menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van mrklm. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018, december 2018, januari 2019, februari 2019

Can You Ever Forgive Me? (2018) 3,5

gisteren om 16:49 uur

Melissa McCarthy herstelt zich van het Muppet-debacle The Happytime Murders met een fraaie, genuanceerde vertolking in deze vermakelijke, soms ontroerende biografische film over Lee Israel [McCarthy], een schrijfster die anno 1985 probeert voort te borduren op het bescheiden succes van haar biografie 'Miss Talullah Bankhead' dat in 1980 één weekje in de bestsellerlijst van de New York Times stond. Verder succes blijft echter uit, ook omdat Lee er niets voor voelt om zelf in de publiciteit te komen. Desalniettemin is ze stikjaloers op de mediageniek Tom Clancy [Kevin Carolan], de die een miljoenenvoorschot krijgt voor zijn volgende boek. Lee zit in zak en as nu ze in financiële problemen zit, maar een toevallige ontmoeting met de levenslustige, impulsieve Jack Hock [Richard E Grant] en een plotseling moment van inspiratie lijken een uitweg te bieden uit haar sombere bestaan.
De karakteriseringen zijn wat oppervlakkig geschreven, waardoor dit meer weg heeft van een schelmenroman dan van een biografische film, maar het spel van McCarthy en de chemie tussen haar en de eveneens uitstekende Grant redden dit van relatieve obscuriteit.

» details   » naar bericht  » reageer  

Eighth Grade (2018) 4,5

Alternatieve titel: The Coolest Girl in the World, gisteren om 14:27 uur

Elsie Fisher, vooral 'bekend' als de stem van de verterende Agnes in Despicable Me, blijkt de perfecte keuze te zijn om te gestalte te geven aan Kayla Day, een beginnende puber die op het punt staat Middle School te verruilen voor High School en kampt met de onzekerheden die dat met zich meebrengt. Dat brengt de bekende strubbelingen met zich mee en het plot is eigenlijk nauwelijks verrassend. Regisseur/scenarist Bo Burnham weet het verhaal echter op overtuigende wijze te plaatsen in het tijdperk van Social Media en zorgt voor veel scherpe observaties, die vooral tot uitdrukking komen in de ondersteunde rolletjes. Let bijvoorbeeld op Aiden [Luke Prael] nadat Kayla antwoord heeft gegeven op de vraag of ze goed kan pijpen, Kayla's kennismaking met haar 'buddy' [Emily Robinson] tijdens een meeloopdag op High School en de date aan het einde van de film. Het zijn vooral die momenten die deze film ver boven de geijkte formule doet uitstijgen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Smiley's People (1982) 4,0

afgelopen donderdag om 19:05 uur

Superieur vervolg op het wat statische en trage Tinker Tailor Soldier Spy. Meer locatiewerk in plaats van achtergrondprojecties en een plot dat wat beter te volgen is. Kort nadat hij een wanhopig telefoontje heeft gepleegd, wordt een hooggeplaatste KGB-agent vermoord die goede contacten had met The Circus. Er moet een verrader bij de Britse geheime dienst zijn, dus is het aan George Smiley [Alec Guinness] om opnieuw zijn pensioen te verruilen voor een diepgaand onderzoek. Hij concludeert al snel dat zijn aartsvijand Karla [Patrick Stewart] hier bij betrokken is, evenals een jonge vrouw die onvindbaar lijkt te zijn.
Het acteerwerk is weer uitstekend en het is een bonus dat Guinness hier wat meer ontspannen lijkt dan in Tinker Tailor Soldier Spy. Het is regisseur Simon Langton die, geholpen door een wat hoger budget, zorgt voor meer dynamiek in het camerawerk. Fans van Patrick Stewart dienen te weten dat hij (opnieuw) maar één scène heeft... maar wat is 'ie weer goed!

» details   » naar bericht  » reageer  

Den Blodiga Tiden (1960) 4,5

Alternatieve titel: Mein Kampf, afgelopen donderdag om 19:05 uur

De beelden in deze documentaire zijn sinds de release talloze keren hergebruikt, maar dat onderstreept alleen maar dat dit een perfect beginpunt is voor een ieder die zich begint te interesseren in de geschiedenis van Duitsland in de eerste helft van de 20e eeuw. Daarin staat Adolf Hitler centraal en regisseur Erwin Leiser komt met overtuigende verklaringen voor Hitlers keuzes, gedragingen en obsessies aan de hand van documenten, brieven en getuigenissen van familie, vrienden en kennissen die hem kenden in de jaren voor WOI. Alle sleutelmomenten uit zijn politieke carrière komen voorbij, zoals de mislukte Putsch van 1923, de beruchte Rijksdagsbrand en de Kristallnacht. Een zeer goed onderzocht document dat nog niets van zijn zeggingskracht heeft verloren.

» details   » naar bericht  » reageer  

Mid90s (2018) 5,0

afgelopen donderdag om 19:04 uur

Het regiedebuut van Jonah Hill, die ook het scenario schreef, doet zeker in de eerste helft erg veel denken aan het werk van Kids en Ken Park van Larry Clark. Aanvankelijk lijkt nihilisme de orde van de dag in een groepje skaters waarbij tiener Stevie [Sunny Suljic] zich aansluit in de hoop zo te ontsnappen aan zijn broer Ian [Lucas Hedges] die hem regelmatig afranselt. De jongens brengen de dag door op hun skateboard en langzaam maar zeker weet Stevie respect af te dwingen van zijn oudere en veel meer talentvolle skaters maten. Dankzij hun gaat er voor Stevie een nieuwe wereld open waarin hij langzaam ontdekt dat die wereld ook zijn schaduwkanten heeft.
Wat deze film doet uitstijgen boven het werk van Clark is de scherpe karakteriseringen van alle belangrijke karakters en het feit dat hij perfect de balans weet te houden tussen nostalgie - getuige de overigens sublieme 90s soundtrack - en karakterstudie. Hoewel het lijkt of deze jongeren op een dwaalspoor zitten, vervalt Hill nooit in nihilisme en behandelt hij het onderwerp met een inzicht en respect dat getuigt van diepe inzicht in de cultuur. En het slot is geniaal. Jonah Hill zet zich hiermee meteen op de kaart als één van de meest creatieve filmmakers van zijn generatie.

» details   » naar bericht  » reageer  

Retrospekt (2018) 5,0

afgelopen donderdag om 19:03 uur

Mette [Circé Lethem] zit in een rolstoel, en is haar spraakvermogen deels kwijt geraakt na een traumatische gebeurtenis. In fragmentarische flashbacks die haar eigen verwarring schetsen, ontvouwt zich langzaam de voorgeschiedenis van deze vrouw die werkt bij een stichting dat zich inzet voor slachtoffers van huiselijk geweld. De spanning in haar aanvankelijk gelukkige gezin nemen toe wanneer ze zich het lot aantrekt van Lee Miller [Lien Wildemeersch].
Psychologisch drama begint bewust verwarrend, maar het sublieme sound design van Dan Geesin - die ook verantwoordelijk was voor de bizarre, maar effectieve score - doet je meteen beseffen dat je als kijker werkelijk in het hoofd zit van Mette. Lethem draagt de film met een ongekende tour-de-force, maar ze krijgt daarbij hulp van een perfecte cast dat de complexe, maar authentiek aanvoelende situaties en dialogen op indringende wijze tot leven brengt in een meesterlijk geconstrueerde film waarin spel en techniek elkaar perfect aanvullen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Cold Pursuit (2019) 0,5

Alternatieve titel: In Order of Disappearance, afgelopen donderdag om 19:03 uur

Hans Petter Moland regisseerde deze remake van zijn eigen film Kraftidioten 2014, een film die Moland zelfs een nominatie voor een Gouden Beer opleverde. Deze komische bedoelde wraakthriller nodigt echter bepaald niet uit om dat origineel eens te aanschouwen, ook al is Liam Neeson op papier een uitstekende vervanger voor Stellan Skarsgård. Van een verhaal is geen sprake, er is slechts een excuus voor een serie bloederige executies die volgens een vast patroon verlopen waardoor Cold Pursuit keer op keer in de herhaling valt. Elke episode eindigt met een humoristisch bedoelde tussentitel. De hevig schmierende Tom Bateman is één van de vele redenen om deze film links te laten leggen, evenals de lotgevallen van The Eskimo [Arnold Pinnock], mogelijk de domste huurmoordenaar aller tijden. Het valt totaal niet serieus te nemen, maar dat betekent het nog niet dat dit grappig is (dat is het totaal niet) en is zeker geen aanbeveling. Een verschrikking.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tinker, Tailor, Soldier, Spy (1979) 3,0

afgelopen woensdag om 15:55 uur

Uitstekend geacteerde verfilming van de bestseller van John Le Carré, die zelf meewerkte aan het scenario maar er niet in slaagt om het verhaal - dat erg veel leunt op dialogen in de vorm van ondervragingen - open te breken, waardoor het vaak traag aanvoelt. De statische regie van John Irvin helpt daar niet bij, evenals het ook toen al behoorlijk achterhaalde gebruik van achtergrondprojecties. Guinness is erg onderkoeld als George Smiley, de man die moet ontdekken wie van zijn oud-collega's de mol is die verantwoordelijk is voor de dood van een spion in Tsjechoslowakije. Ian Richardson blinkt uit als één van de verdachten en Beryl Reid (als Connie, een oud-medewerker met een voortreffelijk geheugen) en een zwijgende Patrick Stewart (als meesterspion Karla) maken ondanks hun (zeer) beperkte bijdrage een onuitwisbare indruk.

» details   » naar bericht  » reageer  

Racing with the Moon (1984) 4,0

afgelopen dinsdag om 19:23 uur

Henry [Sean Penn] en Nicky [Nicholas Cage] zijn twee boezemvrienden in een klein Amerikaanse stadje en staan op het punt te beginnen aan een militaire training die ze moet voorbereiden op de strijd tegen de Japanners in WOII. Nicky's relatie met Sally [Suzanne Adkinson] komt onder druk te staan, net wanneer Henry hopeloos verliefd is geworden op de schuchtere, maar aantrekkelijke Caddie [Elizabeth McGovern].
Veel verhaal is er feitelijk niet, maar het scenario van Steve Kloves is dan ook vooral een karakterschets in combinatie met een wat nostalgische reconstructie van een unieke tijd in de geschiedenis van de VS. Regisseur Richard Benjamin omarmt die nostalgie, maar dat zorgt ervoor dat het nooit ten koste gaat van de personages, gespeeld door acteurs die aan het begin stonden van een zeer succesvolle carrière. Ook Crispin Glover (Back To The Future, Charlie's Angels), Michael Madsen (Reservoir Dogs) en Dana Carvey (Wayne's World), die elk later hun doorbraak zouden maken, verschijnen in kleine rolletjes.

» details   » naar bericht  » reageer  

Queen of Outer Space (1958) 1,0

afgelopen dinsdag om 19:23 uur

Volstrekt idioot SF-avontuur, naar men hier durft te beweren gebaseerd op een verhaal van iemand minder dan Ben Hecht, speelt zich af in 1985 (reken maar na) en betreft drie astronauten en een wetenschapper die onderweg zijn naar een ruimtestation maar door onvoorziene omstandigheden op (niet geheel verrassend) onverklaarbare wijze terecht komen op... Venus! Daar blijken alleen maar mooie vrouwen in korte rokjes rond te lopen, omdat de koningin [Laurie Mitchell] besloten heeft om de planeet te ontdoen van het mannelijk geslacht. Maar ja, vrouwen kunnen nu éénmaal niet zonder man, en dus is het aan niemand minder dan Zsa Zsa Gabor om de heren te helpen de 'natuurlijke orde' te herstellen.

Gefilmd op de set van 'The Forbidden Planet', voorzien van kneuterige special effects en waarschijnlijk het enige ruimteschip waarin de astronauten reizen per tandartsstoel! Neigt zo nu en dan naar komedie, maar onvoldoende om deze film een cultstatus te bezorgen. Het seksisme is, afhankelijk van je stemming, stuitend of best wel een tikje grappig. Heel erg fout, maar niet fout genoeg om écht leuk te zijn.

» details   » naar bericht  » reageer  

Queen of Katwe (2016) 4,0

afgelopen maandag om 22:01 uur

Het waargebeurde verhaal van schaakgrootmeester Phiona Mutesi, die opgroeide in Katwe, een wijk in de Ugandese hoofdstad Kampala en dankzij Robert Katende, een vrijwilliger bij het door de VN gesponsorde Sports Outreach-program die gespecialiseerd is in schaken, haar eigen talent voor het bordspel ontdekt en daarmee mogelijk een weg uit de armoede kan vinden voor haarzelf en haar familie.

Deze Disneybewerking is een tikje zoetsappig, met een Robert Katende [David Oyelowo] iets te goed om waar te zijn en obstakels die redelijk eenvoudig lijken te worden overwonnen. Het feit dat de van oorsprong Indische regisseur Mira Nair op locatie filmde in Katwe zelf is een groot pluspunt: de film bruist van energie en levendigheid die je onmogelijk kunt namaken en de authenticiteit geeft je als kijker ook werkelijk het gevoel dat je erbij bent, ook door het spontane spel van de jonge cast die vrijwel volledig uit amateurs bestaat! Wacht ook even de aftiteling af waarin de echte hoofdrolspelers hun opwachting maken en er een grappige videoclip volgt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Queen Bee (1955) 4,0

afgelopen maandag om 16:38 uur

Fans van Joan Crawford - waartoe ik mijzelf zeker reken - kunnen hun hart ophalen aan dit ouderwetse melodrama waarin zij de Queen Bee uit de titel speelt in de vorm van Eve Phillips, de vrouw die zich mengt in de levens van iedere persoon die haar pad kruist en daarbij lang niet altijd even nobele bedoelingen heeft. De komst van Jennifer Stewart [Lucy Marlow], de nicht van Eves verbitterde echtgenote Avery [Barry Sullivan], blijkt het startschot voor een aaneenschakeling van alles wat je van een melodrama mag wensen, tot een zelfmoord aan toe. De cast levert prima werk aan, maar het zal de kenners niet verbazen dat Crawford de film met ogenschijnlijk gemak domineert. Wie vraagtekens stelt bij haar status als één van de beste Hollywood-actrices aller tijden, moet eens kijken naar de spiegelscène - het moment waarop ze krijgt te horen dat haar schoonzus [Betsy Palmer] zelfmoord heeft gepleegd. Het is een masterclass technisch acteren en één van de redenen waarom Crawford-fans deze film rekenen tot de hoogtepunten uit haar toch al imposante carrière.

» details   » naar bericht  » reageer  

Quality Street (1937) 3,5

afgelopen zondag om 21:52 uur

In Quality Street houden de dames elkaar constant in de gaten, en in het bijzonder de oude vrijsters die dagelijks hopen dat ze bezoek krijgen van een beschikbare man. De straat is dan ook in rep en roer wanneer de knappe Valentine [Franchot Tone] een bezoek brengt aan zusters Susan [Fay Bainter] en Phoebe Throssel [Katharine Hepburn]. Phoebe valt als een blok voor Valentines charme, maar de komst van een recruteringsofficier [Eric Blore, altijd leuk] gooit roet in het eten door Valentine over te halen zich vrijwillig te melden als soldaat in de oorlog tegen Napoleon.

Goed gecast komisch drama heeft niet veel om het lijf, maar geeft Hepburn, Bainter en Blore de kans om hun komische talenten tentoon te spreiden. Nooit vervelend en bij vlagen zeer vermakelijk, maar dit is geen film die je voor de rest van je leven bij zal blijven.

» details   » naar bericht  » reageer  

Quadrophenia (1979) 3,5

afgelopen zondag om 21:49 uur

Hoewel het bij lange na niet zo succesvol was als het album Tommy, beschouwen veel muziekkenners Quadrophenia als het artistieke hoogtepunt uit het oeuvre van The Who. Pete Townsend verwerkte opnieuw ervaringen uit zijn eigen jeugd in dit verhaal over Jimmy [Phil Daniels], die probeert los te komen van zijn verstikkende familie in een zoektocht naar zijn eigen identiteit. Die zoektocht brengt hem in de subcultuur van The Mods, die zich op hun beurt weer afzetten tegen The Rockers. Het is Jimmy's eerste grote stap in een zoektocht naar zichzelf, een tocht die uiteraard niet over rozen gaat.

Energieke reconstructie van de Britse jaren '60 geeft een scherp beeld van de verschillende subculturen en valt op door het spontaan ogende spel van de acteurs. Dat geeft deze film een authenticiteit die meer dan voldoende compenseert voor het gebrek aan een verhaal, een element dat sowieso onderschikt was aan de muziek en het sfeerbeeld. Om optimaal te kunnen genieten van deze film is het belangrijk om goed geluid te hebben, aangezien de muziek van The Who (maar ook o.a. The Kinks) de soundtrack domineert. Fans van The Who zullen deze film waarschijnlijk een halve ster extra geven.

» details   » naar bericht  » reageer  

Putin's Kiss (2011) 4,0

Alternatieve titel: Poetins Kus, afgelopen zondag om 21:46 uur

Opzienbarende documentaire waarin het verhaal van Rusland onder Putin wordt verteld aan de hand van twee spelers die aanvankelijk aan beide kanten van het politieke spectrum staan. Oleg Kashin is een journalist die zijn kritiek op het Putin-regime niet onder stoelen of banken steekt en daar veel weerstand mee opwekt. Masha Drokova werd wereldberoemd als het tienermeisje dat in een opwelling haar grote held en rolmodel Vladimir Putin besloot te omhelzen. Masha sloot zich aan bij Nashi (what's in a name?!), een jongerenbeweging die Russische jongeren 'heropvoedt' en ze maakt tot burgers die niet alleen trouw zijn aan het (huidige) gezag, maar ook bereid én in staat zijn om de 'landverraders' die het wagen het huidige regime te bekritiseren monddood te maken. Een samenloop van omstandigheden dwingt Masha om haar denkbeelden onder de loep te nemen.

Deze documentaire schetst een portret van Rusland dat onherroepelijk doet denken aan het Nazi-regime en niet alleen in de vorm van een Putin-jugend dat zichzelf anti-fascistisch durft te noemen. Anton Smirnov, één van de nieuwe kopstukken van Nashi, spreekt openlijk over de twijfelachtige tactieken die ze gebruiken om tegendemonstraties te saboteren. Zoals we kunnen zien in beelden van bewakingscamera's, is Oleg Kashin veelvuldig slachtoffer van pogingen tot vernedering en erger. Het probleem is dat iedereen weet dat Nashi achter de acties zit, maar dat het niet formeel valt te bewijzen. Een kijkje in de wereld van Russische politiek en journalistiek dat bewijst dat Rusland zijn communistische verleden van intimidatie en repressie nog lang niet achter zich heeft gelaten.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Proud Rebel (1958) 4,0

afgelopen zondag om 09:34 uur

Prachtig gefilmde western met een sterke cast, waaronder Harry Dean Stanton (onder de naam Dean Stanton) als een cowboy die het aan het begin van de film aan de stok krijgt met John Chandler [Alan Ladd], zelf een rondreizende cowboy die op zoek is naar iemand die hulp zoekt voor zijn zoon David [David Ladd] die sinds de dood van zijn moeder geen woord meer heeft gesproken. De knokpartij brengt John voor de rechter die hem veroordeelt tot gevangenisstraf of een boete die John onmogelijk kan betalen. Hulp komt uit onverwachte hoek van Linnett Moore [Olivia DeHavilland] die belooft John aan het werk te zetten op haar ranch tot hij zijn boete heeft terug betaald. Linnett heeft het regelmatig aan de stok met buurman Harry Burleigh [Dean Jagger], die geen enkel middel schuwt om haar ranch - letterlijk en figuurlijk - met de grond gelijk te maken.

David Ladd lijkt op een kruising tussen Alan Ladd en Brandon DeWilde, de jongen uit Ladds beroemdste (en meest succesvolle) western Shane. Net als die film draait "The Proud Rebel" meer om de persoonlijke ontwikkeling van de hoofdfiguren dan om de actie. DeHavilland blijkt zich ook in dit genre uitstekend staande te kunnen houden en haar scènes met de Ladds zijn een genot om naar te kijken. Maar de film wordt bijna gestolen door King, de schaapshond met wie David een unieke band heeft opgebouwd en die een sleutelrol speelt in de spannende finale van dit uitstekende westerndrama.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Card (1952) 3,5

Alternatieve titel: The Promoter, afgelopen zondag om 09:33 uur

Alec Guinness speelt Edward Henry Machin, een jonge man die kansen grijpt wanneer hij ze ziet en zich daardoor snel omhoog weet te werken op de sociale ladder. Het helpt dat hij met zijn vlotte, vriendelijke babbel situaties gemakkelijk naar zijn hand weet te zetten, ook al is daar soms een leugentje om bestwil voor nodig. De titel is de bijnaam die Edward krijgt en verwijst naar het feit dat hij mensen keer op keer weet te verbijsteren.

Het is aangenaam om Guinness eens te zien in een sympathieke, niet-excentrieke rol en hij draagt de film met gemak, daarbij geholpen door de degelijke regie van Ronald Neame en een aangename ondersteunende cast, waaronder de charmante Glynis Johns als een pianolerares die interesse heeft in Edward.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Prowler (1951) 4,5

afgelopen zondag om 09:33 uur

Sterke, originele film noir met deze keer een 'homme fatale', gespeeld door Van Heflin. Hij is één van de twee politieagenten die reageert op een telefoontje van de steenrijke Susan [Evelyn Keyes], een aantrekkelijke vrouw wiens echtgenote [Sherry Hall] een aardig centje verdient als nacht-DJ bij een populair radiostation. Susan beweert dat er een 'prowler' rond sluipt, maar Webb Garwood [Heflin] en partner Bud Crocker [John Maxwell] vinden geen aanwijzingen. Later die avond keert Webb terug, naar eigen zeggen om Susan nog eens gerust te stellen, en hij weet haar over te halen een kop koffie met hem te drinken. Wanneer het Webb eindelijk lukt Susan te verleiden moet er in zijn ogen nog één obstakel uit de weg worden geruimd: haar echtgenoot.
Minder gestileerd dan de klassieke film noirs, maar het scenario is een perfecte mix van alle benodigde ingrediënten. Keyes is erg goed als de vrouw van wiens motieven nooit helemaal duidelijk zijn en Van Heflin blinkt uit in een ongebruikelijke, onsympathieke rol. Donald Trumbo, die naar verluidt ook meewerkte aan het scenario, verzorgde de stem van de DJ en zorgt in die rol voor een aantal sterke ironische momenten. De spannende finale is ironie in optima forma en onderstreept nog maar eens dat deze weinig bekende film zich kan meten met de beste genregenoten.

» details   » naar bericht  » reageer  

David Bowie: The First Five Years (2019) 4,0

Alternatieve titel: David Bowie: Finding Fame, afgelopen zondag om 09:32 uur

Regisseur Francis Whately maakte eerder al een documentaire de opkomst en hoogtijdagen van David Bowie, beginnend na zijn tour met "The Spiders From Mars" als "Ziggy Stardust". In 2017 kreeg dat een vervolg toen hij "The Thin White Duke" portretteerde in de laatste jaren van diens leven. De cirkel is rond met deze film die gaat over Bowies jeugd, maar vooral over de vele worstelingen (lees: mislukkingen) die vooraf gingen aan zijn doorbraak. Er is uitgebreid aandacht voor zijn eerste drie albums ("David Bowie", "Space Oddity" en "The Man Who Sold The World") waarin betrokken muzikanten, producers en vrienden Bowies vroege werk in de context van zijn ontwikkeling als artiest en als persoon plaatsen. Whately kreeg toegang tot demo-versies en ruw studiomateriaal, waaronder "The Laughing Gnome", een bizar liedje waar Bowie zelf een bloedhekel aan zou hebben gehad. Of je nu een fan bent van David Bowie of niet, dit is een goed onderzocht, gestructureerd document geworden dat bovendien nog maar eens onderstreept dat briljante kunst niet uit het niets komt, maar het resultaat is van jarenlang hard werken waarbij je grote tegenslagen moet zien te verwerken. Dat maakt deze inspirerend reis sowieso de moeite waard.

» details   » naar bericht  » reageer  

Prom (2011) 2,0

15 februari, 17:51 uur

Extreem braaf, formulematig Disney-niemendalletje over een keur aan volstrekt bordkartonnen karakters dat zich druk maakt om de aanstaande Prom. Uiteraard draait alles om het vinden van een date en leidt dat tot misverstanden, ruzies en andere ongemakkelijke situaties. In het einde komt alles natuurlijk goed in een even fantasieloze als kleurloze finale. Louter interessant voor beginnende tieners die nog nooit een film over dit thema hebben gezien, voor meer ervaren kijkers zou je wellicht een cliché-bingokaart in de aanslag kunnen houden. Het is overigens wel prettig om eens een tienerfilm te zien waarin het niet gaat om seks, drugs, alcohol een aanverwante artikelen.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Private War of Major Benson (1955) 3,5

15 februari, 15:36 uur

Tijdens de opnames van The Ten Commandments had Charlton Heston een maand waarin hij niet op de set hoefde te zijn. In die maand speelde hij in dit vermakelijke niemendalletje dat bewijst dat Heston zijn imago best op de hak durfde te nemen. Hij speelt een eigenzinnige officier die hoge eisen stelt aan zichzelf en aan de mensen met wie hij werkt en niet schroomt om zijn onvrede over de gang van zaken in het openbaar uit te spreken. De legerleiding is zijn gedrag behoorlijk beu en dwingt hem de leiding te nemen over een militaire academie voor jongens die verbonden zijn aan een Katholiek klooster. Het spreekt voor zich dat Major Benson uit een ander vaatje moet tappen om het respect van zijn zeer jonge kadetten te winnen. Dat valt hem behoorlijk zwaar, maar hij krijgt (aanvankelijk ongevraagde) hulp van Dr Kay Lambert [Julie Adams] die ontdekt dat de strenge majoor een zachtere kant heeft.
Het is allemaal vrij formulematig, met een bonte, maar voorspelbare verzameling jeugdige karakters, maar Heston is een openbaring in één van zijn weinige komische rollen. Dat maakt dit vooral voor kenners en liefhebbers van zijn werk een bescheiden aanrader.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Private Lives of Adam and Eve (1960) 3,0

15 februari, 15:35 uur

The Legion Of Decency gaf deze film het predikaat 'blasfemisch en heiligschennend', maar alleen de titel doet al vermoeden dat de makers daar niet al te zeer van wakker zullen hebben gelegen. Wie had kunnen denken dat Mickey Rooney - die in de oorlogsjaren '40 als Andy Hardy hét rolmodel was voor brave Amerikaanse jongeren - ooit samen met de ordinaire, maar altijd vermakelijke Mamie van Doren in een film zou verschijnen? Van Doren speelt Eve Simms, de echtgenote van Ad Simms [Martin Milner], die tijdens een busreis worden overvallen door een stortbui waardoor ze gedwongen zijn te overnachten in een kerk. Daar dromen ze dat ze Adam en Eva zijn en dat ze verschillende obstakels moeten overwinnen (waaronder de concurrentie van Lilith [Fay Spain], die andere vrouw in Het Hof Van Eden) alvorens ze het ware geluk kunnen vinden. Mickey Rooney speelt verschillende verschijningen van de duivel en in die hoedanigheid voorziet hij de gebeurtenissen regelmatig van commentaar, vaak in de vorm van melige woordspelingen ("No fastballs! I like the curves!"). Het is natuurlijk pure onzin, maar wie zelf in een melige bui is - of onder invloed - zal dit best kunnen waarderen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Happy Death Day 2U (2019) 0,5

Alternatieve titel: Happy Death Day 2, 14 februari, 13:56 uur

"Zelfmoord was nog nooit zo grappig!" moet scenarist/regisseur Landon gedacht hebben. Hoewel de uitwerking van die 'grap' behoort tot de absolute dieptepunten in de filmgeschiedenis is dat niet de enige fout die Landon maakt in deze verschrikkelijke horrorkomedie. Aanvankelijk lijkt hij nog te snappen dat het basisgegeven van het origineel bepaald niet serieus te nemen was en hij doet dan ook niet echt zijn best om hier een samenhangend verhaal van te maken. Het heeft iets te maken met quantummechanica, paralleldimensies en dergelijke, maar er valt geen touw aan vast te knopen. Dat hoeft niet per sé een probleem te zijn, maar Landon gebruikt dat uitgangspunt om je als kijker te bestoken met allerlei twists die volledig uit de lucht komen vallen. Veel erger nog is dat alleen hoofdrolspeelster Jessica Rothe over komisch talent blijkt te beschikken en de rest daar totaal geen kaas van gegeten heeft. Zelfs de paar op papier aardige grappen vallen daardoor volledig in de soep, hetgeen nogal vervelend is voor een komisch bedoelde horrorfilm. Landon maakt er helemaal een puinhoop van wanneer de film zich in het laatste kwart opeens serieus gaat nemen alvorens te ontaarden in een heist movie met een semi-satirisch, dadaïstisch, onbegrijpelijk vrijblijvend slot. Diegenen die zich onderwerpen aan de verkrachting van 'Stayin' Alive' tijdens de aftiteling kunnen zich nog laven aan een epiloog die de deur open zet voor nóg een sequel. Liefhebbers van zelfkastijding, deze film is voor joe! Veel plezier ermee...

» details   » naar bericht  » reageer  

Alita: Battle Angel (2019) 2,5

14 februari, 10:01 uur

Het moet niet gekker worden: de inmiddels 33-jarige Rosa Salazar speelt de tienercyborg uit de titel die een tweede leven krijgt wanneer Dr Dyson Ido [Christoph Waltz] haar hoofd op een vuilnisbelt vindt en andere metalen lichaamsdelen gebruikt om haar repareren en vernoemt naar zijn op tragische wijze gestorven dochter. Alida beseft zich meteen dat ze een ander leven heeft gehad en probeert, met de hulp van Hugo [Keenan Johnson], herinneringen aan haar verleden op te wekken. Een confrontatie met premiejager Zapan [Ed Skrein] bewijst dat ze een uitstekende vechter is, maar ook dat ze machtige vijanden maakt.
Het eerste uur van deze SF-actiefilm met een vleugje drama is goed door te komen, omdat het clichégehalte daarin vrij laag is. De moeizame vader/dochter-relatie en de romance met Hugo zijn alleen bedoeld om ons ervan te overtuigen dat Alida (die inderdaad zo uit een Manga-animatiefilm lijkt te zijn komen lopen) toch écht menselijke trekjes heeft, maar voegen weinig toe aan het verhaal. Ed Skrein is echter een formidabele schurk en acteerkanon Mahersha Ali - die met zonnebril bijzonder veel lijkt op Wesley Snipes in Blade - verleent veel gravitas aan bijna-opperschurk Vector. De film zakt enorm in wanneer Alida zich meldt voor een potje Murder Ball - variant op Roller Derby - en we 45 minuten vrijwel non-stop getuigen moeten zijn van een hoop lawaaiig CGI-actiegedoe. Het ergste is dat de onnodig lang uitgerekte opbouw naar de finale ons alleen maar brengt naar een opzet voor een sequel. Voor het échte werk kun je beter Kansas City Bomber [1972] of Rollerball [1975] afstoffen.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Prisoner (1955) 3,0

Alternatieve titel: De Gevangene, 13 februari, 17:58 uur

Alec Guinness herhaalt hier zijn rol als kardinaal in het gelijknamige toneelstuk van Bridget Boland die zich baseerde op het relaas van de Hongaarse geestelijke József Mindszenty, die zich nadrukkelijk uitsprak tegen fascisme en communisme en daarvoor meerdere keren voor werd opgepakt. Boland bewerkte haar eigen toneelstuk maar noch zijn noch regisseur Peter Glenville vond een manier om het stuk open te breken. Gezien de toneelmatige setting - de film bevat vrijwel uitsluitend uit ondervragingen in de gevangenis - is dat niet gemakkelijk, maar hier lijkt niemand het te willen proberen. Daardoor is dit een visueel oninteressante registratie geworden van het sterke acteerwerk van Guinness en tegenspeler Jack Hawkins. Fans van die acteurs zullen deze film waarschijnlijk iets meer kunnen waarderen.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Prisoner of Shark Island (1936) 3,5

Alternatieve titel: De Gevangene van het Haaieneiland, 13 februari, 16:09 uur

Nadat John Wilkes Booth [Francis McDonald] president Lincoln [Frank McGlynn Sr.] heeft vermoord tijdens een toneelvoorstelling, breekt hij zijn been wanneer hij van het balkon op het podium springt. Booth weet te ontsnappen en met hulp van David Herold [Paul Fix] laat hij zich behandelen door dokter Samuel Mudd [Warner Baxter] die de laars kapot snijdt en het been voldoende weet te behandelen zodat zijn patiënt direct weer kan vertrekken. Wanneer twee soldaten zich de volgende dag melden bij Dr Mudd vinden ze de laars met daarin de naam Booth en arresteren ze de dokter wegens betrokkenheid bij de samenzwering om de president te vermoorden.

Tot zover is het verhaal historisch correct. Dr Mudd werd veroordeeld maar ontsnapte op het nippertje aan executie. In plaats daarvan moest hij zijn levenslange gevangenisstraf uitzitten op Shark Island. De veroordeling van Mudd is nog altijd controversieel, maar verschillende pogingen om zijn naam te zuiveren zijn op niets uitgelopen. Het scenario van Nunnally Johnson schildert Mudd af als een onschuldig slachtoffer, iemand die het slachtoffer werd van zijn doktersplicht. Daarmee negeert deze film cruciaal bewijsmateriaal. Johnson suggereert zelfs dat de jury onder druk werd gezet om alle aangeklaagden te veroordelen om rellen te voorkomen.

Dat maakt het verhaal van de barmhartige dokter weliswaar interessant, maar het verdraaien van de werkelijkheid is moeilijk te slikken. Uiteraard geldt dat ook voor de racistische stereotypering van de zwarte karakters. Dat doet niets af aan het uitstekende acteerwerk van Warner Baxter, die in John Carradine een ijzersterke schurk tegenover zich weet te vinden. An sich is dit een luchtig, vlott en goed gemaakt actiedrama, dus wie zich niet teveel bezig houdt met historische correctheid zal hier absoluut van kunnen genieten.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Lego Movie 2: The Second Part (2019) 3,5

Alternatieve titel: The Lego Movie 2, 13 februari, 14:48 uur

Het vervolg op de verrassend leuke Lego Movie begint waar die film ophield: nu legofan Finn [Jadon Sand] het heeft bijgelegd met zijn vader [Will Ferrell], doet Finns zusje haar intrede met haar Duplo-lego en dreigt ze de zwaar bevochten rust in het Lego-universum van Emmett Brickowksi [Chris Pratt] en zijn vrienden te verstoren. Emmett weet echter direct vrede te sluiten... maar vijf jaar later lijkt het mis te gaan wanneer Queen Watevra Wa'Nabi [Tiffany Haddish] de bewoners van de Legowereld uitnodigt voor een huwelijksfeest. Die uitnodiging is op zijn zachtst gezegd een tikje verdacht en veel bewoners van Bricksburg zijn ervan overtuigd dat er kwade bedoelingen achter zitten.
De eerste helft van de film zit vol met vaak hilarische verwijzingen naar het origineel. Sterker nog: het eerste kwartier is in grote lijnen een remake (met een paar grappige tweaks, waaronder een remix van 'Everything Is Awesome'). De toevoeging van het Duplo-speelgoed is ook een bonus en levert een hoop geslaagde grappen op. Vanaf het moment dat Rex Dangervest [Chris Pratt] zijn intrede doet neemt zowel de kwaliteit als de dichtheid van de grappen enorm af. Veel erger nog is dat de makers in de finale blijkbaar zo vast zaten dat ze een einde schreven dat cruciale richtlijnen uit de eerste film aan zijn laars lapt, vooral door Lego-poppetjes door Finns huis te laten lopen. Nee, 'Everything is NOT awesome' deze keer, maar het kan er zeker mee door.

» details   » naar bericht  » reageer  

Prince of the City (1981) 4,0

13 februari, 09:53 uur

Sidney Lumet en Jay Presson Allen kregen een Oscar-nominatie voor het scenario van dit lange, complexe, maar altijd boeiende verhaal dat gebaseerd is op de ervaringen van New York detective Robert Leuci, die zich vrijwillig meldde bij een commissie die onderzoek deed naar corruptie binnen het politiekorps. Een onderzoek dat het directe resultaat van de onthullingen van collega Frank Serpico eind jaren '60, vereeuwigd in Al Pacino's definitieve doorbraakfilm Serpico die geregisseerd werd door... Sidney Lumet! Lumet keert dus terug naar dit thema met Treat Williams in de rol van klokkenluider Sonny Leuci. Zijn besluit om te praten en mee te werken met de commissie betekent dat hij door zijn collega's verguist zal worden, maar dat is een prijs die hij bereid is te betalen. Waar Sonny niet op had gerekend is dat een aantal onderzoekers hem niet vertrouwd omdat hij zelf een paar keer schuldig is geweest aan corruptie. En zo belandt Sonny tussen de wal en het schip en wordt het steeds moeilijker om (letterlijk en figuurlijk) overeind te blijven, ondanks de steun van zijn vrouw [Lindsay Crouse].
Je moet je hoofd er van begin tot einde bij houden om het plot goed te kunnen volgen, ook al omdat vanwege de vele verschillende personages en omdat de scheidslijn tussen de 'goeden' en de 'slechten' (bewust) niet altijd scherp zichtbaar is. Treat Williams geeft de film regelmatig een flink adrenalineshot en zorgt ervoor dat dit relevante, schrijnende relaas zeer de moeite waard is.

» details   » naar bericht  » reageer  

Bedoune Tarikh, Bedoune Emza (2017) 4,0

Alternatieve titel: No Date, No Signature, 12 februari, 18:33 uur

stem geplaatst

» details  

Prince of Jutland (1994) 3,0

Alternatieve titel: Royal Deceit, 12 februari, 18:32 uur

Shakespeares toneelstuk over de lotgevallen van de Deense prins Hamlet mag dan niet helemaal historisch correct zijn, maar die is zo bekend (en zo populair) dat je nogal wat risico neemt als je met een andere versie van het verhaal komt. Met Gabriel Byrne, Helen Mirren, Tom Wilkinson en Brian Cox heeft Gabriel Axel in ieder geval een ijzersterke ondersteunende cast. De amper 20-jarige Christian Bale houdt zich bovendien goed staande als Hamlet, die doet alsof hij gek is om te voorkomen dat zijn oom [Byrne] hem (net als Hamlets broer) laat vermoorden omdat hij getuige was van de moord op zijn vader [Wilkinson]. Verder is het interessant om Kate Beckinsale, Andy Serkis en Ewen Bremner te zien voor zij hun definitieve doorbraak maakten. Deze verfilming heeft zo zijn momenten, maar de dialogen kunnen uiteraard niet tippen aan die van Shakespeare. Het camerawerk is vaak erg slordig en de regie van de veldslag in de finale is om te huilen zo slecht. Maar dit is zeker niet zo slecht als zijn reputatie doet vermoeden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Postman Pat: The Movie (2014) 3,0

Alternatieve titel: Pieter Post: De Film, 12 februari, 13:57 uur

Een wat zonderlinge update van de stop-motion kinderserie uit de jaren '80 (in het Nederlands bekend als Pieter Post, met de stem van de onvolprezen Marnix Kappers) die leunde op de nostalgie naar het leven op het Britse platteland, waar iedereen elkaar kent en de drukte van het moderne leven ver weg is. Die nostalgie is nog steeds aanwezig in deze animatieversie in de vorm van het dorp, de bewoners en vooral Postman Pat zelf, die nog steeds de belangen van zijn familie en zijn vrienden boven alles stelt. Maar de moderne wereld komt wel heel dichtbij, aanvankelijk vooral omdat de vriendelijke postbode besluit auditie te doen voor een talentenjacht (met jurylid Simon Cowbell), eigenlijk alleen omdat hij daarmee tickets kan winnen voor de droomreis naar Italië die hij en zijn echtgenote al zo lang willen ondernemen. Pat blijkt voortreffelijk te kunnen zingen, maar zijn succes houdt hem veel van huis. Zijn baas ziet de kans schoon om wat radicale moderniseringen in de postbezorgingen door te voeren en de vader van Pats concurrent doet er alles aan om Pats kansen te verpesten.
Het verhaal sluit niet zo goed aan bij de geest van de oorspronkelijke serie, maar regisseur Mike Disa maakt het nog erger door het plot te doorspekken met wilde slapstick. lawaaiige actie en campy personages die uit een ander animatie-universum lijken te komen. Maar Postman Pat zelf blijft desondanks als karakter fier overeind en geeft deze film toch een ziel waardoor het toch acceptabel kijkvoer is voor jong en oud. Maar fans van de originele serie zullen wel even moeten slikken...

» details   » naar bericht  » reageer  

Pride and Prejudice and Zombies (2016) 2,0

11 februari, 20:28 uur

De natuurlijke charme en het acteertalent van hoofdrolspeelster Lily James houden deze zwak uitgewerkte mix van Jane Austens klassieke 'comedy of manners' en een zombiefilm nog enigszins overeind. Het probleem is dat het scenario grotendeels exact het verhaal van Pride & Prejudice volgt, maar dat doorspekt met een subplot rondom ronddwalende zombies, hetgeen resulteert in een aantal bloederige actiescènes die helemaal geen toegevoegde waarde hebben. Zonder die zombie-flauwekul was dit een acceptabele, maar overbodige Jane Austen-verfilming geweest. Nu is het een schizofrene film waar noch Austenfans, noch horrorfans gelukkig van worden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pretty Poison (1968) 4,0

11 februari, 18:26 uur

Komische thriller waarin ex-gedetineerde Dennis Pitt [Anthony Perkins] aan de slag gaat bij een chemisch bedrijf in het stadje Winslow. Dennis is voorwaardelijk vrijgekomen uit een psychiatrische instelling waar hij lange tijd zat omdat hij als tiener verantwoordelijk werd gehouden voor brandstichting. Wanneer hij ontdekt dat zijn nieuwe werkgever op grote schaal chemisch afval dumpt, is hij vastberaden hier iets tegen te doen. Wanneer hij de aantrekkelijke Sue Ann [Tuesday Weld] ontmoet, vertelt hij haar dat hij een geheim agent is op een speciale missie. Daarmee hoopt hij niet alleen indruk op haar te maken, maar ook haar hulp te gebruiken bij zijn missie. Sue Ann gaat helemaal op in het plan, maar de missie verloopt niet geheel volgens plan.
Perkins is hier in Psycho-mode en laat je als kijker lange tijd in het ongewisse of hij inderdaad handelt uit morele verontwaardiging of dat hij meer sinistere motieven heeft. Weld geeft uitstekend tegenspel als de iets te enthousiaste assistent in een film die op effectieve wijze komedie en thriller weet te combineren en resulteert in een verrassende, maar goed uitgewerkte twist in de finale.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pretty Maids All in a Row (1971) 3,0

11 februari, 16:50 uur

Tiger McDrew [Rock Hudson] is leerlingbegeleider op een middelbare school en weet van wanten als het gaat om vrouwen - waaronder ook een flink aantal sexy studentes, waarbij hij handig gebruik maakt van zijn 'rode licht' om pottenkijkers buiten te houden. Ponce [John David Carson] is een student die niet weet hoe hij een vrouw moet verleiden en advies vraag aan Tiger, iets wat vooral broodnodig blijkt te zijn wanneer de bijzonder sexy nieuwe lerares Miss Smith [Angie Dickinson] met Ponce begint te flirten. Bovendien is de school in rep en roer wanneer Ponce het lichaam van een vermoord cheerleader in het toilet vindt. Zou de football-wedstrijd op vrijdag nu wel door kunnen gaan?
Bizarre mix van zeer foute sekskomedie en moordmysterie is nogal gedateerd. Niemand minder dan Gene Roddenberry schreef het scenario dat gebaseerd is op het boek van Francis Pollini, maar het brein achter Star Trek weet er geen samenhangend geheel van te maken. Voor de liefhebbers van vrouwelijk schoon valt er veel te genieten (de kennismaking tussen Miss Smith en Tiger is een hoogtepunt) en de film werkt het beste als zwarte komedie, maar je zou de scherpe one-liners ("We never play football on the day of a murder" - "I'm so proud of our community! Everybody insisted we not cancel our game.") die er zijn zomaar kunnen missen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pollyanna (1920) 3,5

10 februari, 13:42 uur

Wie kennis willen maken met de magie van Mary Pickford, de grootste filmster van haar generatie, doet er goed aan hier te beginnen. Het verhaal van tienermeisje Pollyanna [Pickford] dat langzaam de harten doet smelten van haar tante [Katherine Griffith] en eigenlijk alle mensen die haar pad kruizen is sentimentele nonsens dat zonder het unieke charisma van Pickford waarschijnlijk niet aan te gluren zou zijn. Pollyanna verhuist naar Canada nadat ze haar vader, een missionaris, met een slaapliedje heeft gebracht naar 'the undiscovered country from whose bourn no traveller returns'. Tante Polly is haar enige familielid en het is alleen uit plichtsbesef dat deze norse vrouw de zorg van Pollyanna op zich neemt. Pollyanna is onder de omstandigheden zo positief ingesteld dat ze al snel bekend staat als 'The Glad Girl'. Een tenenkrommend gegeven... maar Pickford is zo energiek en haar vertolking zo oprecht en overtuigend, dat je van steen moet zijn als ze niet een glimlach om je mond tevoorschijn weet te toveren. Pickford in optima forma, maar dat is dan ook de enige reden om dit komische drama te zien. Wel een verdraaid goede reden!

» details   » naar bericht  » reageer  

Polar (2019) 0,5

9 februari, 16:09 uur

Huurmoordenaar Duncan moordt er lustig op los terwijl andere huurmoordenaars (lees: een bonte verzameling leeghoofdige clichés) er op los moorden in een poging Duncan op te sporen en uit te schakelen. Het is niets meer dan een excuus voor een nimmer aflatende stroom aan martelingen en executies, afgewisseld met wat seks - waar zijn in amper verhullende lingerie geklede actrices anders voor? Geestdodend en/of slaapverwekkend, met een vreselijk schmierende Matt Lucas [Little Britain] als het meesterbrein. Åkerlund slaat de plank volledig mis, zeker met zijn dwaze pogingen tot zwarte humor. Hij denkt wellicht origineel te zijn, maar alleen de speelduur is origineel. Zelfs de meest dubieuze Z-regisseur durft zijn publiek niet langer dan 95 minuten te vervelen met dit soort ongein. Åkerlund weet helaas van geen ophouden in wat ongetwijfeld het dieptepunt is in het oeuvre van alle betrokkenen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Poison (1991) 3,5

9 februari, 15:04 uur

De eigenzinnige Todd Haynes toonde in het fascinerende Superstar: The Karen Carpenter Story al dat hij een unieke verhalenverteller is die er niet op uit is om het de kijker gemakkelijk te maken. Zijn bronmateriaal is gebaseerd op het werk van Jean Genet, een Franse schrijver die één van de gezichten van de Avant-garde was. Haynes doet er nog een schepje bovenop door 3 verschillende werken van Genet samen te voegen en die verhalen door elkaar te laten lopen. Aanvankelijk is er nauwelijks chocola van te maken en bewonder je vooral het ogenschijnlijke gemak waarmee Haynes voor elk verhaal de bijbehorende klassieke filmstijl weet te hanteren. De faux-documentaire over een jongen die zijn vader dood schoot en spoorloos verdween is gefilmd als een typische 80s-misdaaddocumentaire, inclusief houterige voice-overs; het verhaal van een wetenschapper die slachtoffer wordt van zijn eigen sexdrive-serum is gefilmd als een film noir, inclusief stijlvolle zwartwit fotografie en vreemde camerahoeken; het relaas van een crimineel wiens homo-erotische gevoelens naar boven komen in de gevangenis heeft de stilering van een Kenneth Anger-film. Het is aan de kijker om een verband te leggen tussen de verhalen en Haynes is niet van plan het voor je uit te spellen. Uitdagende cinema, maar dat betekent ook dat niet iedereen hier even enthousiast over zal zijn.

» details   » naar bericht  » reageer  

Please Give (2010) 4,0

9 februari, 15:04 uur

Scherpe karakteriseringen in een (tragi)komisch drama rondom echtpaar Kate [Catherine Keener] en Alex [Oliver Platt] dat geld verdient door meubels van pas gestorven bejaarden op te kopen en - met een flinke winstmarge - op te knappen en te verhandelen. Hun appartement grenst aan dat van de ziekelijke 91-jarige Andra [Ann Morgan Guilbert], met wie ze hebben afgesproken dat ze naar haar dood het appartement over nemen zodat ze hun eigen woning kunnen uitbreiden. Kate kampt steeds meer met schuldgevoelens, een gevoel dat ze onder anderen probeert te bezweren door daklozen in de buurt geld te geven (hetgeen de titel verklaart), een gevoel dat toeneemt wanneer zij en Alex kennis maken met Andra's kleindochters Rebecca [Rebecca Hall] en Mary [Amanda Peet].
Scenarist/regisseur Nicole Holofcener levert een film af dat weliswaar een mager verhaal heeft, maar rijk is aan authentieke dialogen en herkenbare momenten in een scherp geobserveerd komisch drama waarin veel gezegd wordt zonder woorden. Met zo'n sterk scenario kun je als acteur weinig verkeerd doen en de acteurs zijn dan ook prima. Rebecca Hall sprong er voor mij het meest uit als de vriendelijke, maar verlegen kleindochter.

» details   » naar bericht  » reageer  

Playing for Time (1980) 4,5

9 februari, 15:04 uur

Het relaas van een aantal Joodse en half-Joodse vrouwen in Auschwitz die de gaskamer weten te ontlopen door plaats te nemen in een orkest dat de moraal van de officieren (waaronder Joseph Mengele [Max Wright]) hoog moet houden. Terwijl er duizenden gevangenen worden vergast, proberen de vrouwen elkaar fysiek en geestelijk overeind te houden, wetend dat één slecht optreden kan leiden tot hun eigen dood. Maar hoe behoudt je je waardigheid en je menselijkheid in een kamp waar onmenselijkheid de orde van de dag is?
Gebaseerd op de autobiografie van Holocaust-overlevende Fania Feleon [Vanessa Redgrave] geeft deze film een indringend beeld van het leven in Auschwitz. Regisseur Daniel Mann maakt effectief gebruik van archiefbeelden, waardoor hij zich kan blijven richten op de breekbare relatie tussen de vrouwen, die elk op hun eigen manier proberen overeind te blijven en daar regelmatig over ruzieën. Shirley Knight heeft een fraaie sleutelrol als Lagerführerin Maria Mandel, die zich opwerpt als de beschermvrouwe van het orkest en daarmee één van de belangrijkste centrale thema's verpersoonlijkt. Maar het spel is uitstekend over de gehele linie, met Vanessa Redgrave (die vanwege haar pro-Palestijnse sympathieën een uiterst controversiële keuze was in de hoofdrol) een rots in de branding in een film die relevante vragen stelt over de grens tussen mens en monster, maar ook een lofzang is op de kracht van muziek.

» details   » naar bericht  » reageer  

Time Freak (2018) 4,0

8 februari, 15:05 uur

Verrassend originele variant op het Back To The Future-gegeven waarin briljante student Stillman [Asa Butterfield] na een aanrijding de sleutel tot tijdreizen ontdekt. Hij gebruikt zijn kennis om, met de hulp van zijn boezemvriend Evan [Skyler Gisondo], fouten uit het verleden recht te zetten in de hoop dat zijn vriendin Debbie [Sophie Turner] het niet met hem uit zal maken zodat ze lang en gelukkig zullen leven.

De film speelt zich af in een universum waarin ouders alleen maar verschijnen op foto's, maar dat doet er eigenlijk weinig toe aangezien de film nooit in clichés vervalt en - mede door de sterke dialogen - veel verrassende en vaak bijzonder grappige momenten heeft. Wie denkt dat dit een formulematige tienerfilm is zal extra verrast zijn door het einde, dat niet alleen slim is bedacht maar je ook met een glimlach de zaal laat verlaten. Butterfield is een tikje kleurloos in de hoofdrol, maar Turner is bijzonder charmant en Gisondo's komische timing perfect.

» details   » naar bericht  » reageer  

Un Amour Impossible (2018) 1,5

Alternatieve titel: An Impossible Love, 7 februari, 22:38 uur

Rachel [Virginie Efira] groeit op in een Frans dorpje waar traditionele waarden over liefde en huwelijk prevaleren. Eind jaren '50 ontmoet de dan 26-jarige Rachel - die binnen haar dorp als een ouwe vrijster wordt gezien - de charismatische Philippe [Niels Schneider], een intelligente, vrijgevochten Parijzenaar. De twee beginnen een affaire, maar al gauw blijkt dat ze niet aan elkaars verwachtingen tegemoet kunnen komen. Simpel gezegd: Philippe blijkt een onuitstaanbare klootzak te zijn, maar dat weerhoudt Rachel er niet van om haar rol te spelen in een knipperlichtrelatie die zich afspeelt over zo'n 35 jaar.
Efira is prima in de hoofdrol, daarbij beholpen door make-up waarbij ze op overtuigende wijze ouder wordt, maar Philippe is zo'n onuitstaanbare eikel dat je je afvraagt waarom Rachel hem niet meteen uit haar leven bant. De belangrijkste momenten uit het verhaal vinden buiten beeld plaats, inclusief het verschijnen en plotseling verdwijnen van belangrijke karakters. Het resultaat is niet alleen episodisch, maar ronduit rommelig en wekt het gevoel op dat iemand er flink de schaar in heeft gezet. Dit had beter gewerkt als miniserie, maar zou het dan een voldoende waard zijn? Ik waag het te betwijfelen.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Prodigy (2019) 1,5

7 februari, 22:38 uur

Even dwaze als voorspelbare horrorthriller waarin een seriemoordenaar [Paul Fauteux] op het moment dat hij wordt doodgeschoten door politie de ziel inneemt van een pasgeboren baby. Die groeit op als het wonderkind uit de titel, een element dat overigens helemaal niet ter zake doet, maar wanneer hij gewelddadige trekjes vertoont (hij bewerkt een klasgenootje met een steeksleutel) beginnen vader John [Peter Mooney] moeder Sarah [Taylor Schilling] te vermoeden dat er iets ernstigs aan de hand is. Zou het?! Hoogste tijd om de hul in te roepen van een 'specialist' [Colm Feore], maar langzaam maar zeker realiseert moederlief is dat er maar één manier is om de ziel van haar zoon [Jackson Robert Scott] te redden.
Hoewel regisseur Nicholas McCarthy goed gekeken heeft naar The Omen en Damien: Omen II en Schilling alles uit haar rol haalt wat er in zit, weten ze niet te verhullen dat het verhaal nogal rammelt en dat je als kijker grote vraagtekens zet bij de motivatie van de hoofdpersonen. Toegegeven, er zijn een paar schokkende momenten, maar de oplettende kijker ziet die ruim van tevoren aankomen. Ondraaglijk is beduidend anders...

» details   » naar bericht  » reageer  

At Eternity's Gate (2018) 5,0

7 februari, 22:38 uur

Alweer een film over de laatste jaren van Vincent van Gogh? Inderdaad, maar dit is de eerste keer dat de filmmakers werkelijk proberen (en er met vlag in wimpel in slagen) om in het verwarde hoofd van de even geniale als grillige kunstenaar te kruipen. Het is onbegrijpelijk dat regisseur Julian Schnabel, cameraman Benoit Delhomme en niet te vergeten componist Tatiana Lisovkaia over het hoofd zijn gezien door The Academy. Zij leveren allemaal een fabelachtige tour-de-force af in een film die alle registers van de filmkunst open trekt en ons trakteert op een visuele traktatie. Dat alles zou gemakkelijk unnen afleiden van de hoofdpersoon, maar Willem Dafoe is ronduit fenomenaal en zet Van Gogh neer als de gevoelige , constant aan zichzelf twijfelende, dwangmatige schilder wiens liefde voor de natuur ons leerde om anders naar die wereld te kijken. De film heeft meer weg van Rembrandt Fecit 1669 (1977) dan van Lust for Life (1956), maar laat dat AUB een aanbeveling zijn!

» details   » naar bericht  » reageer  

Play Dirty (1969) 3,5

5 februari, 23:51 uur

Captain Douglas [Michael Caine] is in feite geen militair, maar een ambtenaar van British Petroleum die zijn rang als Captain feitelijk cadeau heeft gekregen. Wanneer hij leiding moet geven aan groepje huurlingen tijdens hun missie om de brandstofvoorziening van het Duitse Noord-Afrikaanse leger onder Generaal Rommel te saboteren, hebben zijn ondergeschikten weinig vertrouwen in zijn leidinggevende kwaliteiten. Dat maakt de toch al levensgevaarlijke missie er niet gemakkelijker op.
Veel vergeleken met The Dirty Dozen (1967), maar de benadering is heel anders. "Play Dirty" moet het veel meer hebben van suspense dan van actie en veteraan André de Toth weet die suspense vaak met succes flink op te voeren, onder anderen in de scène waarin de manschappen drie jeeps over een ogenschijnlijk onbegaanbare heuvel moeten zien te krijgen - een scène die overigens weer doet denken aan Fitzcarraldo. De onderkoelde benadering werkt de spanning zo nu en dan wat tegen en op andere momenten ligt het tempo wat laag, maar dit is een goed geacteerde en onderhoudende oorlogsthriller.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Plainsman (1936) 2,5

5 februari, 23:51 uur

De heldhaftige blanken maken korte metten met de niet al te snuggere Indianen in spectaculaire actiescènes en van historische correctheid is al helemaal geen sprake. Cecil B DeMille maakt aan het begin overigens duidelijk dat deze western niet bedoeld is als historisch document, maar dat hij een eerbetoon wil brengen aan de heroïek van The Plainsman. Calamity Jane [Jane Arthur], Wild Bill Hickok [Gary Cooper] en Buffalo Bill Cody [James Ellison] verschijnen hier samen en hoewel ze individueel goed gecast zijn, is het bepaald niet zo dat de vonken van het scherm spatten. Het verhaal suggereert dat de moord op Abraham Lincoln het startschot (sic!) was voor corrupte politici om onderhands wapens te verkopen aan Indianen, waardoor het aan gezagsgetrouwe 'plainsmen' was om orde op zaken te stellen. Custer's Last Stand komt ook nog even aan bod en Anthony Quinn verschijnt tegen het eind van de film als de Indiaan die de vlag van Custers regiment mee draagt. In 1936 smulde het publiek van dit soort westerns, maar anno 2019 verpersoonlijkt deze film alles wat er mis was met het genre.

» details   » naar bericht  » reageer  

Party Girl (1930) 1,0

Alternatieve titel: Dangerous Business, 5 februari, 14:54 uur

Gebaseerd op het 'sensationele' boek 'Dangerous Business: An Exposé of Modern Business' van Edwin Balmer, zo zien we tijdens de opening credits. Dat klinkt veelbelovend, maar dan volgt een lange disclaimer waarin de producer(s) - die uiteraard munt wilde(n) slaan uit het 'sensationele verhaal' - het publiek duidelijk ma(a)k(t)(en) hoe verwerpelijk de praktijken zijn die ze te zien krijgen en zelfs een oproep doe(n)(t) om de eigen dochters te beschermen. Judith Barrie speelt de 'party girl' op een wijze die - afhankelijk van je stemming - tenenkrommend of hilarisch is. Het moge duidelijk dat mannen zich hier schandelijk gedragen en dat sluwe, jonge vrouwen seks gebruiken om, in meerdere opzichten, hun zakken leeg te schudden. De wilde feesten leveren weliswaar wat vermakelijke momenten op, maar de benadering is er ééntje van 'van dik hout zaagt men planken' waardoor dit op geen enkele manier serieus te nemen is. Dat heeft de makers er niet van weerhouden er een sentimenteel, moraliserend liedje in te proppen! Dit is er ééntje voor MST3K!

» details   » naar bericht  » reageer  

Pitfall (1948) 4,0

5 februari, 11:03 uur

Hoewel ik bij Dick Powell steeds denk dat hij "Young And Healthy" gaat zingen, heeft hij z'n best gedaan om met zijn brave imago van de jaren '30 te breken. In dit schoolvoorbeeld van een film noir speelt hij een verzekeringsagent die zijn burgerlijke bestaan (huis, vrouw, kind) beu is en daardoor een makkelijke prooi lijkt te zijn voor femme fatale Mona Stevens [Lizabeth Scott] en de schimmige detective J.B. MacDonald [Raymond Burr]. Voeg daar nog het jaloerse (criminele) vriendje [Byron Barr] aan toe en de strakke regie van Andre De Toth en je hebt een prima film noir te pakken. Jane Wyatt houdt zich knap staande als de toegewijde echtgenote.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Pied Piper (1972) 1,5

Alternatieve titel: The Pied Piper of Hamelin, 5 februari, 11:03 uur

Waarom Jacques Demy het nodig vond om het verhaal van de rattenvanger van Hamelen te laten afspelen in zo'n mistroostige setting, is mij een raadsel. Het mag dan wel een oprechte poging zijn om de vroege middeleeuwen tot leven te brengen, maar daardoor krijgt het sprookjesachtige verhaal een wat naargeestige toon waarin folkzanger Donovan totaal niet op zijn plaats is. Probeer bovendien je lachen maar eens in te houden wanneer Donald Pleasance (die hoed!!!) in beeld verschijnt. Demy hinkt teveel op twee gedachten en dat is jammer, want hij heeft de naam een specialist te zijn. Deze film is daar duidelijk géén bewijs van.

» details   » naar bericht  » reageer  

Climax (2018) 4,5

4 februari, 17:39 uur

De even grensverleggende als controversiële Franse regisseur Gaspar Noé weet je bijna anderhalf uur mee te laten slepen in de wereld van een aantal ambitieuze, jonge dansers die zich in een leeg schoolgebouw voorbereiden op een niet nader gedefinieerd optreden. De repetitiedag wordt afgesloten met een feest, waarin deze jongeren lekker los mogen gaan op de muziek van DJ Daddy onder het genot van een hapje en een (non-alcoholisch) drankje. Maar blijkt dat iemand LSD heeft toegevoegd aan de punch die iedereen heeft gedronken, verandert de sfeer radicaal. De schuldige is snel aangewezen en buiten gewerkt, maar dat is het begin van een werkelijk waanzinnige trip. Ruim 15 jaar na zijn veelbesproken "Irreversible" weet Noë opnieuw een film af te leveren die werkelijk weet te schokken, met één belangrijk verschil: deze keer maken de schokken deel uit van een narratief dat gezien kan worden als een analyse van de Franse samenleving - zeker wanneer Noë in de slotscène onthuilt wie de veroorzaker is van alle ellende. Die lijkt namelijk nogal sprekend op een bekend Frans persoon! Het is jammer dat Noé in de laatste 10 minuten zijn hand overspeelt en toch (weer) vervalt in effectbejag, maar dat is de enige reden om deze film geen 5 sterren te geven. De soundtrack is fantastisch en de danssequenties - waaronder een geniale update van de filmstijl van Busby Berkeley - een lust voor oor en oog.

» details   » naar bericht  » reageer  

Vice (2018) 3,0

4 februari, 16:08 uur

Regisseur/scenarist Adam McKay zet je in ieder geval aan het nadenken over de invloed die een handjevol politici (in dit geval Dick Cheney [Christian Bale] en zijn mentor en politieke vriend Donald Rumsfeld [Steve Carrell]) heeft gehad op de internationale politiek vanaf het moment dat ze gebruik maakten van het Watergateschandaal om zichzelf op te werpen als de nieuwe generatie Republikeinen en het vertrouwen wisten te winnen van Gerald Ford. Het is een poging om zo'n 40 jaar Amerikaanse- en wereldpolitiek te condenseren tot een half historisch, half satirisch relaas van iets meer dan twee uur en het is niet zo verrassend dat hij daar niet in slaagt. Ook als je de vele politieke kopstukken (al dan niet gespeeld door acteurs) herkent, is het vaak nauwelijks te volgen. Enkele belangrijke momenten, waaronder de aanzet tot de invasie in Irak, komen wel goed uit de verf, maar de karakteriseringen zijn hol en het is mij dan ook een raadsel waarom Christian Bale een Golden Globe won voor zijn ééndimensionale (en gemanierde) vertolking. In Hollywood is het maken van een anti-Republikeinse film blijkbaar voldoende aanleiding voor een filmprijs. Ze leren het ook nooit daar...

» details   » naar bericht  » reageer  

Blaze (2018) 4,5

3 februari, 20:15 uur

Een duidelijke labour of love voor regisseur en co-scenarist Ethan Hawke en blues/folkmuzikant Ben Dickey, die de titelrol speelt in deze biografie van Blaze Foley, één van de meest ongrijpbare iconen van de Amerikaanse muziekscene, vooral omdat er nauwelijks geluidsopnamen bestaan. De film is gestructureerd als een flashback waarin compaan/tijdgenoot/folkicoon Townes van Zandt [Charlie Sexton] wordt verhoord over een tragische gebeurtenis - wie het levensverhaal van Foley kent, weet van tevoren al waar het over gaat.
Een fraaie, sfeervolle karakterstudie waarmee Hawke zich nadrukkelijk op de kaart zet als regisseur. Gezien zijn achtergrond is het niet zo vreemd dat Dickey op overtuigende wijze de muziek van Foley nieuw leven weet in te blazen. Veel verrassender is de genuanceerde wijze waarop hij gestalte geeft aan het complexe karakter van zijn illustere personage. De film nodigt bovendien uit om de muziek van Blaze Foley zelf te ontdekken, hetgeen ik meteen heb gedaan... en dat is - net als deze film - de moeite waard.

» details   » naar bericht  » reageer  

Picture Snatcher (1933) 4,0

3 februari, 12:48 uur

In 1928 bond fotojournalist Tom Howard een fototoestel aan zijn enkel en maakte stiekem een foto van de ter dood veroordeelde Ruth Snyder, vlak voor haar executie op de elektrische stoel. De publicatie van die foto was een mediasensatie waarbij de fotograaf onder vuur kwam te liggen. Die gebeurtenis vormde basis voor "The Picture Snatcher" waarin James Cagney de rol speelt van Danny Kean, een ex-gedetineerde die na zijn vrijlating vastbesloten is niet terug te vallen in de criminaliteit, maar zijn vele contacten wil gebruiken om als journalist aan het werk te kunnen. Wanneer hij er op sluwe wijze in slaagt een portretfoto te bemachtigen van een brandweerman en zijn vrouw, die pas is omgekomen bij een tragisch ongeval, levert het hem weliswaar een vast contract op, maar zijn manier van werken wordt niet door iedereen gewaardeerd.
Technisch uitstekende film met een hoog tempo, levendige dialogen en een uiterst aantrekkelijke cast. Vooral Bellamy is een openbaring.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Pick-up Artist (1987) 2,5

3 februari, 11:46 uur

Molly Ringwald breekt hier grotendeels met haar bratpack-personage en speelt Randy Jensen, een zelfbewuste, jonge vrouw die slijmbal Jack Jericho [Robert Downey jr] de 'pick-up artist' uit de titel, een koekje van eigen deeg geeft wanneer hij haar probeer te versieren. Maar wacht, Randy's vader [Dennis Hopper] is een alcoholist die de weinig diplomatieke Alonzo [Harvey Keitel] flink wat geld schuldig is en Randy is vastbesloten zich uit de schulden te gokken. Zo kun je als kijker tenminste nog wat sympathie opbrengen voor Ringwald, want Downey jr is ronduit irritant in een rol waarin hij juist charmant zou moeten zijn. James Toback weet het magere basisverhaal met moeite te rekken tot 75 minuten en de fantastische ondersteunende cast, waartoe ook Danny Aiello en Mildred Dunnock behoren, hebben nauwelijks iets te doen. Voormalig Miss America (nog geen zangeres) Vanessa Williams heeft een cameo aan het begin van de film als een vrouw die Jacks charmes weet te weerstaan.

» details   » naar bericht  » reageer  

Phil Spector (2013) 4,0

2 februari, 18:06 uur

"This is a work of fiction. It's not "based on a true story." It is a drama inspired by actual persons in a trial, but it is neither an attempt to depict the actual persons, nor to comment upon the trial or its outcome."

Met deze vreemde disclaimer begint de 'fictieve' reconstructie van de aanloop naar de rechtszaak waarin de even geniale als temperamentvolle muziekproducer Phil Spector [Al Pacino], het brein achter 'The Wall Of Sound' die megahits produceerde voor o.a. The Beatles, Ike & Tina Turner en The Righteous Brothers, terecht staat op verdenking van de moord op Lana Clarkson die in februari 2003 dood werd aangetroffen in Spectors huis. Helen Mirren speelt de rol van Linda Kenney Baden, de sceptische advocate die Spector verdedigt die geleidelijk begint te geloven in zijn onschuld.

David Mamet (Wag The Dog, Glengarry Glen Ross) geeft de twee sterren ijzersterk materiaal om mee te werken en Pacino zet één van zijn beste (en meest controversiële) vertolkingen van de laatste 20 jaar neer. Dit is een acteursfilm pur sang en David Mamet laat zich dan ook niet verleiden tot allerlei visuele truukjes: het vuurwerk tussen Mirren en Pacino is genoeg om je als kijker van begin tot einde geboeid te houden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Phantom Lady (1944) 4,5

2 februari, 16:10 uur

Wanneer Scott Henderson [Alan Curtis] na een avondje uit thuis komt, wordt hij opgevangen door inspecteur Burgess [Thomas Gomez] die hem prompt arresteert op verdenking van de moord op zijn echtgenote. Scott meent hij waterdicht alibi te hebben: hij bracht de hele avond door in het gezelschap van een andere vrouw [Fay Helm] - de 'Phantom Lady' uit de titel - maar die heeft niet eens haar naam genoemd en is dus moeilijk te traceren. Scott is die avond ook gezien door een taxichauffeur [Matt McHugh], een barkeeper [Andrew Tombes], een temperamentvolle flamencodanseres [Aurora Miranda] en een drummer [Elisha Cook Jr], maar die kunnen (of willen?) zich niet herinneren hem ooit te hebben gezien. De situatie lijkt hopeloos, maar Scotts loyale secretaresse [Ella Raines] besluit zelf op onderzoek te gaan en krijgt hulp van Scotts beste vriend Jack Marlow [Franchot Tone], die net uit het buitenland is teruggekeerd.
Intrigerend mysterie met een scenario dat alle ingrediënten bevat voor een klassieke neo-noir, inclusief de onthulling van de identiteit van de moordenaar halverwege de film, hetgeen voor extra suspense zorgt. Let ook op het sublieme werk van Regis Toomey en Joseph Creehan als de twee cynische detectives die inspecteur Burgess vergezellen. Robert Siodmak trakteert je ook nog eens op een paar briljant geregisseerde scènes, waaronder Elisha Cooks wilde jamsessie in een jazzclub (met een geweldig gespeelde drumsolo) en let op de geniale belichting van 'de handen' tegen het eind van de film.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Phenom (2016) 3,5

2 februari, 16:10 uur

Hoewel de film draait om een pitcher die 'zijn controle' over z'n werparm is kwijtgeraakt, is er nauwelijks aandacht voor de sport. De reden daarvoor is simpel: Hopper Gibson [Johnny Simmons] kampt met een mentaal probleem, dus wendt hij zich tot mental coach Dr Mobley [Paul Giamatti] die in zeer persoonlijke gesprekken probeert de mentale blokkade te doorbreken. Al gauw blijkt dat de sleutel ligt bij Hoppers relatie met zijn vader [Ethan Hawke], een veeleisende ex-crimineel met een drankprobleem.
De psychologische benadering van het onderwerp betekent onvermijdelijk dat de film relatief veel leunt op dialoog, maar sterk acteerwerk van Giamatti en Simmons zorgt ervoor dat de therapiesessies nimmer vervelen. Ethan Hawke voorkomt dat zijn karakter vervalt in karikatuur en hoewel dit psychologische drama je geduld zo nu en dan wat op de proef stelt is het toch de moeite waard, zeker voor diegenen met een bovenmatige interesse in (sport)psychologie.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Penalty (1920) 3,0

2 februari, 10:03 uur

Wie denkt dat het basisgegeven voor dit onvervalste melodrama met misdaadelementen bizar is, wacht nog een onaangename verrassing in de finale. De enige reden om het relaas van een meestercrimineel die wraak wil nemen op de twee dokters die verantwoordelijk zijn voor de onnodige amputatie van zijn benen te aanschouwen, is de ongelofelijke tour de force van Lon Chaney. Geen groteske make-up deze keer, maar Chaney leerde lopen op z'n knieën (hij loopt in deze film zelfs een trap op!), maar van de pijn die hij heeft moeten doorstaan is niets te zien op het scherm.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Phantom (1931) 0,5

1 februari, 17:32 uur

"Shoot to kill", zegt de inspecteur van politie [Horace Murphy] aan het einde van een radiobericht waarin hij de luisteraars waarschuwt dat 'The Phantom' is ontsnapt. Hij verzuimt echter een signalement geeft, hetgeen zijn oproep maakt tot een vrijbrief om ieder vreemdeling overhoop te schieten. Even daarvoor hebben we gezien hoe 'The Phantom' - onder het niet al te toeziende oog van twee gewapende bewakers - een tien meter hoge muur heeft beklommen, op een voorbijrazende trein is gesprongen (altijd handig, een spoorweg langs een 'afgelegen' gevangenis) en, om het enige spektakel in deze onzin af te sluiten, per vliegtuig in veiligheid wordt gebracht. Om volstrekt wazige redenen houdt 'The Phantom' zich schuil in een opvanghuis voor geesteszieken onder leiding van Dr Weldon [William Gould]. Een hoop pseudo-spookachtig gedoe en wanhopige pogingen tot komedie later vraag je je af wie deze flauwekul verzonnen heeft! Inderdaad, het is dezelfde man die verantwoordelijk is voor de erbarmelijke regie, de tenenkrommende vertolkingen en de belachelijke ontknoping: Alan James, onze dank is groot.

» details   » naar bericht  » reageer  

Perri (1957) 3,5

1 februari, 15:47 uur

Omschreven als een 'real life fantasy' is dit een in vergetelheid geraakte poging van Walt Disney om een nieuw soort film te maken. Negen cameramannen waren verantwoordelijk voor de fotografie van de lotgevallen van eekhoorn Perri, vanaf haar geboorte door de verschillende seizoenen heen, tot aan 'Together Time'. Hoewel de montage niet altijd overtuigt, is editor Jack Atwood er wel in geslaagd om een verhaal te vertellen dat afwisselend dramatisch, luchtig en bijzonder spannend is - en verdacht veel weg heeft van Bambi! De sentimentele liedjes maken het behoorlijk gedateerd, maar de droomsequentie is het artistieke hoogtepunt en heeft de tand des tijds goed doorstaan. Het opgewekte commentaar van Winston Hibler staat in schril contrast met enkele tragische scènes die niet geschikt zijn voor de allerkleinsten, maar de filmmakers experimenten hier met een vorm die de standaard is in moderne natuurdocumentaires en decennia later meesterwerken als Earth en Blue Planet zou opleveren.

» details   » naar bericht  » reageer  

Instant Family (2018) 3,0

1 februari, 13:27 uur

Extreem onevenwichtige film is mislukt als komedie, maar heeft desondanks toch een aantal hartverwarmende en ontroerende momenten. Het eerste half uur is afwisselend bespottelijk en soms ronduit aanstootgevend: Ellie [Rose Byrne] en Pete [Mark Wahlberg] komen opeens op het idee om een kind te adopteren, zien er vanaf, maar besluiten in een impuls het toch maar te doen. De opvoedcursus is een blamage, evenals de stereotiepe karakters van de overige deelnemers waarvan sommigen nog bedenkelijkere motieven hebben dan de twee hoofdpersonen. De grappen rondom Juan [Gustavo Quiroz] en Lita [Julianna Gamiz] zijn flauw en het geschmier van Byrne en Wahlberg maakt het er uiteraard niet leuker op. Maar Isabelle Moner zet een fraai dramatisch portret neer als de tiener die zich vastklampt aan een hereniging met haar biologische moeder. De scène met de borstel is een sterk dramatisch moment, maar lijkt uit een totaal andere film te komen. Julie Hagerty en Michael O'Keefe zijn hilarisch als Ellies ouders en Margo Martindale steelt de film als Petes uitbundige moeder en is verantwoordelijk voor het mooiste, pijnlijkste moment uit de film. Het laatste kwart bevat meer van dat soort momenten, maar kunnen de film niet redden wanneer die naar het toch ietwat gemakzuchtige - maar blijkbaar onvermijdelijke - happy end gaat. Een bijzonder frustrerende ervaring, want met meer diepgang en minder oppervlakkige humor had dit een ijzersterk drama kunnen zijn dat wél recht had gedaan aan dit gevoelige en uiterst relevante thema.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Pay-Off (1930) 1,0

Alternatieve titel: Losing Game, 31 januari, 18:56 uur

stem geplaatst

» details  

Permanent Midnight (1998) 3,5

31 januari, 18:48 uur

Hoewel er absoluut zwartkomische elementen zijn in deze biografische film over hoe de aan heroïne verslaafde scenarioschrijver Jerry Stahl zich desondanks nog jarenlang overeind wist te houden in Hollywood, laat Ben Stiller zien dat hij in ooit in staat was om dramatische rollen met overtuiging te spelen. David Veloz besteedt veel aandacht aan het drugsgebruik en de directe fysieke gevolgen daarvan en Ben Stiller is ook in deze scènes zeer overtuigend. De momenten waarop hij, zwetend en volledig van de wap, zijn vaak waanzinnige ideeën pitcht zijn ongemakkelijke momenten, ook al omdat zijn collega's zich totaal niet lijken te (willen?) realiseren dat Jerry zo high is als een Vlaamse papegaai! Het scenario gebruikt een ontmoeting met de aantrekkelijke, eveneens verslaafde Kitty [Maria Bello] als framework voor een serie flashbacks. Die episodische benadering betekent dat er weinig dramatische opbouw is waardoor het nooit zo meeslepend wordt als het had kunnen zijn.

» details   » naar bericht  » reageer  

Capharnaüm (2018) 2,0

Alternatieve titel: Cafarnaúm, 31 januari, 17:20 uur

Wie het voorrecht heeft gehad om I Accuse My Parents (1944) te zien, zal wellicht ook een lach moeten onderdrukken aan het begin van de film. De (ongeveer) 12-jarige Libanese Zain [Zain Al Rafeea] zit vast wegens een geweldsdelict, maar verschijnt toch voor de rechter om zijn ouders aan te klagen voor het feit dat hij ter wereld is gebracht. Vervolgens zien we in flashback hoe hij tot deze conclusie is gekomen, alsmede wat de aanleiding is geweest voor zijn misdaad.
Regisseur/scenarist Nadine Labaki maakt effectief gebruik van locaties en geeft dit sociale drama zo een gevoel van authenticiteit, dat echter op willekeurige momenten wordt onderbroken door gestileerde scènes met melodramatische muziek. Capharnaüm zwelgt in de erbarmelijke, vaak ronduit deprimerende omstandigheden waaronder het verhaal zich afspeelt. Niet dat er veel verhaal is overigens, want het eerste deel van de film bestaat vooral uit Zain die, nadat hij zijn afschuwelijke ouders heeft achtergelaten, door de straten van de grote stad loopt. Wanneer hij onderdak vindt bij schoonmaakster en illegale immigrant Rahil [Yordanos Shiferaw] komt er iets van een plot om de hoek kijken. Er is zelfs een luchtige scène waarin Rahil met behulp van twee stokoude (en niet al te snuggere) kermisexploitanten probeert de autoriteiten om de tuin te leiden. De film wordt echter met groot gemak gestolen door Boluwatife Treasure Bankole als Rahils peuterzoon en hij zorgt voor enkele aangrijpende momenten, al moet je vraagtekens zetten bij de manier waarop die vertolking tot stand is gekomen. Zain is minder overtuigend in een wat geforceerd ogende vertolking. Hoewel Capharnaüm een indringend beeld geeft van de werkelijkheid waaronder mensen in Libanon (vluchtelingen en niet-vluchtelingen) moeten zien te overleven, maar de onevenwichtige regie en het dwaze concept doen veel afbreuk aan een goedbedoelde boodschap dat De Linkse Kerk ongetwijfeld meer zal kunnen waarderen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Green Book (2018) 4,5

31 januari, 17:20 uur

Of "Driving Don Shirley", hoewel deze film een veel minder belerende toon heeft dan (eveneens) veelbesproken Driving Miss Daisy (1989). Viggo Mortensen weet op knappe wijze te voorkomen dat hij valt in een karikatuur van de Italiaans-Amerikaanse arbeidersklasse als Tony Vallelonga, bijgenaamd Tony Lip omdat hij met zijn praatjes mensen weet te overtuigen om iets te doen wat ze niet willen doen. In dit waargebeurde verhaal neemt hij, ondanks zijn eigen vooroordelen, een lucratief aanbod aan van Dr Don Shirley [Mahershali Ali], de briljante, zwarte pianist van een muzikaal trio dat onder zijn naam een goede reputatie in het noorden van de VS heeft opgebouwd. Don besluit echter een tour te doen door The Deep South, waar anno 1962 racisme nog onderdeel uitmaakt van het dagelijks leven. "Green Book" verwijst naar een speciaal boekje met adressen van hotels en pensions voor gekleurden. Het zal niemand verrassen dat Tony en Don, ondanks wederzijdse vooroordelen, tot elkaar groeien en geleidelijk aan een wederzijds respect opbouwen dat resulteert in vriendschap, maar één van de grote verdiensten van het scenario - waaraan Tony's zoon Nick Vallelonga meeschreef - is dat de weg naar die goede verstandhouding op subtiele, maar geloofwaardige wijze verloopt. Het zijn echter de genuanceerde en perfect op elkaar afgestemde vertolkingen van Mortensen en Ali die in een ijzersterk staaltje ensemble-acteren een uiterst gewaagd komisch en dramatisch duo neerzetten en de zo makkelijk te verstoren balans tussen de verschillende elementen probleemloos weten te handhaven.

» details   » naar bericht  » reageer  

Period of Adjustment (1962) 4,0

30 januari, 22:13 uur

"You're just going through a period of adjustment", zo verzekert Ralph Bates [Tony Franciosa] het bikkelende, kersverse echtpaar George [Jim Hutton] en Isabel Haverstick [Jane Fonda] meerdere keren. Van een verfilming van een toneelstuk van Tennessee Williams (A Streetcar Named Desire, Cat On A Hot Tin Roof) zou je een veel serieuzere toon verwachten, maar hij blijkt ook uitstekend om te kunnen gaan met komisch materiaal. Uiteraard is er erg veel dialoog en moet George Roy Hill alle registers open trekken om de film open te breken. Hij slaagt daar prima in en hoewel Fonda's vertolking op het randje van karikatuur zit, contrasteert haar spel uitstekend met die van Jim Hutton. Je snapt waarom de twee zoveel met elkaar ruziën, ook al gaan die ruzies vaak nergens over. Maar gaat dat niet zo in ieder huwelijk? Veel belangrijker nog: het is voor de kijker een bijzonder aangenaam schouwspel.

» details   » naar bericht  » reageer  

The People against O'Hara (1951) 3,0

30 januari, 22:13 uur

Spencer Tracy is altijd het bekijken waard, maar dit behoort niet tot de hoogtepunten uit zijn imposante oeuvre. Hij speelt Jim Curtayne, een advocaat wiens carrière in het slop is gekomen door zijn verslaving aan alcohol. Hij drinkt weliswaar niet meer, maar neemt geen grote strafzaken meer aan omdat hij bang is dat hij door de druk die dat met zich meebrengt opnieuw aan de drank raakt. Wanneer John O'Hara [James Arness] voor het gerecht moet verschijnen op verdenking van moord weten zijn ouders [Arthur Shields, Louise Lorimer], die geen andere advocaat kunnen betalen, Jim - een goede kennis - toch over te halen om de zaak op zich te nemen. Tegen beter weten - en het advies van zijn zorgzame dochter [Diana Lynn] - in werpt Jim zich op de rechtszaak, maar komt daarbij voor onaangename verrassingen te staan.
Het verloop van de rechtszaak is niet geheel geloofwaardig en de ondersteunende cast is te zwak om deze film boven het gemiddelde te doen uitsteken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Penguin Pool Murder (1932) 3,0

Alternatieve titel: The Penguin Pool Mystery, 30 januari, 15:35 uur

De doortastende lerares Hildegarde Withers [Edna May Oliver] maakt voor het eerst haar opwachting in dit luchtige misdaadmysterie. Ms Withers is met haar leerlingen op excursie in het New York Aquarium wanneer ze een zakkenroller weet aan te houden. Wanneer Inspecteur Oscar Piper [James Gleason] de dief komt arresteren, valt het lichaam van effectenmakelaar Gerald Parker [Guy Usher] in het pinguïnbad. De meest logische verdachte is Philip Seymour [Donald Cook], die niet alleen verliefd is op mevrouw Parker [Mae Clarke], maar Gerald even daarvoor heeft neergeslagen. Uiteraard blijkt het wat ingewikkelder in elkaar te zitten en ziet Ms Withers zich genoodzaakt om zich te bemoeien met het onderzoek.
Goedkoop gemaakt moordmysterie moet het vooral hebben van de twee hoofdrolspelers en de chemie tussen Oliver en Gleason compenseert gelukkig voor het niet altijd even overtuigende plot. Het is weliswaar niet zo moeilijk om te raden wie de dader is, maar er valt tussen neus en lippen door voldoende te gniffelen in deze pretentieloze, onderhoudende film.

» details   » naar bericht  » reageer  

Penelope (2006) 1,5

30 januari, 13:43 uur

Mislukte poging tot een modern sprookje is niet echt geschikt voor de jeugd (in de eerste 5 minuten plegen twee mensen zelfmoord en een journalist [Peter Dinklage] wordt afgetuigd en verliest zijn oog) en slaat de plank ook op de meeste andere fronten mis. Penelope [Christina Ricci] heeft weliswaar een wat vreemde neus, maar is absoluut niet zo afschrikwekkend dat je van schrik van één hoog uit het raam springt. Catherine O'Hara schmiert er het meest op los als Penelopes beschermende moeder en Richard E Grant verdient een veel betere rol. Alleen Dinklage scoort een dikke voldoende als de journalist die vastbesloten is een foto te verkrijgen van de mysterieuze Penelope. Het is karige compensatie, helaas.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Peanuts Movie (2015) 3,0

Alternatieve titel: Snoopy and Charlie Brown: The Peanuts Movie, 29 januari, 16:04 uur

Bijna 40 jaar na Race for Your Life, Charlie Brown (1977) verscheen deze 'update' van de geliefde strips waarop de Charlie Brown-films zijn gebaseerd. De animatie is een stuk gelikter, maar dat is niet per sé een plus in een onderhoudende, maar niet al te bijzondere animatiefilm waarin de stuntelende Charlie Brown maar al te graag indruk wil maken op zijn nieuwe klasgenootje, maar constant in de weg wordt gezeten door zijn gestuntel en zijn verlegenheid. Snoopy werkt, met hulp van Woodstock, aan het verhaal van de eenzame jacht van een gevechtspiloot op The Red Baron - eveneens roodharig - in een serie actiescènes waarin de snelle montage het belangrijkste bewijs is dat de filmtechniek sinds de jaren '70 is veranderd - wat niet wil zeggen dat het een verbetering is, overigens. Zoals gezegd is het allemaal netjes geanimeerd, maar juist die (bewust) grove animatiestijl van de vroegere Charlie Brown-films maakte onderdeel uit van de charme van die films. The Peanuts Movie is uitsluitend op technisch gebied gemoderniseerd, maar biedt voor de verstokte fans weinig nieuws. Voor de jongere fans is dit een prima introductie, maar ook die raad ik aan om de oude films eens op te zoeken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Serenity (2019) 1,0

29 januari, 16:03 uur

Merkwaardige romantische thriller was een mooie excuus voor de cast om enige tijd te verblijven op een exotische locatie. Matthew McConaughey speelt Baker Dill, een visser op Plymouth Island, die geobsedeerd is met het vangen van een enorme vis en zijn nachten doorbrengt in de armen van Constance [Diane Lane in een zeer ondankbare rol]. Dill verdient wat bij door rijke toeristen mee te nemen op zijn boot 'Serenity'. Zijn nieuwste klant is een de arrogante en uiterst onvriendelijke Frank Zarlakas [Jason Clarke], wiens arme echtgenote [Anne Hathaway] een oude bekende van Dill is.
Een tot het belachelijke opgeblazen melodrama waarin vooral veel wordt gepraat over wat er moet gebeuren, maar waarin het wel erg lang duurt voor puntje bij paaltje komt. Tegen die tijd is het allang duidelijk dat het scenario een puinhoop is van onsamenhangende ideeën en hoewel de 'verrassende twist' in de finale daar een mogelijke verklaring voor geeft, kun je niet anders stellen dan dat de oorzaak ligt in het prutswerk van scenarist/regisseur Steven Knight die op beide fronten de plank volledig misslaat. Het valt niet mee om een slottwist te bedenken die het niveau van een toch al bedenkelijke film naar een nog lager plan weet te brengen, maar Knight slaagt met vlag en wimpel. Dat is overigens niet waarom deze film toch nog een half sterretje extra krijgt, die eer gaat uit naar Jess Hall die alles in ieder geval op fraaie wijze in beeld heeft weten te brengen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Patterns (1956) 4,0

27 januari, 16:40 uur

Goed gecast drama werpt een kritische blik op doorgeslagen kapitalisme. De integere en door collega's zeer gerespecteerde Bill Briggs [Ed Begley] dreigt zijn baan kwijt te raken aan zijn nieuwe collega Fred Staples [Van Heflin] omdat hij kritisch is op het beleid van baas Ramsey [Everett Sloane], wiens vader niet alleen de oprichter van het bedrijf was, maar ook Bills persoonlijke vriend. Rod Serling, de man die enkele jaren later de legendarische serie 'The Twilight Zone' zou bedenken, geeft in zijn scenario een intelligente analyse van de manier waarop macht corrumpeert en hoe moeilijk het is voor werknemers om geen pion te worden in een machtsspel. Van Heflin is uitstekend als de man die het enerzijds niet kan verkroppen dat een vriendelijke, collegiale en vooral bekwame man voor hem moet wijken, anderzijds zijn eigen carrière niet volledig op het spel durft te zetten om die van iemand anders een handje toe te steken. Maar het acteerwerk is sowieso bijzonder sterk.

» details   » naar bericht  » reageer  

After the Screaming Stops (2018) 4,5

Alternatieve titel: Bros: After the Screaming Stops, 27 januari, 13:42 uur

In de opening van deze documentaire loopt een woordenwisseling tussen tweelingbroers Matt en Luke Goss dusdanig uit de hand dat ze bijna slaags raken. Het gebeurt in de aanloop naar een reünieconcert dat de broers in de O2-arena zouden moeten geven. Drummer Luke is nog altijd verbitterd over het feit dat zijn rol in het succes van boyband Bros is gemarginaliseerd, Matt koestert nog altijd wrok tegen zijn broer die op het hoogtepunt van hun faam besloot dat het mooi was geweest en zo een einde maakte aan het ongelofelijke succes. Ruim 25 jaar later zijn Matt en Luke, die de laatste 10 jaar nauwelijks met elkaar hebben gesproken, toch overgehaald om samen op te treden. Luke, die een verdienstelijk acteur is geworden, heeft al jaren zijn drums meer aangeraakt maar is vastbesloten om zich niet weer aan de kant te laten zetten. Matt heeft zijn zangcarrière nieuw leven ingeblazen met een een serie succesvolle shows in Las Vegas en heeft al helemaal bedacht hoe de show zou moeten verlopen.
Zeer openhartige documentaire over twee broers die qua persoonlijkheid totaal van elkaar lijken te verschillen: Luke is een bedachtzame, introverte man en Matt is ijdel en ziet zichzelf als een soort amateur-filosoof. Matts ontboezemingen over het belang van zijn bandana en zijn huisregels ('Ik sta geen ruzie toe in dit huis') en zijn ongelukkig geformuleerde wijsheden zorgen voor een onbedoelde komische noot, maar dat is een absolute bonus in een film die op prachtige wijze zowel de goede als slechte kanten van familiedynamiek - en de druk die plotseling faam met zich meebrengt - bloot legt. Daarmee is dit veel meer geworden dan een muzikale biografie of een concertfilm en hoef je helemaal geen fan van Bros te zijn om dit te kunnen waarderen. Probeer je tranen maar eens te bedwingen bij 'Garden of Forgiveness'.

» details   » naar bericht  » reageer  

A Patch of Blue (1965) 2,5

26 januari, 14:13 uur

Sidney Poitier speelt (weer) de nobele zwarte man, maar zijn karakter Gordon is iets te goed om waar te zijn. Datzelfde geldt voor Selina, een blinde (en blanke) jonge vrouw met een traumatisch verleden, gespeeld door de debuterende Elizabeth Hartman. Met Shelley Winters als Selina's intolerante moeder - een karikaturale rol die haar zowaar een Oscar opleverde - ligt de politieke boodschap er duimendik bovenop. Dat maakt deze veel te brave film anno 2019 behoorlijk gedateerd. Uiteraard was het onderwerp in in de jaren '60 nog behoorlijk controversieel, maar schrijver/regisseur Guy Green lijkt iets te hard zijn best te hebben gedaan om de controverse zoveel mogelijk te omzeilen.

» details   » naar bericht  » reageer  

A Patch of Fog (2015) 4,0

26 januari, 14:13 uur

Sandy [Conleth Hill] is een bekend en gerespecteerd televisiegezicht... en een kleptomaan! Wanneer Robert [Stephen Graham], de bewaker van een supermarkt, hem betrapt en dreigt hem aan te geven bij de politie, is Sandy er alles aan gelegen om dat te voorkomen. Na lang aandringen gaat Robert akkoord, op voorwaarde dat Sandy hem later op de avond op een colaatje trakteert. Maar wanneer de twee elkaar ontmoeten in het café blijkt dat Sandy niet van de bewaker afkomt, zolang die beschikt over de videobeelden waarop de diefstal te zien is in ieder geval! En zo begint een psychologisch spelletje waarbij Sandy probeert Robert te slim af te zijn.
Aanzienlijk beter dan de gemiddelde stalkerthriller, dankzij een plot met intelligente en onverwachte twists en twee uitstekende hoofdrolspelers. Hill geeft op voortreffelijke wijze gestalte aan de transformatie van beduusde, ongevaarlijke 'gewone man' tot wanhopige manipulator van zijn karakter en de ironische slottwist is een passende afsluiter van een boeiende, vaak spannende thriller.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Hate U Give (2018) 4,0

25 januari, 14:59 uur

Het is jammer dat dit sociale drama over Starr [Amandla Stenberg, een meisje dat, nadat haar jeugdvriend en drugsdealder Khalil [Algee Smith] tijdens een aanhouding wegens een verkeersovertreding voor haar ogen is doodgeschoten door een agent [Drew Sterkey], moet beslissen of ze gaat getuigen of niet, op het einde nogal prekerig wordt. Dat is wel de enige smet op dit verhaal dat het leven in een (grotendeels zwarte) achterstandswijk op een andere manier laat zien dan gebruikelijk is. Geweld en criminaliteit liggen weliswaar constant op de loer, maar Starr maakt deel uit van een stabiele, liefdevolle familie en afgezien van het feit dat ze op de (veelal blanke) school waar ze zit 'Starr versie 2' speelt, is haar leven vrij normaal. Zoals fred1946 terecht opmerkt, spreken de tieners hier beschaafd en net Engels, zonder ook maar één 'yo', 'dawg' of 'nigga'! Scenarist Audrey Wells, die het gelijknamige boek van Angie Thomas bewerkte, weet bovendien op knappe wijze veel sociaal-politieke elementen in het verhaal te verweven: vader Maverick [Russell Hornsy] laat Starr op haar 9e het 'Black Panther 10 Point Program' leren en de 'Black Lives Matter'-beweging, alsmede de hypocrisie waarmee welgestelde blanke kinderen zich daarmee identificeren, speelt eveneens een sleutelrol. De film is foutloos geacteerd en tussen de sociaal-politieke kritiek door, weet Stenberg in de hoofdrol de aandacht volledig op haar personage te houden. Maar was die preek op het einde nou echt nodig?

» details   » naar bericht  » reageer  

The Passage (1979) 3,5

25 januari, 12:00 uur

Destijds neergesabeld en dat is niet geheel onbegrijpelijk. Anthony Quinn speelt een Baskische boer die een flinke som geld aanneemt om professor John Bergson [James Mason] via de Pyreneeën naar Spanje te brengen. Het feit dat Bergson nauwelijks ervaring heeft met bergbeklimmen is al een probleem, maar zijn vrouw [Patricia Neal] is zwak en zeer slecht ter been. Dat de Bergsons (inclusief twee tienerkinderen) toch de Nazi's lange tijd voor weten te blijven is op zijn zachtst gezegd niet geheel geloofwaardig, of beter gezegd, belachelijk. Malcolm McDowells campy vertolking als de Nazi-commandant viel ook niet bij iedereen in goede aarde, maar levert in de eerste helft van de film wel memorabele momenten op, waaronder de door Filmkriebel genoemde onderbroek en een sadistische marteling in een keuken ('chop chop!'). De combinatie van dergelijke zwartgallige humor en meedogenloos geweld, waaronder het moment waarop een zigeuner (Christopher Lee) levend wordt verbrand, valt allicht niet bij iedereen in goede aarde, maar wie het allemaal niet te serieus neemt kan deze oorlogsactie, ondanks het zich wat voortslepende laatste kwart, ongetwijfeld wel waarderen. Ik behoor duidelijk tot Camp (sic!) McDowell en heb me zeer vermaakt, maar u bent gewaarschuwd!

» details   » naar bericht  » reageer  

Party Monster (1998) 4,5

24 januari, 19:29 uur

Even fascinerende als verontrustende reconstructie van de gebeurtenissen die leidden tot de gruwelijke moord op Angel Alvarez, een drugdealer die onderdeel uitmaakte van 'The Club Kids', een groep extravagante jongeren die zich, gehuld in groteske kostuums, in het clubleven van New York tegoed doen aan een extreem grote hoeveelheid drugs. De 'moeder' van de scene is Michael Alig, die in een mum van tijd een reputatie weet op te bouwen als extreme onruststoker en organisator van feesten waar echt alles kan gebeuren.
Fenton Bailey en Randy Barbato laten er geen twijfel over bestaan dat Michael betrokken was bij de moord en maken effectief gebruik van een combinatie van archiefbeelden - waaronder veel beeldmateriaal dat gefilmd is door de betrokkenen zelf - en interviews met alle hoofdrolspelers in dit waanzinnige relaas dat in 2003 werd verfilmd met Macaulay Culkin als Alig. Twintig jaar na dato is deze film even fascinerend om z'n terugblik op de partycultuur van de 90s, een tijd waarin alles leek te kunnen en te mogen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Werk ohne Autor (2018) 4,0

Alternatieve titel: Never Look Away, 24 januari, 18:30 uur

Dertig jaar uit het leven van Kurt Barnert [Tom Schilling], beginnend in 1937 wanneer hij als 6-jarige een rondleiding met uitleg krijgt tijdens de beruchte 'Entartete Kunst'-expositie en na een paar tussenstops tijdens WO II snel door gaat naar 1948, wanneer Kurt zijn kunsterige dromen begint na te jagen. De eerste helft van de film speelt zich af in het Oost-Duitse Dresden en later in het West-Duitse Düsseldorf, hetgeen onderstreept dat regisseur/scenarist Florian Henckel von Donnersmarck zijn verhaal plaatst in de context van de Duitse geschiedenis van 1937 tot 1966. Het acteerwerk is sterk, met een uitblinkende Sebastian Koch als Professor Carl Seeband, de vader van Kurts geliefde Ellie [Paula Beer], die - net als Kurts eigen vader overigens - moet leven met zijn eigen twijfelachtige rol tijdens WOII. Prima gemaakt en geeft een boeiend inzicht in hoe een kunstenaar gevormd wordt door zijn verleden, maar weet niet altijd de aandacht vast te houden, vooral in het laatste kwart waarin Henckel von Donnersmarck er onnodig lang over doet om tot zijn - overigens boeiende - conclusie te komen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Buddy (2018) 3,0

24 januari, 18:30 uur

Het feit dat regisseuse Hedy Honigmann de film opdraagt aan haar moeder, die haar de liefde voor honden bijdraagt, die haar 'de liefde voor honden bij bracht', verklaart waarom deze documentaire het voor een groot deel moet hebben van de schattigheid en aanhankelijkheid van de hulphonden die mensen met verschillende achtergronden door het leven helpen. Het is volstrekt duidelijk dat de honden bijzondere gaven hebben en veel meer blijken te kunnen dan je als relatieve buitenstaander zou bedenken. Bewonderenswaardig is hoe één van hen een vrouw helpt aan- of uitkleden en ook nog het baasje toedekt voor ze gaat slapen. Bijzonder is ook hoe een andere hond letterlijk en figuurlijk de rug van een zwaar getraumatiseerde oorlogsveteraan bewaakt. De bezitters van de hulphonden vertellen elk waarom de hond zo belangrijk is, maar het is jammer dat deze documentaire ons wat weinig inzicht geeft in de levens van de mensen vóór ze hun hulphond kregen. Er is ook geen aandacht voor de intensieve training die deze honden ondergaan voor ze als hulphond worden ingezet en aangezien deze film zonder enige twijfel tot doel heeft meer sympathie voor dit goede doel te kweken, is het jammer dat juist dat aspect volledig beschouwing wordt gelaten. Hondenliefhebbers kunnen hun hart ophalen, want wat zijn die honden toch schattig, maar wie hoopt op een diepgaande documentaire is hier niet aan het juiste adres.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Panama Deception (1992) 4,5

24 januari, 10:58 uur

De winnaar van de Oscar voor beste documentaire heeft als enig minpuntje het wat mechanische commentaar van Elizabeth Montgomery, maar het is een zeer overtuigende, inzichtelijke en (helaas) nog altijd actuele analyse van de uiterst twijfelachtige rol die speelt in de internationale politiek. Vol met pakkende, soms ronduit schokkende beelden - zoals het moment waarop de nieuwe president en vice-president, stromannen van de VS, door betogers op straat worden aangevallen - aangevuld met interviews van mensen aan beide kanten van het conflict. Regisseur Barbara Trents uitgangspunt is dat de VS geen list schuwt om de touwtjes in handen te houden in landen waar het grote belangen heeft. In dit geval betreft het de manier waarop George Bush Sr, mede om zijn imago als zwakke leider op te krikken, het bewind van het Panamese staatshoofd Manuel Noriega ondermijnde toen bleek dat hij de Amerikaanse belangen niet langer meer genoeg behartigde. Doel was om Noriega af te zetten en er op toe te zien dat de 'democratische verkiezingen' ertoe leiden dat de nieuwe leiders de belangen van de VS - met name betreffende het Panama-kanaal - blijven behartigen. De parallellen met het huidige Venezuela zijn zeer groot, bovendien werd het Trent moeilijk gemaakt om gesprekken te voeren met het gewone Panamese volk. Twee argumenten die het idee versterken dat Trent het behoorlijk bij het rechte eind heeft. Een must voor een ieder die zich ook maar enigszins interesseert in geopolitiek.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Parole Officer (2001) 3,5

23 januari, 20:24 uur

Onderhoudende, bij vlagen hilarische komedie waarin de weinig succesvolle reclasseringsambtenaar Simon Garden [Steve Coogan] dreigt op te draaien voor een moord. Hij denkt zijn onschuld te kunnen bewijzen aan de hand van de bewakingsvideo van een bank, maar de enige manier waarop hij aan die band kan komen is door zelf in te breken! Daarvoor roept hij de hulp in van de enige mensen die hij ooit op het rechte pad heeft gekregen, maar die blijken over minder expertise te beschikken dat Simon had gehoopt.
Simon Garden is aanzienlijk minder karikaturaal dan Coogans meesterlijke Alan Partridge, maar Coogan speelt zijn rol prima. Met onder andere, Om Puri en Ben Miller zijn de bijrollen goed bezet en de chemie tussen Coogan en Lena Headey als love interest is ook een pluspunt. Er zijn genoeg grappige momenten, bijvoorbeeld rondom een Chinese delegatie in een seksclub, om je af te leiden van het niet al te originele plot en het enthousiasme dat de cast toont tijdens de eindcredits - onder de klanken van David Bowies "Heroes" - zorgt zeker en vast voor een glimlach aan het eind van deze prima misdaadkomedie.

» details   » naar bericht  » reageer  

Paris Bound (1929) 3,5

23 januari, 18:09 uur

Ann Harding en Fredric March (in één van zijn eerste films) zijn goed gecast als Mary en Jim, een echtpaar dat meer gelooft in spirituele trouw dan in fysieke trouw. Wanneer er kapers op de kust liggen wordt de relatie tot het uiterste getest en dat levert de nodige complicaties op. Een vroege geluidsfilm, gebaseerd op het toneelstuk van Philip Barry, dat ondanks het feit dat het veel leunt op dialoog niet statisch overkomt. Het gewaagde materiaal maakt deze film ook voor een modern publiek nog prima te pruimen, zeker met zo'n aantrekkelijke cast.

» details   » naar bericht  » reageer  

Parkland (2013) 3,0

23 januari, 16:11 uur

Reconstructie van 22 november 1963, de dag waarop John F Kennedy in Dallas werd doodgeschoten. Deze keer ligt de nadruk op een combinatie van gewone mensen, waaronder Abraham Zapruder [Paul Giamatti], de man die de enige filmbeelden van de moord maakte, de artsen in Parkland Hospital, waaronder Zac Efron en Marcia Gay Harden, en twee onbelichte bijrolspelers, de broer [James Badge Dale] en moeder [Jacki Weaver] van Lee Harvey Oswald [Jeremy Strong]. Het acteerwerk is goed en scenarist/regisseur Peter Landesman, die zich baseerde op gelijknamige boek van Vincent Bugliosi, houdt de vaart er aardig in. De scènes waarin artsen proberen JFK te redden zijn indrukwekkend, maar de nieuwe perspectieven voegen niet veel toe aan een bekend verhaal.

» details   » naar bericht  » reageer  

Paris Trout (1991) 4,0

22 januari, 19:33 uur

Dennis Hopper schittert als het openlijk racistische titelpersonage dat vergelding zoekt wanneer Henry Ray [Eric Ware] het lef heeft een beroep te doen op de verzekering die hij bij Paris heeft afgesloten bij de aanschaf van een auto. Het resulteert in een schokkend en onvergetelijk moment dat in je hoofd blijft spoken gedurende de rest van de film en daardoor de spanning enorm verhoogt wanneer Paris' doodongelukkige echtgenote Hannah [Barbara Hershey] troost zoekt bij Paris' vriend en advocaat Harry [Ed Harris]. Hopper zette in Blue Velvet en The River's Edge al enkele van de meest gedenkwaardige schurken uit de filmgeschiedenis neer en deze past probleemloos in dat rijtje. De scènes met Hopper en Hershey zijn dramatische hoogtepunt en met hulp van cameraman Robert Elswit weet regisseur Stephen Gyllenhaal de letterlijk en figuurlijk verhitte sfeer in en rond huize Trout op treffende wijze neer te zetten.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pariah (2011) 4,0

22 januari, 16:36 uur

stem geplaatst

» details  

A Good Day to Die Hard (2013) 4,0

Alternatieve titel: Die Hard 5, 20 januari, 17:36 uur

stem geplaatst

» details  

Defiance (2008) 4,0

20 januari, 17:36 uur

stem geplaatst

» details  

The Cable Guy (1996) 4,5

20 januari, 17:36 uur

stem geplaatst

» details  

Palo Alto (2013) 3,0

20 januari, 14:12 uur

Goede karakteriseringen maar een wat onsamenhangend plot dat daardoor niet al te vrolijk kabbelt door zuipfeestjes, seksuele uitspattingen en de misverstanden en ruzies die dat met zich meebrengt. De jonge cast is prima, maar het gebrek aan dramatische opbouw voorkomt dat dit drama over teenage angst beklijft. Gebaseerd op een serie verhalen van James Franco die zelf de rol speelt van een twijfelachtige voetbalcoach.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pal Joey (1957) 3,5

20 januari, 11:44 uur

Frank Sinatra moet kiezen tussen Kim Novak (sekssymbool van de jaren '50) en oude vlam Rita Hayworth (sekssymbool van de jaren '40) en de drie sterren zingen, ter afwisseling van de toespelingen en andere woordenwisselingen, klassiekers als The Lady is a Tramp, Bewitched, Bothered & Bewildered en niet te vergeten My Funny Valentine. Een perfect vehikel voor de sterren en George Sidney levert ogenschijnlijk probleemloos een muzikale komedie af die niets minder (maar ook niet veel meer) levert dan je verwacht: Hayworth was zelden zo sexy als wanneer ze 'Bewitched...' zingt en Kim Novak doet zelfs een striptease! En Franks natuurlijke charme zal vrouwenharten ongetwijfeld laten smelten. Niks mis mee, lijkt me.

» details   » naar bericht  » reageer  

Glass (2019) 4,5

19 januari, 13:43 uur

M Night Shyamalan ging bijna 20 jaar lang door het leven als 'the man who directed The Sixth Sense (1999)'. Met Split (2016) wist hij zich eindelijk te herstellen van de ene na de andere teleurstelling en het is niet zo vreemd dat Shyamalan hoofdpersoon Kevin Wendell Crumb [James McAvoy] liet terugkeren in dit meesterlijke vervolg. Het besluit om David Dunn [Bruce Willis] en Elijah Price [Samuel L Jackson], de twee hoofdpersonen uit https://www.moviemeter.nl/film/95 toe te voegen aan het plot is gewaagd, maar mede dankzij de vertolkingen van Jackson en de magistrale James McAvoy is Shyamalan er zelfs in geslaagd de kwaliteit van The Sixth Sense te evenaren. De briljante regie en het prachtige camerawerk van Mike Gioulakis maken de hele film een lust voor het oog. James Newton Howard componeerde de hypnotiserende score en ook de geluidseffecten zijn van bijzonder hoog niveau. Veel belangrijker is dat Shyamalan eindelijk eens een met een paar slottwists komt die werkelijk verrassend zijn én genoeg stof geven tot nadenken en napraten. Er is één minpunt en het is een behoorlijke: tussen de sterke proloog (met een verbluffende actiescène) en de intrigerende finale zit teveel psycho-gebabbel. Daar blijkt uiteindelijk weliswaar wel een goede reden voor te zijn, maar het is wat aan de saaie kant. Jammer, want Shyamalan - die een cameo heeft als klant in Davids beveiligingswinkel - komt heel dicht bij de perfecte film.

» details   » naar bericht  » reageer  

Vals (2019) 1,0

18 januari, 16:55 uur

Meer een melodrama dan een thriller, temeer daar er van enige spanningsopbouw nauwelijks sprake is, ondanks de vele (zinloze) close-ups van koebellen en dierenskeletten die aan een boom hangen. Het is gebaseerd op het gelijknamige bekroonde boek van Mel Wallis de Vries en is duidelijk gericht op een kritiekloos tienerpubliek, maar dat is nog geen reden om je als kijker keer op keer voor te liegen. De ontknoping heeft weliswaar een goed uitgevoerde catfight, maar de boodschap met betrekking tot pesten is er ééntje met een bijzonder twijfelachtige moraal en wekt zelfs de suggestie van een happy end, hoewel het slachtoffer in kwestie tevens de dader is en op z'n minst een arrestatie verdient. Toch?

» details   » naar bericht  » reageer  

The Painted Veil (2006) 3,0

18 januari, 13:10 uur

Een fraai gefilmde, uiterst verzorgde productie, maar het aandacht voor historisch detail en mooie plaatjes gaat ten koste van de vertolkingen in dit klassieke melodrama waarin bacterioloog Walter Fane [Edward Norton] zijn kersverse echtgenote Kitty [Naomi Watts] dwingt mee te gaan naar een door cholera geteisterd gebied in China. Vrouwlief is namelijk vreemd gegaan met Charlie Townsend [Liev Schreiber] en Walter dreigt een scheiding aan te vragen die Kitty's reputatie om zeep zou helpen. Dus gaat ze mee, maar het verblijf in het politiek instabiele China heeft onverwachte consequenties voor hun relatie. Naomi Watts' wat gemanierde vertolking is minder storend dan het apathische acteerwerk van Norton. Ook Liev Schreiber maakt (ironisch genoeg) een wat lusteloze indruk en het gebrek aan chemie tussen de hoofdrolspelers is funest voor een verhaal dat draait om passie en verlangen. Wat resteert zijn mooi plaatjes,de met een Golden Globe bekroonde muzikale score van Alexander Desplat en goed werk van Toby Jones en Diana Rigg.

» details   » naar bericht  » reageer  

Das Schweigende Klassenzimmer (2018) 4,5

Alternatieve titel: The Silent Revolution, 18 januari, 13:07 uur

Reconstructie van een passieve daad van verzet door een groepje studenten in het Oostduitse Stalinstadt (tegenwoordig Eisenhüttenstadt), gelegen aan de Poolse grens. In oktober 1956 reizen Kurt [Tom Gramenz] en Theo [Leonard Scheicher] samen naar West-Berlijn om het graf van Kurts grootvader te bezoeken. Na afloop bezoeken ze een bioscoop waar ze een reportage zien over Hongaarse opstand. Geïntrigeerd door de gebeurtenissen, maar ook door de tegenstrijdige berichten die ze thuis te horen krijgen, zoeken ze contact met kluizenaar Edgar [Michael Gwisdek] die ze in het geheim laat luisteren naar een verboden radiozender. Wat ze daar horen inspireert de vrienden tot een spontane protestactie waarbij de hele klas aan het begin van de eerste les twee minuten lang zwijgt. Niet iedereen is even enthousiast over dit plan en dat komt de leerlingen duur te staan wanneer de Stasi de klas beschuldigt van een counterrevolutie en dreigt met zware maatregelen... tenzij iemand de aanstichter aanwijst.
Dit drama, een reconstructie van een waargebeurd incident zoals opgeschreven door één van de deelnemende studenten, geeft een fascinerend beeld van het leven in Duitsland voor de bouw van De Muur. De wonden van WOII zijn nog lang niet geheeld - sommige ex-nazi's werken zelfs op school - en de combinatie van het Stasi-onderzoek en de zwijgcultuur resulteert erin dat enkele studenten op dramatische wijze worden geconfronteerd met het feit dat hun familiegeschiedenis gebaseerd is op pijnlijke leugens. Een goed geproduceerde, uiterst onderhoudende film over een relevante periode uit de Duitse geschiedenis die jarenlang vrijwel onbelicht is gebleven.

» details   » naar bericht  » reageer  

Styx (2018) 2,0

17 januari, 22:32 uur

Drama over de in Gibraltar werkende Duitse dokter Rieke [Susanne Wolff] die met haar 12 meter lange zeilboot het avontuur tegemoet zeilt in de vorm van een oceaanreis van Gilbraltar naar Ascension Island, 'net boven St Helena' (sic!). Voor haar is het een ontsnapping van haar dagelijkse werkelijkheid, maar op een dag wordt ze geconfronteerd met een andere werkelijkheid: ze stuit op een op drift geraakte, langzaam zinkende vissersboot vol vluchtelingen. Ze neemt contact op met de kustwacht die belooft hulp te sturen en haar op het hart drukt dat ze zich niet met de zaak moet bemoeien, omdat ze zichzelf daarmee in gevaar brengt. Maar als dokter kan ze het niet over hart verkrijgen om de vluchtelingen de rug te keren, dus besluit Rieke te wachten tot de hulp arriveert. Wanneer die hulp erg lang op zich laat wachten, bekruipt Rieke een duister vermoeden dat haar stelt voor een moeilijke keuze.
Susanne Wolff levert een sterke acteerprestatie af in dit fraai gefilmde, op locatie geschoten zeedrama en het eerste deel van de film - waarin vrijwel geen woord wordt gesproken - is prima. Maar zodra Gedion Wekesa Oduor zijn intrede doet (reactie op ander bericht)

lijkt regisseur/co-scenarist Wolfgang Fischer zich geen raad meer met het scenario. Oduor - een amateur - overtuigt geen moment en mede daardoor stevent (!) deze film dan al snel af naar een voorspelbaar, maar weinig bevredigend pseudo-allegorisch einde dat bij lange niet zo veelzeggend is al Fischer ons vermoedelijk wil doen geloven.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Painted Desert (1931) 2,5

15 januari, 11:48 uur

Vroege geluidswestern leidt onder de trage, statische regie van Howard Higgin, die duidelijk nog moet wennen aan het vernieuwde medium. Het verhaal over een bloedvete die ontstaat wanneer twee mannen een baby vinden die de enige overlevende is van een overval (ze willen het jongetje allebei voor zich opeisen) berust op een wat bizar basisgegeven, maar profiteert van een interessante cast. Het is Clark Gables eerste rol in een geluidsfilm en het is één van de weinige nog circulerende films van Helen Twelvetrees - één van de grootste beloften begin jaren '30, die Hollywood aan het eind van het decennium de rug toekeerde wegens een gebrek aan goede rollen. Hoofdrolspeler William Boyd zou enkele jaren later bovendien wereldfaam vergaren als de legendarische cowboy Hopalong Cassidy. Deze western is dan ook vooral aan te raden voor fans of liefhebbers van de acteurs, maar ook dan is het niet meer dan een gedateerd curiosum.

» details   » naar bericht  » reageer  

Die Andere Heimat - Chronik einer Sehnsucht (2013) 4,5

Alternatieve titel: Home from Home: Chronicle of a Vision, 14 januari, 22:18 uur

Prequel op de meesterlijke Heimat-trilogie die scenarist/regisseur Edgar Reitz in 1984 startte en de sociaal-culturele geschiedenis van Duitsland in de 20e eeuw beschreef aan de hand van de lotgevallen van de bewoners van het (fictieve) dorpje Schabbach. De spil van die serie was de familie Simon en dat geldt ook voor dit relaas dat zich afspeelt in de jaren '40 van de 19e eeuw. Schabbach is een hechte gemeenschap en de bewoners kennen eigenlijk alleen het dorpje zelf en de nabijgelegen dorpen. In Duitsland is een groeiende weerstand tegen de regerende elite (die weerstand zou leiden tot de zogeheten Maartrevolutie in 1848) en de intellectuele Jakob Simon [Jan Dieter Schneider] droomt ervan te ontsnappen aan de beklemming van het dorpsleven. Wanneer hij hoort over de schoonheid van en de mogelijkheden in Brazilië besluit hij alles op alles te zetten om daar een nieuw leven op te bouwen.
Reitz weet de sfeer van de tijd op prachtige wijze tot leven te wekken, waarbij de levendige scènes tijdens een dorpsmarkt een effectief contrast vormen met de schitterend gefilmde scènes in de weilanden net buiten het dorp. Het enige wat ontbreekt is de epische schaal van de andere Heimat-films, maar het is een waardige individuele episode uit de (bijzonder) lange serie.

» details   » naar bericht  » reageer  

Other Men's Women (1931) 4,0

Alternatieve titel: The Steel Highway, 14 januari, 18:40 uur

Het verhaal over een liefdesdriehoek is vrij typerend voor het melodrama-genre begin jaren '30. Maar deze vroege geluidsfilm valt in positieve zin op vanwege de dynamische regie van William A. Wellman en de scherpe montage waardoor de film - in tegenstelling tot de meeste tijdgenoten - nooit verveelt. Let bijvoorbeeld op de introductie van James Cagney (in zijn 3e rol, nog voor zijn doorbraak) die een gesprek met zijn collega heeft bovenop een rijdende trein, gezien de beperkte technische middelen uitstekend gedaan. Cagney toont later in de film zijn danskwaliteiten tijdens een dansavond in één van de andere momenten uit de film. Withers, Astor en Toomey zijn OK in de hoofdrollen, maar moderne filmliefhebbers zullen meer aandacht hebben voor Cagney, maar ook voor Joan Blondell (als de blonde, pittige Marie) voor wie dit eveneens een mooie showcase was.

» details   » naar bericht  » reageer  

Kurutta Ippêji (1926) 4,0

Alternatieve titel: A Page of Madness, 14 januari, 18:13 uur

Begin jaren '70 vond regisseur Teinosuke Kinugasa deze film terug in een opslagruimte en besloot 'm uit te brengen met een prachtige soundtrack, maar zonder tussentitels - net als Der Letzte Mann (1924).
Met zijn bliksemsnelle montage en een arsenaal aan trucs om de visuele impact te verhogen, doet dit psychologische drama over een oudere man die zijn echtgenote wil bevrijden uit het krankzinnigeninstituut waar hij zelf werkt, meteen denken aan de meesterlijke Rusland-trilogie van Sergei M. Eisenstein. Het is dan ook niet verbazingwekkend te noemen dat Kinugasa en de Russische grootmeester na deze film bij elkaar kwamen om de mogelijkheden van het medium verder te bestuderen. Kinugasa gebruikt vaak verbluffende camera-effecten om je als kijker door te laten dringen in de waanzin van de hoofdrolspelers, maar weet ook op puur visuele wijze verband te leggen tussen hun gedrag, waaronder de obsessie met bepaalde voorwerpen, en hun persoonlijke verleden in de flashbacks die uiteraard sober zijn gefilmd. Technisch gezien is dit dan ook een absoluut meesterwerk, maar het verhaal is - ook voor 60 minuten - wat aan de dunne kant en doet vermoeden dat Kinugasa meer bezig was met een experiment dan met het vertellen een verhaal. Als experiment is het zeker geslaagd.

» details   » naar bericht  » reageer  

Out of the Fog (1941) 3,0

13 januari, 21:02 uur

Vreemde mix van misdaad, komedie en romantiek met John Garfield als Harold Goff, een afperser die schippers dwingt hem beschermingsgeld te betalen. Wanneer hij de aantrekkelijke en naar avontuur hunkerende Stella [Ida Lupino] ontmoet, is hij zich er niet van bewust dat zij de dochter is van één van zijn slachtoffers. Dat slachtoffer is Jonah Goodwin [Thomas Mitchell] die al jaren met zijn boezemvriend Olaf [John Qualen] vist in de haven. Uiteraard bedenken de twee oude vrienden een plan om de relatie te verbreken en van hun afperser af te komen.
Mitchell en Qualen zorgen voor een komische noot die niet prettig mixt met het serieuze acteerwerk van John Garfield en Ida Lupino, die sowieso niet bekend staat als komische acteurs. Niet zo vreemd dat dit niet meer is dan een film met aardige momenten die echter veelal uit twee verschillende films lijken te komen. Gezien de op papier sterke cast een teleurstellende werkje onder de regie van de meestal zo betrouwbare Anatole Litvak.

» details   » naar bericht  » reageer  

Our Guys: Outrage at Glen Ridge (1999) 3,0

Alternatieve titel: Outrage in Glen Ridge, 13 januari, 21:02 uur

Ware woensdagavondfilm met Ally Sheedy (de excentriekeling uit The Breakfast Club (1985)) en Eric Stolz (Mask (1985) als respectievelijk en volhardende detective en een aanklager die onderzoek doen naar de vermeende groepsverkrachting door spelers van het honkbalteam van Glen Ridge High in Glen Ridge, New Jersey in 1989. Het onderzoek verloopt zeer moeizaam omdat het slachtoffer in kwestie een geestelijk gehandicapt meisje [Heather Matarazzo] is dat zo verlangt naar vriendschap dat ze enerzijds niemand wil kwetsen, anderzijds bereid is alles te zeggen en te doen om die 'vriendschap' te verkrijgen of te behouden. Dat leidt tot verwarrende, tegenstrijdige verklaringen die het haast onmogelijk maken om te bewijzen wat er precies is gebeurd. Bovendien houden zowel de school als de ouders van de beschuldigden de jongens daardoor de hand boven het hoofd.
Sheedy en Stolz geven routinematige vertolkingen en de regie van Guy Ferland, die later o.a. series als Homeland en The Walking Dead zou regisseren, is ook al weinig inspirerend. Dat zorgt ervoor dat dit drama, gebaseerd op ware feiten, vastgeroest is in middelmatigheid. Alleen de fraaie, oprechte vertolking van Heather Matarazzo in de complexe rol van het slachtoffer maakt dit de moeite enigszins waard.

» details   » naar bericht  » reageer  

Outrageous! (1977) 4,0

Alternatieve titel: Te Gek!, 13 januari, 20:05 uur

Komisch drama speelt zich grotendeels af in de homogemeenschap van New York voordat de Aids-epidemie om zich heen zou grijpen. Centraal staat de vriendschap tussen Robin Turner [Craig Russell, die zelf in 1990 zou sterven aan de gevolgen van Aids], een even onzekere als getalenteerde imitator van vrouwelijke filmsterren, en Liza Connors [Hollis McLaren], een schizofrene vrouw die met medicijnen probeert grip te krijgen op haar verschillende persoonlijkheden. "In jouw situatie moet je absoluut niet zwanger worden!", zo krijgt ze meerdere keren te horen. Maar Liza raakt toch zwanger en wanneer Robins sublieme imitaties leiden tot een MC-rol bij een club in New York, besluiten de twee vrienden samen te gaan wonen in de hoop dat ze samen een nieuw leven kunnen opbouwen voor hunzelf en voor de aanstaande baby.
Een warm komisch drama over een bijzondere vriendschap, geschreven met scherpe humor en die luchtige benadering van controversiële thema's draagt bij aan de unieke identiteit van deze film. Maar deze film blijft vooral bij vanwege Russells briljante imitaties van vrijwel alle grote iconen van de gayscene, waaronder Marlène Dietrich, Judy Garland, Bette Davis en Ethel Merman. Bepaal zelf welke imitatie(s) je het beste vindt, ik was het meest onder de indruk van Tallulah Bankhead, Barbara Streisand en de onvermijdelijke Mae West. Het spreekt voor zich dat je deze film minder zult waarderen als je niet bekend met het origineel. Online kun je fragmenten vinden van Craig Russels eigen show waarin hij zijn grote klasse als imitator laat zien.

» details   » naar bericht  » reageer  

Owning Mahowny (2003) 3,5

13 januari, 19:19 uur

Het feit dat Philip Seymour Hoffman in 2014 zou sterven als gevolg van heroïneverslaving maakt deze film anno nu op een ietwat morbide wijze extra fascinerend. Hij speelt hier een bankmedewerker die zijn positie en het in hem gestelde vertrouwen gebruikt om miljoenen dollars te verduisteren om zijn gokverslaving te financieren. Hoffman zet een overtuigend portret neer van iemand die ondanks zijn extreem buitensporige gokgedrag in een volledige staat van ontkenning zit en zichzelf daardoor dieper en dieper in de nesten werkt. Hoe hij aan zijn geld komt is voor leken minder goed te volgen en een overdaad aan ondersteunende karakters is soms ook wat verwarrend, maar Hoffmans vakwerk maakt dit de moeite waard. Je vraagt je wel af of hij toen al putte uit eigen ervaring...

» details   » naar bericht  » reageer  

Welcome to Marwen (2018) 4,0

13 januari, 15:47 uur

De manier waarop Robert Zemeckis de scènes in het fictieve Marwen naadloos laat overlopen in scènes in de echte wereld en weer terug toont dat hij nog steeds de 'magic touch' heeft die hij toonde in Forrest Gump (1994). Marwen is een fictief dorpje in België dat Mark Hogancamp [Steve Carrell] in miniatuur heeft gebouwd in zijn tuin. Mark verdiende zijn brood als tekenaar van een WOII-strip, maar nadat hij slachtoffer is geworden van een 'hate crime' is hij niet meer in staat fatsoenlijk te tekenen. Daarom werkt hij nu zijn eigen verhalen uit in de vorm van foto's waarbij hij een aantal poppen gebruikt. Eén daarvan is Captain Hogie, zijn alter-ego, die dag in dag uit wordt belaagd door Nazi's die elke dag worden doodgeschoten door vijf vrouwen die elk gebaseerd zijn op belangrijke vrouwen in Marks leven. Maar zijn grootste vijand is Wendy, de "Belgische heks", die een grote negatieve invloed heeft op zijn geestelijke gesteldheid. Wanneer Mark kennis maakt met zijn nieuwe overbuurvrouw Nicol [Leslie Mann] geeft hem dat hoop op geluk, ondanks zijn eigen vreemde gewoonten.
Alle scènes in Marwen zijn meesterwerkjes op zich waarbij je simpelweg vergeet dat we kijken naar strippersonages in een realistische achtergrond. Zemeckis behandelt een complex thema op een manier die begrijpelijk en respectvol is en bezorgt je als kijker net zo gemakkelijk een brede glimlach als een brok in de keel. Foutloos geacteerd, met een uitmuntende Carrell en vooral sterk ondersteunend werk van Merritt Wever als Marks beste vriendin.

» details   » naar bericht  » reageer  

The House That Jack Built (2018) 1,5

12 januari, 19:12 uur

Seriemoordenaar Jack [Matt Dillon] becommentarieert een selectie van 5 'incidenten' uit zijn rijk geschakeerde oeuvre met de mysterieuze Verge [Bruno Ganz]. Dat commentaar is te vaak saai, langdradig, en/of ronduit pretentieus en verpest het interessante basisgegeven over een moordenaar die geleidelijk aan meer begint te geloven in zijn onkwetsbaarheid en geen enkele moeite doet om zijn moorden te verhullen. Matt Dillon is fantastisch in de hoofdrol en deze zwartkomische thriller heeft absoluut memorabele momenten, waaronder een flashback met een kuikentje en een Jacks uitje met zijn vrouw en kinderen, maar Von Trier vult de film met onnodig filosofisch gelul en probeert te nadrukkelijk te shockeren, hetgeen veelal het tegengestelde effect heeft. In de epiloog raakt Von Trier het spoor helemaal bijster en dat is jammer, want zonder die epiloog en de voice-overs was dit een uitstekende film geweest.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Outrage (1964) 3,5

12 januari, 15:36 uur

Op een afgelegen treinstation ergens tijdens de zeventiger jaren van de 19e eeuw wachten drie mannen op de trein. Een oplichter [Edward G Robinson] vertelt dat hij gehoord heeft dat de Mexicaanse bandiet Juan Carrasco [Paul Newman] is veroordeeld voor de overval op een echtpaar waarvan hij de man [Laurence Harvey] zou hebben vermoord en de vrouw [Claire Bloom] zou hebben verkracht. Het toeval wil dat de twee andere mannen, een predikant [William Shatner] en een goudzoeker [Howard Da Silva] getuige waren bij dat proces. De mannen besluiten de zaak te bespreken, maar al gauw blijkt dat de verschillende getuigenissen (die we in flashback zien) elkaar op cruciale punten tegenspreken. Wat is er nou werkelijk gebeurd?
Na de enorm succesvolle remake van Akira Kurosawa's 'The Seven Samurai' besloot Hollywood zich te wagen aan Rashômon (1950). Op het scenario valt dan ook weinig aan te merken en met een cast waar je 'u' tegen zegt is dit de moeite van het bekijken waard. Maar onder de regie zijn de vertolkingen onevenwichtig. Newman, Bloom en Harvey zetten vaak wilde vertolkingen neer en regisseur Ritt haalt onnodig veel visuele trucs uit de kast die alleen maar afleiden van het drama. DaSilva en Robinson zetten goede rollen neer, maar deze versie van het klassieke verhaal onderstreept alleen maar hoe goed de echte Rashomon was.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ben Is Back (2018) 4,0

12 januari, 13:23 uur

Een afschuwelijke titel voor een intelligent, meeslepend en goed gemaakt verslavingsdrama dat op een knappe manier het verhaal van het onverwachte bezoek van junkie Ben, [Lucas Hedges], die net een paar maanden clean is, aan zijn familie vertelt vanuit twee perspectieven: die van Ben zelf en die van zijn moeder Holly [Julia Roberts]. Beide rollen zijn erg goed geschreven door regisseur/scenarist Peter Hedges. Holly is constant verscheurd tussen haar moederlijke gevoelens en haar rationele besef dat ze haar zoon niet (of nauwelijks) kan vertrouwen. Ben worstelt met het feit dat hij weet dat hij niet te vertrouwen is ('You can never trust a junkie', zegt hij zelf!) en het gevolg daarvan, namelijk dat zijn moeder hem niet durft te vertrouwen. Het fraaie spel van Robert en Hedges maakt op treffende wijze tastbaar hoezeer verslaving de relatie tussen ouders en kinderen voorgoed verstoort, maar ook hoe moeilijk het is voor een verslaafde om de draad op te pakken. Rachel Bay Jones maakt indruk in haar twee scènes als moeder die, mede door toedoen van Ben, haar dochter verloor aan drugs. Wel jammer van het abrupte, onbevredigende einde.

» details   » naar bericht  » reageer  

Free Solo (2018) 4,0

12 januari, 09:45 uur

Alex Honnold voldoet niet aan het stereotiepe beeld van de adrenalinejunkies die zich bezighouden met levensgevaarlijke sporten. Alex heeft door de jaren heen gezien hoe andere bergbeklimmers records vestigden, maar weet eveneens dat veel van de pioniers zijn omgekomen bij ongelukken tijdens zo'n klim. Hij droomt al tien jaar van het 'free solo' (alleen, zonder veiligheidskabels) beklimmen van 'El Capitan', een rots die hij door en door kent maar die een aantal zeer gevaarlijke punten heeft. In een wereldje waarin het hebben van een relatie een last kan zijn, is het de vraag wat voor invloed zijn vriendin Sandi zal hebben op zijn mentale weerbaarheid. En zal hij zich kunnen blijven concentreren terwijl camera's en een drone hem filmen?
Honnold gesloten persoonlijkheid maakt het aanvankelijk wat lastig om je te laten meeslepen in het verhaal, maar de fotografie van zijn klimpartijen is werkelijk verbluffend en uiteraard weet niemand op het moment van filmen hoe het af zal lopen. Met de effectieve score van niemand minder dan Marco Beltrami is het niet zo gek dat je net zoveel peentjes zweet als Honnolds vrienden en collega's die onderaan El Capo hulpeloos toekijken. Alex zelf maakt zich duidelijk minder druk, maar dat is juist zijn charme. Zeer meeslepend en een must voor (aspirant-)bergbeklimmers.

» details   » naar bericht  » reageer  

Our Brand Is Crisis (2005) 3,5

10 januari, 14:56 uur

Deze documentaire toont enerzijds welke trukendoos managers van politieke campagnes inzetten om de massa te manipuleren, maar ook wat de gevolgen kunnen zijn wanneer het electoraat zich beseft dat het is gemanipuleerd en voorgelogen. De centrale kandidaat in de Boliviaanse presidentsverkiezingen van 2002 is Gonzalez Sánchez de Lozada, die van 1993 tot 1997 ook al president was en het beschadigde vertrouwen van veel van zijn toenmalige kiezers moet zien te herstellen. Lozada's grootste concurrenten zijn de gladde, welbespraakte Manfred Reyes Villa en de 'populist' Evo Morales die zich sterk maakt voor de jarenlang uitgebuite minderheden. Deze documentaire was de inspiratie voor een gelijknamige speelfilm uit 2015 met Sandra Bullock in de rol die James Carville in deze documentaire speelt. Het is de moeite om die twee in tandem te kijken, want deze documentaire toont vooral het effect van de campagne op het politieke debat, terwijl de speelfilm profiteert van scherpere karakteriseringen. Want hoewel James Carville zeer open is over zijn manier van werken, zijn de andere campagnemedewerkers wat kleurloos.

» details   » naar bericht  » reageer  

Creed II (2018) 4,0

Alternatieve titel: Creed 2, 8 januari, 14:25 uur

De verrassend geslaagde reboot van de Rocky-franchise krijgt een minstens zo verrassende geslaagd vervolg. Alle hoofdpersonen uit "Creed" keren terug in een film die op papier een virtuele remake van Rocky IV had kunnen worden maar dat absoluut niet is. Sterker nog, de terugkeer van Dolph Lundgren (in zijn beste rol ooit, ook al wil dat niet veel zeggen) als Rocky's oude rivaal Ivan Drago (die in Rocky IV Apollo Creed dood sloeg in de ring) die met zijn zoon [Florian Munteanu, eveneens uitstekend] uit is op eerherstel na Ivans verlies tegen Rocky, ruim 30 jaar geleden, geeft de film een psychologische diepgang die Creed II een eigen identiteit geeft. Let op hoe de trainingsmethodes van Drago lijken op die van Rocky in Rocky (1976), maar ook op de effectieve wijze waarop de Drago's een spiegelbeeld van Rocky en Creed lijken te zijn. De boksscènes zijn opnieuw uitstekend in scène gezet en Stallone en Jordan acteren opnieuw op het top van hun kunnen. Het resulteert in een op zichzelf staand boksdrama met een aantal zeer ontroerende momenten en een passende finale.

» details   » naar bericht  » reageer  

Stan & Ollie (2018) 5,0

5 januari, 17:35 uur

In de prachtige openingsscène bespreken Stan [Steve Coogan] en Ollie [John C Reilly] hun toekomstplannen terwijl ze zich vanuit hun kleedruimte begeven in de richting van de set van 'Way Out West', hun laatste meesterwerk, waar ze hun beroemde dansje doen. De scène is in één take opgenomen en is een tour-de-force van alle betrokkenen, niet in de laatste plaats van de twee hoofdrolspelers die probleemloos schakelen tussen de personen die ze spelen en de karakters die het komische duo zo populair maakten. Het is 1937 en Stan wil een beter contract afdwingen bij Hal Roach [Danny Huston], maar aangezien Ollie nogal krap bij kas is heeft hij zo'n bedenkingen. Stan beëindigt zijn contract, maar Ollie dient zijn contract uit door te spelen in 'Zenobia'. Het blijkt een negatief keerpunt in de carrière van het komische duo te zijn, iets wat invloed heeft op hun Britse theatertour in 1952, die bedoeld was om publiciteit op te wekken voor een nieuwe film, een parodie op Robin Hood. Hoewel het duo op het podium nog steeds de oude magie blijkt te hebben, ontstaat er achter de schermen steeds meer spanning tussen de oude vrienden, zeker wanneer hun echtgenotes [Nina Arianda, Shirley Henderson] zich bij hun aansluiten.
Fans van L&H kunnen hun hart ophalen aan de vele perfecte reconstructies van klassieke L&H-sketches, want Coogan en Reilly zijn in alle opzichten subliem. Het materiaal werkt ook anno 2019 nog steeds geweldig op de lachspieren, maar wat dit biografische drama werkelijk verheft tot meesterwerk is het scenario van Jeff Pope, dat een eerlijk beeld geeft van de moeizame verstandhouding tussen twee iconische acteurs die - soms tegen wil en dank - afhankelijk van elkaar waren voor hun succes en Arianda en Henderson prima rollen geeft als hun echtgenotes. Een genot voor fans van L&H, wie niet zo bekend is met het werk en de carrière van het legendarische duo zal deze film waarschijnlijk minder kunnen waarderen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Roma (2018) 5,0

5 januari, 14:16 uur

Wie nog twijfelde aan het feit dat Alfonso Cuarón één van de meesters is van zijn generatie, zal na het zien van deze tour-de-force van alle twijfels verlost zijn. De film zit vol liefdevolle visuele verwijzingen naar o.a. Orson Welles, François Truffaut en (gezien de titel haast onvermijdelijk) Federico Fellini. Maar misschien is de grootste triomf van dit meesterwerk wel het feit dat je al heel snel vergeet dat deze film niet is gemaakt in 1970, het jaar waarin deze film zich afspeelt. Cuarón deed zelf het vaak verbluffende camerawerk en weet Mexico City op indrukwekkende wijze tot leven te brengen, getuige verschillende trackingshots door de drukke straten van die wereldstad. Er is een aardbeving, een uit de hand lopend studentenprotest en een adembenemende scène in een ziekenhuis. Cuarón regisseert de honderden figuranten - tot in de kleinste rol aan toe - dusdanig dat de massascènes volstrekt authentiek overkomen, alsof het toevallige gebeurtnissen zijn. Zeker, de eerste 5 minuten doen anders vermoeden: hoofdpersoon Cleo [Yalitza Aparicio] maakt als dienstmeisje van een welgesteld Mexicaans gezin de met hondenpoep vervuilde vloer van de garage schoon en doet 's avonds één voor één de lichten in de woonkamer uit voordat ze met een collega in hun kleine appartementje boven het huis nog wat strijkwerk verrichten. Het is een (bewust) gerekte scène die de routine van Cleo's leven toont, maar ook duidelijk maakt dat ze gelukkig is met die routine: ze zet de radio zachtjes aan, neuriet mee en lacht mee met haar collega. Die scène staat in schril contrast met wat de chaos die ontstaat wanneer Cleo zwanger blijkt te zijn en de vader van haar kind haar in de steek laat. Parallel daaraan lopen de perikelen van de familie waarvoor ze werkt, waarbinnen de relatie tussen de ouders op gespannen voet komt te staan. Een simpel verhaal dat Cuarón vooral gebruikt als liefdesverklaring aan de cinema. Professor Zovek (gespeeld door een acteur die op de credits staat als Latin Lover) zorgt voor één van de grappigste momenten wanneer hij een gastles bij een trainingskamp voor sporters en lijkt rechtstreeks uit een Fellini-film te zijn gekomen. Een ware traktatie voor de liefhebbers van klassieke film en zonder twijfel één van de beste arthousefilms van de afgelopen jaren.

» details   » naar bericht  » reageer  

Our Brand Is Crisis (2015) 4,0

4 januari, 14:49 uur

De documentaire waarop deze film is gebaseerd moet ik nog zien, maar Sandra Bullock - in een rol die oorspronkelijk bedoeld was voor George Clooney - zet een prima prestatie neer als Jane, de campagnestrateeg van de Bolivianse oud-president Castillo [Joaquim de Almeida] die voor de schier onmogelijke taak staat ervoor te zorgen dat de stijve, weinig charismatische Castillo de enorm achterstand in de peilingen op favoriet Rivera [Louis Arcella]. Jane is bepaald niet onder de indruk van de manier waarop de campagne tot nu toe wordt geleid door Ben [Anhony Mackie] en wanneer ze ontdekt dat Rivera topstrateeg en haar aartsrivaal, de even geniale als ervaren Pat Candy [Billy Boy Thornton] heeft aangetrokken, weet ze dat ze uit een heel ander vaatje zal moeten tappen.
Meer een komisch drama dan een satire en dat is maar goed ook. De satirische elementen betreffen vooral het feit dat politici geen enkel middel schuwen om het hart van de kiezer te winnen, dus daar valt weinig nieuws uit op te maken. Het plezier in deze film komt vooral voort uit Bullocks sterke vertolking, het goede ondersteunende werk van vooral Thornton, Mackie en Arcella en een aantal originele en buitengewoon grappige momenten. Janes speech voor het campagneteam is een hoogtepunt, evenals een wilde busrace. Gebaseerd op ware gebeurtenissen, al roept deze campagne ongetwijfeld vergelijkingen op met een andere vrije recente verkiezing met een verrassende uitkomst!

» details   » naar bericht  » reageer  

El Orfanato (2007) 3,5

Alternatieve titel: The Orphanage, 3 januari, 22:16 uur

Meer een familiedrama met griezelelementen dan een horrorfilm. Dat is nooit een gemakkelijke mix, maar regisseur J.A. Bayona weet het vrij doorzichtige plot voldoende sfeer te geven om je als kijker bij de les te houden. Het is vrij snel duidelijk dat de zorgen die moeder Laura [Belén Rueda] zich maakt over het ongewone gedrag van haar zoontje Simón [Roger Príncep] te maken hebben met haar persoonlijke verleden in het voormalige weeshuis waar zij opgroeide en waar ze met haar echtgenoot Carlos [Fernando Cayo] naar is teruggekeerd. Het prachtige camerawerk van Oscar Faura en uitstekend acteerwerk van Rueda maken dit psychologische drama de moeite waard, ook zonder echte horror.

» details   » naar bericht  » reageer  

Orion: The Man Who Would Be King (2015) 3,5

3 januari, 22:16 uur

In de tweede helft van deze documentaire suggereert één van de interviewden dat Jimmy Ellis, alias 'Orion', wellicht een (buitenechtelijke(?)) zoon van Vernon Presley zou kunnen zijn. Qua uiterlijk lijkt Ellis inderdaad sprekend op de vader van The King, maar zijn zangstem is exact gelijk aan die van Elvis! Jimmy Ellis was een ambitieuze zanger die keer op keer werd afgewezen door platenmaatschappijen omdat zijn prachtige zangstem teveel leek op die van Elvis. Een paar jaren na de vroegtijdige dood van Elvis suggereert Jimmy's promotor dat hij voortaan publiekelijk verschijnt met een masker en via een uitgekiende marketingstrategie (inclusief een controversiële albumhoes) gingen steeds meer mensen geloven dat Orion de reïncarnatie van Elvis was! Het resultaat was een vluchtige, maar succesvolle carrière waar Orion duidelijk gemengde gevoelens over had. Een fascinerend relaas over een (bij mij) onbekend fenomeen dat inzicht geeft in de muziekindustrie van die tijd, maar je ook doet afvragen hoe het Jimmy Ellis was vergaan als Elvis niet was ontdekt... of als Ellis 15 jaar ouder was geweest! Alle belangrijke spelers in het Ellis' leven komen aan het woord, behalve (afgezien van enkele archiefeopnames, en dat is begrijpelijk) hijzelf . Het is de vraag hoe verstokte Elvis-fans reageren op dit verhaal, maar ik daag ze uit om deze documentaire te aanschouwen.

» details   » naar bericht  » reageer  

White Boy Rick (2018) 3,0

3 januari, 19:20 uur

Reconstructie van het relaas van Rick Wershe jr [Richie Merritt], alias White Boy Rick, die via zijn vader Richard (Matthew McConaughey) op jonge leeftijd de fijne kneepjes van de wapenhandel leert. Hoewel vader volop gelooft in een grote doorbraak, woont hij in de kelder van zijn ouders [Bruce Dern en Piper Laurie] op de grens van armoede. Wanneer FBI-agent Snyder [Jennifer Jason Leigh] dreigt zijn vader op te sluiten, rest Rick jr weinig anders dan mee te werken als informant zodat de FBI de plaatselijke drugshandel van de straat kan halen. Langzaam maar zeker raakt Rick verstrikt in een web waar hij onmogelijk uit lijkt te kunnen komen.
Onder de regie van Yann Demange ('71 (2014)) is dit een erg vlak misdaaddrama geworden. Het acteerwerk van Merritt is wel erg onderkoeld, waardoor we weinig inzicht krijgen in wat er in zijn hoofd omgaat. Veteranen Dern en Laurie (die samen maar liefst 5 Oscarnominaties op hun naam hebben staan) zijn bovendien verspild in ondankbare rollen. Het is McCounaghey die White Boy Rick weet te redden met een rol die hem op het lijf geschreven is. Hij steelt de film dan ook met gemak, maar dat kan niet de bedoeling zijn geweest.

» details   » naar bericht  » reageer  

Once upon a Time (1944) 3,0

3 januari, 14:25 uur

Escapisme van het dwaze soort krijgt een flinke boost door de aanwezigheid van Cary Grant, die bijzonder charismatisch is als Jerry flynn, een theaterman die op zwart zaad zit en uit bijgeloof zijn laatste cent over zijn schouder weggooit in de hoop dat het hem geluk zal brengen. Laat die cent nu toevallig in handen komen van Pinky [Ted Donaldson], een goudeerlijk jongetje dat probeert geld te verdienen met een kijkdoos met daarin... een dansende rups! Jerry gelooft dat dit de doorbraak is die hij nodig heeft, maar Pinky is niet van plan zijn geliefde rups te verkopen. Dus rest Jerry niets dan te onderhandelen met weeskind Pinky's oudere zus [Janet Blair] voordat hij kan proberen zijn collega's en vooral de pers te overtuigen van de waarde van zijn nieuwste attractie.
Een simpel, luchtig verhaaltje zonder opsmuk geregisseerd en heel behoorlijk geacteerd. Geen pretentie, geen hoogvlieger, maar wel acceptabel kijkvoer dat ongetwijfeld een welkome afleiding was tijdens het oorlogsjaar waarin het verscheen.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Favourite (2018) 4,5

3 januari, 12:54 uur

Het is prijzenswaardig te noemen dat regisseur Yorgos Lanthimos goed naar Stanley Kubricks meesterwerk (en het ultieme kostuumdrama, bij gebrek aan een beter woord) Barry Lyndon (1975). Het feit dat hij mocht filmen in en rondom het imposante Hatfield House in Hertfordshire is een absoluut pluspunt, evenals de weelderige kostuums en de prachtige make-up. Fans van Barry Lyndon zal het wellicht snel opvallen dat ook The Favourite uitsluitend gebruikt maakt van natuurlijk licht, met vaak prachtige resultaten. Het verrassende en vaak hilarische verhaal over Lady Marlborough [Rachel Weisz] en haar nichtje Abigail [Emma Stone], die aan lager wal is geraakt door toedoen van haar drankzuchtige, gokverslaafde vader, die de strijd aangaan om de naaste 'favoriete' vertrouweling te worden van de ziekelijke en wispelturige koningin Anne [Olivia Colman], is geen historisch epos, maar onderscheidt zich wel in het feit dat het niet minder dan drie (!) goed geschreven vrouwelijke hoofdpersonen kent. Het feit dat de vrouwen zich niet laten ringeloren door machtige mannen geeft dat verhaal een moderne, actuele inslag. Zelfs wanneer oppositieleider Harley [Nicholas Hoult in de enige dankbare mannenrol] Abigail op haar knieën dwingt, is het zij het die de touwtjes in handen heeft.
Je kunt je afvragen of het expliciete taalgebruik een geslaagde vervanger is voor verhulde seksuele toespelingen, maar het is duidelijk dat scenaristen Deborah Davis en Tony McNamara het traditionele beeld van Engeland in de 18e eeuw eens flink wilde opschudden. Dat kan zeker geen kwaad met zo'n voortreffelijke cast, maar laat er geen twijfel over bestaan dat Olivia Colman boven alles en iedereen uittorent met een monumentale vertolking die haar hopelijk een Golden Globe (en wie weet een Oscar?) zal opleveren.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Other Side of Midnight (1977) 1,0

2 januari, 22:59 uur

Susan Sarandon doet haar best om er nog wat van te maken en director of photography Fred J. Koenekamp (die een Oscar had gewonnen won voor Patton (1970)) komt zo nu en dan met fraai camerawerk. Dat is weliswaar voldoende voor een half sterretje extra, maar de film is verder één grote verschrikking. Het verhaal voltrekt zich gedurende WO II, maar heeft daar nauwelijks iets mee te maken. Een boeketreeksboekje verfilmt als een quasi-epos dat meer dan 2,5 uur zijn stinkende best doet om je in slaap te sussen. Sterker nog: mijn oogjes vielen al dicht tijdens de openingsscène, waarin de volstrekt oninteressante Marie-France Pisier haar gebrek aan talent tentoonspreidt en regisseur Charles Jarrott nietszeggende shots tot aan het ondraaglijke rekt. Ik ben maar wat klusjes gaan doen, zodat ik de rest van de film slechts met een half oog hoefde te bekijken. Dat scheelde in ieder geval voldoende om de film in zijn volledigheid af te spelen. Wie de uitdaging aan wil gaan om deze 165 minuten te doorstaan heeft mijn zegen, maar zeg niet dat ik je niet heb gewaarschuwd.

» details   » naar bericht  » reageer  

On the Riviera (1951) 3,5

2 januari, 15:24 uur

Danny Kayes veelzijdigheid als acteur, zanger, komiek en danser komt volledig tot zijn recht in deze luchtige muzikale komedie gebaseerd op een idee dat al eens was gebruikt in Folies-Bergère (1936) en That Night in Rio (1941). Kaye speelt Jack Martin, een acteur in een entertainmentshow aan De Rivièra die ontdekt dat de beroemde piloot Henri Duran [opnieuw Kaye] als twee druppels water op hem lijkt. Tijdens een optreden ter ere van Henri besluit Jack hem te imiteren en die imitatie is zo geslaagd dat Jack kort daarna wordt benaderd om tijdelijk Henri's plaats in te nemen tijdens een feest, zodat Henri wat broodnodige rust kan nemen. Uiteraard levert dat de nodige complicaties op, zeker wanneer Henri aangezien wordt voor Jack en de voordelen daarvan ontdekt. Het verhaal levert niet veel verrassingen op, maar Kaye is in topvorm en profiteert van een soundtrack met liedjes die op maat geschreven lijken te zijn, waarbij het komische 'Popo The Puppet' en het sensuele 'Ballin' The Jack' tot de hoogtepunten behoren. Pretentieloos vermaak, maar wat geeft het?!

» details   » naar bericht  » reageer  

On the Night Stage (1915) 2,5

1 januari, 16:38 uur

Ondanks de beperkte lengte is deze western wat aan de langdradige kant, ook voor 'die tijd'. De eerste 4 (!) minuten bestaat uit het voorstellen van de acteurs die van achter een gordijn op een podium stappen, drie keer naar het publiek - de kijker - buigen en vervolgens als bij toverslag veranderen in het karakter dat ze spelen. De enige uitzondering is hoofdrolspeler William S. Hart, één van de absolute iconen van het westerngenre die hier een overvaller speelt die besluit op het rechte pad te gaan wanneer blijkt dat de vrouw op wie hij een oogje heeft meer interesse blijkt te hebben in de plaatselijke pastoor. Uiteraard lopen er wat schimmige figuren rond en er is een flink knokpartij in de plaatselijke saloon, maar Reginald Barker toont geen enkele visuele inventiviteit en daardoor is alles statisch in beeld gebracht, wat het gevoel dat alles zich in een slakkengangetje voltrekt alleen maar versterkt. Het is overigens wel gauw duidelijk waarom William S. Hart grote populariteit genoot.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Onion Field (1979) 4,0

1 januari, 15:38 uur

Joseph Wambaugh was zo ontevreden met de oorspronkelijke verfilming van zijn boek The Choirboys, dat hij via een kort geding zijn naam van de credits liet verwijderen en besloot dat boek zelf te bewerken tot een scenario dat onder de regie van Harold Becker dit grimmige, goed geacteerde maar niet helemaal geslaagde thrillerdrama opleverde. Het zorgvuldig opgebouwde scenario laat ons in het eerste half uur kennis maken met de criminelen (waaronder een indrukwekkende James Woods) die na een overval worden aangehouden door twee agenten [John Savage en Ted Danson] en ze besluiten kidnappen, met tragische gevolgen. Daarna krijgen we inzicht in hoe één van hen de brutale executie van de ander probeert te verwerken, alsmede hoe het brein achter de misdaad alle juridische trucs uit de kast trekt om zijn eigen proces tot in den treure te vertragen en de schuld af te schuiven. Het eerste deel van deze onderhoudende film is ijzersterk, maar hoewel het tweede deel een interessante, ongebruikelijke invalshoek kiest, lukt het Becker niet om de dramatische spanning van de eerste 45 minuten te handhaven of zelfs maar te benaderen. Al met al is dit een prima film, maar je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat er iets meer in had gezeten met een meer ervaren regisseur.

» details   » naar bericht  » reageer