Logboek

Beginnende non Nacisa [Aria Bedmar] gaat aan de slag als docent op een meisjesschool die gevestigd is in een voormalig klooster. Een serie bizarre gebeurtenissen wordt door de moeder-overste [Luisa Merelas] niet serieus genomen en doet Narcisa twijfelen aan haar mentale gezondheid. Blijkt uiteraard verband te houden met een sinister complot waar de nonnen onderdeel van uitmaken. Formulematige horrorfilm scoort qua sfeer en special effects, maar de spectaculaire ontknoping eindigt abrupt.

stem geplaatst

Chris Hansen [Robert Pattinson] scoort hoge kijkcijfers voor NBC als presentator van ‘To Catch A Predator’, een realityshow die via sociale media pedofielen lokt en ontmaskert met geheime camera’s. Wat begint als een cynische jacht op hoge kijkcijfers, wordt voor Chris een obsessie. Wever speelt de gedreven producer en Gidondo een jonge, ambitieuze acteur die zonder het te weten fungeert als lokaas. Pattinsons intense spel (en de slotscène) duiden erop dat Oppenheim een moderne versie van Network in gedachten had. Maar scenarist Ajon Singh is zeker geen Paddy Chayefski. Vandaar dat Pattinson overkomt als een karikatuur. Gisondo’s rol had een betere uitwerking verdiend. Kijk liever Predators (2025), de documentaire over deze serie.

Kort nadat Madison [Kate Dailey] voor de zoveelste keer heeft laten weten dat ze niet van plan is de familieboerderij te verkopen aan een religieuze groepering, krijgt ze een auto-ongeluk en belandt ze in een coma. Wanneer ze ontwaakt heeft haar echtgenoot [Patrick Harney] de boerderij toch verkocht aan Jonah [Alec James] en zijn volgelingen. Bovendien wil haar nu volwassen dochter [Daby Cappillino] niets meer met haar te maken hebben. Wanneer Madison ontdekt dat Jonah en de zijnen duistere geheimen verbergen, is ze haar leven niet meer zeker. Het veelbelovende uitgangspunt is redelijk uitgewerkt, maar dit wordt om zeep geholpen door overdreven en soortgelijk benedenmaats acteerwerk.

Ambar [Cristina Rodio], een jonge immigrante zonder verblijfsvergunning, vindt onderdak in een aftands motel. Ze wordt geplaagd door nachtmerries en maakt zich zorgen om een buurvrouw [Vala Noren]. De moteleigenaar [Marc Menchaca] beweert dat ze is vertrokken. Maar wat speelt zich allemaal af in de kelder, waar niemand mag komen? Na de zoveelste keer dat Ambar wakker wordt uit een nachtmerrie voel je de drang om dit af te zetten. Maar als je volhardt, wacht je een spannend en aangenaam bizarre finale met een aardige dosis gore en andere smerigheid als kers op de taart.

50-plussers Carlobianchi [Sergio Romano] en Doriano [Pierpaolo Capovilla] zijn onderweg naar Venetië om een oude vriend [Andre Pennacchi], die is overgevlogen vanuit Argentinië, af te halen. Ze zijn beschonken aan het rondrijden en blijven snakken naar “een laatste rondje”. Het is dan ook moeilijk te geloven dat serieuze student Giulio [Filippo Scotti] zo gek zou zijn om een lift te accepteren van deze dronkelappen. Laat dat geen belemmering zijn voor deze episodische, maar regelmatig amusante komedie waarin Romano en Capovilla afwisselend pathetisch en charmant zijn.

De Derde Wereldoorlog heeft het internet “afgenomen. Veel mensen maken nu gebruik van robots als gezelschap. Robotmeisje Klara [Jenna Ortega] is dolblij wanneer Josie [Mia Tharia] haar uitkiest. Josies moeder [Amy Adams] is minder enthousiast. Als komedie is dit redelijk geslaagd, niet in de laatste plaats door het voortreffelijke spel van de innemende Ortega. Zodra de aandacht uitgaat naar de reden voor de moeizame relatie tussen Josie en haar moeder, raakt Waititi de draad kwijt. Een rommelige mix van sciencefictionkomedie en melodrama.

Dertig jaar geleden werd een priester [Zbignieuw Walerys] doodgeschoten toen hij een baby op een altaar probeerde te doden. Na deze ripoff van de ontknoping van The Omen verplaatst het spel zich naar het heden, waarin een beginnende monnik [Piotr Zurawski] wordt onderworpen aan een bizar ritueel, omdat hij “de uitverkorene” zou zijn. Wat er over is gebleven van een plot slaat nergens op. Kowalski is uit op sfeer en stijl, en dat is er voldoende. Jammer dat het nergens goed voor is.

Vanwege een mislukte reclamecampagne wordt Ally [Olivia Holt] ontslagen op Valentijnsdag, toevallig ook de dag dat Jay [Mason Gooding] haar collega wordt. Omdat ze nog een opzegtermijn van 6 maanden heeft, nodigt Jay Ally uit voor een “inspirerend etentje”. Wanneer haar ex-vriend [Ben Black] met zijn nieuwe vriendin [Karishma Grebneff] toevallig langskomt, kust Ally Jay bruusk op de lippen en worden ze het doelwit van een seriemoordenaar die altijd toeslaat op Valentijnsdag. Leunt vooral in de eerste helft onnodig veel op komedie, maar heeft vervolgens een paar inventieve actiescènes en een aangenaam gruwelijke finale als toetje. Devon Sawa en Jordana Brewster verhogen de feestvreugde als de onderzoeken rechercheurs Hobbs & Shaw.

Ecoloog Lynn [Vajèn van den Bosch] keert na 4 jaar terug naar Ameland voor wetenschappelijk onderzoek. Een aantal verdrinkingen doet haar vermoeden dat er sprake is van georganiseerde misdaad, maar Eilanders horen hun mond te houden. Rechercheur Stefan [Mingus Dagelet] moet Lynn inpalmen, zodat ze een rol kan spelen in een internationaal onderzoek. Lynn ontdekt waar haar broer [Juvat Westendorp] werkelijk het geld vandaan haalt om Lynns moeder [Ellen ten Damme] te onderhouden. Begint intrigerend, wordt dan verwarrend en uiteindelijk bespottelijk. De ontknoping tijdens Sunneklaas tart alle wetten van het gezonde verstand.

Found footage-horror over een filmmaker [Patrick Brice] die aankomt bij een afgelegen woning voor een merkwaardige, maar lucratieve opdracht: Josef [Mark Duplass] wil voor zijn dood een filmportret van zichzelf laten maken voor zijn zoon. Vanzelfsprekend zit er een addertje onder het gras. De sympathiek ogende Duplass is ideaal als de rare snuiter waarvan je maar geen hoogte krijgt, maar het plot is te mager, zelfs voor 75 minuten.

Flamme volgt twee mannen die vinden dat ze hulp nodig hebben om een vrouw te vinden. Trims verlegenheid komt voort uit een trauma en hij zoekt zijn heil dan ook voornamelijk in therapeutische sessies. Jaylen laat zich meer leiden door pick-up artists die op YouTube uitleggen hoe het allemaal werkt. Flamme beide mannen veelal van heel dichtbij zonder te oordelen en toont fragmenten uit de filmpjes die Jaylens perceptie op relaties veranderen. Trims onthulling van zijn persoonlijke verleden en Jaylens confrontatie met een vriendin geven die emotionele diepgang en een basis voor een diepgaand nagesprek.

Een rampzalige militaire operatie heeft al het leven op Tasmanië verwoest. Wanneer blijkt dat sommige doden weer tot leven zijn gekomen, besluit Ava [Daisy Ridley] een poging te doen zich te herenigen met haar echtgenoot [Matt Whelan]. Speelt rijkelijk leentjebuur bij Romero’s Dead-serie en Boyles 28 Days-films en wordt alleen overeindgehouden door het ingeleefde spel van de altijd bezienswaardige Ridley.

Om te voorkomen dat de in armoede levende Franck [Damien Bonnard] zich (opnieuw) wendt tot misdaad om zijn gezin te onderhouden, besluiten hij en zijn echtgenote Meriem [Judith Chemla] hun nog ongeboren kind te koop aan te bieden aan advocatenechtpaar Julien [Benjamin Lavernhe] en Anna [Sara Giraudeau]. Die hebben na drie miskramen hun hoop op een kind verloren. Omdat het een vorm van mensenhandel is, slaan Julien en Anna het aanbod in eerste instantie af. Maar vooral Anna (een vastgoedadvocaat) wordt verscheurd tussen haar ambtelijke plicht en haar diepe verlangen naar een kind. Zonderlinge moraliteit met voortreffelijk spel van Chemla profiteert ook van het gebruik van authentieke locaties.

Een incompetente reclamefilmmaker [Jeff Richards] besluit een slasherfilm te maken met behulp van crowdfunding. Troefkaart is filmveteraan Harrison Bronco [Robert Miano], die staat te springen om een rol. Een gemaskerde moordenaar maakt cast- en crewleden een kopje kleiner. Amateuristisch prutswerkje met een bijzonder vermelding voor Bai Ling. Die iedereen van het doek speelt met acteerwerk dat zo overdreven is, dat het meer doet denken aan hysterie.

Een gewiekste ex-crimineel [Stanley Tucci] brengt een briljante hacker [Simona Tabasco] en een explosievenexpert [Victor Belmondo] om hen te vertellen dat hij hun biologische vader is. En dat hij hen wil gebruiken om de Mona Lisa te stelen om een schuld bij een rijke zakenman [Mark Ivanir] af te lossen. In de filmwereld is niets immers onmogelijk, mits je bereid bent je verstand op nul te zetten. Dat lijken de schrijvers in zekere zin ook gedaan te hebben. Leeghoofdig, vlot popcornvermaak moet het vooral hebben van de charismatische Tucci. Tabasco en Belmondo worstelen duidelijk met de Engelse taalgrapjes.

Verpleegkundige Maya [Margaret Qualley] trouwt met Charlie [Gabriel Basso], de liefde van haar leven. Een gezamenlijk leven van liefde en geluk wordt wreed verstoord door de covidpandemie. Overmand door schuldgevoelens ontvlucht Maya haar oude leven en verbreekt ze ieder contact. Na jaren van afzondering ontmoet ze Felix [Aaron Pierre]. Intelligent romantisch drama kiest de moeilijke weg en heeft oog voor de complexe gevoelens van alle belangrijke personages, waaronder Patrick Schwarzenegger als Maya’s boezemvriend en Catherine Keener als Charlies moeder. Een buitengewoon volwassen drama vol hartverscheurende, maar authentieke momenten.

Honer filmde welgestelde gasten in Play House, een Electronic Dance Music Club in het Chinese Chengdu, zonder geluid en met een omgekeerd zwart-witfilter. De meeste aandacht gaat uit naar het personeel dat hij met een statische film tijdens (soms amusante) groepsgesprekken over van alles en nog wat. De gasten zijn rijk, het personeel worstelt om rond te komen en moet erg hard werken om aan de eisen van de baas te voldoen. Dat punt is snel gemaakt, dus het is onbegrijpelijk dat Honer daar anderhalf uur voor nodig heeft.

De titel verwijst naar de mascotte van een landbouwstadje in de Amerikaanse Midwest die in de proloog korte metten maakt met twee jongeren die seks willen hebben in een maisveld. Quinn [Katie Douglas] is de nieuwkomer in het stadje die zelf doelwit is van een grap waarbij een klasgenoot haar verkleed als de mascotte te lijf gaat. Ze beseft later als een van de eersten dat er een echte moordende clown rondloopt. Tweeslachtige horrorfilm begint als een vergaarbak van clichés, maar begint die in de tweede helft juist op de hak te nemen. Dat levert zowaar enkele originele verrassingen op, ook al laat het qua geloofwaardigheid te wensen over. Kevin Durands imitatie van Elon Musk is voortreffelijk.

Bioscoopmedewerker Margot [Emilia Jones] weet vaste klant Robert [Nicholas Braun] over te halen om haar nummer te vragen. Dit ironisch-komische drama toont hoe Margot elke communicatie afweegt, o.a. in gesprekken met zichzelf, en verbeeldt welke mogelijke consequenties er door haar hoofd gaan. Omdat Margot o.a. fantaseert dat haar date een moordenaar is, doet het soms denken aan een thriller. In werkelijkheid is dit een vaak bitterzoete dissectie van een relatie die gebaseerd is op misverstanden en miscommunicatie. Authentiek, soms hilarisch, vaak ongemakkelijk, maar altijd amusant en erg origineel.

Wanneer Prue [Peyton Elizabeth Lee] tegen de waarschuwingen van haar ouders [Jake Johnson, Maya Erskine] met haar babybroertje Mac [Arthur Knight] op pad gaat tijdens het oppassen, komt dat haar duur te staan. Mac wordt opgepikt door een moord kraaien, die hem brengen naar het verboden Ondoordringbare Woud. Met de nerdige Curtis [Jacob Tremblay] in het kielzog weet Prue zich toegang te verschaffen tot het woud. Ze vindt een magische wereld vol pratende dieren en ontdekt dat de ontvoering van haar broertje kan resulteren in de verwoesting van deze wereld. Wanneer Prue en Curtis elkaar uit het oog verliezen, moeten ze op eigen houtje hun weg vinden. Visueel vaak verbluffend en te gewelddadig voor kleine kinderen, maar dit blinkt vooral uit in de verrassend authentieke manier waarop personages reageren. Een verademing tussen de meer formulematige Pixar/Disney-producties, met bijrollen van o.a. Awkwafina, Richard E. Grant, Charlie Day, Mahershala Ali, Angela Bassett en Amandla Stenberg.

Vincent [Spencer Bogaert] heeft al zo vaak tevergeefs geprobeerd een einde aan zijn leven te maken dat vooral zijn moeder [Barbara Sarafian] eraan onderdoor dreigt te gaan. Tot overmaat komt haar manisch-depressieve Franse halfzus Nicole [Alexandra Lamy] onverwachts op bezoek. Zij nodigt Vincent uit om bij haar in te trekken in haar appartement nabij de Eiffeltoren; bij uitstek een mooie gelegenheid voor nog een zelfmoordpoging. Tegen de wil van zijn ouders gaat Vincent mee op een roadtrip die zijn leven zal veranderen. Maar niet op de manier die hij in gedachten had. Zwarte komedie met goed uitgewerkte hoofdpersonages en grappige bijrollen voor Emma Reynaert en Kimke Desart als Vincents halfzussen. Bogaert en Lamy zijn uitstekend gecast.

In 1933 belandt oorlogsveteraan, weduwnaar en vader Samuel [Ethan Hawke] na een huisuitzetting en een handgemeen in de gevangenis. Zijn opzichter [Russell Crowe] biedt hem een kans om versneld vrij te komen: hij mag drie mannen aanwijzen die met hem een aantal goudstaven smokkelen voordat president Roosevelt de gehele goudvoorraad opeist. Daarvoor moeten de mannen zo’n 75 km te voet afleggen door onherbergzaam terrein. De groep krijgt aansluiting van huishoudster Anna [Julia Jones], die al snel haar waarde bewijst. Gewelddadig en regelmatig spannende overlevingsthriller met intens spel van Hawke. De meeste ondersteunende personages (waaronder die van Crowe) zijn jammer genoeg weinig meer dan karikaturen.

De reputatie van scammer Soufian [Hamza Iallouchen] is dankzij een YouTubefilmpje zo beschadigd dat hij met zijn strafblad alleen aan het werk kan als vakkenvuller kan bij supermarkt XL. Wanneer het personeel ontdekt dat het hoofdkantoor van plan is om hun werk over te laten nemen door AI, denkt Soufian te weten hoe hij dat kan voorkomen. Daarvoor heeft hij wel steun nodig van zijn collega’s, en in het bijzonder van de gerespecteerde veteraan Rimon [Ooussama Ahammoud]. Goedkoop gemaakte spinoff van de serie Vakkenvullers wordt ontsierd door vulgaire humor en karikaturale personages, waaronder Oscar Aerts als de opportunistische bedrijfsleider.

Een verlegen tiener [Kanna Hashimoto] vindt aansluiting en zelfs vriendschap met een aantal klasgenoten wanneer ze beseft dat ze samen vastzitten in een timeloop. Het vage plot vereist dat ze elke dag een lichaamsdeel vinden en pas uit de loop komen als het lichaam compleet is. Zoek niet naar logica; Hasumi heeft meer interesse in de personages en (vanzelfsprekend) in het aanleveren van schrikmomenten. Op die terreinen zit het gelukkig wel snor.

De sequel waar niemand op zat te wachten is er (niet geheel verrassend) eentje om snel weer te vergeten. 30 jaar na Practical Magic is Sally [Sandra Bullock] net zo neurotisch als vroeger. Na de dood van hun oudtante [Dianne Wiest] ontdekken Sally’s dochters [Joey King, Maisie Williams] een magisch boek waarmee ze eindelijk de familievloek kunnen opheffen. Dit moet het louter hebben van de reünie van Bullock en Kidman en nostalgie naar een film die in 1998 al geen indruk maakte. Overbodiger dan het overbodigste overbodig.

Zelfverklaard medium en filmmaker Carl Medland reist met cameraman en editor Mumtaz naar Hollywood. Volgens Hollywoodveteraan Ed Porter en zijn toyboy Daniel P’Lopez zou het daar spoken. Medland benoemt zo nu en dan dat er sprake is van een “aanwezigheid”, maar zit vooral aan de koffie of in het zwembad te kletsen over de persoonlijke geschiedenis van zijn gastheren. Amateuristisch gefilmde, dodelijk saaie bagger met een bizarre slottwist die waarschijnlijk zelfs voor de meest fervente aanhanger van lhbtqi-cinema niet te pruimen is.

Gezien de breed uitgemeten vete tussen de gebroeders Gallagher en het bittere einde van Oasis in 2009, konden fans amper geloven dat Liam en Noel 15 jaar later aankondigden opnieuw te gaan touren. Deze documentaire gaat niet zozeer over de voorgeschiedenis van Oasis, maar over wat hun muziek nog altijd betekent. Voor oude fans, maar ook voor een nieuwe generatie fans. De reacties van fans tijdens de reünieconcerten spreken boekdelen en tot ieders verrassing klinkt Oasis zowel tijdens repetities als live beter dan ooit. Gitarist Bonehead krijgt de erkenning die hij verdient in dit inspirerende moderne verhaal van Kaïn en Abel.

Een Braziliaanse visser [Jean Reno] met schuldgevoelens over de verdrinking van zijn zoon [Juan José Garnica] redt een pinguïn die besmeurd is met olie. Er ontstaat een bijzondere vriendschap waardoor de visser uit zijn schulp kruipt. Dankzij een nieuwsreportage ontdekken twee Argentijnse wetenschappers in geldnood dat het gaat om “hun” pinguïn. Als ze hem terughalen, krijgen ze een riante beurs om hun onderzoek voort te zetten. De (toegegeven) pinguïn steelt dit suikerzoete drama (gebaseerd op een waargebeurd verhaal) met groot gemak.

CIA-huurling Sean [John Cena] betrekt onbedoeld vier jeugdvrienden bij zijn levensgevaarlijke missie. Om ervoor te zorgen dat iedereen er levend uit komt, moet Sean met hen samenwerken. De titel verwijst naar de autootjes van Matchbox, die er werkelijk met de haren zijn bijgesleept. Dat Sean als kind al stapelverliefd was op Aimee [Jessica Biel] zorgt voor een romantisch subplot. Formulematig, maar het is fijn om Cena weer eens in actiemodus te zien. Castro, Sam Richardson en Teyonnah Parris leveren degelijk ondersteunend werk af en Hargrave houdt de vaart er flink in.

Vivian [Reese Parish] ontwaakt met geheugenverlies op een boerderij. Ellis [DeVaughn Loman] legt haar met behulp van een geruststellende video uit wat er is gebeurd, maar ook dat dit niet de eerste keer is dat ze op deze manier is ontwaakt. Maar ze beseft geleidelijk dat er niets in de haak is. Niet onaardig mysterie met horrorelementen verliest geloofwaardigheid zodra The Leech [Chloe Rodriques] in beeld verschijnt. Enige originaliteit kan Showalter niet ontzegd worden, maar het melodramatische plot is aan de semisatirische, dadaïstische, vrijblijvende kant.

Jon Coleman en Anna Kirsch schreven het uitstekende scenario voor deze terugblik op de geschiedenis van de VS aan de hand van de wolf. Een verscheidenheid aan wetenschappers verklaart de mythologie rondom wolven aan de hand van de omgang met dieren in Engeland voor de kolonisatie van Amerika. Dat bepaalde in belangrijke mate de vijandige houding tegenover wolven bij de kolonisten. Misverstanden worden opgehelderd en de sleutelrol van de wolf in de voedselketen en landschapsbeheer in het algemeen verduidelijkt. De interviews steken visueel erg bleek af tegen de natuurbeelden en het commentaar van Jeff Bridges is hier en daar iets te lyrisch.

De Poolse Nel [Lena Góra] en de Amerikaanse Bethany [Charli XCX] leerden elkaar jaren geleden kennen in Warschau. Bethany maakte haar belofte om snel terug te keren niet waar. Daardoor is het contact verwaterd. Het grotendeels op improvisaties gebaseerde drama toont wat er gebeurt wanneer de twee elkaar na al die jaren toch weer ontmoeten. Zeker niet onaardig geschreven en voorzien van droog, ironisch commentaar, maar van een plot is geen sprake. Daarmee is de korte speelduur (71 m) verklaard; de link met de verwachte uitbarsting van de Etna niet.

Brodie [Milo Cawthorne] wil een reünie bewerkstelligen van zijn metalband Deathgasm om mee te kunnen doen aan een wedstrijd. Het eerste probleem is dat de gitarist [James Joshua Blake] en de toetsenist [Sam Berkley] dood zijn. Het andere probleem is dat leadzangeres (en ex-vriendin) Medina [Kimberley Crossman] zich heeft aangesloten bij de gedoodverfde winnaar. Luie sequel met een slap scenario en een herhaling van zetten. De goedkope splattereffecten zijn hier en daar goed voor een gniffel, maar dit steekt lijkbleek af bij Deathgasm.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog ontdekt een jonge soldaat [Emmanuel Macchia] dat het leven aan het front niet is zoals het werd voorgeschoteld. Hij raakt in de ban van de “chef” [Valentin Campagne] van een toneelgroep die de moraal aan het front moet hooghouden met optredens in vrouwenkleding. Fascinatie leidt tot meer, waaronder de verklaring van de titel. Dhont neemt veel tijd om de opbloeiende romance te schetsen, maar geeft geen plausibele verklaring voor het “laffe” gedrag van de hoofdpersoon. Mogelijk was hij afgeleid door het nauwkeurig reconstrueren van verwondingen op het slagveld en in de veldhospitalen. Macchia en Campagne wonnen samen de Gouden Palm voor beste mannelijke rol.

Een jonge, zwarte FBI-agent [Yahya Abdul-Mateen II] wordt in 1966 door agenten Moore [David Strathairn] en Rhodes [Josh Lucas] naar Mississippi gestuurd om onderzoek te doen naar de moord op burgerrechtenactivist Vernon Dahmer [Giancarlo Esposito]. Hij wordt gekoppeld aan een schimmige spierbundel [Mark Wahlberg], een specialist in gewelddadige ondervragingen met een verleden als lid van de New Yorkse maffia. Wanneer het onderzoek zich richt op prominente leden van de Ku Klux Klan, moeten deze twee ogenschijnlijke tegenpolen hun kwaliteiten zo effectief mogelijk inzetten om te voorkomen dat er meer doden vallen. Houdt het midden tussen Mississippi Burning en In The Heat Of The Night. Daar kan dit zeker niet aan tippen, maar de wisselwerking tussen de hoofdpersonen geeft een verrassende twist aan de traditionele buddyfilm. Wahlberg blinkt uit in een charismatische, maar onsympathieke rol. Gebaseerd op feiten.

De brave, jeugdige cast van de educatieve kinderserie It’s Buddy ontdekt dat eenhoorn Buddy [Keegan Michael-Kay] behoorlijk onaardig kan worden als je zijn adviezen en instructies negeert. In een aparte verhaallijn raakt Grace [Cristin Milioti] ervan overtuigd dat ze een derde kind heeft, ook al weet haar echtgenoot [Topher Grace] van niets. Dan verschijnt Buddy plotseling op haar televisiescherm. De sets zijn volstrekt overtuigend, de educatieve liedjes raak en Keys stemvertolking (Sergey Zhuravsky deed het fysieke werk als Buddy] is voortreffelijk. Amusante horrorparodie op kinderseries uit de late jaren 90 (Teletubbies komt aardig in de buurt) schiet tekort qua visuele effecten, maar heeft ruim voldoende grappige en originele ideeën.

De zombie deed eind jaren 20 zijn intrede in de westerse cultuur met het boek The Magic Island van avonturier William Seabrook, dat in 1932 werd verfilmd als White Zombie. In gesprekken met wetenschappers, horrorfans en vodou-priesters onderzoekt Bedward hoe de van oorsprong Haïtiaanse zombie en vodou in films een afspiegeling zijn van de maatschappelijke verhoudingen van dat moment. Daarbij was de (racistische) beeldvorming van zwarte mensen lange tijd een rode draad. Interessant voor horrorfans, maar ook voor iedereen die nieuwsgierig is naar de ware achtergrond van vodou.

Een meisje [Kotona Furukuwa] logeert bij haar opa [Masashi Arifuku] en oma [Yoshio Inuyama] in een dorpje waar, zo ontdekt ze, men bereid is heel ver te gaan om gelukkig te zijn. Heeft een paar aardige schrikmomenten, maar is vooral een zwartgallige satire over de obsessieve jacht naar geluk. Arifuku en Inuyama zijn uitstekend als de ouders, maar de mix van horror en zwarte komedie is slechts ten dele geslaagd.

In de aanloop naar de Israëlische verkiezingen in oktober 2026 spraken de filmmakers met enkele prominente gezichten van Israëlische protestbewegingen. Zij wisten mensen massaal op de been te krijgen om te demonstreren tegen de voorgestelde hervormingen van de extreemrechtse regering van Netanyahu, die een aanval waren op de democratie. Aan de protesten kwam een abrupt einde door het bloedbad dat leden van Hamas aanrichtten op 7 oktober 2023. Treurigstemmende documentaire maakt duidelijk in hoeverre Netanyahu heeft geprofiteerd van de aanslagen. Zowel op politiek als persoonlijk terrein.

Funk spreekt jonge influencers over de manier waarop ze sociale media inzetten om beroemd te worden, en wetenschappers om een en ander in een bredere context te plaatsen. De influencers zijn opmerkelijk openhartig over hun opportunistische benadering, maar dit doet weinig meer dan bevestigen wat de meeste gebruikers diep van binnen wel weten: influencers doen alles voor de roem.

Journalist met schrijversambities Jan Brokken [Joes Brauers] krijgt in 1982 de kans om de in 1978 overgelopen homoseksuele Russische toppianist Youri Egorov [Levan Belbakhiani] te interviewen. Jan imponeert met zijn muzikale kennis en mag Youri zelfs volgen tijdens een toernee. Het is het begin van een vriendschap met een tragische, ontroerende ontknoping. Burger mocht gebruikmaken van opnames van Egorov en Belbakhiani overtuigt tijdens zijn pianorecitals. Burger schetst de verbinding tussen Jan en Youri ook visueel door Youri’s pianospel te linken met Jans geschrijf op een elektrische typemachine. Geeft een licht nostalgisch beeld van het homoseksuele leven in Amsterdam voordat de aidsepidemie ook daar doordrong. Rick Paul van Mulligen maakt indruk als Youri’s vriend en rechterhand Peter.

Meijer doorbreekt het taboe van de menopauze door op weergaloze wijze de hoofdrol op zich te nemen in deze verfilming van haar boek. Met kennis van zaken en een gezonde dosis zelfspot maakt ze de fysieke en mentale ongemakken van de overgang zichtbaar en bespreekbaar voor een breed publiek. M. [Maike Meijer] verliest mede vanwege haar fysieke problemen de hoofdrol in een succesvolle politieserie, verdenkt echtgenoot Koos [Bas Hoeflaak] van een affaire en klampt zich krampachtig vast aan haar zoon [Matti Stooker], die actief op zoek is naar een kamer. Ze vindt enig soelaas bij een Oscarwinnende oud-collega [Hadewych Minis]. Er is hilarisch ondersteunend werk van Beppie Melissen als M’s zeer directe moeder, Bianca Krijgsman als haar zweverige boezemvriendin, en Wim Opbrouck als een zeer temperamentvolle toneelregisseur.

Natalia [Dolores Oliverio] is eropuit om haar maagdelijkheid te verliezen aan Diego [Agustin Sosa], maar krijgt concurrentie van Josefina [Isabel Bracamonte], met wie ze in eerste instantie goed bevriend raakt. Het verdere verloop wordt mogelijk beïnvloed door een subplot rondom de vloek van een dakloze man, die een tijd geleden door vader op straat in elkaar werd geslagen. Mix van volwassenwordingsdrama en psychologische horror is best sfeervol en Oliverio is uitstekend in de hoofdrol, maar het duurt wel erg lang voor het op gang komt.

Onder invloed van drugs heeft een eenzame fotograaf [Niels Schneider] seks met een mysterieuze vrouw [Léa Seydoux]. Hij gaat op zoek naar de entiteit die zijn lichaam heeft overgenomen, maar ontdekt dat het is overgenomen door tiener Malia [Lilith Grasmug], die geen idee lijkt te hebben wat haar is overkomen. Wat te doen? Harari’s beantwoordt die vraag door Seydoux en Schneider verward, bedrukt en gefrustreerd te laten rondhangen. Harari wist duidelijk niet welke kant hij op moest met deze mix van Freaky Friday en Invasion Of The Body Snatchers. Hij komt niet verder dan (nog) een bizarre seksscène en een melodramatische, absurde ontknoping.

Na de dood van haar vader [Vaughn Armstrong] is Megan geschokt dat haar moeder [Kate Burton] denkt een manier te hebben om haar echtgenoot tot leven te wekken. Na enig gekibbel laat Megan zich overhalen om mee te werken. Slecht plan, natuurlijk. Zonderlinge mix van horror en familiedrama waarin de vader regelmatig in levende lijve verschijnt als Megans stem van het geweten. Gaat ten onder aan overacteren, vooral van Armstrong, en Max’ vermoedelijke bewondering voor Brian De Palma’s Carrie, waar dit in ieder geval visueel regelmatig naar verwijst.

De schrijver van The Social Network neemt ook de regie in handen van deze terugblik op het ontstaan en de onthulling van The Facebook Files. Jeff Horwitz [Jeremy Allen White], een onderzoeksjournalist van de Wall Street Journal, wordt door Facebook aangewezen als hun grootste aartsvijand. Maar Frances Haugen [Mikey Madison] van het integriteitsteam besluit na lang aarzelen toch contact op te nemen met Jeff. Zij wil Facebook niet kapotmaken, maar zorgen dat het zich (weer) richt op de idealen waarmee zij en vele collega’s zich hartstochtelijk besloten in te zetten voor Facebook. Het narratief wordt afgewisseld met scènes waarin de robotachtige Mark Zuckerberg [Jeremy Strong] zich voorbereidt op een hoorzitting. Sorkin slaagt er knap in complexe materie (algoritmes e.d.) begrijpelijk genoeg te maken met hulp van een voortreffelijke cast. White maakt indruk door Zuckerberg consequent neer te zetten als een menselijke computer; zonder empathie, zonder uiterlijke blijken van emoties en louter gericht op resultaat.

Gutiérrez keert na 30 jaar terug naar zijn geboorteland Mexico op zoek naar verbinding en betekenis in zijn leven. Opent met regels uit een gedicht van Ortega y Gasset, dus het is geen totale verrassing dat Gutiérrez zich verliest in zwaarmoedige gedachtegangen en poëtische beelden. Hij bezoekt een ratjetoe aan Mexicanen die op hun eigen manier betekenis proberen te geven aan hun leven, maar is meer bezig met vorm (en zichzelf) dan met inhoud. Mooie plaatjes, weinig inhoud.

Voodoo is troef in deze sfeervolle, maar bespottelijke horror waarin Rosario [Emeraude Toubia] via een zonderling telefoontje te horen krijgt dat haar geliefde oma is overleden. Ze vindt oma in haar appartement, maar vanwege een sneeuwstorm kunnen de hulpdiensten niet langskomen. En dus zit Rosario opgescheept met het lijk van haar oma. Ze krijgt hulp aangeboden van een buurman [David Mastmalchian], maar is hij wel te vertrouwen? In flashbacks ontdekken we ondertussen Rosario’s voorgeschiedenis.

Terugblik op het leven van Poly Styrene, de frontvrouw van punkgroep X-Ray Spex, die door insiders in een adem wordt genoemd met The Sex Pistols en The Clash. Tien jaar na Poly Styrenes dood maakt dochter Celeste Bell dit eerbetoon met audio-interviews met directe familie, bandleden en muzikale collega’s. Het gebrek aan archiefmateriaal is een probleem, zodat Bell vaak terugvalt op foto’s en voice-overs. Ter compensatie zijn er dagboekfragmenten, prima voorgedragen door Ruth Negga.

Wegens psychologische problemen heeft celliste Charlotte [Allison Williams] haar droom om tot de wereldtop te horen moeten opgeven. Via haar voormalige mentor [Steven Weber] ontmoet ze Elizabeth [Logan Browning], de nieuwe celloster aan het firmament. Er lijkt sprake van wederzijds respect, een vriendschap, en zelfs meer. Maar er zit een gruwelijk addertje onder het gras dat Shepard stapsgewijs onthult door regelmatig (letterlijk) de tijd terug te draaien. Zo zet hij eerdere gebeurtenissen in een ander daglicht in een originele, maar iets te bizarre horrorfilm die de gruwelen onvoldoende motiveert. Al hoeft dat niet voor iedereen een bezwaar te zijn, zolang er maar bloed vloeit. En dat gebeurt in ieder geval.

Toen bleek dat Jelte de Haan vanwege een stofwisselingsziekte waarschijnlijk hooguit 5 jaar oud zou worden, besloten ouders Hein en Sanne alles in het werk te stellen om Jeltes leven betekenis te geven. Hilhorst volgt de ouders en hun dochters tijdens Jeltes (maandelijkse) vermaanddagen en Jeltes rol als het gezicht van Metakids, een stichting die zich inzet voor medisch onderzoek naar stofwisselingsziekten. Het gezin kreeg landelijke bekendheid toen Metakids door 3FM Serious Request werd gekozen als goed doel. Mede dankzij de (onder de omstandigheden) nuchtere benadering van de ouders, de manier waarop ze Jeltes zussen bij alles betrekken, en Hilhorsts weigering om te vervallen in effectbejag, is dit een integer, ontroerend document van een kind dat – zo mogen we aannemen –zoveel mogelijk heeft genoten van het leven en een inspiratiebron was, vooral voor families die met dezelfde verwoestende ziekte te maken hebben.

De financiële onzekerheden voor Norman [Andrew Burnap] en zijn zwangere echtgenote Belinda [Brandy Norwood] zouden kunnen verdwijnen na de dood van Normans steenrijke, vervreemde vader. Enige sta-in-de-weg is Normans stiefmoeder Solange [Kathryn Hunter], een fundamentalistische christelijke zelfverklaarde gebedsgezeres. Die wil wel bijschieten, maar daarvoor moeten Norman en Belinda haar in huis nemen. Zet de personages en hun onderlinge verhoudingen scherp neer, maar verliest zichzelf in het middelste deel, ondanks Hunters indrukwekkende tour-de-force als de manipulatieve helse stiefmoeder. Een redelijk geschreven, onderhoudende, maar onevenwichtige zwartkomische variant op Whatever Happened To Baby Jane en Rosemary’s Baby.

Dankzij een reclamespot van ambulancejagers Avery [Will Forte], Jones [Martha Kelly] & Maltese [Tone Bell], beseft Wile E. Coyote dat zijn vergeefse pogingen op Road Runner te vangen te wijten zijn aan ACME. Dat bedrijf zou hem al die jaren bewust goederen hebben geleverd die niet goed functioneren. Omdat Wile E weigert te schikken, moet Avery serieus de strijd aangaan met CEO Foghorn Leghorn [Eric Bauza] en zijn geslepen advocaat [John Cena]. Fans van Looney Toons zullen niet teleurgesteld zijn: dit zit vol verwijzingen naar de oorspronkelijke cartoons en het nieuwe materiaal sluit daar uitstekend bij aan. Eric Bauza’s treedt knap in de voetsporen van Mel Blanc door 10 cartoonpersonages in te spreken in dit respectvolle, liefdevolle en uiteindelijk zelfs ontroerende eerbetoon aan de Looney Toons.

Tien jaar nadat hun moeder [Mai Kiryû] een einde maakte aan hun leven, wonen Yumiko [Haruka Igawa] en haar jongere broer Ren [Kodai Kurosaki] samen in Tokio en werken ze in een bloemenzaak. Tijdens een bezorgronde ontdekt Ren dat hun vader [Kenichi Endo], een beroemde architect die hen 7 jaar geleden verliet, een kantoor heeft in de stad. Dat biedt een mogelijkheid om oude frustraties en verdriet te bespreken, maar vooral Yumiko ziet dat niet zitten. Yuiga draagt dit op aan de stad en aan zijn eigen moeder. Dat verklaart waarom er zoveel inserts zijn van willekeurige voorbijgangers op allerlei locaties in Tokio die het toch al magere verhaal ophouden. Bijna elke gesproken zin wordt gevolgd door een lange pauze en er valt uiteindelijk amper een touw aan vast te knopen. Goed geacteerd, maar extreem saai. Tenzij je geen genoeg kunt krijgen van straatbeelden van Tokio.

Op basis van beelden van een bodycam ontdekt agent Renee [Mary J. Blige] dat de gruwelijke dood van een collega [Ian Caaselberry] mogelijk verband houdt met de moeder [Anika Noni Rose] van de 14-jarige Demarco [Mason Mackie], die door de politie werd doodgeschoten. Renees recente psychologische problemen weerhouden haar leidinggevende [David Zayas] ervan haar waarschuwing voor een bovennatuurlijke entiteit serieus te nemen. Wanneer Renee de moeder vindt, gaat ze met haar kersverse partner [Nat Wolff] op eigen houtje op onderzoek uit. Sfeervolle horror speelt in op recente onthullingen over institutioneel racisme binnen de politie en profiteert van uitstekende special effects. Soulzangeres Blige houdt zich prima staande in haar eerste hoofdrol in een speelfilm.

De barsten in de relatie tussen burgemeesterskandidaat Mark Kimball [Ben Affleck] en zijn echtgenote [Kerry Washington] worden uitvergroot wanneer een ontvoerder $ 7 miljoen eist voor de vrijlating van hun zoontje [Christopher Woodley]. Via Marks campagneleider [Steven Yeun] komt het echtpaar in contact met een mysterieuze vrouw [Gillian Anderson], die vaker met dit bijltje heeft gehakt en op schimmige wijze het vereiste losgeld kan leveren. Sterk geacteerde thriller met een bijzondere wending en een bitterzoete, ironische ontknoping. Het plot is niet waterdicht, maar dit is degelijk en goed gemaakt amusement.

stem geplaatst

Ambitieuze auteur Lowen Ashleigh [Dakota Johnson] wordt door Jeremy [Josh Hartnett], de hunky echtgenoot van bestsellerschrijver Verity Crawford [Anne Hathaway], ingehuurd als ghostwriter. Verity is catatonisch als gevolg van een auto-ongeluk en heeft iemand nodig om de aantekeningen voor haar nieuwste boek om te zetten in een roman. Ter voorbereiding verblijft Lowen bij de Crawfords met een voorspelbaar romantisch subplot, een regelmatig naakte of halfnaakte Johnson, voorspelbare romantiek en een absurd mysterie. Sfeervolle gebakken lucht.

Rock Hudson was een van de populairste filmsterren van de jaren 50. De homoseksualiteit van deze All American Man was decennialang publiek geheim, tot hij vlak voor zijn dood in 1985 verklaarde slachtoffer te zijn van aids. Hudson is de verpersoonlijking van het leven van homoseksuele mannen in de jaren 50: succesvol, omdat hij zijn geaardheid maskeerde met clichés van mannelijkheid en zich daar lange tijd in de berustend. Kijak mixt op geniale wijze scènes uit verschillende film met Rock Hudson aan elkaar om de ironie van zijn publieke imago te onderstrepen, maar benadrukt ook de cruciale rol die Hudson ongewild speelde in het verdere verloop van de aidsepidemie.

Dre [Katy O’Brian] en hun crew maken zich op voor een feestelijke avond in de lhbtqi-nachtclub Yum wanneer ze ontdekken dat er buiten tientallen levende doden rondlopen. Terwijl de aanwezigen bikkelen over wat ze moeten doen en de eerste indringers bevechten, probeert Dres partner Lizzy [Rike Lindhome] samen met de manke Jane [Eve Lindley] de relatieve veiligheid van Yum te bereiken. Onvermijdelijk campy horrorfilm vol bitchy humor werkt, omdat de toon serieuzer wordt naarmate de ernst van de situatie duidelijk wordt. Romero maakt wel op hilarische wijze gebruik van de attributen van dragqueens, vooral tijdens de geslaagde ontknoping. Tom Savini heeft een cameo als de burgemeester in deze geslaagde herinterpretatie van Dawn Of The Dead. Heel wonderlijk is dat niet: George A. Romero was Tina’s vader.

Hilarische, bloederige zwartkomische herinterpretatie van Carlo Collodi’s geliefde verhaal. Met Pinokkio [Jude Evan Lloyd] is in het begin niets mis. Maar Gepetto [Richard Brake] is een waanzinnige wetenschapper; de “fee” [Emma Tate] is een sadistische manipulator en Cricket [Robert Englund] moedigt Pinokkio’s geweld alleen maar aan! Pinokkio’s enige vriend en hoop is Gepetto’s kleinzoon [Cameron Bell]. Extreem gewelddadig, maar vindingrijk en vaak hilarisch op zijn zwartgalligst.

Ex-militair met een strafblad [Adria Arjona] en haar buurmannen [Reginald VelJohnson, Eric Wareheim] raken onbedoeld betrokken bij een experiment van een waanzinnige wetenschapper [Dan Stevens] om van drie beruchte, dode soldaten meedogenloze moordmachines te maken. Leuk om oudgedienden VelJohnson (Die Hard) en Michael Biehn (The Terminator) weer eens aan het werk te zien in deze absurde, maar aangenaam campy SF-horror met een bloederige finale. Met het verstand op nul behoorlijk te pruimen.

Conor [Albert Birney] komt sinds de dood van zijn moeder het huis niet meer uit en heeft alleen contact zijn hond Sandy [Dorothy] en met Mary [Callie Hernandez], die voor hem de boodschappen doet. Dan ontvangt hij een uitnodiging voor een immersieve game-ervaring waarin hij het moet opnemen tegen een zielverslindende demon. Speelt zich af eind jaren 80 zodat Birney zijn duidelijk aanwezig liefde voor de computerapparatuur van toen in zijn film kon verwerken. De tekeningen met de ouderwetse matrixprinter, de vormgeving van de game en niet te vergeten de indringende geluiden maken dit een kijkje waard voor mensen met nostalgie naar deze periode. Verder is het een vage, soms pretentieuze mix van horror (met matige visuele effecten) en humor, zichtbaar gemaakt door een appel en een ei.

Een wanhopige, doodzieke tiener [Zelda Adams] neemt haar toevlucht tot een kwakzalver [Toby Poser] diep in het bos, die haar onderwerpt aan vage rituelen. Haar vader [John Adams] laat zich gemakkelijk in de luren leggen. Hij had beter thuis kunnen blijven; dan had hij zich de trage, oninteressante dialogen en de mislukte pogingen om met vage geluiden, rondwarende insecten en een hoop fysiek misbaar de indruk te wekken dat dit een horrorfilm is. Een amateuristisch slaapmiddel.

Laurel [McKenna Grace] krijgt haar eerste kus ooit van Leo [Joseph Chiu] vlak voor hij overlijdt als gevolg van een ongeluk tijdens een excursie. En jaar later ontdekt Laurel in de aanloop naar Valentijnsdag dat ze de toekomst kan zien van iedereen die ze op de lippen kust. Wanneer blijkt dat vrienden van haar binnenkort slachtoffer dreigen te worden van een gemaskerde moordenaar, probeert ze haar gave te gebruiken om de identiteit van de moordenaar te achterhalen. Wat bezielde Grace om zich te lenen voor deze draak? Zo stupide als het klinkt en totaal niet spannend.

Door een onverklaarbare gebeurtenis zijn de bewoners van een Amerikaanse middenstandswijk opgesloten in hun huis zonder stromend water, gas en elektriciteit. Een gezin van vier moet leren fysiek te overleven en samen te leven, terwijl de wereld buiten een transformatie ondergaat. Die wereld blijkt bovendien te zijn bevolkt door angstaanjagende, mogelijk buitenaardse wezens. Scoort vooral wanneer het zich richt op de aanpassingen die het gezin in het begin moet maken en hoe dat hun relaties beïnvloedt. Het duurt wel lang voor dit zich begeeft op het meer bekende terrein van de ecohorror. De actiescènes zijn rommelig gemonteerd, maar de ontknoping is verrassend.

Ondanks een traumatische jeugd woont Gemma [Amelia Eve] met haar dochter [Island Austin] nog altijd in haar ouderlijk huis. Ze wordt geteisterd door vreselijke nachtmerries. Pas wanneer Elise Rainier [Lin Shaye] haar in een van die dromen waarschuwt voor naderend onheil, neemt Gemma contact op met een medium [Maisie Richardson-Sellers] en gaat ze met love interest Nick [Brandon Perea] de strijd aan tegen een demon. Het plot is vergezochte abracadabra waar (dus) amper een touw aan vast te knopen valt. Maar dit heeft zonder meer een aantal effectieve jumpscares in huis, ook al neemt het effect af zodra je ontdekt dat het slechts gaat om nachtmerries.

Op 22 maart 2023 werden twee lichamen aangetroffen in een voormalig ziekenhuis. Beelden van beveiligingscamera’s en bodycams geven een indruk van wat er die nacht gebeurde. Aanwezig waren een beveiliger op zijn eerste werkdag [Paul Syre Lee], een knorrige collega [Mark Anthony Williams] die hem moet inwerken, en hun leidinggevende [Danielle Kennedy]. De verschijning van een indringer [Corinna Wagner-Smith] leidt tot een onderzoek met dodelijke afloop. Met lange, lege gangen vol deuren en een sequentie in het mortuarium hangt is er sprake van een onderhuidse spanning. Al snel blijkt echter dat Pineda je tot het einde laat wachten om überhaupt te proberen iets van horror te serveren

Julia [Jeanine Nerissa Sothcott] laat zich voor veel geld overhalen om mee te werken aan een truecrimedocumentaire over haar ex-man en seriemoordenaar Henry Decker [Peter Woodward]. In het huis waar Julia en Henry woonden, ontdekt de crew een kermismachine die de toekomst voorspelt. Uiteraard blijkt de doodgewaande Henry Decker zijn laatste woord nog niet te hebben gesproken. Om louter pretentieuze redenen afwisselend gefilmd met rood en blauw licht, maar dit is amateurisme van de bovenste plank.

Een getroebleerde verpleegkundige [Rosamund Pike] en haar echtgenoot [Matthew Rhys] springen midden in de nacht in de auto wanneer dochter Alice [Megan McDonnell] hen in paniek belt nadat ze een ernstig ongeluk heeft veroorzaakt. Tijdens de autorit ontstaat onenigheid over in hoeverre ze Alice in bescherming moeten nemen, helemaal wanneer Alice een bizarre ontwikkeling meldt. Psychologische thriller is volledig gefilmd vanuit het perspectief van de ouders (Alice verschijnt nooit in beeld). Goed samenspel van Pike en Rhys, maar Anvari’s poging om een bovennatuurlijk horrorelement toe te voegen, wordt pas echt duidelijk bij de aftiteling?!

Een studente [Akara Takaishi] kan niet ontkomen aan de geest van een geliquideerde huurmoordenaar [Masanori Minoto] die uit is op wraak. Uiteindelijk kan ze niet anders dan hem helpen. Knullige komedie doet afbreuk aan de uitstekende actiescènes in deze mooi gefilmde gung fu-thriller.

Biopic over Franz Kafka [Idan Weiss], wiens beroemdste boek (Der Prozess) een jaar na zijn dood in 1924 werd uitgegeven. Richt zich in grote mate op de relatie met zijn dominante vader [Peter Kurth] en hoe dat zijn functioneren als mens en als schrijver beïnvloede. Het verhaal verplaatst zich regelmatig naar het moderne Duitsland, waarin Kafka de parallellen tussen zijn fictie en het toekomstige Duitsland ontdekt. Ook zijn er intermezzo’s waarin een rondleider [Emma Smetana] in het Kafkamuseum meer achtergrondinformatie geeft. Eigenzinnig en prachtig gemaakt, maar Kafka zelf blijft een enigma.

Na de dood van Shiloh [Virginia Gardner] in Fall ontdekt haar zusje [Harriet Slater] een lijst met dingen die Shiloh nog had willen doen. Ondanks haar (terechte) angsten en tegen beter weten in laat ze zich gemakkelijk ompraten door een goede vriendin [Arsema Thomas] van Shiloh om een illegale hike te doen in Thailand. Met een Amerikaanse gids [Tom Brittney] nemen ze een eeuwenoude, levensgevaarlijke route. Loopt natuurlijk mis. Het plot is even dwaas als verwaarloosbaar en er is weinig moeite gedaan om te verhullen dat het grotendeels is opgenomen in de studio. Een paar duizelingwekkende momenten (zeker op een groot scherm), maar dit is weinig soeps.

In 1971 ontsnapte PK Mahandia aan zijn bestaan als Dalit (onherkenbare) door te verkassen naar Delhi. Hij overleeft met de verkoop van portretten aan toeristen. Zo ontmoet hij de Zweedse Lotta Von Shedvin, die precies voldoet aan de omschrijving van zijn toekomstige vrouw die bij zijn geboorte werd gemaakt. Er ontstaat een romance en Lotta belooft een jaar later terug te komen. Wanneer ze niet komt opdagen, besluit PK per fiets de 9500 km af te leggen naar Zweden om zijn geliefde te vinden. “Never let the truth get in the way of a good story” is het devies bij deze ultieme liefdesgeschiedenis, waarbij de nadruk vooral ligt op de waarde van persoonlijk contact met mensen uit onbekende landen en culturen. Lobo speelt PK in reconstructies en heeft gesprekken met gewone mensen uit de culturen en landen die hij bezoekt. Die gesprekken vormen het ware hart van dit inspirerende docudrama.

Een intergalactische premiejager [Cate Blanchett] keert terug naar haar thuisplaneet om te voorkomen dat Tina [Arianna Gleenblaat], de “dochter” van Atlas [Edgar Ramírez], in handen valt van de meedogenloze jagers op een illustere schat. Tina zou een van de drie sleutels hebben en wordt nu beschermt door een agent [Kevin Hart] en een vechtmachine [Florian Muteanu]. Geforceerde humor met de robot Claptrap [Jack Black], matige actiescènes en een overkoepelend gevoel van deja-vu doen dit al snel de das om. Een enorme flop met o.a. Jamie Lee Curtis en Gina Gershon in bijrollen.

Wanneer de 71-jarige Sjef [Fred Goessens] wegens (terechte) zorgen over de verkeersveiligheid wordt ontslagen bij de Regiotaxi, slaat hij uit wanhoop de kop in de wind. Met zijn trouwe bus haalt hij nog één keer zijn vaste klanten van de dagbesteding op en begint hij aan een lange busreis. Bitterzoete tragikomedie met een minimum aan dialoog, vol visuele humor , vertelt met een bedachtzaam tempo en voorzien van een heerlijke, eigenzinnige score door Spinvis. Het leverde hem een welverdiende Gouden Kalf op.

Voor drie zussen en hun moeder dreigt armoede nadat hun steenrijke vader is overleden. Een verre tante [Fiona Shaw] werpt zich op als koppelmaker om erop toe te zien dat de zussen (financieel) goed terechtkomen. Diana Reids bewerking van Jane Austens literaire klassieker mist de vaak bijtende ironische humor en verzandt in oubollig melodrama. Veel erger nog: het episodische script hobbelt van incident naar incident, vaak aangezwengeld door iemand die het laatste nieuws met de familie deelt. Gestructureerd als een soap en net zo oppervlakkig, verbleekt dit ook visueel naast Emma Thompson en Ang Lees meesterlijke bewerking uit 1995.

De regisseur van No Other Land wist 23 Israëlische militairen over te halen om anoniem op een dakterras in Tel Aviv te onthullen welke tactieken het leger gebruikt om Gaza te verwoesten en Hamas te elimineren. De titel is de gebruikte militaire term voor ‘bijkomende schade’, vaak vrouwen en kinderen. De verhalen zijn indrukwekkend en Abraham stelt scherpe, relevante vragen, maar er is weinig duidelijkheid over de betrouwbaarheid van de getuigenissen. Bovendien maakt de epiloog duidelijk dat Abraham en Szor zeker niet objectief genoemd kunnen worden. Vooral interessant als uiteenzetting van moderne oorlogsvoering.

Tim [Andrew Garfield] en Polly [Claire Foy] verhuizen naar Tims afgelegen geboortegrond in de hoop dat daar de band met en tussen hun kinderen verbetert. De kids zijn niet enthousiast, tot de jongste van hen [Billie Gadson] in het bos stuit op een magische wereld. Gebaseerd op de boekenreeks van Enid Blyton met Rebecca Ferguson als de nominale baddie, Jennifer Saunders als Tims kritische moeder en vol cameo’s van komieken, waaronder Simon Russell Beale, Lenny Henry en Michael Palin als een amusante variant op The Knight Who Say “Ni!”. Vermakelijk, maar niet vernieuwend, met de vertrouwde levenslessen over het belang van fantasie en familie.

Voormalige DDR-spionnen Falk [Henry Hübchen] en Locke [Thomas Thieme] zijn op Cuba om hun mentor te begraven. Gedesillusioneerd over wat het laatste communistische bolwerk zou moeten zijn, slaan ze dan handen ineen met oud-collega’s Tamara [Katharine Thalbach] en Harry [Winfried Glatzeder] om Cuba van de ondergang te redden. Verlaat en overbodig gevolg moet het deze keer meer hebben van momenten dan van een plot, ook al speelt verraad daarin een belangrijke rol. Thalbach is een waardevolle aanvulling, maar dat maakt dit nog niet het bekijken waard.

Een politieke crisis dreigt wanneer de president van Katschekistan wordt ontvoerd vlak voordat hij een cruciaal verdrag zou tekenen. Vanwege de mogelijke betrokkenheid van voormalige KGB-agenten roept de regering de hulp in van drie voormalige DDR-spionnen. Paula [Antje Traue] moet hen helpen hun oude technieken te gebruiken in de moderne wereld. De technologische veranderingen leveren vermakelijke momenten op in deze luchtige Duitse variant op RED waarbij de nadruk meer ligt op komedie dan op actie, inclusief bijbehorende muziekjes. Vervolg: Kundschafter Des Friedens 2.

Omdat ze zes jaar geleden psychisch niet in staat werd geacht om voor haar pasgeboren kind te zorgen, krijgt Li Ruo-nan na lang juridisch getouwtrek eindelijk voorwaardelijk voogdij over Dodo [Sin-Tin Huang]. Al snel begint het thuis te spoken. En in flashbacks (gefilmd door amateur-geestenjagers) ontdekken we de duidelijke parallellen tussen het heden en wat zich 6 jaar geleden afspeelde. Foundfootagehorror had zeker een half uur korter mogen duren, maar wanneer Ko eindelijk gas geeft, krijg je zonder meer waar voor je geld. Schijnbaar gebaseerd op ware gebeurtenissen!

Een verpleegkundige [Colleen Foy] helpt Goody [Samantha Robinson] bij de bevalling thuis op een afgelegen plek. Maar al snel ontdekt ze dat er iets niet klopt aan het verloop van de zwangerschap. Ze deelt dit met de vader [Colby Hollman], die eist dat ze niet ingrijpt en Goody niets laat weten. Blijkt natuurlijk geen goed idee te zijn in deze goed geacteerde, maar trage horrorfilm die de horrorelementen voornamelijk bewaart voor de groteske ontknoping.

. De eigenzinnige Jo [H.E.R.] en studiebol Raissa [Liza Soberano] zijn al jaren beste vriendinnen. Raissa’s besluit om in de VS te gaan studeren stelt de vriendschap zwaar op de proef. Maar dan vindt Jo de sleutel naar het Vergeten Eiland waarover haar oma [Dolly De Leon] altijd over sprak en gaan de twee vriendinnen nog één keer op avontuur. Afgezien van het cliché van de nerdige bril zijn de hoofdpersonen op verfrissende manier uitgewerkt. Het eiland zit vol kleurrijke wezens en biedt de nodige verrassingen, en het verhaal is een fijne mix van actie, komedie en sentiment. Zonder verdreven stemvertolkingen, de regelmatig hyperkinetische animatie en de dominante muzikale score was dit een juweeltje geweest.

De geheime cult van drie heksen – collega’s in een luxe winkelcentrum – krijgt een nieuw kandidaat-lid [Lola Turng] dat een geheim verbergt. Terwijl ze zich probeert te bewijzen, komen de onderlinge verhoudingen onder spanning te staan. Lange tijd meer een milde zwarte komedie. Pas in het laatste kwart laat Alloway de remmen los met een sterk staaltje Grand Guignol.

Verfilming van het satirische toneelstuk van Dietmar Jacobs en Moritz Netenjakob speelt zich af tijdens de jaarlijkse ledenvergadering van tennisvereniging Lengenheide. De sfeer kenmerkt zich als vredelievend; een schril contrast met de gepolariseerde ‘buitenwereld’. Tot Melanie [Anja Knauer] een kritische vraag stelt over de traditionele barbecue die verband houdt met de wensen van haar “Turkse” koppelmaat Erol [Fahri Yardim]. Erol geeft direct aan geen enkele behoefte te hebben aan een uitzonderingspositie, maar kan niet voorkomen dat discussie uit de hand loopt. Kerkeling steelt de show als voorzitter die uit alle macht probeert een zinloze discussie in de kiem te smoren, maar alle sleutelfiguren hebben hun komische momenten in deze vaak hilarische en scherp geschreven komedie, waarin Erol op gepaste wijze het laatste woord krijgt.

Nadat haar nare echtgenoot [George Pullar] is verongelukt, neemt Alice [Souheila Yacoub] tijdelijk haar intrek bij haar zwager [Hunter Doohan] en schoonouders [Tandi Wright, Errol Shand]. De familie is het doelwit van de ‘Evil Dead’ uit de titel, omdat zij in het bezit zouden zijn van het enige wapen dat de ‘Evil Dead’ kan tegenhouden. De veelbelovende proloog stelt fans van gore tevreden. terwijl de hoofdpersonen en hun onderlinge relaties zich ontvouwen. Vanicek gooit daarna de remmen los met spectaculaire stunts, extreem zwartgallige humor, een aangename hoeveelheid bloedvergieten en cinematische hoogstandjes vol visuele verwijzingen naar The Evil Dead. Niet geheel verwonderlijk, met Sam Raimi en Bruce Campbell als uitvoerende producenten. De beste Evil Dead-film sinds The Evil Dead duurt iets te lang, maar fans van het origineel kunnen hier hun hart ophalen.

Tijdens de covidlockdown in 2021 komen drie mannen die elkaar al bijna 35 jaar niet hebben gezien voor het eerst samen. In flashbacks ontdekken we hoe ze elkaar leerden kennen in de Amsterdamse gay nightclub Downtown en hoe ze elkaar uit het oog verloren. Schetst een levendig en authentiek beeld van de gayscene en de aidsepidemie in de jaren 80. Thor Braun won een Gouden Kalf als de jonge Bas, maar het samenspel van Van Wageningen, Kesting en Fernhout als de oude mannen maakt meer indruk.

Oliemagnaat “Digger” Rockwell [Tom Cruise] negeert waarschuwingen voor een gigantische ramp als hij zijn boringen op Groenland niet stopt. Wanneer de gevolgen daarvan duidelijk worden, slaat hij de handen ineen met president Compson [John Goodman] om narratief zo te beïnvloeden dat de VS niet als schurk, maar als redder in nood wordt gezien. Prekerige satire is (bewust) zo over-the-top geacteerd, dat je misschien al bent afgehaakt voor Iñárritu onthult dat er een dubbele laag is. Sterker nog: uiteindelijk zijn er vier “levels”. Intellectueel prikkelend, of onuitstaanbaar pretentieus? Het is in ieder geval uniek. Schoolvoorbeeld van ‘love-it-or-hate-it’.

Ironisch genoeg blijf ik in het midden hangen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Een moeder [Mavournee Hazel] ontsnapt met haar tienerzoon [Diesel La Torrace] aan haar gewelddadige echtgenoot [Josh McConville] en verschuilt zich in het huis van haar tante [Geneviève Lemon] diep in een bos waarin brand is uitgebroken. Terwijl vader bezig is met een klopjacht, moeten twee nietsvermoedende agenten [Harry Greenwood, Iolanthe] ervoor zorgen dat iedereen die in het bos woont evacueert. Thriller met horrorelementen komt langzaam op gang, maar McConville is intimiderend als de rancuneuze, brute vader en de finale tijdens de bosbrand mag er mede door de prachtige cinematografie best zijn.

Cliff [Elias Kacavas] neemt zijn vriendin [Odeya Rush] naar een bedrijfsuitje met 5 collega’s dat gekaapt wordt door de rancuneuze voormalige CEO [Alan Ruck]. Twee handlangers [Zión Moreno, Sasha Lane] dwingen de groep om zes opdrachten te doorlopen die hem tot transcendentie moeten brengen. Die opdrachten hebben uiteraard een luguber randje. Dwaze horror in de traditie van Escape Room heeft in de tweede helft een paar fijne gruwelmomenten, waaronder een staaltje zelfverminking met een lepel.

Vlak voor haar 17e verjaardag wordt Luca [Maja Bons] zich bewust van de negatieve consequenties van het feit dat haar vader [Liliom Leward] en moeder [Bea Brocks] haar vanaf haar conceptie hebben geëxploiteerd voor een vlog met meer dan 2,7 miljoen abonnees. Om haar tegemoet te komen, ontwikkelt een AI-bedrijf een avatar om haar rol over te nemen. Maar Luca is niet zo happig om haar nauwkeurig bewaakte imago te delen met die avatar. Intrigerend en visueel indrukwekkend psychologisch drama met een knappe dubbelrol van Bons. Gemaakt in het kader van ‘Das Kleine Fernsehspiel’ van ZDF.

In 1962 wordt de veelbelovende zwarte student Elwood [Ethan Herisse] veroordeeld tot een tuchtschool, omdat hij aangezien werd voor de handlanger van een crimineel die hem een lift had gegeven. Terwijl de witte jongeren in comfortabele omstandigheden met zachte hand worden behandeld, is Elwood veroordeeld tot een erbarmelijk onderkomen en een wrede behandeling. Hij vindt houvast in zijn vriendschap met lotgenoot Turner [Brandon Wilson]. Het op ware gebeurtenissen gebaseerde verhaal over de gevolgen van institutioneel racisme was veel beter uit de verf gekomen zonder Ross’ eigenzinnige cameravoering. Het gros is gefilmd als een POV-shot waarbij personages recht in de camera kijken. Dat voegt niets toe, zeker niet op dramatisch niveau, en leidt alleen maar af van de inhoud. Toch genomineerd voor 2 Oscars.

In 1948 wacht Moeder-overste Teresa [Noomi Rapace] op goedkeuring van het Vaticaan om haar eigen missie te stichten. Die droom komt in gevaar wanneer haar beoogde opvolger [Sylvia Hoeks] haar vertelt dat ze zwanger is en Teresa om hulp vraagt. Mitevska versterkt Teresa’s morele en spirituele dilemma met een stortvloed aan religieuze symboliek en ongebruikelijke cameraposities (deels afgekeken van Black Narcissus). Overbodig, want Rapace en Hoeks leveren voortreffelijk werk af en pretentieuze visuele stijl leidt daar alleen maar van af.

Na vele jaren hard werken, de 23-jarige Selena Quintanilla met haar band Los Dinos Mexico en grote delen van de VS voor zich gewonnen met een aanstekelijke mix van Tejano en Cumbia. Op 31 maart werd ze doodgeschoten door de voorzitter van haar fanclub. Dit eenzijdige portret maakt een directe vergelijking met The Jacksons: vader leidde de band met strakke hand; ieder gezinslid kreeg een rol toebedeeld en de jongste van het stel (Selena) werd het gezicht van de groep. Lofzang van Selena’s nabestaanden is zeker niet objectief te noemen, ook al gebruikt Castro een schat aan archiefbeelden om Selena’s charismatische persoonlijkheid te bewijzen. Vooral interessant is hoe Selena Y Los Dios zich muzikaal ontwikkelde en geleidelijk de weg naar het grote succes vond. Selena stond aan de basis van carrière van Jennifer Lopez, die internationaal doorbrak door de titelrol te spelen in Selena (1997).

Amberley Snyder was 18 jaar oud toen ze als gevolg van een eenzijdig auto-ongeluk tot haar middel verlamd raakte. Ze was een van de grote beloften in de rodeowereld en leek haar ambities op te moeten geven. Dit (voor Amerikaanse begrippen) nuchtere biografische drama toont hoe Amberley [Spencer Locke] met steun van haar professionals, familie en een jongen [John-Paul Howard] de morele en fysieke kracht vond om haar sport toch weer te kunnen beoefenen. Amberley en haar zus Autum zijn te zien als stand-in voor Locke tijdens rodeo-onderdelen.

Op 20 november 2017 maakte de 14-jarige Molly Russell een eind aan haar leven. Het onderzoek naar haar dood bestond uit zittingen die 2 uur duurden en waar leidinggevenden van Meta en Pinterest zich moesten verantwoorden voor de beelden die hun algoritme met Molly deelde. Silver gebruikte AI om het verhaal van Molly te vertellen vanuit het perspectief van het algoritme. Met acteurs reconstrueert hij de hoorzitting om Molly’s vriendinnen van toen te confronteren met wat Molly ook achter hun rug allemaal op haar afkeek. Die gesprekken zijn spontaan, openhartig en bij uitstek geschikt om dit thema bespreekbaar te maken bij jongeren; het gebruik van AI geeft dit een filmische kwaliteit, waardoor dit boeit van begin tot eind.

. Onverschillig ingesproken en teleurstellend vormgegeven animatiefilm met een zonderlinge premisse. Gamepersonage Captain Lightspeed [Jadakiss] moet 3 baby’s met superkrachten achterlaten op Aarde om te voorkomen dat ze in handen vallen van Dr. Arcannis [Miguel]. Een tienergamer [Miles Robbins] die het spel volop speelt, vindt de baby’s en belandt zo in een liveactionversie van dat spel. Slecht geschreven, maar de baby’s zorgen (vanzelfsprekend) wel voor een paar momenten van een zekere schattigheid.

De 13-koppige familie Loud reist naar Schotland en ontdekt dat ze koninklijk bloed hebben en recht hebben op de macht in een graafschap. Lincoln [Asher Bishop] ziet een kans om zijn 10 zusjes de loef af te steken door de koninklijke titel op te eisen. Maar er is nog een kaper [Michelle Gomez] op de kust. Een paar aardige, goed gezongen liedjes brengen verlichting, terwijl het formulematige verhaal zich met allerlei soms hyperkinetische visuele grapjes voltrekt. Schreeuwerig en slechts bij vlagen enigszins amusant.

Allison [Jennifer Garner] en Carlos [Edgar Ramírez] vielen voor elkaar omdat ze letterlijk, en figuurlijk ‘Yes’ zeiden tegen het leven. Een huwelijk en drie kinderen later ontdekt Allison dat ze een nee-zegger is geworden en dat haar kinderen haar vergelijken met een fascistische dictator! Ze besluit het over een andere boeg te gooien door de kinderen een ‘Yes Day’ te beloven als ze zich gedurende een periode houden aan de regels. Op die ‘Yes Day’ moeten Allison en Carlos ‘Yes’ zeggen op alles wat de kinderen voorstellen. Dat leidt uiteraard tot wilde taferelen waarin Garner en Ramírez zich vol goede moed onderwerpen aan de meest potsierlijke activiteiten. Aan het eind leren ouders en kinderen uiteraard een wijze

Toneelstuk van George S. Kaufman en Moss Hart met muziek van George Furth en teksten van Stephen Sondheim. Centraal staat de vriendschap tussen een componist [Jonathan Groff], zijn vaste tekstschrijver [Daniel Radcliffe] en hun wederzijdse vriendin [Lindsay Mendez], die al jaren heimelijk verliefd is op Franklin. De vriendschap staat op breekpunt, omdat Franklin zich verliest in allerlei soloprojecten. Hoe het zover heeft kunnen komen, ontdekken we in flashbacks die steeds verder terug in de tijd gaan tot het begin van hun vriendschap. Daarin zijn sleutelrollen weggelegd voor Franklins echtgenote [Katie Rose Clarke] en topactrice en minnares Gussie Carnegie [Krystal Brown]. Met bronmateriaal van Broadwaylegendes kan de enthousiaste cast uitstekend uit de voeten. Radcliffe laat in showstopper Franklin Shepard, Inc. zien en horen dat ook hij voortreffelijk uit de voeten kan met dit materiaal. Live gefilmd in Hudson Theatre in New York in juni 2024.

Om de dood van zijn tweelingbroer te verwerken, meldt Roman [Dylan O’Brien] zich aan bij een steungroep. Daar ontmoet hij Dennis [James Sweeney], die zegt bevriend te zijn geweest met Rocky. Roman en Dennis raken goed bevriend, maar die vriendschap komt onder druk te staan wanneer Roman een relatie krijgt met Marcie [Aisling Franciosi]. Sweeney (die ook het scenario schreef) behandelt de complexiteit van het unieke rouwproces met eerbied en (zo lijkt het) kennis van zaken. Het tempo is frustrerend wisselend, maar de psychologische machtsstrijd tussen Dennis en Marcie levert amusante momenten op.

Mix van misdaadfilm en psychologisch drama toont hoe rechercheur Joanne Miller [Shailene Woodley] na een zoektocht van 18 jaar Ted Kadczynski [Michael Laurence] ontmaskerde als de Unabomber, bij een serie bomaanslagen 3 mensen doodde en 23 mensen verwondde. In flashbacks ontdekken we hoe de jonge intellectueel Ted [Jacob Tremblay] betrokken raakte bij experimenten van de beroemde psycholoog Henry Murray [Russell Crowe]; een episode die bepalend was voor Teds radicale denkbeelden, die hij schriftelijk vastlegde in zijn zogenaamde Unabomber-manifest. Goed geproduceerd en geacteerd, maar het heen en weer springen in de tijd breekt de spanningsboog, waardoor dit nooit echt spannend wordt.