voice-over betekenis geeft aan de nietszeggende beelden en Gyllenhaal en Cavill de coole huurlingen mogen uithangen en stoere uitspraken mogen doen. Een gelikte productie, gefilmd op fijne locaties, maar oppervlakkig tot en met.

Het relaas van een Neanderthalergezin wordt gekoppeld aan dat van een hedendaagse wetenschapper [Rashida Jones] die DNA-onderzoek doet bij de resten van een Neanderthaler, en van een ruimtereiziger [Kate McKinnon] in 2450 bij wie het verouderingsproces is vertraagd zodat ze een expeditie naar een bewoonbare planeet kan overleven. Haar enige metgezel is computer Rosco [Rhona Rees]. McKinnon laat zien dat ze ook serieuze rollen aankan, maar de afgezaagde structuur en dito levensvragen wekken weinig interesse of verwondering op. De liefdesperikelen van Jones met Daveed Diggs (als haar collega) zijn sowieso niet bijster interessant.

Gemaakt voordat Musk zich actief ging bemoeien met politiek, is deze lofzang behoorlijk gedateerd. Het herinnert je er wel aan dat Musk een ondernemer in hart en nieren is en dat hij met Tesla, SpaceX en SolarCity grote veranderingen teweegbracht. De ambities rondom Hyperloop zijn niet waargemaakt en de frictie met Paul Thiel, de mede-oprichter van PayPal, wordt amper uitgediept. Wel zijn er oud-medewerkers die hun bewondering uitspreken en er is een psycholoog die (zonder Musk persoonlijk te kennen) duiding geeft als Musks persoonlijkheid.

Wanneer gouverneur Bill [Albert Brooks] wordt aangesteld als federaal minister, is de 34-jarige Ella McCay [Emma Mackey] zijn logische opvolger. Bill raadt haar aan om idealisme te verruilen voor pragmatisme en “het spel” mee te spelen, maar dat gaat haar niet goed af. De moeizame relaties met haar vader [Woody Harrelson] en haar excentrieke broer [Spike Fearn] maken het lastiger om werk en privé et kunnen combineren. Bovendien ontpopt haar echtgenoot [Jack Lowden] zich als een machtswellusteling die geen enkel middel schuwt om zijn zin te krijgen. Milde satire op de Amerikaanse politiek onderscheidt zich door een relatief gebrek aan cynisme en een hoopvolle ontknoping en profiteert enorm van Mackeys voortreffelijke spel en uitstekend ondersteunend werk van Curtis als haar tante, steun en toeverlaat.

Egodocument van nationale narcist Marijn Kuipers, die haar “geheime” strijd tegen boulimia jarenlang vastlegde in video’s als “therapie”. Ze bezoekt een lotgenotengroep, spreekt met familie, vrienden en haar vriend (en mede-narcist) Dave Roelvink over de oorzaken en gevolgen van haar eetstoornis. Boulimia is een ziekte die je niemand toewenst, maar dit nauwkeurig geënsceneerde portret is wars van authenticiteit. Schaamteloze poging van Kuipers om zichzelf te profileren als het boegbeeld van alle Nederlandse jonge vrouwen met een eetstoornis ten behoeve van zichzelf. Een schandalige verspilling van publieke gelden, want geproduceerd door BNNVARA onder toezicht van Marijns management.

Een verbitterde elf [Julian Dennison] gebruikt “true believer” Kate [Darby Camp] om via een wormgat terug te keren naar de geheime werkplaats van de kerstman [Kurt Russell] en kerst te saboteren. Kate zit opgescheept met haar irritante stiefbroertje [Jahzir Bruno] in deze routinematige sequel met meer spektakel, maar minder charme en verrassing. Goldie Hawn heeft een meer prominente rol, maar Russell – die deze keer een gospelliedje zingt – is het enige positieve. Meer elfjes/Minions, minder originaliteit en middelmatige visuele effecten.

Om broer Teddy [Judah Lewis] te bewijzen dat de kerstman [Kurt Russell] bestaat, haalt Kate [Darby Camp] hem over om op kerstnacht een val te zetten zodat ze de kerstman fotograferen. En het lukt! Maar door die stunt dreigt kerst voor miljoenen kinderen in het water te vallen. Vrolijke avonturenfilm voor het hele gezin rekent af met het oubollige imago van de kerstman als een jolige, dikke man. Russell zingt zelfs de blues. De elfjes doen erg denken aan de Minions. Goldy Hawn heeft een cameo in de epiloog als Mrs. Claus. Vervolg: The Christmas Chronicles: Part Two.

In zijn zoektocht naar het perfecte huisdier geeft een verwende buitenaardse prins [Sebastina Billingsley-Rodriguez] de stokoude hond Charlie [Owen Wilson] superkrachten. Hij dumpt Charlie al snel, maar vergeet hem zijn krachten af te nemen. Dat geldt ook voor Puddy, [Ruairi MacDonald], de vervelende kat van buurman Otis [Zac Bennett-McPhee]. Wanneer Charlie zich ontpopt als superheld, gebruikt Puddy zijn krachten om Charlie de voet dwars te zetten. Hier en daar politiek incorrecte animatiefilm volgt een standaardformule met karikaturale personages en een oppervlakkig verhaaltje. Wordt slechts ten dele gered door het altijd innemende stemmenwerk van Wilson.

Voormalige piraat Ercell [Priyana Chopra Jones] moet het zwaard opnemen tegen haar voormalige mentor kapitein Connor [Karl Urban], die haar echtgenoot [Isamel Cruz Cordova] heeft gegijzeld in de hoop dat Ercell hem een lading goud zal overhandigen. Ercell ontsnapt met haar zus [Sofia Pakley-Green] en haar zoon Isaac [Vedanten Naidoo], die pionnen worden in een strijd op leven en dood. Gelukkig geen poging om Pirates of the Caribbean te evenaren, maar dit is het andere uiterste: grimmig, humorloos en behoorlijk gewelddadig.

Elijah [Paul Walter Hauser] heeft een condoom ontworpen dat ook de onhygiënische teelballen beschermt, maar heeft de gladde marketeer Brad [Mark Wahlberg] nodig om ervoor te zorgen dat ze hiermee de officiële sponsor worden van het WK 25 in Brazilië. Het duo wordt beloond met kaartjes voor de finale tussen Brazilië en Argentinië, waarbij ze op absurde wijze volksvijand nummer 1 worden in Brazilië, maar volkshelden in Argentinië. Tijdens hun vluchtpoging komen ze in handen van de meedogenloze crimineel Pavio Curto [Sacha Baron Cohen]. Typische Farrelly-komedie is volstrekt idioot, maar Wahlberg en Hauser zijn een vermakelijk komisch duo en de scène waarin ze leren hoe ze de condooms kunnen gebruiken om grote(re) hoeveelheden cocaïne te smokkelen is een juweeltje van slechte smaak.

Nadat Isabelle [Ciara Bravo] na een lange strijd tegen ziekte overlijdt, verwerkt haar toegewijde oudere zus Jill [Zoey Deutch] haar verdriet door lange voicemails in te spreken op Isabelles oude nummer. Maar dat nummer is nu toegewezen aan de verlegen Wes [Nick Robinson]. Geïntrigeerd door Jills berichten en persoonlijkheid is Wes zo dom om Jill niet op de hoogte te brengen, maar haar op te zoeken. De voicemails zijn (mede door de geheimtaal van de zussem) vaak hilarisch en Deutch is charmant, maar Wes’ gedrag en het kleurloze spel van Robinson maken het moeilijk te geloven dat Jill op hem zou vallen.

Queer-filmmaker Kris [Hannah Einbinder] is gevraagd om de reboot te regisseren van de Camp Miasma-franchise (niet te verwarren met Friday the 13th). Ze heeft een afspraak met Billy Monroe [Gillian Anderson], de ster van de eerste Camp Miasma, die al jaren leeft als een kluizenaar op de locatie waar Camp Miasma werd gefilmd. Ze filosoferen over de symboliek van die film, bekijken fragmenten waarin seriemoordenaar Little Death [Jack Haven], een gast met een plastic beschermingsjas en een ventilatieschacht als hoofd, slachtoffers vermoordt. Andersons imitatie van Norma Desmond in Sunset Boulevard is amusant, maar van horror is geen enkele sprake. De bewust goedkope (lees: slechte) splattereffecten herinneren de genrekenners er alleen maar aan dat het tijdperk van Tom Savini voorbij is. Dat geldt ook voor de decors en mattepainting. Denkt veelzeggend te zijn, maar gaat nergens over.

Een parodie op een franchise die al enige tijd is vervallen in zelfparodie is sowieso een kansloze onderneming. Dat weerhield de familie Wayans en kornuiten er niet van oude grappen te kopiëren en dat te verkopen met racistische grappen, bekkentrekkerij en gekrijs. Scream is het voornaamste doelwit. Ondanks verwijzingen naar nieuwe horrorfilms en franchises is de humor zo infantiel en belabberd als de laatste edities van dit hopeloos uitgemolken snurkfeest.

Lotte [Paula Schindler] is een vrije geest die leeft in het verstikkend traditionele Duitsland rond de tijd van de Franse Revolutie. Ursula [Clara Schwinning] werkt als serveerster in een dorpje in voormalig Oost-Duitsland waar reisinfluencer Neda [Maral Keshavarz] filmpjes opneemt voor haar sociale mediakanalen. De paden van Ursula en Neda kruisen elkaar eerst terloops, tot het lot ze samenbrengt en uiteindelijk ook met de ‘Phantom’ uit de titel. De verhalen van deze drie vrouwen worden verbonden door de locatie, maar ook door o.a. kersen, een poedel, hondenpoep en het eten van stenen. Begint intrigerend, maar de symboliek is hol en van een verhaal is amper sprake.

Maddie [Lou Llobell] en Tyler [Jacob Scipio] zijn op trektocht met hun camper wanneer ze getuige zijn van een ongeluk. Omdat ze stoppen, krijgen ze een demonische passagier [Joseph Lopez] aan boord die hen de stuipen op het lijf jaagt en het uiteindelijk naar de andere wereld wil helpen. Wrong Turn voor de nomadische generatie maakt slim gebruik van de (bestaande) Hobo Code en leunt op degelijk acteerwerk, maar het basisverhaal is afgezaagd en voorspelbaar. Het beste moment: een nachtelijke speurtocht met het licht van een filmprojector die Roman Holiday vertoont. Veel meer valt er helaas niet te genieten.

Afstandelijke, veeleisende praeses [Jennifer Lopez] met bewijsdrang tegenover haar vader [Edward James Olmos] ontdooit door de nieuwe Britse jurist [Brett Goldstein], die haar helpt bij een slepend juridisch conflict. Tegen beter weten in ontstaat er een romance met potentieel rampzalige gevolgen voor de toekomst van het familiebedrijf. Lopez liet zich opzadelen met een vulgair script vol vaak infantiele grappen (over erecties, lactaties en orgasmes), een kleurloze tegenspeler en een regisseur die de ondersteunende cast laat schmieren of hun leven ervan afhangt.

De uiterst seksistische Damien Sachs [Sacha Baron Cohen] lijkt de positie van CEO van Atlas Agency in zijn schoot geworpen te krijgen wanneer de huidige CEO [Charles Dance] aankondigt binnenkort met pensioen te gaan. Maar Damien loopt (letterlijk) tegen de lamp en belandt in een parallel universum waarin vrouwen (letterlijk en figuurlijk) de broek aanhebben. Dat betekent dat hij nu zelf doelwit is van seksisme en zich allerlei vernederingen moet laten welgevallen om zijn positie veilig te stellen. En om hogerop te komen. Het uitgangspunt leent zich voor een vlijmscherpe satire, maar het scenario houdt het bij het omdraaien van de sekserollen. Dat is misschien een half uurtje leuk, maar daarna heb je dit wel gezien.

Terugblik op de roerige carrière van internationale superster Jennifer Lopez in 2019. Ze wordt 50, haar passieproject Hustlers is een kritisch en commercieel succes, ze wordt genomineerd voor een Golden Globe en is met Shakira uitgenodigd om de Halftime Show tijdens de Pepsi Super Bowl LIV uit te voeren. Ze wil dat optreden aangrijpen om haar Latijns-Amerikaanse achtergrond centraal te stellen en een statement te maken over de immigratiepolitiek onder Trump. Lopez komt authentiek over. Aan haar discipline, doorzettingsvermogen valt niet te tornen. Haar persoonlijke (mislukte relaties) en professionele (een serie filmflops) worden genoemd, maar niet of nauwelijks toegelicht. Vooral een glad geproduceerde lofzang dus.

Losse remake van de (nog altijd) onweerstaanbare klassieke verrassingshit van zijn vader Joe uit 1974 over een straathond, die de harten verovert van twee kinderen [Gabriel Bateman, Darby Camp] die ooggetuige zijn van de beroving van een pandjeshuis en ontvoerd worden. Benji to the Rescue! Brandon Camp voegde een voorgeschiedenis toe en koos ervoor Benji menselijke trucjes (een licht aandoen, een deur open met een sleutel) te laten doen. Daarmee verliest hij de elementen die Benji (en zijn illustere voorganger Lassie) juist zo succesvol maakten. Joe Camp produceerde en had beter moeten weten. Als je tenen niet beginnen te krommen wanneer Benji eenzaam door de straten loopt onder de klanken van John Hiatt’s ‘Have a Little Faith in Me’, dan weet ik het ook niet meer.

Aan het einde van het eerste schooljaar wordt de succesvolle modevlogger Coco [Nola Kemper] verrast door een uitnodiging voor de Runway Summer Academy in New York. Ze raakt bevriend met de Amerikaans-Nederlandse Apple [Genelva Krind] en heeft aan de ambitieuze, maar erg getalenteerde Stere [Charlotte Boudry] een geduchte rivaal. Foto’s wijzen erop dat Bruno [Valentijn Avé] mogelijk vreemdgaat en Coco voelt zich aangetrokken tot Apples broer Rocco [Ethan Allington]. Net als Coco is het scenario iets meer volwassen. Het gaat niet zozeer over wie de wedstrijd wint, als wel over hoe de tieneronzekerheden ertoe kunnen leiden dat je jezelf uit het oog verliest en hoe je jezelf terug kunt vinden.

Kersverse brugklasser Coco [Nola Kemper] wil meedoen aan een wedstrijd voor modevloggers, maar is bang voor de reacties van haar kersverse klasgenoten. Door een tijgermasker te dragen, kan ze haar modeontwerpen – geïnspireerd door het modewinkeltje van Clicia [Iris Hesseling – anoniem aanprijzen. De vlog wordt een succes, maar aan dat succes hangt een prijskaartje. Kemper kan er net meer door als Coco, maar de personages en hun onderlinge relaties zijn goed uitgewerkt. Prima vermaakt dus voor kinderen en beginnende tieners, gebaseerd op de boekenreeks van Niki Smit, die een cameo heeft als een klant in Alicia’s kledingwinkel.

Een emotioneel kwetsbare programmeur [David Rysdahl] valt de dubieuze eer ten deel een prototype van de Soulm8te te testen. Deze androïde [Lily Sullivan] is bedoeld om zijn eenzaamheid te bestrijden, maar ze blijkt uiteraard wat vervelende trekjes te bezitten. Vooral tegenover mannen die overschrijdend gedrag vertonen. Rafael Jordan en Kate Dolan laten elke kans op satire of intelligente maatschappijkritiek achterwege ten faveure van een standaard verhaaltje over “technology gone mad”. Sullivan ontbeert het talent om te overtuigen als androïde of om angst in te boezemen.

In een streng religieuze gemeenschap hebben tiener Naim [Joe Bird] en Ryan [Stacy Clausen] homoseksuele gevoelens voor elkaar. Onder druk van Naims moeder [Mia Wasikowska] onderwerpt Rod [Ewen Leslie] de jongens aan een intens ritueel. Vanaf dat moment wordt hun grootste begeerte hun grootste vijand. Een veelbelovend uitgangspunt dat teleurstellend oppervlakkig is uitgewerkt. Chiarella schipper tussen romantisch melodrama en horror en komt en slaat op beide fronten de plank mis, ondanks goed spel van Bird en Clausen.

Geldproblemen dwingen de 30-jarige Ro [Lauren Caster] om haar ambities als danser in New York op te geven en terug te keren naar haar lesbische moeder [Amy Aquino]. Ze gaan aan de slag als activiteitencoördinator bij een vrijetijdscentrum voor senioren en slaagt er eindelijk in contact te leggen met haar biologische vader [Tate Donovan]. Maar wel achter de rug van haar moeder. Caster is ontwapenend als een stuurloze dertiger met een negatief zelfbeeld en de komische noot van de senioren aan wie ze lesgeeft is amusant, maar opzienbarend of meeslepend wordt dit nooit.

In zijn allereerste gefilmde (idiote) stunt (1998) draagt Johnny Knoxville een kogelvrij vest en schiet hij zichzelf neer. Op zijn 49e mixen Knoxville en kornuiten nieuwe stunts (inclusief varianten op klassiekers) met “greatest hits”. Vanzelfsprekend halen de mannen onderling de nodige grappen en grollen uit, verschijnen er de nodige penissen in beeld en zijn er meerdere stunts waarbij de inhoud van de endeldarm een sleutelrol speelt. Er is een chronisch gebrek aan nieuwe ideeën, dus het is te hopen dat dit werkelijk de laatste Jackass is.

De toekomst van een jonge kok [Rafael Vitti] lacht hem toe nadat hij, met wat “hulp” van een straathond [Amendoim], zorgt dat het noodlijdende restaurant waar hij werkt een positieve recensie krijgt van een vooraanstaande recensent [Ademara]. Hij neemt de straathond in huis en die “helpt” hem uiteraard tegenslagen in de liefde en het leven te overwinnen. Braziliaanse ziekte-van-de-week-film met een schattig hondje als afleidingsmanoeuvre. Hondenliefhebbers zullen daar allicht van smullen, maar het verhaal is erg afgezaagd.

Jim [Will Ferrell] en Margot [Reese Witherspoon] hebben door een administratieve fout dezelfde locatie op dezelfde dag geboekt voor een huwelijksfeest. Hij voor zijn dochter Jenni [Geraldine Viswanathan]; zijn voor haar zus Neve [Meredith Hagner]. De fout komt pas aan het licht wanneer ze samen aan de receptie verschijnen. Jim en Margot komen tot een compromis, maar ongelukkige uitspraken, misverstanden en impulsieve reacties dreigen de feestelijkheden te verpesten. Je kunt wel raden hoe het afloopt. Stoller houdt Ferrell goed in bedwang, Viswanathan en Hagner leveren uitstekend ondersteunend werk af. Slaat soms de plank mis, maar er zijn genoeg rake momenten om romkomfans tevreden te stellen.

De vondst van een lading cocaïne in de romp van aangemeerd schip in Huelva stelt de bemanning voor een dilemma. Diepzeeduiker Antonio [Antonio de la Torre] en zijn zus Estrella [Bárbara Lennie] zien daarmee kans om hun werk voort te zetten en de lokale economie te redden. Maar zij zijn natuurlijk niet de enigen die een graantje van deze vangst willen meepikken. Variant op A Simple Plan moet het niet hebben van originaliteit, maar goed uitgewerkte personages en aandacht voor de lokale cultuur bieden enige compensatie.

Dierenbeschermvrouwe en “Superjuffie” Josje [Diewertje Dir] en leerlingen Toby [Polle van Geffen], Mila [Quinthe Hozee] en Mano [Béla Bussink] vliegen supersonisch naar de jungle. Eduardo [Oscar Aerts] heeft een koepel aangelegd waarin hij dieren gevangen houdt voor een toeristisch “paradijs”. Superjuffie staat voor haar grootste uitdaging en twijfelt of ze dit wel aankan. Meester Snor [Harry Piekema] bereidt zich voor op de 10-jaarlijkse snorrenwedstrijd en Hakim helpt hem tijdens de schoolvakantie bij het opknappen van het schoolgebouw. Dir is prima in de titelrol en Piekema is amusant als de schooldirecteur, maar het acteerwerk van de kinderen laat te wensen over. Aerts zet zijn schurkenrol veel te dik aan en matig stemmenwerk verpest de meeste kansen om de amusementswaarde te verhogen met de vele pratende dieren.

De ouders [James Norton, Jessica Gunning] van de 17-jarige kankeroverlever Ivy [Bella Ramsey] brengen haar naar een kamp voor lotgenoten. Via haar kamergenote [Ruby Stokes] maakt ze nieuwe vrienden, maar na een misstap verplicht kampleider Patrick [Neil Patrick Harris] haar tot gesprekken met haar kamppsycholoog [Jasmine Elcock]. Volwassenwordingsdrama heeft weinig inhoudelijke verrassingen, maar het energieke, authentieke spel van de vriendengroep maakt indruk en vooral Ramsey en Stokes maken indruk in de meer emotionele scènes. Erg grappig, erg ontroerend en nooit sentimenteel. Opgedragen aan familieleden van de voltallige cast en crew die zijn overleden aan kanker.

McConaughey is op zijn kleurrijke best als een flamboyante, doortastende bijenhouder Amziah King, die de politie te hulp schiet bij een onderzoek naar honingdiefstal. Wanneer Amziahs honingraten worden gestolen, weet agent Sutherland [Bruce Davis] dat een opportunistische zakenman [Kurt Russell] erachter zit, maar door gebrek aan bewijs kan hij niets doen. Amziahs voormalige pleegdochter [Angeline LookingGlass] besluit het recht in eigen handen te nemen met hulp van Amziahs vrienden. De eerste helft is een eigenzinnige karakterstudie die de sociale structuren binnen een afgelegen Amerikaanse dorpsgemeenschap blootlegt. Daarbij is een belangrijke rol weggelegd voor bluegrassmuziek. De tweede helft had een aardige misdaadthriller kunnen zijn, maar Patterson doet geen enkele poging om spanning op te roepen. In plaats daarvan blijft hij je bestoken met bluegrass, die behoorlijk uit de keel begint te hangen. Goed geschreven, maar matig geregisseerd. Patterson heeft Deliverance gezien (en verwijst er expliciet naar), maar niet begrepen waar die nagelbijter zijn reputatie aan verdient.

Terugblik op de opmerkelijke carrière van Pelé, de beste voetballer aller tijden. De 80-jarige Pelé verschijnt op krukken en met het poetsbankje waarmee hij als kind uit een armoedig gezin zijn eerste centen verdiende. En in het bijzijn van teamgenoten is hij gewoon “one of the guys”. Pelé benadrukt zijn eenvoudige komaf, de reden voor zijn bescheidenheid, en is openhartig over zijn opgedrongen rol als Braziliaans cultuuricoon en propagandamiddel na de staatsgreep van 1964. Een conventioneel, maar interessant portret van een man die ondanks zijn ongekende roem en alle bijbehorende positieve en negatieve uitwassen met beide benen op de grond wist te blijven.

Depressieve weduwe Suzanne [Juliette Armanet] laat haar minderjarige kinderen achter bij haar zus Jeanne [Camille Cottin] en verdwijnt spoorloos. Jeanne is een carrièrevrouw die nooit kinderen heeft gewild, maar als zij niet voor Gaspard [Manoã Varvat] en Margaux [Nina Birman] wil zorgen, is de kans groot dat de kinderbescherming hen zal scheiden. Jeannes morele en persoonlijke dilemma’s zijn zeker niet verrassend, maar het goede spel van de kinderen en sympathieke bijrollen van Monia Chokri (als een oude vriendin) en Guillaume Gioux (als een welwillende agent) geven dit een streepje voor vergeleken met andere films over dit thema.

Violaspeler Isabel [Isabel Hagen] speelt in een strijkerskwartet met haar beste vriendin Christina [Ling Ling Huang], maar woont nog altijd bij haar ouders en probeert haar eigen weg te vinden. Op een feest ontmoet ze Carl [Frederick Weller] , een getrouwde man die haar inhuurt om les te geven aan zijn dochter Rachel [Haven Stashenko]. Portret van een jonge vrouw op zoek naar richting in haar leven is duidelijk geïnspireerd door Frances Ha en heeft op papier aardige momenten. Het overgrote deel van de cast probeert te nadrukkelijk grappig te zijn, waardoor dit veel authenticiteit verliest. Hagen geeft weinig emotionele diepgang aan haar personage en er Huang en Dylan Baker (als Isabels vader) slaan de spijker wél op zijn kop.

stem geplaatst

Als jongste van vier broers werd de Oekraïense Daniil als peuter door Amerikaanse ouders geadopteerd. Zijn oudere broers gingen in militaire dienst. Maksim raakt verlamd aan zijn benen, Mark vecht in het Oekraïense leger, Ruslan aan de Russische kant in de gevreesde Wagnergroep. Natasha sloot zich aan als hulpverlener bij het Oekraïense leger en Angela blijft na de dood van haar familie alleen achter in het verwoeste Mariinka, waar de kogels (en andere projectielen) haar letterlijk om de oren vliegen. Daniil (letterlijk omgedoopt tot Samuel) leert zelf schieten om te jagen en Natasha keert terug naar de plek waar haar eindejaarsbal plaatsvond. Gefilmd met gevaar voor eigen leven en vol ironische momenten, maar door het gebruik van ensceneringen vergeet je regelmatig dat dit een documentaire is. Dat beperkt de emotionele impact van dit goedbedoelde, maar niet geheel geslaagde passieproject.

In 1998 wordt een worstelende schrijver [Oscar Isaac] door een meedogenloze gangster [Gerard Butler] gedwongen mee te helpen bij een bloederige zoektocht naar het handgeschreven manuscript van Dantes The Divine Comedy. Schnabel verweeft dat verhaal met dat van Dante [Oscar Isaac], die in 1303 valt voor Gemma [Gal Gadot] en zo de inspiratie vindt voor zijn meesterwerk. Hierin verschijnt Gerard Butler als paus Bonifatius VIII. Er zijn bijrollen voor o.a. Al Pacino, John Malkovich en Martin Scorsese in deze schitterend gefilmde en voortreffelijk geacteerde mix van historisch melodrama en misdaadthriller van de beeldend kunstenaar Schnabel. Blijft soms te veel steken in dialoog en is niet zonder pretentieuze momenten, maar wie houdt van eigenzinnige, intellectuele cinema zit hier gebeiteld. Gebaseerd op Nick Tosches even uitdagende roman.

Een jonge performance-artiest [Erik Kammerlan] onderzoekt cultuur in Stockholm en heeft dagdromen over een pop met reusachtige ogen in een roze konijnenpak. Hij babbelt met podcasters die zichzelf (onterecht) grappig vinden, en met zijn moeder [Marga Petterson], die zich zorgen maakt over de toekomst van haar zoon. Terecht, want dit pretentieuze onding compenseert een gebrek aan inhoud met een wirwar aan willekeurige stijlmiddelen. Daardoor is dit niet alleen saai, maar ook irritant om naar te kijken. En de special effects voor deze studentenfilm zijn benedenmaats.

Standaard volwassenwordingsdrama speelt zich af in 2008 en heeft vanwege de nadrukkelijke aanwezigheid van MySpace een zekere nostalgische waarde, maar dat is het dan ook wel. Chris “Wang” Wang [Izaac Wang] is een Amerikaanse jongen met Taiwanese ouders. Omdat zijn vader werkt in Taiwan, ontbreekt een vaderfiguur en – net als zijn zus [Shirley Chen] – reageert Chris zijn frustraties af om zijn moeder [Joan Chen]. De vriendengroep is iets te kleurrijk om realistisch over te komen, terwijl Chang zelf te kleurloos is om de interesse vaste te houden.

Oude wijn in nieuwe zakken met blikkerig opgenomen liedjes die zo uit de AI-machine lijken te zijn gerold. Met Buuf Bets [Hetty Heyting] als personal trainer bereidt Daniël zich voor de op de wedstrijd “Coolste Vader van het Jaar” in een pretpark. Luan en Lucilla bereiden een amusementsshow voor, niet wetend dat schurken Bram [Rienus Krul] en Sam [Rian Gerritsen] een taakstraf hebben als personeel, omdat het pretpark kampt met personeelstekort. Bram en Sam willen de Bellinga’s uiteraard een hak zetten. De Bellinga’s zijn nog altijd hopeloze acteurs en Heyting had onderhand beter moeten weten. Zelfs de roze verf van Tante Til zou dit onding niet kunnen redden!

Vanwege hun vlogs winnen de Bellinga’s een luxe arrangement voor twee. Leuk voor vader Daniel en moeder Fara, minder voor de kinderen. Buurvrouw Bets [Hetty Heyting] verzint leuke activiteiten voor de kinderen in en om het huis, maar jaloerse vloggers Bram [Rienus Krul] en Sam [Rian Gerritsen] willen de gouden trofee stelen en verkopen. De Bellinga’s kunnen leuke clipjes maken, maar van acteren hebben ze geen kaas gegeten. Krul en Gerritsen doen het niet veel beter als de twee schurken, alleen Heyting verdient een voldoende. Gezien het standaardscenario, de knullig geregisseerde en gewelddadige slapstick, valt er weinig eer aan te behalen. Maar Heytings verwijzing naar Oma Knots in de opener van De Familie Knots is grappig.

Kersverse weduwnaar Toon [Gerard Cox] laat zich door zijn vrienden overhalen om met hen mee te gaan naar Casa Coco op Bonaire. De eigenaar van Casa Coco is Pleun [Joke Bruijs], de vrouw die Toon meer dan 50 jaar geleden ten huwelijk had willen vragen, maar abrupt de relatie verbrak. Er valt dus nogal wat uit te praten. Afgezien van een autoritje over het eiland en meer van dat soort plaatjes ten behoeve van de plaatselijke toeristische industrie, wordt er dus vooral gepraat. Een aardig monument voor Cox en Bruijs, die 10 jaar met elkaar getrouwd waren, maar goede vrienden bleven tot ze in september 2025, drie dagen na elkaar, overleden.

Mahnaz [Parinaz Izadyar] is een gescheiden moeder van twee kinderen die aarzelt om te hertrouwen met Hamid [Payman Maadi]. De schorsing (wegens structureel overschrijdend gedrag) van zoon Aliyar [Sinan Mohebi] resulteert in een tragedie die Mahnaz verbitterd achterlaat. Terwijl ze zich verliest in pogingen om vergelding te krijgen, vervreemdt ze zich van haar moeder [Fereshteh Sadra Orafaiy], haar jongere zus [Soha Niasti] en haar dochtertje Neda [Arshida Dorostkar], die ooggetuige was van de tragedie. Roustayi besteedt onnodig veel tijd aan het schetsen van de personages en hun onderlinge relaties. Pas na een uur vindt de tragedie plaats die het verhaal op gang brengt en toont wat voor effect het heeft op die relaties. Duister psychologisch drama is uitstekend geacteerd, met de ontwapenende Dorostkar als uitblinker.

Met een irritante en irritant aanwezige soundtrack is het maar goed dat dit als horror vermomde melodrama amper een uur duurt. In een middeleeuwse nederzetting ontsnapt Frieda [Anneke Sluiters] aan verkrachting wanneer een Wief [Easy May Walker] afrekent met Gelo [Léon van Waas]. Wanneer bewoners Gelo’s gruwelijk verminkte lichaam aantreffen, krijgt Frieda de schuld en sommeert haar vader [Reinout Bussemaker] haar om boetedoening te doen. De kritiek op bijgeloof en de patriarchale samenleving ligt er duimendik bovenop. Ondanks de indrukwekkende verschijning van de Wieven uit de titel is dit meer stijl dan inhoud. Zonder die gestileerde soundtrack (en met stiltes) was dit als horrorfilm een stuk effectiever geweest.

Een groot deel van de bevolking heeft zich tegen Spider-Man [Tom Holland] gekerd, omdat ze hem verantwoordelijk houden voor de dood van Mysterio [Jake Gyllenhaal] in Spider-Man: Far From Home. Iedereen die bevriend is met Peter Parker lijdt daaronder. Peter roept de hulp van Doctor Strange [Benedict Cumberbatch] in om ervoor te zorgen dat niemand zich hem kan herinneren. Maar er gaat iets mis waardoor meerdere dimensies (lees: franchises) bij elkaar komen. Met schurken uit 3 franchises, de “terugkeer” van Tobey Maguire en Andrew Garfield als Spider-Man en een overvloed aan humor lijkt dit een wanhopige poging een doodbloedende franchise levend te houden. Maar de scènes met Holland, Garfield en Maguire zijn inventief en amusant en er zijn wel degelijk enkele geslaagde dramatische momenten. De post-credit scene is een teaser voor Doctor Strange In The Multiverse Of Madness. Vervolg op deze film: Spider-Man: Back Home.

De met haar gewicht worstelende medische student Hana [Midori Francis] schrijft zich in bij een fitnessprogramma om indruk te maken op instructeur [Madeleine Madden] en ontdekt een oud-klasgenoot [Annie Shapero] die flink is afgevallen met een wonderpil. Ze ontdekt dat de pil bestaat uit menselijke as en gebruikt haar anatomielessen om delen van een lijk te stelen, te verbranden en haar eigen afslankpillen te maken. De resultaten zijn verbluffend, maar er zijn bijwerkingen. James verwart smerig (close-ups van Hana’s vraatbuiten) en onsmakelijk (close-ups van het opengesneden lijk) met horror. In feite is dit een banaal melodrama over een jonge vrouw met een negatief zelfbeeld en een ernstige eetstoornis, met wat griezelelementen. Het plot is veel te mager (!) voor een avondvullende speelfilm en James wist duidelijk niet hoe ze er een einde aan moest breien. De ontknoping is ronduit gemakzuchtig en de schokkende bedoelde slotwending slechts een wanhopige poging om dat te verhullen.

Geldgebrek en een video op sociale media van een rampzalige auditie dwingen April [Sofia Carson] om haar droom van een carrière op Broadway op te geven en terug te keren naar haar vader [Enrico Colantoni] in Wisconsin. Met grote tegenzin accepteert ze een aanbod om dansles te geven aan een groep meisjes die zich voorbereidt op de voorronde voor een nationale danswedstrijd. In de voorronde gaan 3 van de 4 deelnemende teams door; een jurylid [Rex Lee] is een sleutelfiguur op Broadway; er is de klassieke ‘gay best friend’ [Brandon Kyle Goodman] en een hunky tienerliefde [Wolfgan Novogratz]. Donna Lynne Champlin is amusant als de groepsbegeleider (en doventolk) en de finale is geen totale ramp, maar veel voorspelbaarder dan dit zul je ze niet snel vinden.

Op een snikhete dag in juli vraagt Zuzka [Dominika Morávková] of Micha [Milan Ondrik] hun 2-jarige dochter naar de dagopvang kan brengen voor hij naar het werk gaat. Het belooft qua werk sowieso een stressvolle dag te worden, maar de dag wordt wreed onderbroken door een tragedie waarvoor Micha gerechtelijk wordt vervolgd. Nvotová neemt de tijd om de dagelijkse gang van zaken en de onderlinge verstandhouding in het gezin voor de tragedie te schetsen. Wat volgt is een aaneenschakeling van scènes waarin Micha en Zuzka hun emoties de vrije loop laten. Nvotová gebruikt geluid en dynamisch camerawerk om die emoties te versterken. Knap gedaan allemaal, maar ook gekunsteld en niet erg geloofwaardig. Vanwege het gebrek aan een verhaallijn had Nvotová dit beter terug kunnen brengen tot hooguit 30 minuten.

Wanneer de Franse veldmaarschalk Philippe Pétain [Alain Libolt] in juni 1940 een wapenstilstand aankondigt, weigert brigadier-generaal Charles de Gaulle [Simon Abkarian] dat te accepteren. Hij vertrekt naar Londen om, hopelijk met steun van Winston Churchill [Simon Russell Beale], zowel Franse soldaten als het Franse volk te mobiliseren om de strijd tegen de Duitsers voort te zetten. Eerste deel van een tweeluik zet De Gaulle zeker niet neer als een klassieke volksheld: als militair is hij moedig, volhardend en tactisch onderlegd; als diplomaat is hij hooghartig, kleurloos en compromisloos. Maar de respectvolle verstandhouding met politieke dinosaurus Churchill en harde politieke lessen dwingen hem zaken anders aan te pakken. Een extra pluspunt is de koppeling aan het verhaal van Fernand [Florian Lesieur], die als vaderlandslievende jongere ook harde lessen leert in zijn pogingen zich te verzetten tegen de bezetter. Een boeiende geschiedenisles met een prima mix van politiek gekonkel, oorlogsthriller en menselijk drama. Vervolg: De Gaulle: Liberté.

Brave huisvrouw Hélène [Elsa Zylberstein] en conservatieve echtgenoot Michel [Didier Bourbon] reizen via een nieuwe wasmachine (vraag niet hoe) van 1958 naar 2025. Variant op het bodyswapgegeven, waarbij de hoofdpersonen alleen elkaars “rol” overnemen en waarin familieleden, vrienden en collega’s even oud zijn als in 1958. In 2025 is Hélène een carrièrevrouw en Michelle een depressieve huisman. De confrontatie met moderne technologieën, normen en waarden levert amusante momenten op, maar dit komt pas echt op gang wanneer Hélène en Michel hun best gaan doen om hun rol als ouders in te vullen. Zylberstein is vooral in 1958 karikaturaal, maar Bourdon is van begin tot einde helemaal in zijn element en heeft dan ook de beste momenten. Slaat nergens op, maar is best onderhoudend.

De paden van een juwelendief [Chris Hemsworth] met een curieuze modus operandi, een uitgebluste rechercheur [Mark Ruffalo] in een huwelijkscrisis en een seksueel gediscrimineerde verzekeringsagent [Halle Berry] kruizen elkaar in dit sterk geacteerde misdaaddrama met indrukwekkende achtervolgingen door de straten van LA. Hemsworth bewijst ook serieuze, complexe rollen aan te kunnen en Barry Keoghan mag de film stelen als de intimiderende luis in de pels. Te veel praterige scènes halen de vaart er regelmatig uit, waardoor dit alleen tijdens de ontknoping ontvlamt. De epiloog is teleurstellend.

Niemand minder dan Cher en haar zoon Chaz produceerden deze zwarte komedie, die zich vergaloppeert door te nadrukkelijk te proberen intelligent te zijn. Een gefrustreerde scenarioschrijver [Brandon Scott] wordt geplaagd door nachtmerries, die hem ervan overtuigen dat hij zijn vriendin [Krsy Fox] in leven kan houden als hij Big Baby [Adam Marcinowski], de (fictieve) seriemoordenaar in zijn nieuwe scenario, andere slachtoffers aanbiedt. Wat volgt is een serie bloederige executies van terloopse personages door een man met een gerimpeld masker en (de enige leuke grap) een supersized rompertje. Ook al omdat deze scènes zich alleen maar afspelen in het hoofd van de schrijver, valt daar weinig plezier aan te beleven. Mix van elementen uit Scream en Terrifier, maar ook door Scotts onbeheerste spel komt dit kwalitatief nog niet heel misschien in de buurt.

Andy [Charlize Theron] is niet langer onsterfelijk, maar geeft nog wel leiding aan een groep huurlingen bij het beschermen van de mensheid. De ‘oude garde’ wordt bedreigd door een formidabele schurk [Uma Thurman] die (letterlijk) een oude bekende [Veronica Ngo] opvist die nog een appeltje te schillen heeft met Andy. Hebben hun sporen ruimschoots verdient als acteurs én actiesterren en hun slotconfronatie is zeker niet verkeerd. Karakteracteurs als Matthias Schoenaerts, Marwan Kenzari en Chiwetel Ejiofor zijn gelukkig ook weer van de partij. Jammer dat er tussen de uitstekende actiescènes zoveel wordt gekeuveld over van alles en nog wat.

Indy [Bibi Speeks] is zo nu zo goed geworden in het maken van slijmmengsels dat haar de Slijm Talent Award wordt toegekend. Na een vervelend verlopen meet-and-greet met Indy besluit Benji [Matheu Hinzen] wraak te nemen door Indy’s reputatie te verwoesten. Speeks toont opnieuw prima in staat te zijn een film te dragen, al scheelt het dat ze kan rekenen op een behoorlijk bezette volwassen ondersteunende cast. Hinzen is kleurloos als de schurk en geen partij voor Géza Weisz in De Grote Slijmfilm. Vervolg: De Allergrootste Slijmfilm.

De nieuwe schooldirecteur juf Brakel [Nicolette van Dam], krijgt met haar zelfingenomenheid en haar superstrenge regels al snel de leerlingen tegen haar. Lotte [Lily Richardson] en Thijs [Flint de Man] willen juf “Braaksel” een lesje leren. Het helpt dat hun geliefde juf Evi [Djamila] een magische ring heeft. Aangezien de kinderen niet kunnen acteren en het scenario oninteressante zijplots toevoegt, is dit alleen het bekijken waard vanwege Van Dams hilarische persiflage van een schoolhoofd die helemaal niets geeft om de kinderen. Gebaseerd op de boekenserie van Carrie Slee, die een cameo heeft als interviewer tegen het eind van de film. Kreeg twee zwakke vervolgen, te beginnen met Juf Braaksel En De Geniale Ontsnapping.

[Martijn Fischer] wil wraak nemen op de kinderen die ervoor zorgden dat zijn broer achter slot en grendel belandde. Bij zijn ontsnapping uit de gevangenis krijgt hij hulp van Greta [Annick Boer] en Alie [Victoria Koblenko], de zussen van juf Braaksel. Ontdekken Lotte [Lily Richardson] en Thijs [Flint de Man] dat zij nu in gevaar zijn? Heeft dezelfde mankementen als Juf Braaksel En De Magische Ring, maar de lol rondom juf Braaksel is er nu wel af. Het helpt dan ook niet dat er nu drie varianten van dezelfde persoonlijkheid rondlopen. Vervolg: Juf Braaksel En De Mysterieuze Verdwijning.

Slijm is zo populair geworden onder kinderen dat speelgoedfabriek Duff bijna niets meer verkoopt. In plaats van te luisteren naar zijn adviseur [Sarah Nauta] verzint Dominicus Duff [Géza Weisz] een lastercampagne tegen slijm. Maar zijn plannen worden gedwarsboomd door beste vriendinnen (en slijmfans) Indy [Bibi Speeks] en Olivia [Rómeycia Valentijn]. Na cameo’s in De Films Van Dylan Haegens en So Ibiza maakt YouTuber een verdienstelijk speelfilmdebuut met deze melige jeugdfilm, die erg wordt geholpen door Weisz, die met zijn woedeuitbarstingen, vreemde gewoontes en dat geniepige lachje de show mag stelen. Vervolg: De Nog Grotere Slijmfim.

Afgezaagd verhaal over een geit [Caleb McLaughlin] die geïnspireerd door zijn idool Jett Fillmore [Gabrielle Union] de Greatest Of All Time (GOAT) wil worden in Roarball. Na een one-on-one met Jetts grote concurrent Mane Attraction [Aaron Pierre] krijgt Will de kans om met zijn idool, die aan het einde van haar carrière staat, samen te spelen. Maar het botert niet in het team. Schreeuwerige animatiefilm vol flitsende animaties, een lawaaiige soundtrack en dito stemvertolkingen. De ontknoping zie je al mijlenver van tevoren aankomen.

Daniël verliest het spaargeld voor de aanstaande vakantie in Frankrijk aan twee golfers [Tijd Docter, Victor Löw], maar houdt zijn gezin zo lang mogelijk aan het lijntje. Luan en Lucilla stellen een bucketlist op voor de vakantie en Buuf Bets [Hetty Heyting] past op het huis met robot Luca [Buddy Vedder]. Tweede film rondom vlogfamilie De Bellinga’s uit Raalte toont dat de familie weinig kaas gegeten heeft van acteren en zit vol amateuristische slapstick. Docter en Löw zijn hilarisch als twee zelfingenomen golfers en Hetty Heyting is opnieuw amusant als de neurotische zus van Tante Til.

Owen [John Krasinski[ en Zoe [Emily Blunt] delen een liefde voor het circus. Om te voorkomen dat hun favoriete circus door financiële problemen in handen valt van de megalomane Horatio P. Huntington [Ian McKellen], nemen Owen en Zoe de dagelijkse leiding over. Magische Animal Crackers maken het mogelijk om tijdelijk te veranderen in een dier. Dat betekent een ommekeer, maar uiteraard zijn er addertjes onder het gras. Owen en Zoe zijn wel erg geïdealiseerd en de liedjes zijn niet al te best, maar McKellen stort zich vol overgave op zijn flamboyante schurkenrol en het basisgegeven is creatief uitgewerkt.

Wanneer Indy’s moeder [Yolanthe Cabau] laat weten dat Indy [Bibi Speek] moet helpen om de wereldwijde slijmcrisis op te lossen, vertrekt Indy met haar nieuwe vriendin Dounia [Zafanya Kersten] naar Zuid-Amerika. Indy weet niet dat Dounia handlanger is van Indy’s oude aartsvijand Dominicus Duff [Géza Weisz]. Die heeft Indy’s vader Joost [Ferdi Stofmeel] overtuigd van zijn goede bedoelingen. Met Indy’s stiefbroer Benji [Matheu Hinzen] als piloot reizen Joost en Dominicus de kinderen achterna. Door een gebrekkig budget overtuigt dit nooit als avonturenfilm, maar Smits en coscenarist Maarten van den Broek probeerden in ieder geval iets anders. De terugkeer van Weisz is een pluspunt, ook al is het verhaal deze keer wel erg vergezocht. En waar is Indy’s broer gebleven?

Bokser Camille [Samuel Kircher] ontsnapt aan een dodelijke val in een ravijn dankzij teamgenoot en vriend Matteo [Faycal Anaflous]. Hij herstelt van een armblessure, maar is fysiek en mentaal veel kwetsbaarder dan voorheen. Zijn vriendschap met taekwondoka Yas [Anna Heckel] biedt perspectief, maar de verstandhouding met zijn team en zijn coach [Jean-Baptiste Durand] wordt steeds slechter. Volwassenwordingsdrama met intense bokspartijen en mooi spel van Kircher, maar Carnoy laat grotendeels in het midden waarom Camille zich zo anders gedraagt dan vóór het ongeluk.

De 31-jarige Tammie Schoot laat zich filmen door Lize Korpershoek tijdens haar zoektocht naar “een vriendje”. Tammie is een transvrouw en is mede daardoor onzeker op haar kansen in de datingscene. Tammie en Lize maken er een punt van duidelijk te maken dat Tammies genderidentiteit meespeelt, maar dat is niet zo. Er is niet bijzonders of interessants aan haar zoektocht, dus dit kun je gerust afserveren als de narcistische, navelstaarderige egotripperij waarmee menig freelance journalist, opiniemaker, podcastmaker en influencer zichzelf in de schijnwerpers plaatst. Anja Meulenbelt is de enige die werkelijk iets zinnigs heeft te zeggen. Goddank duurt dit nog geen uur!

Een helm met de onverschillige stem van Pedro Pascal heeft een mini-Yoda-Muppet als knuffeldier mee tijdens zijn missie om Rotta The Hutt [Jeremy Allen White] te bevrijden uit handen van Lord Jan [Jonny Coyne]. Speelt zich af na de val van de Galactic Empire waarin krijgsheren een bedreiging zijn voor The New Republic, die het heelal onder een vlag wil verenigen. Een bijzettafeltje heeft meer uitstraling dan de helm die The Mandalorian moet voorstellen. De film oogt als een productie van The Asylum waar iets meer budget tegenaan is gegooid. De actie is routinematig en de special effects laten behoorlijk te wensen over in dit absurde dieptepunt uit de Star Wars-franchise. Genoeg inspiratie voor Mel Brooks Star Wars-parodie Spaceballs 2. Dat is geen zegening waar je op zit te wachten.

Shadows zijn voor het juiste bedrag in te huren om vuile klusjes op te knappen. Nadat Nomi [Aurora Ribero] een missie bijna verpest, stuurt haar mentor Umbra [Hana Malasan] haar naar Jakarta om te wachten op instructies. Ze ontmoet een jongetje [Ali Fikry] wiens moeder op brute wijze is vermoord. Nomi gaat op zoek naar de daders en verstoort daarmee de plannen van misdaadkoning Hage [Agra Piliang]. Die stuurt zijn manschappen, aangevoerd door zijn zoon [Andri Mashadi], eropuit om orde op zaken te stellen. Wanneer Umbra hier lucht van krijgt, krijgt Nomi ook nog eens haar eigen organisatie op haar dak. Het standaard wraakplot is niet om over naar huis te schrijven. Het gaat vanzelfsprekend om de actiescènes en daar weet Tjahjanto gelukkig wél raad mee. Met een speelduur van 140 minuten duurt dit veel te lang. Acteur en topstuntman Yayan Ruhian heeft een klein rolletje tegen het einde van de film.

Zonder te overleggen met Julio [Javier Cámara] heeft Ana [Griselda Siciliani] Laura [Belen Cuesta] en Salva [Alberto San Juan] uitgenodigd voor een etentje. Julio is onaangenaam verrast, maar ziet dit wel als een kans om zijn bovenburen aan te spreken op de luidruchtige seks die ze ’s nachts hebben. Ana wil het gezellig houden, Julio strooit grijnzend met cynische opmerkingen, maar Laura en Salva hebben ook een agenda. Sterk geacteerde dissectie van een ongelukkige relatie met levensechte personages. Verfrissend om een komedie over seks te zien die het thema serieus neemt. Cuesta en Cámara winnen dit acteerduel. In 2025 opnieuw verfilmd in het Koreaans en in 2026 in het Engels als The Invite.

Farce over de verwikkelingen in Comédie-Française vanaf een paar uur voor de première van Macbeth. Lady Macbeth [Suliane Brahim] en een deel van de crew melden zich af wegens ernstige vertraging. De rest van de cast en crew gedraagt zich als kinderen en/of als amateurs. Het ontaardt in een vermoeiende wedstrijd van overdreven acteren waarin bijna iedereen elkaar (ook letterlijk) probeert te overschreeuwen in een vergeefse poging “grappig” te zijn. Dat is deze vervelende komedie allerminst. En het is zeker ook geen aanbeveling van de hoog aangeschreven Comédie-Française, ook al benadrukken de regisseurs dat zij daar als enigen niet toe behoren. Het moge dan ook duidelijk zijn wie de hoofdverantwoordelijken zijn voor dit onding.

Na 15 jaar in anonimiteit op aarde te hebben geleefd, vindt prins van Eternia Adam [Nicholas Galitzine] het zwaard van Greyskull. Dat geeft hem de kracht om Eternia te verlossen van Skeletor [Jared Leto], die Adams ouders gevangenhoudt en zelf op zoek is naar het legendarische zwaard. Hulp komt van krijger Teela [Camila Menes] en haar vader [Idris Elba], Adams voormalige mentor. Adams sulligheid, Leto’s absurde, dik aangezette accent en Alison Bries karikaturale rol als Evil-Lyn maken direct duidelijk dat dit meer parodie is dan eerbiedige remake. De vele (homo)seksuele toespelingen duiden op een poging een campklassieker te maken. De epiloog neemt op amusante wijze het format van de tekenfilmserie op de hak. Daar zullen niet alle fans blij mee zijn. De aftiteling wordt onderbroken voor een teaser voor een mogelijke sequel met de terugkeer van She-Ra. Dolph Lundgren (die He-Man speelde in de filmversie uit 1987) heeft een cameo als een bobybuilder die wat levenslessen deelt.

Een katholiek meisjeskoor reist naar een nonnenklooster om intensief te repeteren. De 16-jarige nieuweling [Jara Sofija Ostan] raakt bevriend met kamergenoot Ana-Marija [Mina Svajger] die een sleutelrol gaat spelen in Lucija’s reis van zelfontdekking. Het openingsshot geeft al aan dat Djukic bepaald niet subtiel is met subtiele metaforen. De geniaal gemonteerde (beeld en geluid) koorrepetities benadrukken de individualiteit (in close-ups) en de solidariteit (in de meerstemmige zang) van de meisjes, maar ook dat Lucija letterlijk en figuurlijk haar stem nog niet heeft gevonden. De schrobbering van de (mannelijke) koorleider [Sasa Tabakovic] is het dramatische hoogtepunt in dit routinematig geschreven Sloveense volwassenwordingsdrama. Ostan geeft een masterclass in acteren met haar (expressieve) ogen in haar indrukwekkende filmdebuut.

Een gepikeerde miljonairszoon [Luke Bracey] weet de controle te krijgen over 16 massavernietigingswapens in Rusland. Om die af te kunnen vuren op de VS hebben zijn manschappen één van de twee Amerikaanse defensiemechanismen in handen. Toevallig bevindt hij zich op de enige die hij niet zomaar in handen krijgt. Kapitein JJ Collins [Elsa Pataky] en een computernerd [Mayen Mehta] staan hem in de weg. Het is aardig eens een schurk te zien die niet alleen maar loze bedreigingen doet. Reilly houdt de vaart erin, maar het verhaal en de dialogen overtreffen elkaar steeds weer qua afgezaagdheid. De Spaanse Pataky moet bovendien nog werken aan Engels.

De 19-jarige Mabel [Piper Curda] kan de aanleg van een snelweg door haar favoriete stukje natuur alleen voorkomen als ze ervoor kan zorgen dat er een bever terugkeert. Ze maakt gebruik van een revolutionaire uitvinding van Dr. Sam [Kathy Najimy] om te veranderen in een bever, zodat ze haar “soortgenoten” makkelijker kan vinden en overhalen om terug te keren. Maar er zitten meerdere adders onder het gras. Het vergezochte basisgegeven is uitgewerkt met de gezonde dosis humor en zelfspot die je kent van de betere Pixar/Disney-producties. Curda’s stemvertolking is iets te enthousiast, maar Jon Ham (als de burgemeester) en Dave Franco (als de megalomane Insectenkoning) zijn geweldig en het scenario zit vol spitsvondigheden en grappig visuele ideeën. De boodschap over natuur vs. vooruitgang en het belang van samenwerken en samenleven is bovendien erg sympathiek.

Op de dag voor Halloween arriveert een Amerikaanse schrijver [Jason Scott] in een Iers dorpje met de as van zijn ouders. Volgens meerdere bronnen is de Honeymoon Suite verboden terrein, omdat er een heks is opgesloten. Nachtmerries, onverklaarbare gebeurtenissen, spannende muziekjes en jumpscares. McCarthy zorgt voor een onheilspellende sfeer, maar er gebeurt in feite niets. De proloog over een conquistador [Austin Amelio] en een jongen [Ezra Carlisle] in de opening gebruikt McCarthy als een vage metafoor in de frustrerende, melodramatische ontknoping.

Wegens geldgebrek woont Helen [Louise Brealey] in bij haar ex-man [Celyn Jones] en zijn 20-jarige vriendin [Emily Fairn] en zorgt ze voor haar bedlegerige ex-schoonmoeder Gwen [Sorcha Cusack]. Wanneer Joanne [Annabel Scholey] na jaren terugkeert als buurvrouw, spoort Gwen Helen aan om het contact op te pikken. Beide vrouwen worstelen met hun verleden. Pugh gebruikt popliedjes van o.a. Neil Diamond en Minnie Ripperton om uiting te geven aan Helens emoties. Het originele is dat Helen die hardop en uit volle borst meezingt; soms alleen, soms met haar vriendinnen. De muzikale intermezzo’s en de solidariteit van Helens vriendinnen maken dit onweerstaanbaar en afwisselend vreugdevol en ontroerend. Het voorspelbare plot doet er daarom niet zo toe.

De kinderen [Jessica Gunning, James Corden] van de hoogbejaarde kunstenaar Julian Sklar [Ian McKellen] halen restaurateur Loria Butler [Michael Coel] over om als Julians assistent aan de slag te gaan. In die hoedanigheid zou ze Julians derde serie ‘Christophers’ kunnen afronden, zodat de kinderen die kunnen verkopen. Lori luistert naar Julians monologen in deze virtuele onemanshow van McKellen. Hij stelt zeker niet teleur, maar het was boeiender geweest als de “gesprekken” niet zo eenzijdig waren. Een interessanter verhaal was ook welkom geweest.

Traag romantisch drama met een proloog van 30 minuten waarin Cheung [Kang-sheng Lee] een relatie krijgt met zijn masseuse Didi [Haipeng Xu]. Aan het einde van de proloog komt aan die romance een abrupt einde en springt het verhaal vooruit in de tijd. Amy [Ke-Xi Wu], een oud-collega van Didi, leert Cheung nu kennen en het hele verhaal (op een belangrijk detail na) herhaalt zich nog eens. Geen actie, weinig dialoog, veel langdurige stiltes die Tsang waarschijnlijk betekenisvol vindt, maar in feite de boel extreem ophouden. Tijdens de aftiteling zien we Cheung een sigaret roken. De rest van de film is zelden interessanter, ondanks het ingeleefde spel van de drie hoofdrolspelers.