Logboek

Een misverstand tijdens een intakegesprek bij haar gedroomde universiteit dwingt Quinn [Sabrina Carpenter] om zich te bewijzen als danseres tegenover mevrouw Ramirez [Michelle Buteau]. Probleem 1: ze kan helemaal niet dansen. Probleem 2: ze is na een technische blunder als lichttechnicus verbannen door de dansgroep die namens haar school meedoet aan de danswedstrijd in kwestie. Geen probleem: met hulp van haar beste vriendin [Liza Koshy] verzamelt ze haar eigen dancecrew en een aantrekkelijke dansinstructeur [Jordan Fisher] leert haar wel even dansen. Oppervlakkig, formulematig en belachelijk vehikel voor popster Carpenter, zonder ook maar een spoortje van originaliteit.

Portret van vier topzangeressen uit de operawereld (waaronder de in 2025 overleden Roberta Alexander) die de 70 gepasseerd zijn, maar nog altijd vol passie hun vak uitoefenen. Geen instrument zo kwetsbaar als de stem, dus het is opmerkelijk dat deze vrouwen dit niveau nog bereiken. Ze spreken over de liefde voor het vak, hun persoonlijke drijfveren, maar ook over leeftijdsdiscriminatie binnen een wereld die bekendstaat om het vasthouden aan (vaak achterhaalde) tradities. Vooral aan te raden voor liefhebbers van opera en operette.

Journalist Edith [Lisa Loven Kongsli] en haar zus [Trude-Sofie Olavsrud Anthonsen] zijn alleenstaande moeders die gebruik hebben gemaakt van dezelfde zaaddonor. Wanneer Edith ontdekt wie de biologische vader van haar kinderen is, besluit ze haar journalistieke netwerk te gebruiken om meer over Niels [Herbert Nordrum] te weten te komen. Een fysieke ontmoeting zorgt echter voor voorspelbare complicaties. Ediths onbezonnen gedrag wordt onvoldoende verklaard en na een uur zit de rek er behoorlijk uit. Goed acteerwerk helpt, maar het scenario laat behoorlijk te wensen over.

Wanneer niemand minder dan Andy Samberg (die zichzelf speelt) hem $ 1 miljoen biedt om blindelings mee te doen aan een spel, grijpt Tommy [Jake Johnson] deze kans om zijn saaie leven wat kleur te geven. De spelregels? 30 dagen lang wordt hij door verborgen camera’s gevolgd, terwijl huurmoordenaars hem proberen op te sporen en te liquideren. Liquidatie mag alleen als er geen getuigen zijn. Daarom huurt Tommy een dakloze man [Biff Wiff] in als vast gezelschap. Maar dan ontmoet hij Maddy [Anna Kendrick], een andere kandidaat die een dag eerder is begonnen aan het spel. Er is een onderliggende boodschap over het belang van menselijk gezelschap in een steeds digitaler wordende wereld, maar de absurditeit van het spelformat en de lage (geslaagde) grappendichtheid beperken de amusementswaarde.

Woestijncobra Ajar [Omar Sy] valt voor Eva [Louane Emera], een oasiscobra op de loop voor een gedwongen huwelijk. Wanneer Eva wordt gevangen door een slangenbezweerder, beginnen Ajar en schorpioen Pitt [Franck Gastambide] aan een epische reis door de Sahara om Eva te vinden en te bevrijden. Het verhaal is net zo simplistisch en teleurstellend als de animatie.

Twee baby’s worden een minuut na elkaar geboren in een ziekenhuis in Beiroet dat op dat moment wordt gebombardeerd. In hun kindertijd ontstaat er een diepe vriendschap tussen Yasmina [Alex Choueiry] en Nino [Mohamad Farhat], maar door het lot raken ze elkaar kwijt. Als volwassenen vinden Yasmina [Mounia Akl] en Nino [Hasan Akil] elkaar terug, getekend door het pad dat ze afzonderlijk van elkaar bewandeld hebben. Mede vanwege de locatie en de historische setting potentieel interessant romantisch drama, schippert tussen romantische komedie en melodrama, maar is goed geacteerd en prachtig gefilmd.

In 1968 verzint de Italiaanse bouwkundig ingenieur Giorgio Rosa [Elio Germano] een manier om te leven zonder enige inmenging van de Italiaanse overheid. Met hulp van Maurizio [Leonardo Lidi] bouwt hij 500 meter buiten de territoriale wateren bij Rimini een ‘eiland’. Een Duitse zeiler [Tom Wlaschiha] wordt de eerste officiële bewoner en zet daarmee een proces in gang dat moet leiden tot de erkenning van de onafhankelijkheid van Isola Delle Rose. Maar daarmee is het drietal een doorn in het oog. En niet alleen voor de Italiaanse regering. Waargebeurd verhaal is door Sibilia en coscenarist Francesca Manieri bewerkt tot een komedie. Vanuit commercieel oogpunt is dat begrijpelijk (en het leverde veel prijzen en nominaties op in eigen land), maar toch is het jammer dat er niet meer aandacht is voor de actuele, relevante vragen over de ware betekenis van vrijheid.

In de opening van dit portret van de Duitse topvoetballer Lukas Podolski maakt hij op amusante wijze duidelijk dat hij niets ziet in een conventionele documentaire. De aandacht moet meer uitgaan naar zijn familie en mensen achter de schermen die een sleutelrol speelden in zijn leven. Dat betekent dat Monika (zijn echtgenote sinds 2004) zich voor het eerste (zonder camera’s) laat interviewen. Haar bijdrage is een waardevolle toevoeging in dit verder brave, kritiekloze en weinig diepgravende eerbetoon.

Boer en weduwnaar Ronald [Jochum Ten Haaf] worstelt om het hoofd financieel boven water te houden en om goed te zorgen voor zijn dochtertje [Fien Lindenhovius]. Wanneer solistische dierenactivist [Harm Duco Schut] hem tot doelwit heeft gemaakt van een radicale actie tegen de varkenshouderij, belandt Ronald diep in de put. Toont de problematiek rondom de varkenshouderij in Nederland vanuit beide perspectieven, maar dan wel zodanig dat de boer als slachtoffer uit de bus komt en de activist als een zelfingenomen terrorist. Bovendien laat de acteursregie behoorlijk te wensen over.

Wanneer striptekenaar en literatuurdocent Will [Jermaine Clement] ontdekt dat echtgenote Charlie [Stephanie Allynne] een affaire heeft met Gary [Michael Chernus], beseft hij dat hij zijn leven om zal moeten gooien. Hij worstelt met de dagelijkse dingen en de gedeelde voogdij over zijn tweelingdochters [Aundrea en Gia Gadsby]. Dan brengt een bewonderende leerling [Jessica Williams] Will in contact met haar moeder [Regina Hall]. Het scenario van Strouse blinkt uit in het neerzetten van (in dit genre) unieke, maar authentieke personages en begrip voor alle betrokkenen. De zusjes Gadsby zijn iets te schattig om waar te zijn, maar vooral Clement en Hall halen het optimale uit hun uitstekend geschreven rollen in deze onderkoelde, maar zeer vermakelijke romantische komedie.

Als gevolg van een aanrijding tijdens zijn werk als ambulancebroeder belandt Ángel [Mario Casas] in een rolstoel. Verbittering en onzekerheid over zijn toekomst resulteren in een jaloezie jegens vriendin Vane [Déborah François] die wordt aangewakkerd wanneer Ángel ontdekt dat ze regelmatig contact heeft met de aantrekkelijke Ricardo [Guillermo Pfening]. Een onsympathieke hoofdpersoon en van voorspelbare ongeloofwaardigheden laten deze thriller, gemaakt tijdens de COVID-crisis, in een vroegtijdig stadium zinken als een baksteen.

Olympische zwemmer Diane Nyad beëindigde haar carrière in 1978 na een mislukte poging om als eerste mens van Cuba naar Florida te zwemmen zonder haaienkooi. Dertig jaar later besluit Diane alsnog te proberen haar lang gekoesterde droom waar te maken. Hoewel ze nu 58 jaar oud is en 30 jaar lang niet heeft gezwommen, stort ze zich met hart en ziel op haar missie, met als steun, toeverlaat en strenge coach haar partner Bonnie Stoll. Nyad en Stoll spreken openlijk over de traumatische ervaringen die voor een belangrijk deel Dianes volharding en pijntolerantie verklaren. De aandacht gaat vooral uit naar de tegenslagen en Wheeler toont ook de emotionele gevolgen daarvan voor Stoll en het team dat Diana steunt tijdens het traject. Een indringend, ontroerend en spannend portret van een persoon voor wie je niet anders dan grote bewondering en een vrachtlading aan respect moet hebben. Dit verhaal werd 10 jaar later op succesvolle wijze verfilmd als Nyad, met Annette Bening als Diane en Jodie Foster als Bonnie.

Schichtige scholiere Vivian [Hadley Robinson] zoekt een manier waarop ze op anonieme wijze haar frustratie over institutioneel seksisme op haar school aan de kaak kan stellen. Geïnspireerd door de verhalen over de studententijd van haar moeder [Amy Poehler] maakt en verspreidt ze het satirische pamflet ‘Moxie!’ via de damestoiletten. In een mum van tijd ontstaat er actief verzet tegen seksisme en Vivian laat zich daarin meeslepen. Maar dat gaat wel ten koste van haar relatie met haar meer terughoudende beste vriendin [Lauren Tsai]. Bovendien wil iedereen (inclusief de schoolleiding) weten wie er achter ‘Moxie’ zit. Onderhoudende komedie slaagt niet als satire, omdat Poehler niet weet of ze de strijd voor emancipatie serieus wil nemen, of wil bespotten. De energieke cast en Poehlers vlotte regie compenseren de onevenwichtige toon .

In 2000 trad Lhakpa Sherpa in de voetsporen van Pasang Lhamu Sherpa door als tweede Nepalese vrouw de top van de Mount Everest te bereiken en als eerste Nepalese vrouw levend terug te keren. Ze was jarenlang getrouwd met de in Roemenië geboren bergbeklimmer Gheorge Dijmarescu met wie ze naar de VS verhuisde en twee dochters kreeg. Shiny en Sunny weten weinig over de unieke voorgeschiedenis van hun moeder. Deze documentaire blikt terug op Lhakpa’s opmerkelijke levensverhaal en volgt haar tijdens een poging om haar eigen wereldrecord te breken. Deze keer zijn haar dochters daar direct bij betrokken. Lhakpa’s gebrekkige beheersing van de Engelse taal is een minpunt, maar naarmate ze haar levensverhaal onthult, krijg je meer en meer respect voor haar en haar prestaties.

Door discriminatie vanwege zijn afkomst lukt het de Poolse Jan Bojarski [Reda Kateb] niet om na de Tweede Wereldoorlog zijn uitvindingen te slijten in Frankrijk. Ten einde raad besluit hij zijn technische vindingrijkheid te gebruiken om op illegale wijze rijk te worden. Hij ontwikkelt een manier om Franse biljetten te vervalsen. Hij reist heel het land af om te voorkomen dat commissaris Mattéi [Bastien Bouillon] kan achterhalen waar de biljetten worden gemaakt. Omdat hij zo vaak van huis is, komt zijn huwelijk met Suzanne [Sara Giraudeau] onder grote druk te staan. Het helpt niet dat Jan maar niet kan besluiten om ermee te stoppen. Bewerking van een waargebeurd verhaal is een zowel een amusant kat-en-muisspel als een indringende huwelijksdrama. Kateb is charismatisch en genuanceerd in de hoofdrol, maar Pierre Lottin is iets te doorzichtig als Bojarski’s roekeloze beste vriend Anton. De epiloog is hilarisch.

De prijswinnende danser, choreograaf en theatermaker Cheroney Pelupessy vroeg filmmaker Sven Peetoom om een filmdocument te maken van haar poging om haar moeder Laura beter te leren begrijpen. Cheroney heeft Laura na lang aandringen overgehaald om haar te vergezellen naar Laura’s geboortegrond Indonesië, in de hoop dat Laura eindelijk bereid zal zijn te spreken over haar verleden. In haar monotoon ingesproken commentaar erkent Cheroney dat Laura zich voor de camera anders gedraagt en dat maakt het lastig om een goed beeld te krijgen van de “echte” Laura. De integratie van expressieve dans om Cheroneys band met de belangrijkste vrouwen in haar leven uit te beelden, levert de meest emotionele momenten op in dit interessante, maar niet geheel geslaagde portret van de kloof tussen een Indonesische moeder en haar in Nederland geboren en getogen dochter. Werd in filmhuizen vaak vertoond in combinatie met de amusante komedie Sudah, waarin de titelpersoon tijdens een familiebijeenkomst aan de hand van een fotoalbum meer over haar oma te weten wil komen.

Verfilming van het boek van Constance Debré over biseksuele moeder Clémence [Vicky Krieps], die drie jaar na de amicale scheiding van Laurent [Antoine Reinartz] onverwacht geconfronteerd wordt met een bittere strijd om de voogdij over hun dan achtjarige zoon [Viggo Farreira-Redier]. Over een periode van jaren ontdekken we de gevolgen van die strijd en de onmacht van zowel de moeder als officiële instanties (waaronder de politie) om ervoor te zorgen dat Laurent zich aan de regeling houdt. Cambet vertelt het verhaal volledig vanuit Clémences perspectief. Daardoor is dit wel een gelaagde karakterstudie geworden, maar verzuimt ze ook om te onthullen in hoeverre Laurent de boel in werkelijkheid manipuleert.

25 jaar nadat Harry [Kelsey Grammer] het contract verbrak met dochter Rachel [Kristen Bell] verschijnt hij onaangekondigd op haar huwelijk. Wanneer Rachels verloofde [Jon Foster] het huwelijk op het laatste moment afblaast, zet Rachel het op een zuipen. Daarbij laat ze zich overhalen om met Harry op huwelijksreis te gaan. Het basisgegeven is niet erg overtuigend, maar de reis levert memorabele momenten op, waaronder een twijfelachtige poging om vals te spelen bij een quizshow. Het helpt dat Bell en Grammer een prettige chemie hebben. Lauren Millers echtgenoot Seth Rogen heeft een fijne bijrol als de sympathieke, pas gescheiden Jeff.

De poging van politie-inspecteurs Sey [Omar Sy] en Djax [Gregory Montel] om drugsdealer Coco [Hugo Diego Garcia] te arresteren, wordt gesaboteerd door huurmoordenaar Zee [Nathalie Emmanuel]. Zij liquideert Coco en alle ooggetuigen, behalve een Amerikaanse zangeres [Diana Silvers], die bij een val haar zicht verliest. Zees opdrachtgever Finn [Sam Worthington] zet haar onder druk om ook deze laatste getuige uit de weg te ruimen. Wanneer Zee beseft dat Finn haar in de val probeert te lokken, staat ze voor een moeilijk besluit. Remake van Woo’s gelijknamige meesterwerk uit 1989, maar Sy is vanzelfsprekend geen waardige stand-in voor Chow Yun-fat en de explosiviteit van het origineel ontbreekt. Het kan er an sich mee door, maar fans van het origineel kunnen dit beter overslaan.

Gil Bok-soon [Jeon Do-yeon] houdt haar carrière als huurmoordenaar nog altijd geheim voor tienerdochter Jae-yeong [Kim Si-Ah]. Wanneer Bok-soon dat Jae-yeong meer op haar lijkt dan ze zou willen, verzet ze zich tegen de rigide gehandhaafde regels van directeur Cha [Sul Kyung-gu] en maakt ze zich tot potentieel doelwit van haar collega’s. Voortreffelijke (zeer gewelddadige) actiescènes, maar tussendoor zakt het regelmatig in. Sung-hyun had er verstandig aan gedaan de speelduur met een half uur terug te brengen tot ongeveer 100 minuten.

Kate [Mary Elizabeth Winstead] kwam op zeer jonge leeftijd onder hoede te staan van mentor en vaderfiguur Varrick [Woody Harrelson], die haar opleidde tot een efficiënte huurmoordenaar. Nadat een aanslag op een yakuza mislukt, ontdekt Kate dat ze is vergiftigd en nog hooguit 24 uur te leven heeft. Die tijd gebruikt ze om te ontdekken wie haar in de val heeft gelokt, maar ook om een fout uit het verleden recht te zetten. Kinetische actiescènes en goed spel van Winstead en Harrelson kunnen niet op tegen een routinematig, voorspelbaar plot.

Door te kiezen voor de simplistische visuele stijl van de gelijknamige game en een verzameling aan standaardpersonages, moet dit het vooral hebben van innemende stemvertolkingen en de aandachtspanne van jeugdige kijkers. Een aantal bewoners van de jungle ontdekt dat ze opeens met elkaar kunnen praten. De oorzaak is de technologie van Fneep [Ed Kear], een zachtaardig buitenaards wezen dat zich moet bewijzen tegenover zijn familie door een planeet te veroveren. Een bonte verzameling dieren sluit vriendschap met Fneep en probeert hem te helpen zijn ambitie waar te maken zonder dat het gevolgen heeft voor hun toekomst. Luchtige nonsens vol belegen grappen waar kinderen (dus) niet wakker van zullen liggen.

Vicky White was een zeer ervaren leidinggevende in een huis van bewaring in Lauderdale County, Alabama. Maar op 29 april 2022 hielp ze Casey White, die al een celstraf van 75 jaar had gekregen, om te ontsnappen. Waarom deed ze dat en hoe is het mogelijk dat niemand dit had voorzien? Dat staat centraal in dit sensatiebeluste relaas. Onderzoekende agenten, collega’s en een Caseys celmaat vertellen (in dat typische Alabama-accent) hun kant van het verhaal. De nuance ontbreekt regelmatig en Abrams besluit om gebruik te maken van audio-opnames van telefoonseks getuigt van slechte smaak, zeker gezien de tragische ontknoping.

Een groep vrienden laat zich verleiden tot het spelen van een spel met een apparaat waarmee ze tijdelijk het lichaam van een van de andere aanwezigen overnemen. Ze moeten proberen te verhullen wie ze werkelijk zijn. Een uitdagende basisgegeven dat alleen door een topcast op overtuigende wijze zou kunnen worden overgebracht. Daar is hier geen sprake van en daardoor is dit vooral verwarrend en (dus) totaal niet interessant.

De gebroeders Chemin doen een poging om de 80s-tienerfilms van John Hughes te evenaren, met wisselende resultaten. Benj [Mason Thames] is smoorverliefd op Bailey [Isabella Fereira], de beste vriendin van zijn zus [Ali Gallo]. Eddie [Ramon Reed] wil vooral voorkomen dat hij in de problemen raakt en Connor [Raphael Alejandro] wil niet langer een mikpunt van spot zijn. Deze drie brugklassers maken zich op voor een feestje waar onder anderen weirdo Ruby [Thomas Barbusca], beauty queen Katrina [Loren Gray] en de populaire scheikundedocent [Bobby Canavale] aanwezig zijn. Het verhaal en de personages volgen netjes de Hughes-formule, maar het acteerwerk van de drie hoofdrolspelers laat te wensen over en onderweg naar de geslaagde ontknoping doemen enkele (letterlijk en figuurlijk) onsmakelijke momenten op.

Goed gestructureerde, maar visueel weinig inventieve documentaire waarin Op Den Kamp zich afvraagt waarom Nederland achterligt op het gebied van de participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt. De aandacht gaat niet alleen uit naar de geschiedenis van de vrouwenemancipatie, maar ook naar diepgewortelde culturele opvattingen. Het grootste pluspunt van deze boeiende documentaire is dat Op Den Kamp ook kritisch kijkt naar de emancipatie van de man kijkt. En dat leidt tot verrassende conclusies.

Tijdens een stop in Death Valley in 1964 geeft Jim [Zachary Quinto] een lift aan Bobby [Jacob Elordi]. Bobby weet dan nog niet dat Jim nog een passagier heeft: de beroemde chimpansee en circusartiest Spanky [Phoenix Notary]. Bovendien is hij zelf ook niet open over zijn ware motieven. Losse bewerking van een waargebeurd verhaal lijdt onder het gemanierde spel van Quinto, de te dik aangezette flamboyante Elordi en de zonderlinge visuele effecten waarmee Spanky tot leven is gebracht: een weinig overtuigende mix van een acteur in een apenpak en CGI-effecten.

In 2014 liep alpineskiër Trevor Kennison ruggengraatletsel op door een val op de roemruchte Vail Pass in de Rocky Mountains. Geïnspireerd door het boek ‘Options’ van Barry Corbet, een bergbeklimmer die eveneens door een ongeluk de rest van zijn leven in een rolstoel moest doorbrengen, leerde Trevor zitskiën. Deze documentaire volgt hem tijdens de voorbereiding op een levensgevaarlijke stunt die geen mens nog heeft weten te volbrengen. En dat is de stunt waarbij hij in 2014 verlamd raakte. De passages uit ‘Options’ zijn inspirerend en de beelden van het alpineskiën indrukwekkend. Kennisons verhaal is minder meeslepend.

In Conakry, de hoofdstad van Guinee, droomt tiener Fanta van een carrière als slangenmens bij acrobatencircus Amoukama. Prins volgt haar tijdens haar stage, waarbij Fanta enorm onder druk staat. Niet alleen om te bewijzen dat ze goed genoeg is, maar ook omdat haar succes van levensbelang is om de zorg voor haar zieke moeder te kunnen bekostigen. Mix van documentaire en drama (met zichtbaar nagespeelde scènes) vol adembenemende acrobatiek (waarbij menig kijker tandenknarsend naar zal kijken) schetst een authentiek aanvoeld beeld van de Guinese cultuur en de ijzeren discipline die nodig is om op dit niveau te kunnen presteren.

Dan [Michelle Monaghan] en Jessica [Michelle Monaghan] zijn al 18 jaar samen en leiden een burgerlijk leventje met hun drie kinderen. Daar komt een einde aan als Dan doelwit wordt van een aanslag. Dan moet een manier vinden om met zijn gezin uit handen te blijven van een oude vijand [Ciarán Hinds] en hen vertellen over zijn geheime verleden. Vlotte, maar formulematige actiekomedie voor niet al te veeleisende kijkers zit Wahlberg als gegoten. Monaghan biedt hem prima tegenspel.

In deze vrije bewerking van het 14e-eeuwse allegorische dichtepos van Dante Alighieri probeert de Iraanse filmmaker Bahram Ark een vergunning te krijgen voor het vertonen van zijn meest recente film. Die vertoning is een voorwaarde om de financiën rond te krijgen voor zijn nieuwe filmproject. Hoofdrolspeler Sadaf Asgari rijdt hem op de brommer rond naar de gesprekken die zijn idealen op de proef stellen. Zo nu en dan amusant, maar Asgari’s keuze om de gesprekken te filmen in doorlopende takes met een statische camera maakt dit visueel onaantrekkelijk. De gesprekken lijken een eeuwigheid te duren en de droge humor komt onvoldoende tot uiting. Asgari (die niet bij de gesprekken aanwezig is) zorgt voor wat leven in de brouwerij, maar de film wordt met gemak gestolen door Shila ‘the fantastic dog’ in de ironische slotscène.

Cyberexpert Daniel [Josh O’Connor] is op de vlucht voor zijn baas [Colin Firth], omdat hij met hulp van van Hugo Wakefield [Colman Domingo] van plan is “de waarheid” te onthullen. Margaret [Emily Blunt], een weerpresentator in Kansas, blijkt na de mysterieuze verschijning van een kardinaal (de vogel) over unieke gaven te beschikken. Daniel en Margaret zijn verbonden door een traumatische gebeurtenis uit hun jeugd die hen leidt naar de aanstaande “onthullingsdag”. Voortreffelijke actiescènes, een gezonde dosis verlichte humor en sterk acteerwerk (met Blunt en Firth als uitblinkers), maar Spielberg kiest (niet geheel verrassend) voor een anticlimax vol (kinderlijk) sentiment en een hoopvol bedoelde ontknoping, die je even gemakkelijk kunt beschouwen als cynisch en hypocriet.

Freediving is een extreme sport waarbij duikers een tag op een vooraf bepaalde diepte laten leggen en die (letterlijk) in een adem moeten zien op te duiken zonder hulp van veiligheidsduikers. Al op jonge leeftijd stelt de Italiaanse Alessia Zecchini zich tot doel het wereldrecord (102 m) van haar idool Natalia Molchanova te breken. Met hulp van veiligheidsduiker (en voormalig freediver) Stephen Keenan stevent ze gestaag op haar doel af. Maar ze krijgt concurrentie van de Japanse Hanako Hirose. Een volwaardig portret van een van de gevaarlijkste extreme sports, omdat het de aandacht verdeelt tussen de drijfveren van de atleten en de complexe rol van de veiligheidsduiker: dodelijke slachtoffers vallen bijna altijd in de laatste meters, maar hulp van veiligheidsduikers maakt de hele duik ongeldig. Letterlijk en figuurlijk adembenemend dus, ook dankzij de prachtig onderwaterfotografie en archiefbeelden van duikers die in ernstige problemen zijn geraakt.

Een echtpaar [Íringó Réti, Ádám Tompa] verhuist met hun kinderen Henry [Liam Serg], Felix [Preston Drabble] en Sasha [Eylul Guven] en haar zoon Jeremy [Edik Beddoes] uit een eerdere relatie naar Vancouver Island. Jeremy’s zonderlinge, grillige gedrag zorgt ervoor dat hij meer aandacht krijgt dan zijn halfbroers en -zusje en de zorgen nemen toe over de gevolgen van zijn gedrag. Knap werk van Beddoes, die consequent een blanco gezichtsuitdrukking heeft van Jeremy een onvoorspelbaar enigma maakt. De mooiste momenten zijn die waarin Romvari het contrast schetst tussen de relatie van Jeremy met zijn ouders en die met de andere kinderen, met een vertederend onschuldige Guven als Romvari’s alterego. Het gebrek aan plot en het lage verteltempo ondermijnen het sterke acteerwerk.

Op 5 oktober 2001, nog geen maand na 9/11, stierf de Amerikaanse fotojournalist Robert Stevens als gevolg van het inhaleren van een bacterie die miltvuur (antrax) veroorzaakt. Een paar dagen later bleek de bacterie per briefpost te zijn verspreid en daardoor ontstond er nationale onrust, niet in de laatste plaats bij de postverwerkers en -bezorgers. Met hulp van wetenschappers, betrokken agenten en acteurs die sleutelscènes naspelen, reconstrueert Krauss zowel de paniek die ontstond, als de problemen bij de zoektocht naar doorslaggevend bewijsmateriaal om iemand aan te kunnen klagen. Pas in 2008 werd de zaak afgesloten. Deze periode zou veel meer impact hebben gehad zonder 9/11 en is de extra aandacht meer dan waard.

stem geplaatst

Sinds een gehooraandoening een einde maakte aan zijn ambitie om toppianist te worden, werkt Niki [Leo Woodall] als pianostemmer voor vaderfiguur Harry Horowitz [Dustin Hoffman]. Wanneer Harry in het ziekenhuis belandt, maakt Niki gebruik van zijn contacten met een malafide beveiligingsbedrijf om de torenhoge rekening te betalen. Daarvoor gebruikt hij zijn hardhorendheid om brandkasten te openen. Ondertussen begint hij een relatie met een pianostudente [Havana Rose Liu], die zich voorbereidt op een recital van een eigen compositie waarmee ze een stage hoopt af te dwingen bij een beroemde componist [Jean Reno]. Woodalls onderkoelde spel, het samenspel met de innemende Hoffman, voortreffelijk geluid en de oorspronkelijke composities van Marius De Vries maken dit redelijk voorspelbare misdaaddrama de moeite waard.

Max Schmidt was de inspiratiebron voor de televisieserie How to Sell Drugs Online (Fast). Als puber leerde hij online hoe hij kon hacken zonder sporen achter te laten. In 2014 lanceerde hij een website waarop hij alle soorten drugs (legaal en illegaal) verkocht. Hij zorgde er zelfs voor dat zijn website bij de zoekterm ‘drugs kopen’ bovenaan kwam te staan. Hoe is het mogelijk dat een tiener in zijn eentje iets meer dan een jaar miljoenen verdiende met wereldwijde online drugshandel en hoe wist de politie hem uiteindelijk toch te ontmaskeren? Schmidt, die in maart 2019 weer op vrije voeten kwam, vertelt met een hoge mate van zelfingenomenheid en terughoudendheid over zijn operatie. Müller stelt prikkelende vragen en de medewerking van de betrokken advocaten, opsporingsbeambten en Schmidts forensisch psychiater verhoogt de fascinatie voor dit opmerkelijke relaas.

De schubben van de pangolin zijn vooral in China erg gewild vanwege de medicinale kwaliteiten. Activisten in Zuid-Afrika redden pangolins uit handen van illegale handelaren. Deze documentaire volgt het lange proces waarmee Gareth Thomas een jonge pangolin helpt om zich voor te bereiden op een terugkeer in het wild. Thomas raakt zichtbaar gehecht aan de pangolin en neemt aan dat de “liefde” wederzijds is. Ehrlich gebruikt montage, muziek en Thomas’ commentaar om die indruk te versterken. Het helpt dat de pangolin erg fotogeniek is, maar het interessantste segment is dat waarin ‘mierendokter’ Caswell Munyai beschrijft hoe mieren zich verzetten tegen de pangolin, een van hun voornaamste natuurlijke vijanden. Schattig, maar manipulatief.

De in 1987 in Afghanistan geboren Dawood Hilmandi kreeg van zijn vader, een moejahideen, een strenge opvoeding volgens een militaire discipline. Dawood en zijn broers en zussen wonen nu verspreid over Europa, maar hij verlangt naar begrip van en een betere band met zijn vader. In deze documentaire bezoekt hij zijn ouders, brengt hij extra tijd door met zijn vader en probeert hij door middel van gesprekken over het verleden tot een betere verstandhouding te komen. Zwaar op de hand, maar prachtig gefilmd. Bovendien is het een treffend portret van een familie die verscheurd is door burgeroorlogen en onzekerheid over de veiligheid in eigen land.

Ondanks hulp van zijn beste vriend [Cooper Tomlinson] laat Bear [Michael Johnston] elke kans liggen om (platonische) vriendin Nikki [Inde Navarrette] uit te vragen. In plaats daarvan koopt hij in een snuisterijenwinkel een ‘Wishing Willow Tree’ en wenst hij dat Nikki meer van hem houdt dan van wie of wat dan ook. Maar Nikki’s verliefdheid neemt al snel extreme vormen aan. Het zoveelste geval van een aardig idee voor een aflevering van The Twilight Zone. Navarrette is fenomenaal en zorgt zeker voor de nodige (negatieve) kriebels, maar Johnston zet Bear neer als een lafaard en een loser van wie je niet begrijpt waarom hij niet eens een poging doet om de relatie (direct) te beëindigen. Barker weet duidelijk niet hoe hij een laatste akte moest schrijven, want de ontknoping is buitengewoon onbevredigend.

Op 2, 3 en 4 oktober 2025 vierde het hiphopkwartet De Jeugd van Tegenwoordig zijn 20-jarig bestaan met optredens in de Ziggo Dome. Tijd voor een terugblik, maar dan wel op een grensverleggende manier die past bij de groep. Zoals de titel suggereert, is dit meer een ‘making of’ van die documentaire dan een portret van de groep zelf. Topacteurs doen auditie voor een reconstructie van 5 sleutelmomenten uit de geschiedenis van ‘De Jeugd Van Tegenwoordig’, maar er is geen consensus over hoe die reconstructies eruit moeten komen te zien. Fans zullen zich wellicht verkneukelen aan hun verstorende mentaliteit, maar voor enige diepgang of enige structuur ben je hier aan het verkeerde adres. Ter verdediging: dat was waarschijnlijk ook de bedoeling.

Politieagent Moreau [Pio Marmaï] wordt gekoppeld aan Nathalie Schaltzmann [Vimala Pons] om onderzoek te doen naar de handel in een drug die de gebruiker tijdelijk superkrachten geeft en al een aantal slachtoffers heeft geëist. Schaltzmann weet dan nog niet dat Moreau als ‘Titan’ deel uitmaakte van een trio superhelden met Calliste [Leïla Bekhti] en met Monté Carlo [Benoît Poelvoorde], met wie hij samenwoont en een relatie heeft. Hij zal zich moeten beroepen op zijn verleden om de verantwoordelijk [Swann Arlaud] op te sporen en de handel te beëindigen. Aardige, maar weinig opzienbarende mix van SF-komedie en misdaadfilm is in ieder geval zo verstandig om nadrukkelijke vergelijking met Marvel of DC uit weg te gaan. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Gérald Bronner.

Geïnspireerd door een lezing van een ‘motivational speaker’ [Peter Gallagher] trekt 60-jarige dagdromer Doris [Sally Field] de stoute schoenen aan. Met hulp van de kleindochter [Wendi McLendon-Covey] van collega en boezemvriendin Roz [Tyne Daly] gebruikt Doris een nepaccount op Facebook om de interesses te ontdekken van John [Max Greenfield], haar aantrekkelijke, maar veel jongere nieuwe collega. Luchtig niemendalletje zou te verwaarlozen zijn geweest zonder het charmante spel van Field en het fijne tegenspel van Daly als haar mondige vriendin.

Tijdens een avond in de club waar Owen [Spike Fearn] werkt als geluidstechnicus, danst en praat hij met een studente [Sadie Soverall] aan de University of Manchester, die hem zelfs haar telefoonnummer geeft. Wanneer hij haar wil bellen, blijkt haar nummer niet te kloppen. Onverschrokken probeert hij te achterhalen welke van de 318 Emily’s op de universiteit degene is die hij zoekt. Een van die Emily’s [Angourice Rice] ziet in Owen de ideale casestudy voor haar onderzoek over de psychologische effecten van liefde en besluit hem te volgen bij zijn zoektocht. Fearn is een frisse wind met zijn authentieke spel en laidback Scouser-accent en de chemie met Rice is zichtbaar in elk frame. De zoektocht zit vol aangename verrassingen (de scène waarin Owen en zijn broer [Jack Riddiford] samen een onverwacht liedje zingen, is een persoonlijke favoriet) en er is goed ondersteunend werk van onder andere Kat Ronney als de voorzitter van de studentenraad, en van Prasanna Puwanarajah als een cynische professor. Hoewel er geen twijfel is over hoe het afloopt, is de ontknoping toch teleurstellend en afgeraffeld.

Ray Trapani is open over zijn ambities om topcrimineel te worden en deelt met zichtbaar genoegen hoe hij, met hulp van Bert Feldman en Sohrav “Sorbee” Sharms miljoenen wist te vergaren voor een idee dat gebaseerd was op leugens. De oplichting rondom Centra toont de gevolgen van een gebrek aan wetgeving, maar vooral aan handhaving op het internet. Trapani’s zelfingenomenheid geeft een aangenaam pervers tintje aan deze reconstructie van een werkelijk opzienbarende zwendelpraktijk. Ook omdat zowel Trapani als zijn voormalige vrienden en zakenpartners hun mening over elkaar niet onder stoelen of banken steken.

Meubelverkoper Clark [Chiwetel Ejiofor] is in therapie bij Mary [Renate Reinsve] om het einde van zijn huwelijk te verwerken. Wanneer hij ontdekt dat zijn winkel een onzichtbare deur heeft naar een schijnbaar oneindig doolhof van achterkamertjes, vraagt hij werknemers Kat [Lukita Maxwel] en Bobby [Finn Bennett] om aan Mary te bewijzen dat hij zich dit niet inbeeldt. Wanneer hij vervolgens niets van zich laat horen, gaat Mary zelf op onderzoek uit. Gebaseerd op Parsons’ populaire, analoog gefilmde YouTube-serie. De sets en make-up zorgen voor een beklemmende sfeer, maar het verhaal is warrig, de personages zijn onvoldoende uitgewerkt en Parsons’ excessieve gebruik van spannende muziekjes zijn aanwijzingen dat het scenarist Will Soodik niet lukte om het oorspronkelijke concept uit te werken tot een even effectieve avondvullende film.

Over een periode van 5 jaar portretteerde Amalie Atkins haar tante Agatha, die zelfvoorzienend leeft op een perceel ver buiten de stad waar ze een appartement heeft. Als een mengelmoes van Klazien uit Zalk en Rob ‘Eigen Tuin’ Verlinden toont en vertelt ze hoe ze met huis- tuin- en keukenmiddelen haar oogst beschermt tegen de natuurlijke vijanden. Tussendoor licht ze een tipje van de sluier op over haar familiegeschiedenis, maar dat doet ze duidelijk met enige tegenzin. Agatha en haar levensstijl wekken interesse en bewondering op en Atkins maakt op amusante wijze gebruik van haar ervaring als beeldend kunstenaar om het visueel interessanter te maken. Door het gebrek aan persoonlijke diepgang taant de interesse naar een uurtje.

Onder begeleiding van hun rabbi [Sarah Sherman] bereiden hartsvriendin Stacy [Sunny Sandler] en hartsvriendin Lydia [Samantha Lorraine] zich voor op hun 13e verjaardag en de traditionele Bat Mitzvah. Jaloezie over een jongen [Dylan Hoffman] bedreigt de vriendschap en de Bat Mitzvah. Het verhaal is redelijk voorspelbaar, maar de authentieke personages en de serieuze aandacht voor de Joodse cultuur geven dit meerwaarde. Het acteerwerk van de jeugdige cast is niet om over naar huis te schrijven, maar Sandler maakt veel goed in een relatief serieuze rol als Stacy’s vader. Komisch hoogtepunt is de ruzie tussen Stacy en haar vader, terwijl de moeders elkaar vriendelijk begroeten aan de deur. Geen smakeloze grappen, want de humor komt voort uit herkenbare, ongemakkelijke momenten.

Abercrombie & Fitch groeide in de jaren 90 uit tot een hip modemerk door een effectieve marketingstrategie: mooie jongens en meiden als boegbeelden, zowel in reclame-uitingen als in de winkel zelf. Na verloop van tijd bleek die strategie, bedacht door CEO Mike Jeffries, een schaduwkant te hebben. Een breed scala aan betrokkenen biedt een breed perspectief op de geschiedenis van Abercrombie & Fitch en werpt prangende vragen op over het beeld van ‘All American’. Een boeiende les marketinggeschiedenis.

Wanneer Lola [Milena Smit] ontdekt dat ze geen kinderen meer kan krijgen, haalt haar echtgenoot Adolfo [Jaime Lorente] haar over om twee kinderen te adopteren. Dat worden broer en zus en albino’s Tin [Carlos González Morollón] en Tina [Anastasia Russo]. Die blijken nogal streng religieus te zijn opgevoed en nemen hun rituelen en gewoontes erg serieus. En dat terwijl Lola zich juist heeft afgekeerd van het geloof. Kan niet goed gaan natuurlijk en je vraagt je dan ook af waarom Lola ondanks alles de kinderen toch in huis houdt. In het begin intrigerend, maar verliest al snel geloofwaardigheid. Kijk liever The Omen nog eens terug.

Ollie [Michael B. Jordan] is een pakoo die op pijnlijke wijze heeft geleerd dat het beter is om contact met andere diersoorten te vermijden en vooral bang te zijn voor de mythologische ‘Fire Wolf’. Maar wanneer hij en een door hem gevreesde Javan [Juno Temple] door het innemen van een magische peulvrucht per ongeluk van lichaam verwisselen, moeten ze wel samenwerken om terug te keren in hun eigen lichaam. Daarbij leren ze ook anders naar hun omgeving te kijken. En naar elkaar. Luchtig, vlot avontuur voor de kinderen met matig stemmenwerk van Jordan, maar een waardevolle boodschap in een fantasierijke, mooie omgeving.

De Okavanga Delta in Botswana is een uitstekende plek om te tonen hoe en waarom dieren van elkaar afhankelijk zijn. Elk dier heeft invloed op de leefomstandigheden en die samenhang wordt uitstekend uitgelegd in deze prachtig gefilmde documentaire. Minpunt is de gedramatiseerde verhaallijn, waardoor dieren menselijke emoties toegewezen krijgen.

Roy [Ruaridh Mollica] keert met hulp van piloot Anna [Alma Pöysti] terug naar het eiland waar zijn vader [Swann Arlaud] tot zijn dood in afzondering leefde. In flashback ontdekken we dat Roy als tiener [Woody Norman] daar na de scheiding van zijn ouders met toestemming van zijn moeder [Tuppence Middleton] enige tijd samenwoonde met zijn vader. De primitieve omstandigheden en het isolement (het eiland is verder onbewoond) maken het tot een uitdaging voor vader en zoon. Bewerking van de roman van David Vann met een slottwist die niet iedereen zal waarderen. Het grootste probleem is dat de motieven en de motivatie voor dit experiment nooit duidelijk wordt.

Omdat orang-oetans zich voornamelijk bevinden in bomen in regenwouden, was het lange tijd haast onmogelijk om hen te filmen. Met behulp van microcamera’s en drones is Cordy erin geslaagd de gedragingen te volgen van drie generaties vrouwen uit een familie orang-oetans. Attenborough verleent zoals altijd gravitas aan het verhaal, maar de montage en het commentaar duiden op een behoorlijke mate van dramatisering, waardoor er te twijfelen valt aan hoe waarheidsgetrouw dat verhaal is.

De middeleeuwse koning Amulet [Masachika Ichimura] wordt verraden en geëxecuteerd door zijn broer Claudius [Kôji Yakusho], die daarna ook probeert om prinses Scarlet [Mana Ashida] uit de weg te ruimen door haar te vergiftigen. Scarlet belandt in de ‘middenwereld’, gebrand op een terugkeer om wraak te kunnen nemen. Ze raakt bevriend met Hijiri [Masaki Okada], een hedendaagse hulpverlener, die haar helpt bij haar missie en haar helpt haar emoties te verwerken. Japanse animé, losjes gebaseerd op ‘Hamlet’ is zo nu en dan wat zwaar op de hand en vooral in de eerste helft (letterlijk) nogal schreeuwerig, maar de animatie is schitterend en het contrast tussen middeleeuwse en hedendaagse waarden is op een boeiende manier uitgewerkt.

In 2002 wist Ierland zich met de hakken over de sloot te kwalificeren voor het WK voetbal in Japan en Zuid-Korea. Nadat hij is hersteld van een blessure, sluit de grillige aanvoerder en sterspeler Roy Keane [Éanna Hardwicke] zich in Saipan aan bij de Ierse selectie. De faciliteiten voldoen totaal niet aan de verwachtingen, maar coach Mick McCarthy [Steve Coogan] probeert er het beste van te maken. Keane kan zich niet vinden in McCarthy’s trainingswijze en management en dat zorgt voor steeds meer spanningen, ook door de aandacht van de media. Coogan is perfect als McCarthy, maar Hardwicke ontbeert intensiteit. Onderhoudend, maar weinig enerverend. Wel interessant is de diplomatieke sleutelrol van de echtgenotes.

De eigenzinnige Léo [Alice Taglioni], de zelfverklaarde beste agente aan de Rivièra, wil achterhalen wie verantwoordelijk is voor de dood van haar broer Ludo. Haar leidinggevende [Noémie Lvovsky] roept de hulp in van Duitse agent Mélanie [Stéfi Celma] in deze update van Lethal Weapon, met Léo als het ongeleide projectiel, Mélanie als brave pennenlikker en collega Bat [Baptiste Lecaplain] als komische noot. De enthousiaste cast en goed locatiewerk compenseren een gebrek aan originaliteit.

Aan de vooravond van zijn huwelijk met Megan [Regina Hall] laat Rob [Marlon Wayans] zich overhalen om “één drankje” te pakken. De volgende ochtend wordt hij wakker; naakt en in een lift. En op het moment dat de huwelijksklokken luiden, keert hij terug naar dat moment! Ripoff van The Hangover en Groundhog Day geeft geen verklaring voor de gebeurtenissen en is vooral een excuus voor Wayans om gekke bekken te trekken en andere lollige dingen te doen. Zo nu en dan grappig, maar het slaat nergens op. Brian McKnight heeft een amusante cameo.

Letterlijk en figuurlijk gevallen popster Mother Mary [Anne Hathaway] bereidt zich voor op haar comeback. Daarvoor klopt ze aan bij haar extreem verbitterde en passief-agressieve kostuumontwerper [Michaela Coela]. De obsessie met het vinden van de juiste jurk (voor een optreden van een paar minuten) is bijna net zo onbegrijpelijk als de redenen waarom deze twee mensen het langer dan een paar minuten met elkaar uithouden. Coela lijkt een zombie in dit belachelijke en buitengewoon pretentieuze psychologische drama. Daar kunnen zelfs de mooie plaatjes niets aan doen. Die zijn immers net zo hol als de oppervlakkige, overgeproduceerde popdeuntjes waar Mother Mary om een of andere reden succes mee heeft.

Sylvia Earle wordt in een adem genoemd met Jacques Cousteau en David Attenborough vanwege haar oeuvre als documentairemaker en National Geographic Explorer. Hoewel ze de 80 nadert, is ze nog steeds een fervent duiker. Deze documentaire richt zich op haar strijd tegen overbevissing. Zij is het boegbeeld van een activistische beweging die ervoor wil zorgen dat grote delen van de oceaan actief beschermd worden tegen de visindustrie. Toont de excessen van de visindustrie en de rampzalige gevolgen van overbevissing op het ecosysteem van de oceaan en de gevolgen die binnen enkele decennia zal hebben op het leven op het vaste land. Een eyeopener en een waardevolle kennismaking met de innemende, maar gedreven Earle.

Een verslaafde priester [Eduardo Noriega] en een door een demon bezeten man [Eivaut Rischen] schieten een jonge vrouw [Arantza Ruiz] die zelf bezeten is door een demon in deze warrige, goedkoop gemaakte en bepaald niet schokkende rip-off van alles wat met duivelsuitdrijvingen te maken heeft.

Brad Bestelink en zijn crew filmden een luipaardfamilie in Botswana. Bestelinks commentaarstem laat wat te wensen over en de popliedjes op de soundtrack zijn storend. Maar omdat het commentaar zich beperkt tot observaties, krijg je als kijker de ruimte om het gedrag van de dieren zelf te interpreteren. De intermezzo’s bestaan uit interessante bespiegelingen van crewleden over hun ervaringen tijdens het filmen en over hoe de onvermijdelijke band die ontstaat met de luipaarden het lastig maakt om je werk integer te blijven doen. Een boeiend verhaal en de beelden zijn zonder meer oogstrelend.

Agneta [Eva Melander] is dol op alles wat Frans is, maar is nog nooit in Frankrijk geweest. Op haar 50e besluit ze de sleur te doorbreken door te reageren op een advertentie voor een au pair in Frankrijk. Ondanks tegenstribbelingen van haar echtgenoot [Jérémie Covillault] accepteert Agneta een aanstelling als verzorger van Einar [Claes Månsson]. Tot haar verbazing blijkt Einar geen kind te zijn, maar een excentrieke, Zweedse man op leeftijd. Begint veelbelovend en Melander is sympathiek, maar haar ontwikkeling van verveelde, onzekere huisvrouw tot levensgenieter slaat te ver door waardoor het laatste kwart niet langer geloofwaardig is.

Henry [Logan Marshall-Green] en Meera [Freide Pinto] hun intrek hebben genomen in het huis dat Henry zelf heeft gebouwd. Na een avondje uit is hun huis een ravage, maar alleen de laptops en de mobiele telefoons (die ze bewust hadden achtergelaten) zijn gestolen. Het zou met verbazen als je niet binnen een paar minuten al door hebt hoe de vork in de steel zit. Salky vult de tijd met voorspelbare schrikmomenten en pogingen om toch nog iets van mysterie erin te houden. Tevergeefs, waardoor Pinto weinig meer hoeft te doen dan verschrikt te kijken en zo nu en dan te gillen.

Mitchell herhaalt de formule van In The Mind Of A Cat, maar doet dat deze keer met behulp van een trainingsprogramma voor hulphonden. Dat betekent dat de experimenten en trainingen niet alleen een wetenschappelijke, maar ook een praktische functie hebben. We ontdekken dat de persoonlijkheid van een hond bepalend is voor de taak die hij of zij toegewezen krijgt. Die sociaal-maatschappelijke component zorgt voor meer diepgang en een meer serieuze toon dan In The Mind Of A Cat.

Lollige muziekjes, luchtige animaties en de onvermijdelijke schattige katvideo’s doen afbreuk aan het serieuze werk van de wetenschappers die onderzoek doen naar hoe katten communiceren met elkaar en met mensen. Tussen het kinderachtige commentaar door zijn er gelukkig interessante onthullingen, onder anderen over de ontwikkeling van de relatie tussen kat en mens en over de staart als communicatiemiddel. Mitchell maakte twee jaar later Inside The Mind Of A Dog.

Een overval op een filiaal van Deutsche Bank op 16 augustus 198 liep uit op een gijzeling en een van de meest bizarre momenten uit de moderne journalistieke geschiedenis. De drie overvallers gijzelden twee medewerkers en reden kriskras door Duitsland (met een uitstapje naar Oldenzaal) tot de na 2 dagen op dramatische wijze werd beëindigd. Bestaat uitsluitend uit authentiek beeldmateriaal en doet onder anderen denken aan Steven Spielbergs The Sugarland Express, wanneer zo’n 80 auto’s met politie en journalisten de gijzelnemers volgen. Een briljant gemonteerde (en spannende) documentaire waar je met open mond naar blijft kijken van verbazing.

Mimmi [Aamu Milonoff] heeft moeite om een bestendige relatie op te bouwen, zo blijkt wanneer ze verliefd wordt op ambitieuze, maar grillige kunstrijder Emma [Innea Leino]. Mimmi’s beste vriendin Reetta [Eleonoora Kauhanen] valt op jongens, maar moet nog ontdekken hoe ze kan genieten van seks. Innemende spel compenseert het gebrek aan emotionele diepgang en een overdaad aan brave seksscènes.

Albert Einstein was het meest in het oog springende slachtoffer van de Jodenvervolging in de beginjaren van het nazi-regime. De wereldwijd gerespecteerde wetenschapper kreeg in 1933 onderdak bij parlementslid Oliver Locker-Lampson en had twee vrouwelijke lijfwachten. Mix van archiefbeelden en reconstructie (met McArdie als Einstein) bestaat volledig uit quotes die in de meeste gevallen ook van toepassing zijn op het heden.

In 2018 won Dalton Harris de laatste editie van ‘The X Factor UK’. Harris spreekt openhartig over zijn complexe, traumatische jeugd in Jamaica en worstelt met de reacties in zijn geboorteland over zijn vervreemde moeder en zijn seksuele geaardheid. Harris verdient lof voor zijn bereidheid om open te zijn over zijn angsten, zijn afkomst en het vinden van een balans tussen commerciële belangen en het vasthouden aan je identiteit. Geeft een realistisch beeld van het leven van een rijzende ster in de moderne popcultuur.

Marien bioloog en duiker Zack Rago heeft met eigen ogen de verwoesting van koraalriffen gezien als gevolg van de temperatuurstijging in de oceanen. Om die boodschap over te brengen op een breed publiek slaat hij de handen ineen met Jeff Orlowski-Yang, die in Chasing Ice met time-lapsecamera’s toonde wat de gevolgen van klimaatverandering waren voor gletsjers. Maar om datzelfde te kunnen doen onder water moeten Orlowski-Yang en zijn team een aantal technische obstakels overwinnen. Herinnert ons aan de vele redenen waarom koraalriffen cruciaal zijn voor de leefbaarheid, zowel op lokaal als globaal niveau, en zou een eyeopener kunnen zijn voor de klimaatsceptici.

Op 1 juni 1975 geeft een Griekse multimiljonair [Willem Dafoe] voor het eerst sinds de tragische dood van zijn zoon een besloten feest op zijn privé-eiland. Aanleiding is de 25-jarige verjaardag van zijn dochter [Vic Carmen Sonnee], maar zowel vader als dochter willen deze gelegenheid gebruiken voor een dramatische mededeling. Mooi gefilmd en goed geacteerd, maar inhoudelijk komt het niet veel verder dan een soapserie over een extreem welgestelde familie.

In februari 2016 stal Ilya Lichtenstein 119.754 Bitcoin ter waarde van 70 miljoen dollar door een hack op Bitfinex. Gezien de marktwaarde van Bitcoin staat het te boek als de grootste roof aller tijden. Het opmerkelijke is dat Lichtenstein en zijn vrouw (en handlanger) Heather Morgan zich bepaald niet schuilhielden: Heather was zelfs erg actief op YouTube als de zonderlinge rapper Razzlekhan. Conventionele documentaire is het bekijken waard, omdat het verhaal zo bizar is dat je je ogen en oren soms niet kunt geloven.

In 1986 werd Reinhold Messner de eerste mens die alle 14 bergtoppen in de wereld had beklommen. Hij had 16 jaar nodig om dat te doen. In 2020 kondigt de in de beklimmerswereld onbekende Nirmal Purja aan dat hij een poging wil doen die 14 pieken (in Nepal, Pakistan en Tibet) te bereiken binnen 6 maanden! Gedreven door persoonlijke ambitie en de drang om thuisland Nepal de erkenning te geven die het verdient, begint hij met een team dat louter bestaat uit landgenoten aan deze onmogelijk geachte missie. Qua vorm is dit verslag van zijn recordpoging niet bijzonder en zijn commentaar is wat lusteloos, maar dit geeft wel een goed beeld van het moderne bergbeklimmen en de vele, vaak onvoorspelbare gevaren die het met zich meebrengt.

Midden jaren 90 werd een aantal jonge vrouwen slachtoffer van een seriemoordenaar. Deze documentaire onthult de lange, bittere strijd die Anne Gautier (moeder van de vermoorde Hélène Frinking), onderzoeksleider Martine Monteil en andere vrouwen voerden om ervoor te zorgen dat zowel zijzelf als de moorden serieuze aandacht kregen. Schetst een treffend beeld van institutioneel seksisme (waardoor geweld tegen vrouwen werd gebagatelliseerd), maar doet dat op een visueel weinig aantrekkelijke wijze: vooral met pratende hoofden dus.

Woo-seong [Kang Ha-neul] geeft al zijn spaargeld uit aan een appartement in Seoul. Wanneer hij wegens geluidsoverlast aanklopt bij de bovenburen, wordt hij naar de volgende etage gestuurd. Iedereen heeft geluidsoverlast, niemand neemt de verantwoordelijkheid en de beschuldigingen vliegen dan ook over en weer. Woo-seong slaat de handen ineen met buurman Jin-ho [Seo Hyun-woo] om de veroorzaker op te sporen en een einde te maken aan de herrie. Satire op de kapitalistische maatschappij met een duistere wending en een gewelddadige ontknoping waar vooral liefhebbers van Aziatische cinema van smullen.

Gerald Cotten stond samen met Michael Patryn aan de wieg van Quadriga CX dat snel uitgroeide tot de belangrijkste Canadese beurs voor cryptovaluta. Cotten runde de beurs grotendeels in zijn eentje vanaf zijn laptop, dus toen hij in 2018 plotseling overleed tijdens een verblijf in India, ontstond paniek onder zijn cliënten. Cotten bleek de wachtwoorden die toegang gaven tot een kapitaal van $ 250 miljoen mee te hebben genomen naar zijn graf. Sewell kijkt terug op de geschiedenis van Quadriga CX en probeert te achterhalen wat er is gebeurd met geld van de ongeveer 115.000 gebruikers dat verloren is gegaan. Er is nauwelijks beeldmateriaal en dus is Sewell veroordeeld tot pratende hoofden. Maar het verhaal is boeiend, ook vanwege de voedingsbodem voor samenzweringstheorieën, en insider QCXINT verleent met zijn wolfmasker en vervormde stem een extra dosis mysterie aan dit bizarre verhaal.

Jodi [Ava Michelle] en Jack [Griffin Gluck] zijn nog altijd een koppel en Jodi maakt zich niet meer druk om haar lengte. Ze waagt zich bovendien aan een auditie voor de musical ‘Bye Bye Birdie’ en krijgt zowaar de hoofdrol. Ze heeft een goede klik met haar knappe tegenspeler [Jan Luis Castellanos] en Jack ontdekt dat de Zweedse uitwisselingstudent Stig [Luke Eisner] een aantrekkelijke zus [Johanna Liauw] heeft. Een mooi excuus voor jaloezie, maar Jodi strijdt ook tegen faalangst en vraagt haar zus [Sabrina Carpenter] om advies. De frisheid en verrassing van Tall Girl is verruild voor een standaardplot met bordkartonnen nieuwe personages.

Vanwege haar lengte (1,85 m) is Jodi dagelijks het mikpunt van spot op school en het doet haar zelfbeeld geen goed. Wanneer ze bevriend raakt met een knappe Zweedse uitwisselingsstudent [Luke Eisner], vraagt ze haar oudere zus [Sabrina Carpenter], winnaar van meerdere schoonheidswedstrijden ,om hulp. Met Griffin Gluck als boezemvriend is het geen totale verrassing dat het scenario van Sam Wolfson duidelijk geïnspireerd is door 80s-cultklassieker Pretty In Pink, maar de plezierige personages, hun onderlinge relaties en het innemende spel van met name Michelle en Carpenter verheffen dit boven de middelmaat van highschool-komedies.

In Take Your Pills stonden de gevolgen van het gebruik van Adderall centraal. Deze documentaire volgt in grote lijnen dezelfde structuur en komt in grote lijnen tot dezelfde (en dus nauwelijks verrassende) conclusies met betrekking tot Xanax. Vooral interessant voor diegenen die ervaring hebben met Xanax, of overweegt om er gebruik van te maken. Boven alles is dit vooral een waarschuwing tegen deregulering van de medicijnenverkoop, omdat het blootlegt wat de gevolgen daarvan zijn in de VS.

De 17-jarige Ainara [Blanca Soroa] heeft haar roeping gevonden: ze wil het klooster in. Vanwege haar leeftijd heeft ze toestemming nodig van haar vader [Miguel Garcés] en wil ze goedkeuring van haar tante [Patricia López Amaiz], door voor Ainara sinds de dood van haar moeder een sleutelfiguur is. De tegengestelde posities zijn snel ingenomen en niemand wil van wijken weten. De enige ontwikkeling zit in Ainara, wiens geloof in haar roeping ernstig op de proef wordt gesteld. Weinig verhaal en plot dus, maar Soroa’s authentieke, complexe spel en de aandacht voor de rituelen van de Spaanse katholieke kerk houden het redelijk interessant.

De naam van John McAfee is onlosmakelijk verbonden met een van de meest gebruikte virusscanners ter wereld. Maar in 2012 deed de politie een inval, omdat McAfee verdacht werd van het produceren van methamfetamine. Later dat jaar sloeg hij de vlucht, omdat de politie hem verdacht van moord op buurman Gregory Faull. VICE-verslaggever Rocco Castoro en cameraman Robert King zagen een kans op een primeur toen McAfee hen uitnodigde om hem te volgen terwijl hij op de vlucht is voor de autoriteiten. Castoro en King blikken terug op deze bizarre periode aan de hand van hun beeldmateriaal. McAfees grillige gedrag wekt de nodige interesse, maar niet voor een hele documentaire. En wanneer King voor de zoveelste keer zeg dat wat er toen gebeurde echt “crazy” was, weet je wel beter.

De 14-jarige Française Kalinka Bamberski werd op 10 juli 1982 dood aangetroffen in het huis van haar stiefvader Dieter Krombach in het Duitse Linda u. Deze documentaire onthult het onderzoek en de aanwijzingen die erop wezen van Ktombach (een huisarts) verantwoordelijk zou zijn voor de dood van zijn stiefdochter. En dat was nog niet alles! Maar omdat Kalinka was gestorven op Duits grondgebied en Krombach een Duits staatsburger was, werd Krombach niet uitgeleverd voor een rechtszaak in Frankrijk. Weer een interessant verhaal, verteld aan de hand van droge getuigenissen en matige reconstructies met acteurs.

In 1990 kwam een groep vrienden in café De Karre in het Overijsselse Tuk op het idee om voor de grap een liedje op te nemen. Het leek hen mooi om eens in een studio te staan en om hun eigen single op de jukebox in het café te kunnen laten afspelen. Totaal onverwacht werd ‘Mooi Man’ een enorme hit en een lijflied voor de boerengemeenschap. 35 jaar later besluit de vriendengroep van weleer een nieuwe single op te nemen. Ondanks dat ze veel bier dronken, zijn ze altijd erg nuchter gebleven. Afgezien van de herinneringen aan de twee overleden leden van de groep is dit wars van sentiment en vooral een portret van een groep waarvoor de vriendschap vanzelfsprekend prioriteit kreeg boven commercieel succes of financieel gewin.

Twee jaar nadat de documentaire Blackfish (2013) de misstanden in Sealand onthulde, was dolfijnentrainer Jordi Barbero de onbetwiste ‘dolfijnenkoning’. Nadat het Georgia Aquarium in Atlanta Barbero’s komst had aangekondigd, verspreidden activisten een video waarop Barbero dolfijnen mishandelde. Hoewel dolfinaria op vele plaatsen verboden zijn vanwege de negatieve effecten op de dolfijnen, schetsen Hervés en Riera Barbero lange tijd af als een integere vakman die zich juist inzette voor het welzijn van zijn dolfijnen. Daar blijft uiteindelijk niet veel van over. Niet onaardig, maar kijk liever Blackfish.

Het lijkt weer koek en ei tussen Elle [Joey King], Lee [Joel Courtney] en Noah [Jacob Elordi]. Wanneer de ouders [Morné Visser, Molly Ringwald] van Lee en Noah aankondigen hun zomerhuis te verkopen, zijn Elle en Lee er extra op gebrand om hun laatste zomer voor ze aan hun studentenleven beginnen extra glans te geven. Daarbij gebruiken ze een bucketlist die ze als kinderen maakten en jarenlang in het zomerhuis verstopt was. De terugkeer van Elles voormalig danspartner en love interest Marco [Taylor Zakhar Perez] dreigt roet in het eten te gooien. In grote lijnen een herhaling van The Kissing Booth 2, dus vol jaloezie en misverstanden. Het is wel mooi geweest. Zelfs de blooperreel is inferieur aan die van de voorgaande films.

Elle [Joey King] en Noah [Jacob Elordi] worstelen met hun relatie op afstand nu Noah studeert aan Berkeley. Na een bezoek aan Noah gelooft Elle dat hij vreemdgaat met Chloe [Maisie Richardson-Sellers]. Ze ziet kans om haar collegegeld te verdienen met een danswedstrijd en bereidt zich met potentiële love interest Marco [Taylor Zakhar Perez] voor op de finale. Lee [Joel Courtney] heeft nu een relatie met Rachel [Meganna Young], die Elle beschouwt als een sta-in-de-weg. Meer drama dan romkom en minder overdreven geacteerd, maar het plot is behoorlijk afgezaagd.

Elle [Joey King] en Lee [Joel Courtney] zijn al van kinds af aan beste vrienden en hebben een uitgebreid regelboek voor hun vriendschap opgesteld. De vriendschap wordt op de proef gesteld wanneer Elle haar romantische gevoelens voor Lees ouders broer Noah [Jacob Elordi] niet langer meer kan verbergen. De climax komt tijdens een jaarlijks benefietevenement op school, waarvoor Elle en Lee op zoek gaan naar vrijwilligers voor de ‘kissing booth’ uit de titel. Heeft een geinige proloog en had op papier een ongevaarlijk niemendalletje kunnen zijn als de jeugdige cast zich schuldig maakte aan ernstig overacteren. Molly Ringwald speelt Lees moeder, dus liefhebbers van 80s-tienerfilms kunnen wel raden welke 80s-klassieker op de soundtrack prijkt.

Terugblik op de opmerkelijke carrière van de Britse heavy metalband Iron Maidenc verteld door de huidige banddleden met aanvullingen van oud-bandleden Dennis Stratton, Blaze Bayley en de in 2024 overleden Paul Di’Anno. De muzikanten kozen ervoor een verscheidenheid aan fans voor de camera te zetten en verder uitsluitend gebruik te maken van archiefbeelden. De nadruk ligt op de hoogtijdagen in de jaren 80, maar de bandleden zijn ook eerlijk over dieptepunten in hun carrière: het ontslag van Paul Di’Anno, de verbittering over de manier waarop Bruce Dickinson de band verliet en de publieke reacties op zijn vervanger Blaze Bayley. Een traktatie voor fans en een eerbetoon van de mannen die de spil vormen van een familie waarin iedereen welkom is die van de muziek van Iron Maiden houdt – en welke gek doet dat niet?!

In haar speelfilmdebuut houdt standup-comedian Shlesinger zich moeiteloos staande. Ze speelt stand-upcomedian Andrea, die mannen heeft afgezworen. Tot ze Dennis [Ryan Hansen] ontmoet, die ondanks zijn tekortkomingen een uitstekende match lijkt te zijn. Beste vriendin [Margaret Cho] wijst haar snel op signalen dat Dennis zich anders voordoet dan hij is. Afgewisseld met fragmenten uit Shlesingers optredens, waarin ze met scherpe, intelligente tong terugkijkt op haar ervaringen. Vooral voor wie niet bekend is met haar solowerk is Shlesinger een frisse wind in het door stereotypen geteisterde romcomgenre. Ze krijgt bovendien uitstekend tegenspel van Hansen, die je lange tijd in het ongewisse laat over zijn ware aard.

Boezemvrienden Pierre-Yves [Ludovik] en Jonathan [Jérôme Niel] hopen hun gram te halen tijdens de reünie van de basisschool waarop ze mikpunt waren van spot. Het duo heeft een prettige chemie, maar ook gezien hun populariteit in thuisland Frankrijk en hun reputatie voor absurdistische humor is dit formulewerkje een teleurstelling.

Yiya Murano zat 16 jaar in de gevangenis, omdat ze schuldig werd bevonden aan de moord op drie buurvrouwen in Buenos Aires in 1979. Zoon Martin, toen een tiener, schreef een boek over wat er gebeurde en is de belangrijkste bron voor deze terugblik op het leven van “de gifmengster van Montserrat”. Wegens gebrek aan authentiek beeldmateriaal gebruikte Hartmann acteurs om de gebeurtenissen in scène te zetten. Het gemanierde spel doet vermoeden dat Hartmann ook niet wist hoe het precies is verlopen. Een aardig verhaal dat lijdt aan een gebrek aan betrouwbare getuigen.

In een dystopische toekomst wordt de vrede gehandhaafd en een hongersnood voorkomen door middel van een verplichte medische ingreep op de 16e verjaardag. Een paar voordat Tally [Joey King] haar transformatie kan maken van een ‘ugly’ naar een ‘pretty’ is haar beste vriend Peris [Keith Powers] aan de beurt. Daardoor ontdekt Tally dat de ingreep vervelende neveneffecten heeft. Shay [Brianne Tju], die precies even oud is, biedt Tally een alternatief: ze kan de behandeling weigeren en zich aansluiten bij dissidenten die zich onder leiding van David [Keith Powers] hebben gevestigd in ‘The Smoke’. Maar dat gaat in tegen alles wat Tally tot dan toe is wijsgemaakt. Eindigt met een cliffhanger, maar vanwege vernietigende recensies is het anno 2026 nog de vraag of het geplande vervolg er überhaupt nog gaat komen. Zo slecht is het overigens niet, maar na The Hunger Games, Maze Runner en Divergent is dit een klassiek voorbeeld van mosterd naar de maaltijd.

Vanwege een naderende orkaan (categorie 5) dienen alle inwoners van Annieville hun huis te verlaten, maar niet iedereen doet dat. Een koppige, agressieve vader [Tyler Coppin] dwingt zijn kinderen om de orkaan thuis uit te zitten; een vrouw [Phoebe Dynevor] die op het punt staat te bevallen, vindt geen hulp bij het plaatselijke hospitaal; een tiener [Whitney Peak] die rouwt om de dood van haar moeder sluit zich op in haar kamer; haar oom [Djimon Hounsou] volgt een zwangere grote, witte haai die door de overstroming rondwaart in het dorp. Wirkola laat zich niet verleiden om de haai tot hoofdrolspeler te bombarderen. Door de aandacht consequent te vestigen op de personages en hun relaties, is dit een prima popcornfilm van nog geen 90 minuten. En dat is precies de goede lengte!

Donny [Justin Weaver] werd beroemd, omdat hij als minderjarige een lerares [Eva Amurri] zwanger maakte. Zij kreeg 30 jaar cel, hij de voogdij over het kind. Vele jaren later heeft nietsnut Donny [Adam Sandler] het geld dat hij verdiende aan zijn roem verbrast en moet hij zelfs binnen een paar dagen $ 43.000 ophoesten. Hij verzint een plan, maar daarvoor heeft hij zijn zoon [Andy Samberg] nodig. En die staat op het punt te trouwen met Jamie [Leighton Meester], de dochter van een steenrijke ondernemer. Er is een amusante bijrol voor Vanilla Ice, maar James Caan en Susan Sarandon hadden zich niet hoeven te verlagen tot dit idiote standaardwerkje vol banale, infantiele en smakeloze grappen ter meerdere eer en glorie van Sandler.

In november 1943 worden 7 secretaresses geronseld als voorproevers voor Adolf Hitler, die door het verloop van de oorlog en zijn toenemende paranoia bang is te worden vergiftigd. Gebaseerd op een interview uit 2012 met de toen 95-jarige Margot Wölk, de enige overlevende van deze tot dan toe ongekende groep. Geeft ook een beeld van de spanningen en dilemma’s waar jonge vrouwen mee worstelden in de late jaren van de Tweede Wereldoorlog in Duitsland. Een boeiende, waardevolle toevoeging aan de canon van oorlogsverhalen.

Vanwege zijn onorthodoxe, maar effectieve aanpak wordt Ousmane [Omar Shy] gebombardeerd tot het gezicht van een wervingscampagne voor de Franse politie. Om het campagneplaatje compleet te maken, wordt hij gekoppeld aan François [Laurent Lafitte], een rijkeluiskind dat meer waarde hecht aan ‘de regels’. Met hulp van de aantrekkelijke Alice [Izïa Higelin] onderzoeken ze de dood van een motorrijder en komen ze op het spoor van een samenzwering waar een opkomende populistische politicus [Dimitri Storoge] mogelijk bij betrokken is. Verlaat Frans antwoord op Lethal Weapon moet het niet hebben van originaliteit, maar van de chemie tussen de twee hoofdrolspelers en inventieve actiescènes.

De Londense radiomaker Kirat Assi is 32 en staat onder druk om snel een man te vinden om een gezin mee te stichten. Een nicht brengt haar via Facebook in contact met Bobby Jandu. Het is het begin van een online-vriendschap die na lange tijd plotseling een romantische twist krijgt. Hoewel vanaf het begin duidelijk is dat deze Bobby de boel belazert, heeft het weinig zin om zoveel tijd te besteden aan het verloop van de vriendschap en het contact. Pas wanneer puntje bij paaltje komt, wordt dit interessant. En dat is een lange zit, ook al omdat er zoveel aanwijzingen zijn gemist dat hier sprake was van bedrog.

De fotogenieke, Hawaiiaanse mariene bioloog Ocean Ramsey maakte gebruik van haar uiterlijk en het vakwerk van onderwaterfilmer Juan Oliphant om het negatieve imago van de haai (en met name de grote witte haai) te bestrijden. Ze ontwikkelde een bijzondere band met Roxy en leerde naar eigen zeggen “de taal van de haaien” te spreken. Aan de hand van schitterende beelden ontdekken we een onderbelichte kan van een van de meest gevreesde zeedieren. Een pleidooi voor de bescherming van de haai, ook omdat die cruciaal is voor het in stand houden van de voedselketen die cruciaal is voor het voortbestaan van de oceaan. En dus die van de mensheid.

Tussen de infantiele, vulgaire komedies die Adam Sandlers productiemaatschappij ‘Happy Madison’ aan de lopende band maakt, zit zo nu en dan een bescheiden juweeltje. Deze komedie, over een sociaal onzekere student [Sadie Sandler] die een kamer deelt met een extraverte tegenpool [Chloe East] scoort vanwege Sandlers authentieke spel, de serieuze aandacht voor studentendilemma’s en meer dan genoeg rake grappen. Sarah Sherman is een kwestie van smaak als de leerlingbegeleider die het verhaal vertelt als levensles aan ruziënde kamergenoten Luna [Storm Reid] en Auguste [Ivy Wolk].

Na een buitenaardse invasie ligt het lot van de wereld in de handen van vier bezoekers van een vakantiekamp die elkaar niet kennen. Beginnende tieneres Alex [Jack Gore], ZhenZhen [Miyako], Dariush [Benjamin Flores Jr.] en Gabriel [Alessio Scalzotto] zijn in het bezigt gekomen van een cryptosleutel die toegang verschaft tot een defensiesysteem dat het vijandige moederschip kan vernietigen. Een soort moderne update van The Goonies met wisselend uitgewerkte personages. Gore en Miyako komen het beste uit de verf in dit vlotte SF-avontuur voor tieners. Zoals altijd houdt McG het tempo er lekker in.

Door een natuurramp is Dusty [Josh O’Connor] zijn ranch kwijtgeraakt. Hij krijgt tijdelijk onderdak in een FEMA-kamp waar hij lotgenoten ontmoet en probeert het contact met zijn ex-vrouw [Meghann Fahy] en zijn dochter [Lily LaTore], die tegen hem opkijkt. Stemmig drama vol prachtige beelden van het desolate landschap in Colorado heeft veel overeenkomsten met Nomadland. Treffend portret van mensen die ondanks tegenslagen blijven volharden, met goed werk van O’Connor, die uitstekend tegenspel krijgt van LaTorre (Run Rabbit Run).

In de veronderstelling van zijn vader een heroïsche dood stierf tijdens de Tweede Wereldoorlog, verblijft Andor [Bojtorján Barabas] jarenlang in een weeshuis. In 1957, kort na de Hongaarse Opstand, neemt zijn Joodse moeder [Andrea Waskovics] hem in huis. Zij overweegt een huwelijk met de slager [Grégory Gadebois] bij wie ze tijdens de oorlog ondergedoken zat. Geleidelijk ontdekt Andor de waarheid over wat er werkelijkk is gebeurd tijdens de oorlog. Zorgvuldig geproduceerd en prachtig gefilmd historisch drama met uitstekend werk van Gadebois als Andors aanstaande stiefvader. Het grote probleem is Andor, die van begin tot eind boos is op de wereld. Zijn driftbuien wekken weinig sympathie op en tonen ook het tekort aan persoonlijke ontwikkeling.

De bejaarde Maria Angeles [Carmen Maura] woont nog altijd zelfstandig in haar geboortestad Tangier, gelegen aan de Straat van Gibraltar. Op aandringen van dochter Clara [Marta Etura] verhuist ze naar een seniorencentrum, zodat Clara het appartement kan verkopen. Ze krijgt al snel spijt en besluit stiekem terug te keren naar haar oude appartement. Daarbij krijgt ze hulp van Abslam [Ahmed Boulane], de man die haar meubels opkocht en met wie ze zeer goed bevriend raakt. Maura schittert als een vrouw die ontdekt dat ze op late leeftijd haar leven een nieuwe impuls kan geven zonder haar recente verleden los te laten. Touazni (Adam, Blue Caftan) toont opnieuw aan een meester te zijn in het vertellen van verhalen over bijzondere ‘gewone’ vrouwen.

In de traditie van Alfred Hitchcocks The Birds en Steven Spielbergs Jaws neemt Øie de tijd om het verhaal en de personages neer te zetten voor de Kraken de film overneemt. Tussendoor geeft hij genoeg plaagstootjes om je interesse in deze Noorse actiethriller vast te houden. In 1972 was Sognjefjord, het diepste fjord ter wereld, al eens in het nieuws, omdat er een reusachtig wezen zou zijn gezien. Mariene biologe Johanne [Sara Khorami] keert terug naar haar geboortestreek om een visboerderij te inspecteren die gebruikmaakt van sonar om zalm te beschermen tegen luizen. De dochter [Jenny Evensen] van de directeur [Øyvind Brandtzoeg] gelooft dat dit schadelijk is voor de omgeving. Vermissingen en vissen die het water ‘ontvluchten’ duiden erop dat er inderdaad iets aan de hand is. Pretentieloze, maar competent gemaakte, vlotte en onderhoudende ecologische rampenfilm.

De kleurloze Wendy [Cornelia Gröschel] heeft een slecht betaalde baan in een restaurant en een ondankbare echtgenoot [Frederik Linkemann]. Kort na een bizar incident met een dakloze man [Wotan Wilke Möhring] die beweert: “Du bist eine von uns!” ontdekt Wendy dat ze over een unieke gave beschikt. Terwijl ze probeert deze gave een plaats te geven in haar leven, onderzoekt ze ook waar ze dit aan te danken heeft. De sleutel ligt mogelijk bij de arts [Nina Kunzendorf], die haar al jaren medicatie voorschrijft. Duits lowbudget-antwoord op X:Men met een luchtige benadering komt qua spektakel tekort, maar Gröschels innemende spel en fijne humor maken dit de moeite waard.

ay Dee (niet te verwarren met Robin “Jaydee” Albers) speelt een gedramatiseerde versie van zichzelf in dit autobiografische muzikale drama. Chiti [Jay Dee] zet zijn droom over een carrière als muzikant op een laag pitje wanneer hij ontdekt dat zijn moeder [Nana Ponceleon] de vaste lasten niet meer kan betalen. Chito slaagt erin de schulden af te lossen door te werken als drugskoerier. Het geld blijft binnenstromen en hij kan de verleiding niet weerstaan om in zee te gaan met topcriminelen. Cultfavoriet Eric Roberts heeft een aardige bijrol als drugsbaas Angelo in dit seksistische en hedonistische misdaaddrama. Bovendien is dit vooral een promo voor de muziek van Jay Dee en zijn band Herencia De Patrones. Over muzieksmaak kun je twisten, maar Jay Dee heeft van acteren in ieder geval geen kaas gegeten.

Hoewel de kijker vanaf het begin weet dat Noah [Kit Harington] niet alleen een vader is, maar ook een weerwolf, gaat de aandacht vooral uit naar dochter Willow [Caoilinn Springall], die nog niet weet hoe de vork in de steel zit. Wanneer ze eindelijk is bijgepraat, volgt een familiemelodrama met een ontknoping die je van mijlenver aan kunt zien komen. Springall is uitstekend in de hoofdrol. Jammer dat er van spanning nauwelijks sprake is.

Een aanrijding leidt tot een ruzie tussen Zak [Prince Grootboom] en de rechterhand [Warren Masemola] van een misdadiger [Fana Mokoena] die een spil is een taxioorlog. Zaks zoontje [Mpilo Sithebe] raakt ernstig gewond, maar omdat hij de dader pas herkent na een officiële line-up, wordt er niemand gearresteerd. Ondanks de smeekbede van zijn echtgenote [Noxol Dlamini] en het verzoek van de onderzoekende agente [Danica De La Rey Jones, Desmond Dube] gaat hij op eigen houtje op zoek naar genoegdoening. Vlotte, maar weinig originele wraakthriller met vooral goed werk van Grootboom en Mokoena.

In de aanloop naar het eeuwfeest van Zootopia ontdekken politiepartner Judy Hopps [Ginnifer Goodwin] en Nick Wilde [Jason Bateman] dat het verhaal over de stichting van de stad is gebaseerd op een grote leugen. Een slang [Ke Huy Quan] probeert die leugen te onthullen, maar krijgt tegenwerking van de nazaten van de vermeende bedenker van Zootopia. Tijdens hun poging om de waarheid aan het licht te krijgen, moeten Judy en Nick hun weg vinden in een wereld vol dieren waar ze nooit contact mee hebben gehad, waaronder bever Nibbles Maplestick [Fortune Femster], die hen helpt bij hun onderzoek. Mist vanzelfsprekend de frisse benadering van Zootopia, maar nieuwe personages en een nieuwe vrachtlading visuele grappen en woordspelingen houden de amusementswaarde hoog. Shakira is opnieuw van de partij met een liedje dat ze schreef met Ed Sheeran en Blake Slatkin.

Vanwege een kans op promotie wil Tim [David Spade] indruk maken op zijn baas [Geoff Pierson] tijdens een werkuitje op Hawaii. Op advies van collega Nate [Nick Swardson] besluit Tim de charmante, aantrekkelijke Melissa [Molly Sims] als introducee mee te nemen. Per ongeluk stuurt hij zijn uitnodiging aan een andere Melissa [Lauren Lapkus], met wie hij kort na de breuk met Julia [Sarah Chalke] een rampzalige blind date had. Een productie van Adam Sandlers ‘Happy Madison’ met een veelal onuitstaanbare Lapkus en genoeg andere infantiele en/of smakeloze grappen. Enigszins gered door Spade, die met zijn ingetogen spel ondanks alles je sympathie behoudt. De podiumpresentaties van de kandidaten voor de promotie zijn goed voor een paar gniffels.

Door de financiële crisis in 2007 raakt zakenman Rodney Hyden een fortuin kwijt. Worsteld met een nieuwe start in een nieuwe omgeving, vertelde een hippie hem een spannend verhaal over de vondst van een tas vol cocaïne die nog altijd verborgen zou zijn op het Puerto Ricaanse eiland Culebra. Rodney ziet kans om een fortuin te verdienen, maar brandde zijn vingers aan zijn pogingen om de buit te vinden en te verkopen. En ging het niet gewoon om een broodjeaapverhaal? Met enige dramatisering is dit verhaal geschikt voor een speelfilmversie, maar deze droge navertelling is niet erg spannend of interessant.

Het routinematige leven van Yu [Ryûsei Yokohama] wordt doorbroken wanneer na 10 jaar zijn jeugdvriendin Misaki [Haru Kuroki] terugkeert. Maar geeft hem dat de moed om zich te verzetten tegen de corrupte gang van zaken bij de enige werkgever in zijn dorp? Psychologisch drama over de tegenstelling tussen traditie en moderniteit, waarin ook een rol is weggelegd voor Noh, een traditionele Japanse vorm van theater die wordt beoefend door Kokichi [Shidô Nakamura]. Dat maakt dit toegankelijker en beter te begrijpen voor publiek met kennis van Japanse cultuur en tradities.

Een stofzuigerfabriek wordt wekelijks geterroriseerd door de geest van een werknemer [Krittin Thongmai], die omkwam bij een werkongeluk. Eigenaar Suman [Apasiri Nitibhon] grijpt elk middel aan om de geest te verjagen. Dan blijkt de nieuwe stofzuiger van haar zoon [Wisarut Himmarat] overgenomen te zijn door de geest van zijn overleden vrouw [Davike Hoorne]. Begint als een luchtig romantisch drama met hilarische visuele effecten. Na een uur krijgt het een duistere wending en uiteindelijk wordt het ronduit grimmig en naargeestig. Boonbunchachoke wist niet of hij een romantische komedie of een zwartkomische satire maakte. Daar had hij wel wat beter over moeten nadenken, want van de tweede helft valt nu amper chocola te maken.

Na zeven jaar verbreekt restauranteigenaar Antonio [Elio Germano] zijn relatie met docent Marta [Alba Rohrwacher]. Omdat Marta moeite heeft om te praten over haar gevoelens, ook met zus Elisa [Silva D’Amico], gebruikt ze een kartonnen uitsnee van K-Popster Jirko [Sungku Jung] als emotionele uitlaatklep. Antonio vindt onder anderen steun bij Silvia [Galatéa Bellugi], een studente die in zijn restaurant werkt. Knap geschreven verwerkingsdrama toont het belang van openstaan voor menselijk contact tijdens een emotionele crisis, de verschillende manieren waarop mensen ermee omgaan, maar ook hoe er een nieuwe wereld voor je open kan gaan. Rohrwacher schittert in dit intelligente romantische drama.

Het is 1946 en omdat een deel van Finland nu in Russische handen is, moeten zo’n 420.000 gedwongen verhuizen naar het westen. Een van hen is de onsterfelijke Aatami [Jorna Tommila], die ontdekt heeft dat de Russen zijn vrouw en kinderen hebben afgeslacht. De verantwoordelijke officier [Stephen Lang] krijgt nu opdracht om Aatami uit te schakelen voor hij de Finse grens heeft bereikt. Standaard wraakactie met een zwijgzame held, Lang met een overdreven Russisch accent en een schattige hond. Uiteraard worden er tientallen naamloze soldaten op gruwelijke wijze afgeslacht voor de twee protagonisten het in een duel met elkaar opnemen. Waarom ze daar zo lang op wachten, is een raadsel. Het enige plausibele antwoord? Anders hadden ze de 85 minuten bij lange na niet gehaald.

Als blijkt dat dorpsagent [Nicholas Braun] totaal niet geschikt is om de dood van vriendelijke schaapherder George [Hugh Jackman] op een fatsoenlijke wijze te onderzoeken, doen schapen Lily [Julia Louis-Dreyfus] en Mopple [Chris O’Dowd] een poging om de zaak op te lossen. Daarbij maken ze gebruik van kennis die ze hebben opgedaan tijdens de vele keren dat George hen voorlas uit detectiveromans. Poging om de magie van Babe te doen herleven, mislukt omdat Balda visuele effecten gebruikt om schapen dingen te laten doen die ze niet kunnen. Ook vanwege de vele karikaturale personages is het mysterie niet bijster interessant, maar er is wel een verrassend ontroerende ontknoping. Prima voer voor kinderen; ouders kunnen hun tijd wel beter gebruiken.

Nu voormalig adoptiekind Alan [Marlon Wayans] op het punt staat vader te worden, wil hij achterhalen wie zijn biologische ouders zijn. Met hulp van zijn vrouw [Bresha Webb] en schoonvader [Glynn Turman] vindt hij het adres van zijn moeder en ontmoet hij tweelingbroer Russell [Marlon Wayans]. Tijdens hun kennismaking ontdekt Alan dat ze deel uitmaken van een zesling en begint een road trip om hun andere vier familieleden (gespeeld door Wayans) te vinden. Als je Eddie Murphy’s The Klumps en Jandino Asporaats Bon Bini Holland geweldig vindt, dan kun je dit vast waarderen. Vol met het Wayans’ typerende bekkentrekkerij, maar geen totale ramp.

Tabrizi reist met partner Lucy de wereld rond en ontdekt de rampzalige gevolgen van de visindustrie en welke vormen van ‘greenwashing’ ze gebruiken om het imago van bedrijven en producten overeind te houden. Een typisch geval van een welwillende amateur die (door zijn gebrek aan voorkennis) zoveel schokkende ontdekkingen doet dat hij niet weet hoe hij daar een overtuigende documentaire van moet maken. De slachting van dolfijnen in Japan, slavernij op vissersboten in Japan, de hypocriete wereld achter duurzaamheidslabels en de gevolgen van overbevissing komen in razend tempo voorbij. Richard O’Barry (die centraal stond in het aanzienlijk betere The Cove) en de beroemde oceanograaf Sylvia Earle verlenen geloofwaardigheid, maar Tabrizi had er goed aan gedaan om hier een serie van te maken. Dat had ook de kijker de tijd gegeven om de stortvloed aan informatie op te nemen.

Grace [Samara Weaving] heeft het verstoppertje spelen uit Ready Or Not overleefd door twee families uit te roeien, maar daarmee is het spel niet voorbij. Een advocaat [Elijah Wood] laat weten dat ze het nu moet opnemen tegen vier andere satanistische families. Een extra speler in het spel is Graces vervreemde zus Faith [Kathryn Newton], die als contactpersoon bij noodgevallen is op komen draven. David Cronenberg heeft een cameo als het hoofd van het syndicaat, maar dat blijkt geen garantie voor een geslaagde sequel. Heeft alle ingrediënten voor een typische sequel en kan (dus) niet tippen aan het origineel.

Een excentrieke ondernemer ontdekte in 1994 een gat in de markt toen hij erin slaagde een lading PEZ-snoep vanuit Slovenië naar de VS te brengen. Door een vormfout van het Amerikaanse dochterbedrijf van Pez verdiende Steve Glew een fortuin met de verkoop van afgekeurde versies van de PEZ-snoephouders. Verzamelaars bleken bereid daarvoor grote bedragen neer te tellen. Wat volgt is een kat-en-muisspel tussen een sluwe ondernemer en de directeur van PEZ in de VS. Meer een amusante anekdote dan een avondvullend verhaal, tenzij je een fan bent van PEZ. De kleurrijke Glew verhoogt de amusementswaarde, maar uiteindelijk heeft dit toch weinig om het lijf.

Wasbeer Maurice, AKA Falcon [Wyatt Bowen] helpt Hans [Chimwemwe Miller] bij een klus op een trein, omdat hij in ruil daarvoor zijn vrienden zou kunnen trakteren op een uitgebreid kerstdiner. Maar wanneer Hans erin slaagt om de besturing van de trein over te nemen, beseft Maurice dat iedereen aan boord in groot gevaar. Hij moet samenwerken met de huisdieren aan boord om een ramp te voorkomen. Vlotte avonturenfilm is prima vermaak voor de jeugd, ook al kan het visueel niet tippen aan de producties van Disney/Pixar.

itgebluste actieheld Johnny Cage [Karl Urban] is uitverkoren om met vier andere strijders Earth Realm te verdedigen in een vechttoernooi tegen kampioen Shao Kahn [Martyn Ford]. Volgens de “regels” neemt Kahn definitief de macht over als Cage en zijn teamgenoten verliezen. Mortal Kombat is bedacht als alternatief voor oorlogen, maar valsspelen en niet tegen je verlies kunnen is heilig in deze volstrekt onlogische nonsens. Het idiote script is slechts een excuus voor circusacts met touwtrekkerij en weinig verhulde beledigingen aan het adres van Jean-Claude Van Damme (nota bene de hoofdrolspeler in de eerste verfilming van Mortal Kombat). Als acteur en martial artist mag Urban de schoenen van JCVD nog niet likken in dit vermoeiende CGI-festijn en de ‘grappen’ zijn oubollig en/of infantiel.

Het eerste halfuur lijkt een lange promotiespot voor Pornhub, waarin professionals uit de porno-industrie duidelijkmaken welke voordelen dit mediaplatform voor hen had. Het tweede halfuur toont de rol die Pornhub speelde in het verspreiden van iedere vorm van seksueel geweld en de gevolgen van een massale campagne om het platform te verbieden. Het laatste deel toont wat de resultaten van die campagne betekenden voor de porno-industrie en voor de regulatie van internetplatforms in het algemeen. Onthullend en met een aantal legitieme, overtuigende argumenten voor regulering van internetverkeer. Helaas wassen de geïnterviewde contentmakers hun handen in onschuld en presenteren ze zichzelf als slachtoffers, terwijl ze willens en wetens gebruikmaakten van een platform dat seksueel geweld exploiteerde en daar miljoenen aan verdiende.

Metalhead Hunter [Adrian Greensmith] haalt zijn beste (en enige) vriend Kevin [Jaeden Martell] over om een metalband op te richten. Samen hopen ze de schoolband van de populaire hunk Clay [Noah Urrea] te verslaan bij de aanstaande ‘Battle Of The Bands’, maar daarvoor hebben ze een bassist nodig. Kevin ontdekt dat timide cellist Emily [Isis Hainsworth] meer in huis heeft dan ze laat zien, maar Hunter wil “geen Yoko’s” in de band. In grote lijnen formulematig, maar opgeleukt door goed uitgewerkte personages, het omzeilen van genreclichés en cameo’s van een aantal grootheden uit de metalscene. Hainsworth steelt letterlijk en figuurlijk de show.

Acht studenten maken deel uit van een leesclub voor horrorliefhebbers. Ze gebruiken een angstaanjagend clownmasker om een grap uit te halen en dat heeft dodelijke gevolgen. Iemand met hetzelfde masker neemt vervolgens wraak op de leden van de club, maar wie? Geïnspireerd door Scream met pogingen tot dezelfde soort humor, maar het is allemaal al eens beter gedaan en is ironisch genoeg een formulefilm van het type dat Scream zo succesvol parodieerde, inclusief de ontknoping/ontmaskering.

Jennifer [Kate Siegel] laat zich na haar ontmoeting met knappe psycholoog Dr. Meade [Jason O’Mara] verleiden tot hypnotherapie zonder zich te informeren over de implicaties daarvan. En die sexy dokter blijkt duistere motieven te hebben. Jennifers naïviteit/domheid wordt overtroffen door een rechercheur [Dulé Hill] die Meade al enige tijd in het vizier heeft. Hypnose werkt zelden in een film (The Manchurian Candidate is de uitzondering die de regel bevestigt) en het domme, ongeloofwaardige script verpest wat er overblijft van het potentiële kijkplezier.

PS: mijn eerdere bericht betreft Hypnotic uit 2023.

Update van het for mulematige, verwaarloosbare She’s All That (1999) draait de geslachtsrollen om. Influencer Padgett [Addison Rae] gaat een weddenschap aan met vriendin Alden [Madison Pettis]. Padgett beweert dat ex-vriend Jordan [Peyton Meyer] zijn populariteit aan haar te danken heeft en moet haar invloed bewijzen door ‘loser’ Cameron [Tanner Buchanan] om te turnen tot ‘Prom King’. De verhaallijn is in grote lijnen voorspelbaar, maar culturele veranderingen sinds 1999 zorgen voor enkele momenten waardoor dit beter is dan het origineel, al wil dat niet veel zeggen. Matthew Lillard speelt het schoolhoofd en Rachael Leigh Cook (de ‘loser’ uit She’s All That) speelt Padgetts romantische komedie.

Intrigerend, sterk geacteerd, maar verwarrend psychologisch drama over een disfunctionele familie die bestaat uit de 84-jarige Ines [Hildegard Schmahl] en dochter Anna [Jil Krammer] en Charlotte [Susanne Wolff]. Hun neuroses en tekortkomingen komen op soms pijnlijke wijze bovendrijven in een serie ontmoetingen en incidenten. Charlottes worsteling met haar jeugd wordt verbeeld in interacties met een veel jongere Ines [Carla Juri], maar omdat Wolff daarin zichzelf speelt, is dat verwarrend. De vage, niet-chronologische structuur zorgt voor een gebrek aan samenhang, waardoor dit meer een losse verzameling sketches is over een ontwricht gezin, dan een verhaal. Er zijn bijrollen voor Thekla Reuten en Jeroen Spitzenberger en René van ’t Hof is te zien in een reclamespot voor een meubelwinkel.

Een 80s freak [Eddie Marsan] lanceert een computerspel uit 1984 dat precies lijkt te weten wat de speler op dat moment meemaakt en hem stelt voor een keuze tussen leven en dood. Twee jonge codeschrijvers [Iola Evans, Asa Butterfield] worden zelf gesleurd in de dodelijke wereld van dit spel en kunnen er alleen aan ontsnappen door het spel succesvol uit te spelen. Horroricoon Robert Englund is alleen te horen (en nog heel kort ook) in deze aanvankelijk inventieve, maar steeds absurdere techhorror met een aantal fraaie speciale effecten.

In 1973 is het footballteam van Woodlawn High School in zak en as. Tot een evangelist [Sean Astin] hen toespreekt en vraagt of ze Jezus willen volgen. In deze religieuze draak staan alle spelers op en kiezen ze voor Jezus. Jezus, die blijkbaar niets beter te doen had, beloont hen met touchdowns en zelfverklaarde miraculeuze overwinningen. Gebaseerd op feiten en voorzien van een soundtrack vol relirock. Afgezaagd en vaak hilarisch en/of absurd, ook al speelden deze gebeurtenissen een belangrijke rol in de opkomst van ‘The Jesus Movement’. Schaamteloze religieuze propaganda waar verlichte geesten hun neus voor op zullen halen.

Taylor [David Jonsson] zit al 13 jaar in een gevangenis met zware criminelen wegens doodslag, omdat twee mensen stierven na het innemen van een illegale drug die hij hen had versterkt. Na zoveel tijd mag je verwachten dat hij de mores kent, maar toch gedraagt hij zich als een angstig konijntje wanneer zijn nieuwe celmaat [Tom Blyth] probeert om de handel in telefoons, sigaretten, drugs en ander spul dat via drones de gevangenis bereikt, over te nemen. Goed geregisseerd en geeft een levendig, rauw, realistisch beeld van de problematiek in veel Britse gevangenissen. Maar Taylor is een ongeloofwaardig personage en de pogingen om hem af te schilderen als een slachtoffer van omstandigheden overtuigen niet.

In 1937 slaagt een oude man [Ivgeny Terletsky] erin een in bloed geschreven noodkreet van politiek gevangene Stepniak [Aleksandr Filippenko] uit de gevangenis te smokkelen. De pas afgestudeerde, kersverse lokale openbare aanklager Korneyev [Alexander Kuznetsov] neemt de zaak serieus op. Maar hij heeft al zijn geduld en doorzettingsvermogen nodig; eerst om Stepniak te kunnen spreken, daarna om de zaak aanhangig te maken bij openbaar aanklager Vyshinsky [Anatoliy Beliy]. Het bewust lage tempo benadrukt de vertragingstechnieken van de betrokken autoriteiten. Dat stelt je geduld op de proef, maar zorgt ook voor onderkoelde humor, vooral in de wachtkamer van de openbaar aanklager. Kleurrijke ondersteunende personages zorgen voor leven in de brouwerij in deze toneelmatige, maar boeiende reconstructie van bureaucratie in een repressieve en corrupte dictatuur.

In gesprekken met wetenschappers en ervaringsdeskundigen werpt Klayman een kritische blik op Adderall, het wondermiddel dat als medicijn kan worden voorgeschreven bij mensen met ADHD, maar in feite een legale drug is waarmee vooral jongeren/studenten hun prestatievermogen denken te kunnen verhogen. Onderzoekt de voorgeschiedenis van het medicijn en vergelijkt het met illegale drugs (waaronder meth) die een soortgelijke werking hebben. Overtuigend, maar halverwege is alles wel zo’n beetje gezegd.

Begint en eindigt met een spannende actiesequentie, maar daartussen wordt er vooral veel gepraat in deze misdaadthriller. Enige tijd nadat huurmoordenaar Karim [Jean-Michael Correia] ontsnapt terwijl hij wordt achtervolgd door de leden van Bastion 36, verdwijnen de betrokken agenten een voor een. Antoine [Victor Belmondo] onderzoekt de zaak met Hanna [Juliette Dol] en stuit uiteraard op een complot. Meer praatziek moordmysterie dan actiefilm.

Het is dat er een paar aardige moordscènes zijn, want deze franchise is al tot op het bot uitgemolken. Sidney [Neve Campbell] en haar dochter [Isabel May] zijn het volgende doelwit van de zoveelste ghostkiller, die in videogesprekken eruitziet als Stu [Matthew Lillard], een van de twee moordenaars uit Scream. Is hier deepfake-technologie gebruikt, of is Stu toch nog in leven? Doet er niet toe: het gaat om de executies. De onthulling van de dader(s) wordt gevolgd door een lange uitleg die doet denken aan een ontknoping uit ‘Police Squad’. Helaas is Williamson bezig met nog een sequel …

Begin jaren 80 is Lolita Shanté Gooden [Chanté Adams] vooral aan het hosselen om haar verbitterde moeder [Nia Long] en haar zusjes te onderhouden. Ze verdient geld door in opdracht winkeldiefstal te plegen, maar ook door het winnen van rapbattles. Ze kreeg landelijke bekendheid met de disstrack ‘Roxanne’s Revenge’ en was een rolmodel voor vrouwelijke rappers die nog op zouden komen. Muzikale biografie richt zich vooral op de sociale omstandigheden die “Roxanne Shanté” vormden, waaronder ook de relatie met een veel oudere man [Mahershala Ali]. Geeft bovendien een interessant inkijkje in de staatcultuur rondom hiphop in de jaren 80. En toekomstige hiphoplegendes als Biz Markie [Nigel A. Fullerton] en Nas [Tremaine Brown Jr.] maken deel uit van het verhaal van deze hiphoppionier. Adams won de speciale juryprijs voor haar doorbraakrol.

Mary [Taraji P. Henson] werkt als huurling voor Benny [Danny Glover] en krijgt opdracht om een liquidatie uit te voeren om een bendeoorlog met Uncle [Xander Berkeley] te voorkomen. Dat loopt verkeerd af, waardoor Mary lijnrecht tegenover collega Tom [Billy Brown] komt te staan. Bovendien ontfermt ze zich over Danny [Jahi Di’Allo Winston], een straatschoffie dat net is ingelijfd als drugskoerier en een directe link heeft met de liquidatie. Henson overtuigt als de berekenende huurling met moedergevoelens, maar het plot is warrig en vergezocht en de actiescènes hadden wel een scheut adrenaline kunnen gebruiken.

Op 28 april 1990 moet Irak de 50e verjaardag van president Saddam Hussein vieren. Daarvoor worden op iedere school lotingen gehouden om specifieke taken te verdelen. Weeskind Lamia [Baneed Ahmad Nayyeft] valt de “eer” te beurt om te zorgen voor de taart uit de titel. Diezelfde dag neemt Lidia’s oma [Waheed Thabet Khreibat] afstand van haar, omdat ze de zorg niet aan kan. Lamia staat er dus alleen voor, maar krijgt hulp van klasgenoot Saeed [Sajad Mohamad Qasam], die voor het fruit moet zorgen. Ironische vertelling toont hoe een corrupt regime corruptie broedt als de kinderen leren hosselen om hun doel te bereiken. Schept een treffend beeld van het leven in een dictatuur, ook dankzij uitstekend locatiewerk. Nayyef is een revelatie en de ontknoping is onvergetelijk.

Hoewel Bob Weir als gitarist en liedjesschrijver een sleutelrol had in het cultsucces van ‘The Grateful Dead’ kwam hij door een samenloop van omstandigheden in de schaduw te staan van mede-oprichter Jerry Garcia. Weir, die in 2015 nog steeds veelvuldig op het podium staat, kijkt met bandleden, crewleden en familie terug op zijn periode met ‘The Grateful Dead’ en zijn unieke muzikale en persoonlijke relatie met Garcia. Een prima inleiding voor diegenen die nog niet weten waarom ‘The Grateful Dead’ zo lang zo’n trouwe fanbase had en waarom hun concerten – vooral in de beginjaren – unieke evenementen waren. Maar het is ook een portret van een muzikant die niet de erkenning heeft gekregen voor zijn muzikale invloed. En daar overigens helemaal niet mee zit.

In 1982 wordt de 11-jarige Lidia [Tamara Cortes] verzorgd door een familie van travestieten en transgender vrouwen met Boa [Paula Dinamacrca]. Wanneer mijnwerkers ernstig ziek worden, geven ze de schuld aan Boa en haar meisjes met wie ze seks hebben gehad. Dat leidt tot gewelddadige confrontaties, waardoor Lidia’s beeld van de wereld waarin ze leeft, wordt verwoest. Volwassenwordingsdrama toont de gevolgen van desinformatie in de beginjaren van de aids-epidemie, maar is ook een portret van een onconventionele, maar hechte, liefdevolle familie.

Acht jaar nadat Katie [Natalie Grace] spoorloos verdween in Caïro, duikt ze (levend) op in een sarcofaafgin een neergestort vliegtuig. Ondanks haar verminkingen en logische trauma’s vinden artsen het een uitstekend idee dat Katies vader [Jack Reynor] en moeder [Laia Costa] haar thuis verzorgen in het bijzijn van broer Sebastián [Shylo Molina] en zusje Maud [Billie Roy], die tot dan toe niet eens wist van Katies bestaan! Gaat snel ten onder dankzij het bespottelijke scenario en ondermaats acteerwerk, ook al mogen de visuele effecten en de make-up er zijn en vloeit er aardig wat gore. Eerder smerig dan eng, maar helaas niet op een goede manier.

Mensen ontploffen van de stress en/of offeren lichaamsdelen om kinderen te krijgen. Omdat zijn vrouw [Astrid van Eck] na een ruzie is ontploft, komt de kinderwens van timide pianostemmer Samuel [Juda Goslinga] in gevaar. Een oude vriend [Guido Pollemans] en tweelingen Titty en Tatty [Yang Ge] zijn bereid hem te helpen, maar Samuel heeft ook interesse in een vriendelijke klant [Jasmine Sendar]. Het absurdistische basisidee is slecht uitgewerkt en de zwartkomische momenten zijn zeker niet komisch. Rampzalig ijdelheidsproject voor Geesin, die ook verantwoordelijk is voor de afschuwelijke punkrocksoundtrack. De titel getuigt van zelfkennis, of van een misplaatst gevoel voor ironie.

Wetenschapper Giulia Enders deed een uitvoerige studie naar de invloed van het darmkanaal op onze fysieke en mentale gezondheid. Vier mensen met problematische relaties met eten laten hun ontlasting onderzoeken om te kijken of ze door een wijziging in hun eetgewoonten microben in hun darmkanaal kunnen aanmaken om “normaal” te kunnen eten. Een onderbelicht onderwerp waarvan de relevantie wordt ondermijnd door een onverstandige, luchtige benadering, waarbij de deelnemers soms veroordeeld zijn tot knullige pogingen tot komedie.

Gemaakt in de periode waarin het gebruik van marihuana/wiet in de VS in steeds meer staten wordt gelegaliseerd (voor medisch gebruik en in een aantal staten ook voor recreatie), kijkt Fab 5 Freddy met bekende rokers en ondernemers in deze jonge industrie naar de manier waarop opeenvolgende regeringen deze drugs gebruikten om Mexicanen en zwarte Amerikanen structureel te criminaliseren en achter slot en grendel te krijgen. Mix van pratende hoofden en archiefmateriaal moet het niet hebben van een originele vorm, maar het verhaal is onthullend, boeiend en verteld door een bont gezelschap van wetenschappers en hiphoplegendes als Cypress Hill en de onvermijdelijke Snoop Dogg.

Een van de hoogtepunten uit de televisiegeschiedenis was David Attenboroughs interactie met Pablo, een jonge gorilla in het Virungagebergte in Rwanda, in de baanbrekende documentaireserie Life On Earth. 50 jaar na de opnames keerde een filmcrew terug naar het leefgebied van de nazaten van Pablo. Deze documentaire geeft meer inzicht in de manier waarop gorilla’s samenleven en zit vol opmerkelijke momenten. Met Attenborough aan boord is het commentaar wars van de soms kinderlijke toon van Disneynature. En Reed en Webster weerstaan de verleiding tot mooie of spectaculaire plaatjes, waardoor het verhaal centraal blijft staan.

Op hetzelfde moment dat Andy Sachs [Anne Hathaway] een prestigieuze journalistieke prijs in ontvangst mag nemen, worden zij en haar collega’s per direct ontslagen als gevolg van bezuinigingen. Via via komt ze opnieuw te werken voor Miranda Priestly [Meryl Streep], die niet zo gehaaid is als ze was en verwikkeld is in een machtsstrijd met haar voormalig pupil Emily [Emily Blunt]. Die machtsstrijd is oninteressant. Dit is dan ook vooral een excuus om een indrukwekkende parade aan modeiconen en aanverwante beroemdheden te laten opdraaien voor cameo’s. Een egoproject voor de modewereld, hooguit aan te raden voor diehardfans van high fashion.

Vier paardenbloemen ontsnappen aan de verwoesting van de aarde en belanden op een andere planeet. Daar zoeken ze een veilige plek waar ze zich kunnen planten en kunnen opbloeien. Veel aandacht ging uit naar de animatie van de visuele details van flora en fauna, ten koste van een plot. Dat is een simplistische allegorie van zowel de vluchtelingen- als de klimaatcrisis. Mooie plaatjes, matig plot.

In de aanloop van het kerstrecital van 1916 meldt de koorleider [Thomas Hoews] van een Brits dorpskoor zich aan voor militaire dienst. Het bestuur, onder leiding van wethouder en financier Duxbury [Roger Allam], weet Dr. Henry Guthrie [Ralph Fiennes] over te halen om de leiding over te nemen. Dit ondanks zijn banden met Duitsland en enkele “eigenaardigheden”. Vanwege een combinatie van ledengebrek en de heersende antipathie tegen alles wat Duits is, komt de traditionele Matthäus Passion te vervallen ten faveure van ‘The Dream Of Gerontius’ van de Britse componist Sir Edward Elgar [Simon Russell Beale]. Hoewel de trailer anders suggereert, is dit zeker geen komedie, maar een knap geschreven, diep gelaagde en vaak ontroerende dwarsdoorsnede van een getraumatiseerde generatie. Toont tevens de helende kracht van muziek zonder te vervallen in sentiment. Daarbij helpt de subtiele humor en het spel van de indrukwekkende cast.

Paula [Elena Anaya] en Simón [Pablo Molinero] hebben onenigheid over de vraag of ze kinderen willen wanneer ze stuiten op een getraumatiseerd meisje [Eva Tennear]. Ze brengen het naar het ziekenhuis en besluiten het later in huis te nemen! Een merkwaardig besluit en niet zonder gevaar, zo blijkt wanneer twee mensen zich melden als haar ouders. De titel verwijst naar de manier waarop het meisje zich denkt te kunnen beschermen tegen ‘het monster’, dus dan weet je wel hoe laat het is. Ongeloofwaardige horrorthriller scoort wel op het gebied van sfeer en heeft in het laatste kwart een paar aardige gruwelmomenten.

Casa Susanna was in de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw een plaats waar travestieten en transgender vrouwen volledig zichzelf konden zijn. Lifshitz gebruikt het beetje filmmateriaal zonder geluid en vooral geposeerde foto’s als ondersteuning bij het verhaal van Casa Susanna aan de hand van een vaste gast en nazaten van twee anderen. Die verhalen verschillen niet zoveel van elkaar en door het gebrek aan archiefmateriaal vervalt Lifshitz in statisch gefilmde pratende hoofden, waardoor dit meer wegheeft van een radiodocumentaire dan van een film.

Als gevolg van een nucleaire ramp is er een groot tekort aan eten in Noorwegen. Wanneer Leo [Gitte Witt] en Jacob [Thomas Gullestad] horen dat Mathias Vinterberg [Thorbjørn Harr] een theatervoorstelling inclusief diner organiseert, zien ze een kans op een goede maaltijd en om hun terneergeslagen dochter [Tuva Olivia Remman] op te vrolijken. De voorstelling blijkt interactief en experimenteel te zijn, maar dient ook een extreem duister doel. Stijlvol gefilmd in prachtige sets die de sinistere toon van het plot versterken en voorzien van een gezonde dosis zwartkomische satire.

Op 25 januari 2014 werd Kenneth Richards vermoord. Deze café-eigenaar bleek betrokken bij schimmige zaken en zijn dood kreeg nationale aandacht in een aflevering van Opsporing Verzocht. Dochter Kimberley was toen 17 en is vernoemd naar haar stiefvader. Als verlaat eerbetoon aan Kenneth wil ze nu de achternaam van haar biologische vader op haar paspoort hebben. Dat gaat gepaard met een onderzoek naar Kenneths verleden, maar mede omdat haar Surinaamse familie weigert te praten over het verleden, blijft Kimberley met vragen zitten. Herinnert ons eraan dat er achter iedere liquidatie in het criminele circuit ook een familie is die rouwt om een geliefde, maar van verdere meerwaarde is geen sprake.

Tijdens het uitlaten van zijn hond ontmoet fietsenmaker Jan [Denis Mojen] Pia [Janina Uhse] en er is direct een klik. Wanneer de relatie serieus lijkt te worden, nodigt Pia Jan uit voor een spelletjesavond om kennis te maken met haar vriendengroep. Jans collega [Edin Hasanovic] is sceptisch en biedt “rugdekking” en met reden: de avond blijkt een dubbele agenda te hebben. Aan de aanwezigheid van standaardpersonages kun je al opmaken dat originaliteit bepaald niet hoog in het vaandel staat. Formulematige romkom voor degenen die daar geen genoeg van kunnen krijgen.