Logboek

De familie Jackson (minus zus Janet en moeder Katharine) probeert opnieuw een slaatje te slaan over de rug van Michael Jackson met deze oppervlakkige muzikale biografie over de periode tot aan het eind van de Victory-tour met The Jacksons in december 1984. De ene na de andere hit komt voorbij, met als enige verhaallijn de moeizame relatie tussen Michael en zijn strenge, opportunistische vader [Colman Domingo]. Moeder Katharine [Nia Long] wordt afgeschilderd als een heilige, Michael als een slachtoffer van een brute vader met een (gezonde) fantasie en oprechte liefde voor dieren en kinderen. Zijn broers zijn gereduceerd tot figuranten en Janet komt niet eens in beeld! Jaafar Jackson – zoon van Jermaine – heeft zonder meer een fysieke gelijkenis met zijn oom en kan aardig dansen, maar qua acteerwerk hoeft hij weinig meer te doen dan zachtmoedig praten en eindeloos glimlachen. Op het podium klinkt hij als Michael op een slechte dag. Enig pluspunt is Juliano Valdi, die werkelijk fenomenaal is als de jonge Michael. Dat dit eindigt met ‘Human Nature’, ‘Bad’ en de boodschap “His Story Continues” is opmerkelijk (want onbedoeld) ironisch.

Aethelstan [Harry Gilby] is nog een tiener wanneer hij vader, Edward The Elder, in 924 opvolgt als koning van Wessex en Mercia. Hij wil een poging doen om de zeven koninkrijken waar de titel naar verwijst onder zijn gezag te krijgen. Daarbij vertrouwt hij meer op het advies van de opportunistische Ingilmundr [Laurie Davidson] dan op zijn voormalige mentor Uhtred [Alexander Dreymon] met als gevolg een conflict en een bloederige strijd. Hoogtepunt is een legendarische veldslag bij het slot Brunanburh, dat nog altijd een toeristische trekpleister is. Degelijke mix van historisch drama en actiefilm zonder pogingen om het wiel opnieuw uit te vinden.

Een maansverduistering in 2019 dreigt het moment te worden waarop de voorspelling van de voor gek verklaarde professor Kim [Choi Jin-ho] dreigt uit te komen. Zijn zoon [Park Hae-joon] roept de hulp in van een gewapende monnik [Lee Sung-min] om te voorkomen dat ‘het rode oog’ en ‘het zwarte oog’ uit een boeddhistische (vermeende) mythe samenkomen om het ultieme kwaad te vormen. Volgt het protocol van een hoofdstuk voor iedere dag, maar na de ingewikkelde uitleg van de achterliggende legende duurt het erg lang voor er werkelijk iets interessants gebeurt. En gezien het gebrek aan originaliteit is de ontknoping eerlijk gezegd het wachten niet waard.

Een passende titel voor een romantisch drama dat zich in een slakkegangetje voltrekt. Het betreft de Wit-Russische Masha [Marya Imbro] die een opleiding begint tot fotomodel en bevriend raakt met lijkschouwer Misha [Mikhail Senkov] die aspiraties heeft als schilder. Van een verhaal of persoonlijke ontwikkeling is amper sprake. Wel is er een witte slak, al is de symboliek daarvan vaag en oninteressant. Benjamin Bloodwell zorgde voor mooie plaatjes en de score is van Marco Beltrami.

Moriah Wilson was een ambitieuze, zeer succesvolle Amerikaanse mountainbiker met Olympische aspiraties toen ze op 11 mei 2022 werd doodgeschoten in het huis van beste vriendin Caitlin Cash. In eerste instantie valt de verdenking op Colin Strickland, een collega die bekendstond als een manipulator. Redelijk truecrimedocumentaire is mede gemaakt om aandacht te vragen voor de stichting die Moriahs ouders ter nagedachtenis aan haar oprichtten. Gevolg is wel dat Moriah wel erg nadrukkelijk als een heilige wordt afgeschilderd.

In 2004 duikt de 18-jarige Marina [Llúcia Garcia] in de voorgeschiedenis van haar biologische ouders, die ze nooit heeft gekend. Gebaseerd op de brieven van de moeder van Carla Simón die door een voice-over worden voorgelezen. Wat ze schrijft is aanzienlijk interessanter dan het nietszeggende gedoe dat we te zien krijgen. Aangezien Simón visueel amper onderscheid maakt tussen het heden (2004) en het verleden (midden jaren 80) en Garcia ook castte als haar moeder, is dit vooral verwarrend. Maar bovenal is het slaapverwekkend saai.

De katholieke Spaanse priester Padre Pilón [Emilio Gutiérrez Caba] richtte in 1987 de Heta Groep op om paranormale gebeurtenissen te onderzoeken met een wetenschappelijke insteek. Na een incident in een appartement belandt hij in een ziekenhuis en is het aan de andere groepsleden om te achterhalen wat er precies is gebeurd. Drie medewerkers, elk vrouwen van middelbare leeftijd, gaan deze uitdaging aan met gevaar voor eigen leven, maar ook met humor en een gezonde dosis relativeringsvermogen. Hun nuchtere benadering geeft dit een eigenzinnige insteek die nooit ten koste gaat van de spanning en actie. Gebaseerd op ware gebeurtenissen die nog maar eens onderstrepen dat de waarheid vreemder (en veel verrassender is) dan fictie. Ruede, Acosta en Olayo zijn voortreffelijk. De echte hoofdrolspelers in dit waargebeurde verhaal verschijnen vlak voor de start van de aftiteling.

De apostel Paulus [James Faulkner] is door Nero opgesloten, omdat hij verantwoordelijk zou zijn voor het afbranden van Rome in het jaar 64. Jonge schrijver Lucas [Jim Caviezel] wil Paulus bezoeken voor hij wordt geëxecuteerd, in de hoop dat zijn woorden (als vertrouweling van Jezus Christus) weerklank zullen vinden in de buitenwereld. Daarbij is een belangrijke rol weggelegd voor de Romeinse prefect Mauritus Gallas [Olivier Martinez]. Gefinancierd ter meerdere eer en glorie van Christelijk Amerika, dus religieuze boventonen overheersen. Maar dankzij oprecht acteerwerk en uitstekende productiewaarden is dit ook voor ongelovigen best aardig aan te zien.

De haven van het Noorse Harvik was van groot militair strategisch belang vanwege de doorvoer van Zweeds ijzererts naar Duitsland. In april 1940 wordt het Noorse leger gesteund door Fransen en Britten in de strijd tegen de nazi’s, met als gevolg de eerste Duitse nederlaag tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het verloop van die strijd en het opmerkelijke vervolg staan centraal in dit gelaagde oorlogsdrama. Terwijl Gunnar Tofte [Carl Martin Eggesbø] een strijd op leven en dood voert aan het front, komt zijn echtgenote [Kristine Hartgen] voor een moreel dilemma te staan wanneer zoon Ola [Christopher Gelfert Mathiesen] ernstig ziek wordt en alleen de Duitsers zijn leven kunnen redden.

Veel te nadrukkelijk geregisseerde, volstrekt ongeloofwaardige documentaire over de periode vanaf nieuwjaar 2025 tot aan de inauguratie Trump, vanuit het perspectief van First Lady Melania Trump. Op houterige wijze en met een dik accent draagt ze voorgekauwde teksten voor ,terwijl ze onder klanken van o.a. The Rolling Stones, Michael Jackson en Aretha Franklin een vergeefse poging doet over te komen als een toegankelijke vrouw. Haar obsessie met uiterlijke schijn is typerend voor de klassieke oppervlakkige ‘trophy wife’ die veel mensen toch al in haar zien. Het geslijm van de mensen die voor haar werken, is verbijsterend in deze onvervalste, maar totaal niet overtuigende propaganda.

De rivaliteit tussen de twee Shirleys (de handlangers van oplichter Gilbert Chikli) zorgt voor de interessantste momenten in dit relaas van een oplichter die CEO’s voor miljoenen oplichtte door de stem te imiteren van toenmalige minister van Defensie Jean-Yves Le Drian. Routinematig gefilmd en vooral interessant voor Frans publiek. Zeg nu zelf: heeft u ooit van deze man gehoord?

Toen Stuart Sutcliffe in 1961 besloot ‘The Beatles’ te verlaten, was Paul McCartney de enige die bereid was om de rol van basgitarist op te nemen. Het karakteristieke geluid van de Höfner die hij liet ontwerpen, was nadrukkelijk aanwezig op vroege hits als ‘All My Loving’ en ‘Day Tripper’. Vanaf 1963 gebruikte hij een andere basgitaar en was deze Höfner slechts een backup. Kort na het uiteenvallen van The Beatles verdween deze iconische basgitaar. Meer dan 50 jaar later slaan enkele ‘basjagers’ de handen ineen om te achterhalen wie verantwoordelijk was voor deze verdwijning, in de hoop de gitaar terug te vinden. De zoektocht is niet erg spannend, maar dit is een zeldzame gelegenheid om McCartney herinneringen te zien ophalen uit de vroege jaren van The Beatles en zijn relatie met de muziekinstrumenten waarmee hij grote invloed had op generaties basgitaristen.

Christian [Dar Salim] zit vast in een ongelukkig huwelijk met Leonora [Sonja Richter] en stort zich op zijn bedrijf en een affaire met een stagiaire [Sus Wilkins]. Wanneer de toch al ontevreden Leonora lucht krijgt van de affaire, doet de wanhopige Christian een poging om haar uit de weg te ruimen. Dat mislukt en de gevolgen zijn niet te overzien. Door het serieuze spel houdt Tospøe-Rothenborg knkap het midden tussen psychologische thriller en zwarte komedie, waardoor dit afwisselend spannend en hilarisch is.

Het team uit Jackass Forever gooit het over een iets andere boeg met een aangename dosis zelfreflectie. Het bewijst dat er achter de jongensachtige grappen toch volwassen mannen schuilgaan. Bovendien is het ook makkelijker om de aandacht te houden bij de idiote, melige stunts en de grappen die de mannen uithalen. Het blijft veelal hilarisch en de mannen doen opnieuw een krachtige poging om het taboe van penisschaamte te doorbreken!

De ziel van een verminkte man [Claudio Cataño] dwaalt in een schimmenwereld om zijn gewelddadige verleden onder ogen te zien. Hij krijgt daarbij gezelschap van zijn moeder [Paulina García], die ook door hem is gedood. De eerste helft heeft een aantal trage sequenties, maar het intrigerende uitgangspunt, de uitgekiende acteursregie, de indrukwekkende locaties en het schitterende camerawerk van Mateo Guzmán houden de aandacht gemakkelijk vast..

Eind 1899 geeft een jonge Franse schooljuf [Galatéa Bellugi] aan de twee kinderen van een hechte gemeenschap in de Hautes Alpes aan de Italiaanse grens. Wanneer de jonge mannen uit de gemeenschap gehoor geven aan haar seksuele verlangens, gaat het mis in de vorm van tenenkrommende metaforen (onweer, lawine en sneeuw) voor de “gevaren” van vrouwelijke seksualiteit. Afgezien van een paar seksscènes doet dit vooral aan denken aan de moraliteitsmelodrama’s waar het publiek 100 jaar eerder al schoon genoeg van had! Goed voor een onbedoelde lach hier en daar; als je wakker weet te blijven tenminste.

Aan de Hofvijver in Den Haag staat het Mauritshuis, dat in 1633 werd gebouwd in opdracht van Johan Maurits. Het werd betaald van het geld dat Johan Maurits verdiende aan de slavenarbeid op suikerplantages. Directeur Martine Gosselink staat voor de taak om dat slavernijverleden een structurele plaats te geven in het Mauritshuis zonder daarbij de cultuurhistorische waarde ervan te veronachtzamen. Een waardevol project, maar deze documentaire beperkt zich vooral tot gesprekken en was dan ook geschikter geweest in audiovorm.

Als enige horende in het gezin is Eletta [Sarah Toscano] een belangrijke steun en toeverlaat voor haar ouders [Emilio en Carola Insolera]. Aangespoord door een vriendin [Asia Corvino] meldt Eletta zich aan voor het schoolkoor. Daar ontdekt ze haar passie en talent voor zingen en een reden om haar eigen weg te kiezen. Italiaanse versie van het Franse The Bélier Family, dat in 2021 al opnieuw was verfilmd als het Oscarwinnende CODA. Goed gedaan en nog altijd vermakelijk, maar ook een beetje overbodig.

Een broer [Adam Driver] en zus [Mayim Bialik] bezoeken hun vader [Tom Waits] voor het eerst sinds de begrafenis van hun moeder twee jaar geleden. Twee tegenpolen van zussen [Cate Blanchett, Vicky Krieps] bezoeken hun moeder [Charlotte Rampling] en tweeling Billy [Luka Sabbat] en Skye [Indya Moore] nemen afscheid van het appartement in Parijs waar hun recent verongelukte ouders woonden. In elk deel van dit drieluik wordt gekenmerkt door een geheim en terugkerende elementen zijn de rituelen van de autoreis, de aankomst, het gezamenlijk drinken van water, thee of koffie en het afscheid. Er zijn amusante momenten die herkenbare ongemakken van verplichte bezoekjes karakteriseren, maar vooral de eerste twee delen lijken wel een eeuwigheid te duren.

Ten einde raad brengen de ouders [Kelly Reilly, Max Martini] van Eli [Charlie Shotwell] hem naar de kliniek van Dr. Horn [Lili Taylor]. Die beweert Eli te kunnen genezen van zijn ernstige auto-imuunziekte. Ernstige bijwerkingen horen volgens de dokter bij het proces. De enige die Eli’s zorgen serieus neemt, is een tiener [Sadie Sink] die regelmatig voor het raam verschijnt. Sfeervol, met genoeg originele ideeën en knap werk van Shotwell, al gaat zijn aanhoudende geschreeuw (‘Let Me Out!”) wel (onnodig) op de zenuwen werken.

Een uurtje is te weinig om het leven van Dolly Parton samen te vatten, maar Maupied doet een bewonderenswaardige poging. Aangezien Parton altijd benadrukt heeft dat ze zichzelf boven alles beschouwt als een liedjesschrijver, besteedt Maupied terecht extra aandacht aan meesterlijke composities als ‘Coat Of Many Colors’, ‘The Bridge’ en het onvermijdelijke ‘I Will Always Love You’. Smaakt naar veel meer, maar is een prima manier om nieuwe generaties kennis te laten maken met misschien wel de enige persoonlijkheid die zelfs in de sterk gepolariseerde Verenigde Staten alom geliefd is.

Een tiener [Nat Wolff] krijgt een boek in handen dat hem de macht geeft om te bepalen wie er moet sterven en op welke manier. Aangespoord door klasgenoot Mia [Margaret Qualley] maakt hij gebruik van zijn macht om gespuis naar de andere wereld te helpen. Dan verschijnt een meesterdetective [LaKeith Stanfield] ten tonele die niet zo makkelijk uit de weg te ruimen is. Stanfield is subliem als de excentrieke detective en Willem Dafoe is goed als de stem van ‘boekbewaarder’ Ryuk, maar het lugubere basisconcept van de gelijknamige animatieserie krijgt een wrange bijsmaak in deze speelfilmversie. Wolff ontbeert het charisma om de sympathie van de kijker te behouden, waardoor de vergezochte ontknoping je onverschillig laat.

Uslu en Kok (Jongens Zonder Thuis, Lifelines) volgen vier medewerkers van Credible Messengers Amsterdam. Het zijn ex-gedetineerden die hun ervaring inzetten om jongeren met een strafblad te helpen op het rechte pad te komen en te blijven. Opmerkelijk vanwege de medewerking van de begeleiders en de jongeren, waardoor dit een eerlijk en onthullend portret is van de waarde van (deze vorm van) jeugdzorg.

Zweedse zwarte komedie waarin een groep ambtenaren veroordeeld is tot teambuildinguitje ter gelegenheid van de aanstaande opening van een gloednieuw winkelcentrum. De barsten in de onderlinge relaties worden gauw zichtbaar en nadat iemand het masker van officiële mascotte ‘Roetje’ heeft gestolen, komen de teamleden een voor een op gruwelijke wijze om het leven. De briljante montage zorgt voor de nodige lachsalvo’s in deze koren op de molen van iedereen die gruwt bij het woord ‘teambuilding’.

Een busreis naar het zuiden van Italië krijgt een gruwelijke wending wanneer de passagiers stranden op een afgelegen plek in het bos. Een van de passagiers blijkt lid te zijn van een cult die geobsedeerd is door geweld en media. Een abominabele titel voor een formulematig scenario met afgezaagde satirische elementen, maar voor liefhebbers van gore zijn er genoeg momenten om de vingers bij af te likken.

Op een afgelegen, zwaar beveiligde ondervragen geheime agenten de man [Jason Clarke] die verdacht wordt van een aanslag in Istanbul waarbij het gezin van agent Trent [Michelle Monaghan] om het leven kwam. De man ontsnapt uit de ondervragingsruimte, met als gevolg een race tegen de klok om te voorkomen dat deze ‘Hatchet’ het gebouw ontvlucht voordat het in permanente lockdown gaat. Trent wil de man koste wat kost in leven houden; collega Miller [Jai Courtney] denkt daar anders over. Plot en scenario zijn allesbehalve bijzonder, maar de sterke cast, een hoog tempo en prima actiescènes maken een onderhoudende popcornfilm.

Een mysterieus incident zorgt voor een wereldwijde stroomstoring en een ontregeling van de menselijke biologische klok, waardoor bijna niemand meer kan slapen. In de wetenschap dat het gebrek aan slaap leidt tot waanzin en uiteindelijk de dood is alle hoop gevestigd op een slaapwetenschapper [Jennifer Jason Leigh]. Een moeder [Gina Rodriguez] en ex-junkie ontdekt dat haar 10-jarige dochter [Ariana Greenblatt] een van de weinigen is die nog wel kan slapen en begint met hulp van haar zoon [Lucius Hoyos] aan een race tegen de tijd om haar dochter in veiligheid te brengen. Schoolvoorbeeld van een scenario met een intrigerend uitgangspunt en originele ideeën dat een doodlopende straat inloopt en abrupt en onbevredigend eindigt.

Een groepje jongeren logeert in een vervallen theater in Amityville dat een van hen [Monèle LeStrat] heeft geërfd. Haar advocaat [Tiana Diehl] brengt de burgemeester [Donal Phillips] op de hoogte. De proloog maakt duidelijk dat het er niet pluis is, maar ook dat Walker alle actie buiten beeld laat plaatsvinden. Zeker niet de slechtste in de onophoudelijke reeks horrorfilms met het woord Amityville in de titel, maar dat wil niet veel zeggen.

Een geoloog [Tuva Novotny] gaat met haar (bijna) ex-man [Peter Franzén], haar dochter [Felicia Maxime] en haar huidige geliefde [Kardo Razzazi] op zoek naar haar zoon [Edvin Ryding]. Die is verdwenen bij een feestje in de buurt van de grootste mijn ter wereld, waar het gevaar op aardbevingen en instorting constant is. Onderlinge verhoudingen en het verloop van de reddingsoperatie vertonen sterke overeenkomsten met rampenklassieker The Poseidon Adventure. En dat is in dit geval geen bezwaar.

Op 15 juni 1991 ontvangt de alarmcentrale in Madrid een bizarre noodkreet met betrekking tot tiener Verónica [Sandra Escacena], haar broertje Antoñito [Iván Chavero] en haar zusjes Lucia [Bruna González] en Irene [Claudia Placer]. Wat volgt is een reconstructie van wat zich in het betreffende appartement heeft afgespeeld vanaf drie dagen van tevoren. Daarbij zit een poging om contact te leggen met de geest van hun vader. Het uitgangspunt is niet bijzonder, maar omdat dit zo nauwkeurig het officiële politieverslag van dit waargebeurde incident volgt, zit het boordevol vaak angstaanjagende verrassingen. De kinderen leveren bovendien uitstekend werk af en Escacena is ronduit fenomenaal in de complexe titelrol.

Tom Fassaert portretteert vader Rob, ook een filmmaker, en zijn oudere oom René, die zeven jaar in een inrichting zat. René leidt een kluizenaarsbestaan in een huis dat zo vol staat met spullen, dat er bijna geen doorkomen aan is. Rob heeft altijd gezegd dat Renés problemen het gevolg zijn van een onfortuinlijke jeugd. Na de dood van zijn grootmoeder duikt Tom met Rob en René in de familiegeschiedenis en met name dat van zijn grootvader, die zijn gezin verliet toen Rob (3 jaar) en René (6 jaar) nog kinderen waren. Het gekibbel tussen de belerende Rob en de (terecht) kritische René levert opmerkelijke momenten op in een familieportret dat vanwege het gebrek aan universele thematiek riekt naar navelstaarderij.

Drugsdealer Fontaine wordt doodgeschoten door rivaal Isaac, maar wordt de volgende dag levend en wel wakker in zijn bed. Samen met een flamboyante pooier [Jamie Foxx] en diens grofgebekte vriendin [Teyonah Parris] probeert hij het mysterie achter zijn wederopstanding te ontrafelen. Boyega is prima als de antiheld in deze zonderlinge samenzweringsmisdaadkomedie (met een bijrol voor Kiefer Sutherland), maar Foxx en Parris doen te hard hun best om grappig te zijn en vervallen snel in (vervelende) karikaturen.

stem geplaatst

De zwarte Neve [Ashley Madekwe] leidt met haar witte man [Justin Salinger] en hun kinderen Sebastian [Samuel Paul Small] en Mary [Maria Almeida] een ogenschijnlijk perfect leventje. Wanneer zwarte jongeren Marbin [Jorden Myrie] en Abigail [Bukky Bakray] zich mengen in het leven van haar kinderen, blijkt Neve over een duistere kant te beschikken en een groot geheim te verbergen. Duidelijk geïnspireerd door Get Out en Us, maar Martello-White schiet tekort als scenarist en regisseur, met als gevolg karikaturale vertolkingen die de racistische stereotypes bevestigen die hij juist probeert onderuit te halen.

Lizzie [Lauren Lyle] nodigt haar vijf beste vriendinnen uit voor haar huwelijksfeest. Op de dag voor het huwelijk varen ze met een boot de zee op en dan gaat het mis. Een haai mag weer eens de schurkenrol op zich nemen nadat de dames gekibbeld hebben over oude zaken. Zoveelste rip-off van Jaws (inclusief poster) onderscheidt zich alleen omdat zowel de cast als de crew grotendeels uit vrouwen bestaat. En zo is bewezen dat vrouwen net zo goed zijn in het maken van matige films als mannen. Een conclusie die net zo verrassend is als de film zelf.

Het is 1979 en vanwege het pas geratificeerde vredesakkoord met Egypte moet de Israëlische geheime dienst zich gedeisd houden op het Afrikaanse continent. Een vijftal agenten doet zich daarom voor als hoteleigenaars in Soedan. Daar willen ze een belofte inlossen aan Ethiopische Joden, die in eigen land hun leven niet zeker waren en nu onder erbarmelijke omstandigheden vastzitten in een Soedanees vluchtelingenkamp. De operatie wordt bemoeilijkt wanneer het ‘resort’ bezocht wordt door toeristen, waardoor het team gedwongen is om het hotel te runnen. Bovendien vertrouwt een CIA-agent [Greg Kinnear] het zaakje niet. Ben Kingsley leidt de operatie namens Mossad, Michiel Huisman maakt ook deel uit van het vijfkoppige team in deze acceptabele, maar weinig spannende tijdvuller. Gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Stefano Cuchi [Alessandro Borghi], een verslaafde jonge man, wordt betrapt op het bezit van hasj en coke. Er is geen sprake van ontkenning of van verzet, maar (zoals de titel duidelijk maakt) de arrestatie resulteerde wel in zijn dood. Cremonini reconstrueert de gebeurtenissen, deels aan de hand van officiële stukken en geholpen door een fenomenale prestatie van Borghi, die terecht veelvuldig werd bekroond voor zijn spel, onder anderen bij de Italiaanse Golden Globes en op het filmfestival van Venetië.

Adas [Mateusz Wieclawek] stuit op het monster dat aan het eind van Nobody Sleeps In The Woods Tonight voor dood werd achtergelaten. Uiteraard blijkt die nog enig leven in zich te hebben. Dit vervolg heeft een meer komische insteek. Twee agenten veranderen zelf in monsters, dus houd je vast voor een romance die overloopt van de slechte smaak. Het is een aardige, maar niet al te effectieve grap en de productie en de regie zijn nog altijd amateuristisch.

Zosia [Julia Wieniawa-Narkiewicz] neemt deel aan een jongerenkamp dat erop gericht is hen te leren leven zonder mobiele telefoon of ander elektronisch device. Een begeleider [Gabriela Muskala] neemt Zosia’s groep mee voor een driedaagse trektocht. Die loopt uit op een bloedbad aan de hand van een ogenschijnlijk onkwetsbaar monster. Amateuristisch horrorprulletje van Poolse makelij kreeg zowaar een iets minder slecht vervolg: Nobody Sleeps In The Woods Tonight 2.

Madalyn Murray O’Hair [Melissa Leo], de oprichter van American Atheists en luis in de pels van de Bible Belt, wordt op 27 augustus 1995 met haar zoon [Michael Chernus] en dochter [Juno Temple] ontvoerd door een oud-werknemer [Josh Lucas]. De enige die zich druk maakt om Madalyns verdwijning is Roy Collier [Brando Mychal Smith]. De politie neemt zijn aangifte niet serieus en daarom wendt Roy zich tot een journalist [Adam Scott]. In flashbacks ontdekken we de voorgeschiedenis van deze eigenzinnige, compromisloze voorvechter van religieuze vrijheid en tegenstander van racisme. Leo speelt haar rol knap zonder ironie of karikaturale trekjes in deze onderhoudende en leerzame les in de ware betekenis van vrijheid.

De herinneringen aan een gewelddadig incident in Belfast in 1971 werpen een schaduw op de vakantie van echtelieden Stella [Lesley Manville] en Gerry [Ciarán Hinds] in Amsterdam. Opgekropte emoties komen uiteindelijk naar boven in de sterk geacteerde ontknoping, maar het vakwerk van deze twee meesterlijke acteurs wordt vertroebeld door een gebrek aan persoonlijke ontwikkeling en Findlays soms tergend trage regie.

Becky [Laysla De Oliveira] is zes maanden zwanger en met broer Cal [Avery Whitted] onderweg om afspraken te maken over een adoptie. Bij een veld met gras van ongeveer drie meter hoog horen ze de noodkreet van een jongetje [Will Buie Jr.]. Voor ze het weten zijn ze verdwaald en beseffen ze dat ze terecht zijn gekomen in een doolhof waarin de conventionele trucs niet werken. Daarin bevinden zich ook Tobins vader [Patrick Wilson] en moeder [Rachel Wilson]. Een aardig idee voor een halfuurtje The Twilight Zone uitgerekt tot speelfilmlengte. Traag en uiteindelijk absurd.

Een Zuid-Koreaanse agent [Zo In-sung] krijgt in Vladivostok de kans om af te rekenen met een vrouwenhandelaar [Park Jeong-min] die hem jaren geleden is ontglipt. Daarbij krijgt hij hulp van een informante [Shin Sae-kyeong]. Routinematig scenario over een weinig origineel onderwerp wordt opgeleukt met spectaculaire actiescènes, maar je kan horendol worden van de irritante basgitaar die moet doorgaan voor een score.

Natuurbeschermer en ontdekkingsreiziger Steve Boyes erkent de overeenkomsten tussen hem en kapitein Ahab uit ‘Moby Dick’ in zijn expeditie naar Angola. Hoewel de olifantenpopulatie op het Afrikaanse continent blijft slinken, gelooft Boyes dat hij op het Huila-plateau de grootste bestaande landdieren (de ‘ghost elephants’) zal vinden. Herzog erkent in zijn commentaar dat hij de cultuur van de Namibische Ju|’hoansI romantiseert en vulde de soundtrack met inheems gezang. Die romantisering en de soundtrack maken dit minder goed verteerbaar dan zijn eerdere natuurdocumentaires.

Filmversie van de gelijknamige computergame, waarin een “twijfelaar” [Kazunari Ninomiya] met ademhalingsproblemen per metro onderweg is naar zijn hoogzwangere vriendin [Nana Komatsu]. Op het metrostation komt hij terecht in een doolhof dat bestaat uit een gangenstelsel. Hij moet 8 gangen letterlijk en figuurlijk doorlopen aan de hand van 4 regels om bij de uitgang te komen. De steriele vormgeving en de cameravoering zijn mede geïnspireerd door The Shining (Kawamura steelt zelfs een beroemd shot); Inhoudelijk doet dit echter vooral denken aan de puzzelfilm Cube, maar dan met een meer intrigerende existentiële insteek en genoeg verrassende wendingen, waaronder een paar effectieve schrikmomenten.

Lucas [Jonah Hauer-King] neemt een pitbullpup in huis om te voorkomen dat het in verkeerde handen komt. Bella [stem: Bryce Dallas Howard] ontpopt zich uiteraard als een typische knuffelhond, ook in de veteranenopvang waar Lucas’ moeder [Ashley Judd] werkt. Maar dit zou geen rip-off van Lassie Come Home zijn als Bella niet noodgedwongen in een ander gezin belandt en een avontuurlijke reis maakt om bij haar ‘echte’ huis te komen. Weinig overtuigende montagetrucs dwongen Smith blijkbaar om toevlucht te nemen tot een stem om de afgezaagde “gedachten” van Bella over te brengen. De kleintjes zullen dat niet erg vinden; meer volwassen kijkers weten wel beter.

Verfilming van de autobiografie van Nikki Sixx [Douglas Booth], Tommy Lee [Colson Baker], Mick Mars [Iwan Rheon] en Vince Neil [Daniel Webber], die eerst Los Angeles en later de VS in de jaren 80 veroverden met de rockband Mötley Crüe. Net als hun muziek is deze biografie onderhoudend, maar oppervlakkig. Vooral de reconstructie van de periode waarin ze hun geld verbrasten aan strippers, drugs en (toegegeven) idiote stunts en grappen is amusant. Tony Cavalero steelt zijn scènes als de eveneens totaal losgeslagen Ozzy Osbourne. De dieptepunten werden indertijd breed uitgemeten in de pers en komen minder goed uit de verf, ook al omdat het scenario weinig toevoegt aan datgene wat veel liefhebbers van 80s rock/metal al weten.

Vanwege een nieuwe aanstelling verhuist natuurkundedocent Howard [Marlon Wayans] met zijn vrouw Emily [Kelly Rowland] en zijn dochter Sydney [Priah Ferguson] van Brooklyn naar het dorpje Bridge Hollow. Howard is niet blij dat Syd zich inlaat met klasgenoten die zich bezighouden met paranormale zaken, in het bijzonder een lokale omtrent ‘Stingy Jack’. Je waardering voor deze griezelkomedie voor de familie hangt zonder meer af van je tolerantie voor Wayans’ groteske komische stijl. Inventieve special effects en kleurrijke bijrollen voor o.a. Lauren Lapkus als de burgemeester en Nia Vardalos als een medium bieden behoorlijke compensatie.

De Oostenrijkse notaris en vermogensbeheerder Dr. Josef Bartok [Oliver Masucci] slaat met zijn vrouw [Birgit Minichamyr] op de vlucht voor het nazi-regime wanneer dat Wenen inneemt. Hij kent als enige de codes die toegang geven tot de rekeningen van enkele van de rijkste Oostenrijkse families en is daarom doelwit van de Gestapo. Die arresteert hem en Böhm [Albrecht Schuch] gebruikt psychologische marteling om Bartok te breken. Die houdt zich staande door zijn tijd te vullen met het bestuderen van een schaakhandboek en door te fantaseren over een tweekamp tegen wereldkampioen Mirko Czentovic [Albert Schuch]. Uitstekende verfilming van Stefan Zweigs aanklacht tegen totalitarisme uit 1942 met subliem spel van Masucci. Schaken was nog nooit zo spannend op het witte doek!

Devon Terrell doet een aardige imitatie van Barack Obama in deze terugblik op zijn studententijd. Centraal staan zijn worsteling met de relatie met zijn vader en zijn bewustwording van institutioneel racisme, onder anderen door zijn relatie met witte student Charlotte [Anya Taylor-Joy]. Brave en weinig diepgravende biografie geeft wel een aardig beeld van de popcultuur in 1981. Ashley Judd heeft een bijrol als Baracks moeder Ann Dunham.

Intelligente, fantasierijke tiener Gunner [Lonnie Chavis] ontdekt via een kenner van lokale folklore [Alfred Molina] de legende van ‘The Water Man’, die mensen en dieren tot leven zou kunnen wekken met een magische steen. Zijn moeder [Rosario Dawson] is terminaal en daarom roept Gunner de hulp in van een rebels meisje [Amiah Miller] dat belooft hem naar ‘The Water Man’ te brengen. Zijn vader [David Oyelowo] roept de hulp in van de sheriff [Maria Bello] om Gunner te vinden en vanwege een bosbrand dringt de tijd. Oyelowo verwerkt op overtuigende wijze de magisch-realistische elementen in dit boeiende volwassenwordingsdrama en haalt het beste uit zijn jeugdige cast.

Het verlate Britse antwoord op Ed Wood doet zijn reputatie eer aan met deze praatzieke, trage thriller waarin een familie in een vakantiehuisje geterroriseerd wordt door twee gasten met enge clownsmaskers. Heeft hier en daar wat aardig bedachte momenten, die door het overdreven spel van de cast worden verpest. Zoals altijd voegde Jenkins enkele zinloze monologen over de moderne wereld toe om de zaak te rekken, om maar in de buurt te komen van de beoogde 80 minuten.

De zoon [Benny Safdied] van de gevangen genomen Bowser [Jack Black] neemt wraak door prinses Rosalina [Brie Larson] te ontvoeren en haar krachten te gebruiken om de stad die hij heeft gebouwd van energie te voorzien. Mario [Chris Pratt], Luigi [Charlie Day], prinses Peach [Anya Taylor-Joy], Toad [Keegan-Michael Key] en Yoshi [Donald Glover] to the rescue. Niets meer dan een excuus voor een animatieversie van de levels van het computerspel. Een hoop gebakken lucht, visueel geweld en herrie (inclusief een opdringerige score) in dit luie, vermoeiende exploitatieproductje dat gemaakt is ter gelegenheid van het 40 jarig bestaan van de Super Mario-franchise.

Twintig jaar geleden zag Elsa [Elin Oskal] al dat Robert [Martin Wallström] rendieren doodde uit wrok jegens het Samivolk (de oorspronkelijke bewoners van Lapland/Samenland) waartoe ze behoort. Indertijd zweeg ze uit angst voor de consequenties voor haar gemeenschap. Nu geeft ze les op een Sami-Universiteit en besluit ze zich uit te spreken tegen de misstanden. De spanningen tussen de Sami en andere bewoners (die wrok koesteren vanwege de subsidies en de regelgeving ten faveure van de Sami) lopen op en Elsa wordt ook door haar eigen volk onder druk gezet om te zwijgen. Het verhaal is een variant op een niet zo origineel gegeven, maar de unieke locaties en het sterke acteerwerk (met name van Oskal) tillen dit naar een hoger plan.

De Jong volgde drie gezinnen met een kind dat lijdt aan kanker. Het opmerkelijkste is dat De Jong ook aanwezig is bij intieme momenten, zoals familiegesprekken tussen ouders en hun andere kinderen en sessies met een kindertherapeut. Toont op unieke wijze de praktische, emotionele en morele gevolgen van een leven met een kind met kanker voor zowel ouders als broers en zussen. Een bewonderenswaardige, maar vooral waardevolle, ontwapenende en ontroerende documentaire.

Drie vrouwen met verschillende achtergronden zijn slachtoffers geworden van telefonische oplichting. Ontevreden over de inzet van de politie roepen ze de hulp in van een ethische hacker [Tonhon Tantivejakul] om de verantwoordelijke bende op te sporen. En ze krijgen onverwacht hulp van een insider [Paowalee Pornpimol]. Combinatie van spannende Filipijnse thriller toont ook hoe oplichters misbruik maken van kwetsbare mensen om het gevaarlijke werk voor hen te doen.

Alleengaande moeder [Carmen Ejogo] met vliegangst reist met haar dochter [Apollonia Love Pratt] per auto van Phoenix naar Arizona en krijgt pech op een onherbergzame, verlaten plaats. Wanneer haar dochter gebeten wordt door een ratelslang, vraagt ze hulp aan een vrouw [Debrianna Mansini] in een trailer. Het meisje herstelt op wonderbaarlijke wijze, maar daar staat wel een niet nader verklaarde prijs tegenover die op een later moment wordt geïnd. Wanneer een mysterieuze man [Bruce Davis] duidelijk maakt wat die prijs is, staat de moeder voor een moreel dilemma. Sfeervol geregisseerd en Ejogo overtuigt in de hoofdrol, maar het onsmakelijke uitgangspunt en het magere basisgegeven maken dit moeilijk uit te zitten.

Een echtpaar [Lee Bane, Natalie Martins] ontdekt dat het niet pluis is in hun nieuwe huis. Ze roepen de hulp in van een wetenschapper [Jared Morgan] en een medium [Tricia Ford] in het type dodelijk saaie, slecht geschreven horrorfilm uit het erbarmelijke oeuvre van exploitatiehorroronderkoning Jones.

De in Mexico geboren Amerikaanse journalist Cristina [Brigitte Kali Canales] keert terug naar haar ouderlijk huis in Veracruz. Ze wordt ontvoerd en onderworpen aan een duivelsuitdrijving, omdat haar nicht [Andrea Cortés] gelooft dat ze bezeten is door een demon. Standaard horror doet geen moeite om een verhaal te verzinnen, maar is dankzij degelijke montage, effectieve make-up en overtuigend gekrijs niet de slechtste in zijn soort.

Een scenarioschrijver [John Davies] huurt een riant, afgelegen huis. Dat de eigenaar [Tessa Wood] hem op het laatste moment laat weten dat de zolder wordt bewoond door een oude, blinde vrouw [Vivien Bridson], die haar kamer nooit verlaat en nooit bezoek krijgt, is blijkbaar geen bezwaar. De kennismaking met een buurvrouw [Georgina Blackledge] leidt tot romantische verwikkelingen, ondanks onverklaarbare geluiden in het huis. Een draak van de uit Wales afkomstige schlockmeister Jones.

In 2024 heeft zich een ramp voltrokken in Philadelphia. De voorgeschiedenis daarvan begint in 1988, wanneer agenten Locke [Boyd Holbrook] en Maddox [Bokeem Woodbine] zich storten op een serie bizarre moorden. Ze schakelen de dader [Cleopatra Coleman] uit, maar 9 jaar later komt de zaak opnieuw aan het rollen. Intelligente mix van misdaad en sciencefiction is een geslaagde variant op Looper met goed spel en een sterke ontknoping.

Prachtig, sfeervol camerawerk van Julie Kirkwood en een suspensevolle score van Osgoods broer Elvis ten helpen weinig in deze zonderlinge griezelfilm. De 28-jarige palliatieve verpleegkundige Lily [Ruth Wilson] verkondigt dat ze de 29 niet zal halen. Ze neemt de zorg op zich van een dementerende auteur [Paul Prentiss], die haar consequent aanziet voor ene Polly. Dit blijkt een personage uit een van haar boeken te zijn met wie het niet goed afloopt. Een collage van mysterieus bedoelde beelden, terwijl eerst Lily en later Polly [Lucy Boynton] hele lappen tekst citeert uit het boek in kwestie. Van een verhaal is geen enkele sprake. Perkins betuigt wel eer aan zijn vader Anthony, die kort te zien is in een televisiefragment uit Pretty Persuasion en het terugkerende liedje ‘You Keep Coming Back Like A Song’ van Irving Berlin zingt.

Will [Theo James] is van Seattle naar Chicago gevlogen om de ouders van Samantha [Kat Graham] goedkeuring te vragen om met haar te trouwen. Het gesprek verloopt stroef, maar het bezoek krijgt een wending door een onheilspellend nationaal incident, waardoor in heel het land de elektriciteit en het communicatienetwerk is plat komen te liggen. Nadat Samantha’s moeder [Nicole Ari Parker] in veiligheid is gebracht, beginnen Will en zijn beoogde toekomstige schoonvader [Forest Whitaker] aan een lange, potentieel gevaarlijke autorit naar Seattle om Samantha te vinden. Standaard sciencefictionthriller wordt geholpen door Whitakers intense, overtuigende spel, maar door een traag en matig uitgewerkt plot zakt de spanning veelvuldig weg.

Begin jaren 90 wist John-Christian Kavakure met hulp van een Belgische missionaris te vluchten van Burundi naar België. Daar stortte hij zich op zijn passie voor bierbrouwen en groeide hij uit tot een bekende, gerespecteerde bierbrouwer. Jaren later keerde hij terug om een brouwerij op te zetten, maar dat lag politiek zo gevoelig dat hij in 2013 opnieuw moest vluchten. Blom en Wessel volgen Kavakure bij zijn tweede terugkeer naar zijn geboortegrond en zijn brouwerij, die hij hoopt nieuw leven in te blazen. Geeft een goed beeld van de sociaal-maatschappelijke en politieke verschillen tussen Burundi en België, maar gaat ook hardnekkige vooroordelen te lijf. Ik kreeg na afloop in ieder geval zin om een flesje Soma te proeven.

De directeur [Garrick Hagon] van een Amerikaanse universiteit in geldnood stuurt een groep onderzoekers van paranormale zaken naar het roemruchte Margam Castle in Wales in de hoop publiciteit en sponsors aan te trekken. De opzichter [Vernon Dobtcheff] waarschuwt dat het er niet pluis is en een medium [Jane Merrow] sluit zich vrijwillig aan om hulp te bieden. In zijn een-na-laatste film gooit Jones er zowaar een beetje tempo in waardoor dit zonder meer één van zijn beste films is. Helaas wil dat niet veel zeggen en is hij het schrijven van afgezaagde, waardeloze scenario’s niet afgeleerd.

Op 3 februari 2013 interviewde een lokale verslaggever Kai Lawrence, een dakloze lifter die net een vrouw had gered door haar belager (die hem een lift had gegeven) te lijf te gaan (“Smash, Smash …. SMASH!!!) met een bijltje. Het interview ging viraal, de redactie van talkshowhost Jimmy Kimmel ging naar hem op zoek voor een gastoptreden en de producers van The Kardashians wilden hem benaderen voor een realityshow! Het liep anders af en Camden reconstrueert dat door gesprekken met de mensen die Kai persoonlijk kenden of later leerden kennen. Documentaire waarschuwt voor heldenverering op basis van een internetfilmpje. Bijna iedereen sloot de ogen voor de duistere kanten van Kai, die vanaf het begin zichtbaar waren.

Paolo [Edoardo Leo] ontdekt dat hij al op jonge leeftijd lijdt aan Alzheimer, maar verzuimt dit zijn zoontje Mattia [Javier Francesco Leoni] te vertellen. Geen verhaal, slechts een serie anekdotes die tonen hoe Paolo herinneringen op een andere manier probeert vast te leggen en hoe Mattia en zijn moeder [Teresa Saponangelo] er het beste van maken. Hier en daar amusant, maar erg episodisch en persoonlijke of fysieke ontwikkeling beperkt zich tot het laatste kwartier. Geïnspireerd door Mattia Piccollio, die op twaalfjarige leeftijd een hoge onderscheiding kreeg vanwege de hulp die hij zijn vader verleende.

Maria [Carice van Houten] en Jacob [Pieter Embrechts] zijn uit elkaar gegaan, maar ruziën er nog altijd op los, vooral met betrekking tot dochter Nina [Celeste Holsheimer] en zoontje Eli [Finn Vogels]. Nina wil graag “een vaste plek voor haarzelf”, Eli wil het liefst dat alles “weer normaal” wordt. In twee segmenten (‘Nina’ en ‘Eli’) volgen we beide kinderen in de periode die volgt. Vogels maakt indruk, maar Holsmeiers spel (vooral met haar ogen) oogt mechanisch. Peijnenburg besteedt te veel tijd aan de hobby’s (respectievelijk dansen en zwemmen) van de kinderen en de twee segmenten vullen elkaar slechts mondjesmaat aan, maar dit geeft wel een aardig beeld van de dilemma’s (en psychologische druk) waar veel kinderen van scheidende ouders mee te maken krijgen.

De psycholoog [Bea Alonzo] onderzoekt de oorzaken en de psychologische gevolgen van een serie mysterieuze en dramatische gebeurtenissen op een katholieke meisjesschool. Met hulp van camerapersoon Mycko David doet Red er alles aan om een onbehagelijke sfeer op te roepen, maar de kijker laat zich niet eindeloos foppen. Te veel tease, te weinig “echte” gebeurtenissen.

Charlie [Robert Pattinson] en Emma [Zendaya] bereiden zich voor op hun huwelijksfeest. Tijdens een etentje met getuige Mike [Mamoudou Athie] en bruidsmeisje Rachel [Alana Haim] onthult Emma een geheim, waardoor alles dreigt te ontsporen. Dat geheim biedt Korgli (die ook het scenario schreef) allerlei kansen om iets interessants te zeggen, maar hij laat die liggen en eindigt ook nog eens met de ultieme laffe uitvlucht. Zendaya en Pattinson maken er maar het beste van.

Zes vrienden ondergaan een extreme survivaltraining op een afgelegen locatie. Wanneer een van hen omkomt, ontstaat er zo’n verdeeldheid over wat er gedaan moet worden dat de training uitloopt op een fysieke strijd op leven en dood tussen twee kampen. Als je kunt meegaan in het geweld dat volgt, dan wacht je een paar spectaculaire actiescènes en een indrukwekkende finale waarin Laliberté lange takes gebruikt en zijn cast tot het uiterste dwingt.

Alsof het nog niet erg genoeg is dat haar man [Shane Green] in coma ligt, kampt een moeder [Sarah Rose Denton] met een opstandige dochter [Lucy Clarvis] en een zoontje [Lawrence Weller] dat ten prooi valt aan een prooi, omdat hij een boom heeft aangeraakt! Heeft iets te maken met de heksenjacht ten tijde van de ‘Black Plague’. Spannende muziekjes en een snufje bloot wijzen erop dat dit het label horror dient te krijgen, maar bijna alle actie vindt plaats buiten beeld in deze goedkoop gemaakte, amateuristische Britse horrorfilm.

Noam Shuster-Eliassi groeide op in Neve Shalom, een nederzetting in Israël waar Palestijnen en Israëlieten ervoor kozen samen te wonen. Ze spreekt daardoor vloeiend Hebreeuws en Arabisch en verscheen al op jonge leeftijd in reportages met Hillary Clinton en Jane Fonda. Als jonge vrouw ging ze aan de slag bij de VN om haar boodschap te verspreiden, maar ze raakte gefrustreerd over het gebrek aan vooruitgang. Bij toeval ontdekte ze dat ze met humor (en sociale media) veel meer impact had en daarom verpakt ze haar boodschap nu in een succesvolle carrière als stand-upkomiek. Zit uiteraard vol humor en hoop, maar actuele ontwikkelingen brengen daar verandering in. En die dwingen Schuster-Eliassi om haar idealen serieus onder de loep te nemen.

Innovatief portret van Marianne Faithfull met Tilda Swinton als leider van een project van het ‘Ministerie Van Niet Vergeten’, die George McKay opdracht geeft om de vele misconcepties over Marianne Faithfull en haar carrière te ontwarren en het volledige verhaal te vertellen. Hoewel Faithfull landelijk bekend werd door haar associatie met The Rolling Stones (als “Micks liefje”), bouwde ze op eigen kracht een imposant oeuvre op dat verder reikt dan muziek. De titel verwijst naar het gelijknamige album waarmee Faithfull in 1979 op indrukwekkende wijze haar comeback maakte als muzikant. Faithfull overleed tijdens de opnames en haar laatste muzikale (met Nick Cave en Warren Ellis) is een passende, waardige coda voor dit cultuuricoon.

De timide Aren [Justice Smith] wordt uitgenodigd om lid te worden van een geheime organisatie die bestaat uit zwarte mensen die zich inzetten om witte mensen te helpen hun doel te bereiken zonder hen daarbij in de weg te zitten. Voor zijn eerste opdracht gaat Aren aan het werk bij socialmediaplatform Meetbox. Daar moet hij hij Jason [Drew Tarver] helpen een wit voetje te halen bij de eigenaar [Rupert Friend] en hem koppelen aan een relatie met collega Lizzie [An-Li Bogan]. Scherpe, maar luchtige satire over (gebrek aan) culturele diversiteit en het keurslijf dat veel zwarte Amerikanen er nog altijd van weerhoudt op te komen voor hun belangen. Smith en Bogan zijn uitstekend en de epiloog is een juweeltje.

Victor [Javier Gutiérrez], Natalia [Carmen Machi] en Julián [Javier Cámara] moeten het dringend hebben over de toekomst van hun vader [Ricardo Lacámara], die zich steeds irrationeler gaat gedragen en niet meer zelfstandig kan wonen. Maar hardnekkige, vervelende gewoontes en andere ergernissen maken het moeilijk om samen te komen, laat staan om tot concrete afspraken te komen. Gay breekt de toneelmatige setting open met hulp van Juliáns echtgenote [Alexandra Jiménez], die haar familieleden introduceert terwijl ze haar alledaagse dingen buiten huis doet. Ondanks een enthousiaste cast, amusante dialogen en herkenbare situaties was dit beter tot zijn recht gekomen op het toneel.

Nadat haar vader [Valentijn Dhaenens] is verdronken bij een ongeluk op een vissersboot, voelt tiener Lena [Saar Rogiers] zich onvoldoende verbonden met haar moeder [Hilde De Baerdemaker] en haar oudere broer [Thibaud Dooms]. Zij gelooft dat het ongeluk is veroorzaakt door een zeewezen. Samen met haar beste vriendin [Dunia Elwaleed], wiens vader ook omkwam bij het ongeluk, en een jongen [Sverre Rous] die werkt voor een Sea Life Museum, gaat ze op onderzoek uit. Rogiers is uitstekend in de emotionele scènes, maar komt minder goed uit de verf als het gaat om subtiele emoties. Volwassenwordingsdrama is stijlvol gefilmd en heeft een ontroerende ontknoping.

De 39-jarige Hanna [Karia Wnter] is getrouwd met Morten [Jesper Zuschlag], heeft een kind [Amadeus Durmaz] en een fijne baan. Hoewel Morten haar onder druk zet om haar carrière op te geven voor het moederschap, zou ze graag nog een kind willen. Dat zorgt voor een relatiecrisis die Hanna op advies van een eigenzinnige yogalerares [Vera Carlbom] onder het motto “eigen poesje eerst” te lijf gaat. Winter is buitengewoon als de innemende, sympathieke Hanna en haar seksuele ontdekkingsreis heeft een aantal (komische) hoogtepunten, maar Wasserman raakt de weg kwijt in de tweede helft, waardoor de ontknoping teleurstelt.

Jussie Smollett werd een ster door zijn rol in Empire. Als zwarte, homoseksuele, Joodse acteur nam hij geen blad voor de mond als het ging om maatschappelijke ontwikkelingen en was hij een rolmodel voor velen. In de nacht van 28 op 29 januari 2019 deed hij aangifte bij de politie in Chicago, omdat twee witte mannen hem zouden hebben aangevallen en geprobeerd hebben hem te lynchen. De politie concludeerde dat het ging om een valse aangifte en dat leidde tot een mediahetze en de spreekwoordelijke val van Jussie Smollett. Rehill slaagde er zowaar in om zowel Smollet als de leiders van het politieonderzoek voor de camera te krijgen in deze poging de waarheid boven tafel te krijgen. Dat geeft deze degelijk geconstrueerde terugblik veel geloofwaardigheid, ook al geeft het vraagteken in de titel al aan dat niet alle vragen beantwoord zijn. Gezien de gevolgen voor Smollett is dat juist een goede reden om deze documentaire te kijken.

Na de dood van haar echtgenoot dwingt Hilary [Jane Fonda] haar kinderen Judd [Jason Bateman], Philip [Adam Driver], Wendy [Tina Fey] en Paul [Corey Stoll] tot een ‘Shiva’. Deze Joodse traditie houdt in dat het gezin zeven dagen bij elkaar blijft om te rouwen. Tijdens die periode komen geheimen en oud zeer naar boven drijven. Een geweldige kast is opgezadeld met een scenario vol infantiele, vulgaire grappen, onder anderen over een kind dat leert de pot te gebruiken en Hilary’s borstimplantaten.

Asia [Zazie Beetz] gaat aan het werk als schoonmaakster in een sinister hotel in Manhattan dat met rigide hand wordt geleid door Lily [Patricia Arquette]. Tot haar verbazing ontdekt ze dat haar jongere zus [Myha’la], die ze door een tragedie uit het oog verloor, daar ook werkt. En zoals de titel al verraadt, worden er verwoede pogingen gedaan om Asia uit de weg te ruimen. Heeft uiteraard te maken met een duivels complot. Mix van actie en splatter werkt niet, deels door Beetz’ gebrek aan ironie, deels door de te gekunstelde special effects. De humor is er op papier, maar Sokolov slaat de plank regelmatig mis.

Een twee jaar durende wetenschappelijke missie naar Mars komt in gevaar wanneer blijkt dat een gewonde technicus [Michael Adams] onbedoeld als verstekeling is meegegaan. Dokter Levenson [Anna Kendrick] helpt de verstekeling op de been. Vanzelfsprekend (zo moeten wij althans geloven) is het leven van deze verstekeling belangrijker dan de missie en zij ook expeditieleider Barnett [Toni Collette] en botanist Kim [Daniel Dae Kim] om alles op het spel te zetten. Het verhaal is te mager en daardoor zet de verveling, ondanks de goed acterende cast, al snel in.

In 1968 wordt Shirley Chisholm [Regina King] de eerste zwarte vrouw in het Amerikaanse Congres. Na vier jaar Nixon en uit onvrede over de Democratische presidentskandidaten George McGovern, Ed Muskie en de openlijk racistische George Wallace, besluit ze in 1972 zelf een gooi te doen naar het presidentschap. Oppervlakkig als persoonlijk portret en vooral interessant als kijkje achter de schermen van Amerikaanse verkiezingscampagnes. Toont de persoonlijke en morele dilemma’s waar Chisholm (als vrouw en als Afrikaanse Amerikaan) mee te maken kreeg, maar geeft weinig inzicht in Chisholms persoonlijkheid en drijfveren. Jackson speelt Barbara Lee, die zich aansluit bij Chisholms campagne en in 1998 zelf werd verkozen in het Congres. De echte Lee vat aan het eind kort samen wat Chisholm en deze periode voor haar persoonlijk betekenden.

De Shanidargrot in Irak, de grotten nabij het Franse Bruniquel en het grottencomplex Gorham op Gibraltar leverden nieuwe inzichten op over het leven van de Neanderthalers. De bevindingen zijn zonder meer interessant en de vakkundigheid van de geïnterviewden staat buiten kijf. Het grote probleem is dat veel wetenschappers (waaronder de Nederlandse tweelingbroers Adrie en Alfons Kennis) met zo’n zwaar accent spreken, dat het lastig is om ze serieus te nemen. Als anglofiel ben ik daar mogelijk gevoeliger voor dan de meesten, maar commentator Sir Patrick Stewart klinkt alsof hij ernstig ziek is en/of op zijn laatste benen loopt!

Nadat Jenny [Suzanne Dallawa] en Paul Otto [Lee Bane] hun vergeetachtige huishoudster Agatha [Judith Haley] met zachte hand op straat zetten, neemt Agatha wraak door zoon des huizes Gene [Flynn Allen] een behekste pop te geven als afscheidscadeau. Jenny gelooft dat de pop leeft en Gene bevestigt dat, maar vanwege haar recente psychologische problemen gelooft Paul haar niet. Robert The Doll bestaat en staat in een Amerikaans museum als ‘de meest behekste pop ter wereld’, maar deze horrorfilm is in alle opzichten incompetent. Horrorkenners kunnen de verveling verdrijven door een lijstje op te stellen met films die regisseur en scenarist Jones plunderde voor dit hopeloos geregisseerde en geacteerde prutswerkje. Kreeg 5 (!) abominable vervolgen, te beginnen met The Curse Of Robert.

Je moet meer dan een half uur wachten op de verschijning van de vervloekte ‘Robert The Doll’, omdat Jones die tijd besteedt aan een proloog die in feite een voorzet is naar de vierde film uit deze rampzalige horrorreeks. Speelt zich af in Duitsland in 1941 en volgt kolonel Von Alvensleben [Erick Hayden] bij zijn pogingen een boek in handen te krijgen met occulte spreuken. Dat boek komt in handen van een speelgoedmaker [Lee Bane], die het gebruikt om drie van zijn poppen (waaronder Robert) tot leven te wekken. Jones verkwist ontzettend veel tijd met Von Alvenslebens lezingen over poker en ratten en vindt het geen probleem dat de voltallige cast zich schuldig maakt aan hopeloos overacteren. Vervolg op Robert The Doll en Curse Of Robert The Doll. Het rampzalige niveau kreeg een ongewenst vervolg met The Revenge Of Robert The Doll.

Shaun Douglas [Jay Will] was nog een kind toen zijn vader [Chiwetel Ejiofor] werd veroordeeld wegens een dubbele moord. Shauns moeder [Mary J. Blige] neemt Shaun in bescherming door zijn naam te veranderen in Rob Peace. Rob ontwikkelt zich tot een intelligente, veelbelovende student, maar vader blijft hem door de jaren heen onder druk zetten om hem te helpen vrij te komen. Dat heeft grote invloed op Robs toekomstperspectief en zijn persoonlijkheid. Ejiofor laat je tot het einde in het onzekere over de vraag of Robs vader schuldig is. Het is dan ook moeilijk te begrijpen waarom Rob zich onvoorwaardelijk voor het karretje van zijn vader laat spannen, ook al omdat Ejofiors scenario weinig inzicht geeft in Wills emoties en gedachten.

Fenix is het kunstmuseum over migratie in Rotterdam dat op 17 mei 2025 feestelijk werd geopend door koningin Máxima. Bakker volgde de ‘weg naar Fenix’ vanaf 2019, wanneer de beoogde ruimte niet naar wens wordt opgeleverd. Het is de eerste van een serie obstakels die de vele verantwoordelijken moeten zien te overwinnen. Anderhalf uur blijkt aan de korte kant om het hele verhaal in detail te vertellen, maar dit geeft zonder meer inzicht in wat er komt kijken bij het opzetten van zo’n ambitieus project. Het helpt bovendien dat de betrokken personen niet cameraschuw zijn en geen blad voor de mond nemen.

Jones besteedt opnieuw de helft van de (goddank korte) speelduur aan een proloog die zich afspeelt in Duitsland in 1939, kort na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Volgt een jonge vrouw [Eloise Juryeff] die met het beruchte boek op de vlucht slaat en gezelschap krijgt van een bandiet [Gareth Lawrence]. Na deze saaie en overbodige proloog keert Jones terug naar het einde van Robert And The Toymaker. De speelgoedmaker [Lee Bane] is met zijn levende, vervloekte pop Robert onderweg naar Neurenberg. Aangezien hij voorheen ook al woonde in Beieren, kan dat nooit een lange treinreis zijn, maar Jones wil ons doen geloven dat die treinreis lang genoeg duurt om zowel de nazi’s als de Britse inlichtingendienst een kans te geven om de speelgoedmaker te onderscheppen. Waarschijnlijk de eerste film waarin Duitsers rijden in auto’s met het stuur aan de rechterkant! Meer van dezelfde drek, maar de gifbeker was nog niet op. Vervolg: Robert Reborn.

De bijna 90-jarige epidemioloog Shanna Swan doet al decennialang onderzoek naar de invloed van plastic op de gezondheid. Haar onderzoeken zijn veelvuldig gepubliceerd in wetenschappelijke tijdschriften, zonder dat er iets veranderde. Om meer aandacht te krijgen voor haar onderzoek, nodigde ze zes heteroseksuele koppels uit die er nog niet in zijn geslaagd hun kinderwens in vervulling te laten gaan. Swan helpt hen plastic uit hun dagelijks leven te weren, omdat de hoeveelheid plastic in ons lichaam een grote impact heeft op de vruchtbaarheid. Swan geeft zelf toe dat dit experiment geen doorslaggevend bewijs is en het was fijn geweest als haar onderzoek meer bijval had gekregen van collega’s, maar de gevolgen van het experiment zijn opmerkelijk en gaan veel verder dan vruchtbaarheid.

De ouders van de verlegen, homoseksuele Colin [Harry Melling] zijn verrukt wanneer hij aankondigt een relatie te hebben met Ray [Alexander Skarsgård]. Tot ze kennis met hem maken en ontdekken dat Colin in alle opzichten een onderdanige rol inneemt in die relatie. Colin en Ray lijken daar gelukkig mee, maar hoe lang nog? De vele seksscènes maken dit afstotelijk voor sommigen, maar dit is hoe dan ook een intelligent geschreven en bij vlagen erg grappige, eigenzinnige komedie over de complexiteiten van een sadomasochistische relatie.

Na de dood van haar vader [Brendan Gleeson], een bekende fotojournalist, stort Helen [Claire Foy] zich op een passie die ze met hem deelde voor haviken. Ze koopt een havik en doet een poging om die af te richten, maar mede door haar emotionele labiliteit komen zowel haar professionele als haar persoonlijke relaties in gevaar. Standaard rouwverwerkingsdrama met voorspelbare pieken en een routinematige ontknoping, maar Gleeson (te zien in een aantal flashbacks) was zelden zo innemend en sympathiek.

Anna [Yara Brand] komt in 1971 om bij een brand in een studentenhuis. Haar geest blijft daar meer dan 50 jaar rondhangen, totdat studente Quinn [Josephine Arendsen] haar aanwezigheid opmerkt en een séance houdt. Dat geeft Anna de kans om Quinns lichaam over te nemen en het leven te leven dat ze heeft moeten missen. Begint veelbelovend met de zoektocht naar Anna’s vroegere beste vriendin [Antoinette Jelgersma], maar kan de verleiding niet weerstaan voor oppervlakkige, soms amusante humor over de cultuurbotsing tussen 1971 en het heden. Onderhoudend, maar hier had veel meer ingezeten.

In dit vervolg op Robert The Doll is de vervloekte pop beland in een museum. Nieuwe schoonmaker Emily [Tiffany Ceri] gelooft dat de pop ’s nachts aan de wandel gaat en nare dingen doet, maar zelfs na twee moorden neemt de politie haar niet serieus. Met een collega [Jason Homewood] probeert Emily een einde te maken aan het onheil. Het poppenspel is van het niveau Jan Klaassen en Katrijn in deze erbarmelijke horrorfilm, die de extra halve ster uitsluitend dankt aan het feit dat het minder slecht is dan haar voorganger. Vervolg: Robert And The Toymaker.

Vervreemde zussen Jane [Mhairi Calvey] en Jennifer [Makenna Guyler] zijn samen met huismeester Naser [Waleed Elgadi] in Hobbes House uitgenodigd om te horen wat hun tante [Emma Spurgin], de laatste eigenaar van het huis, aan hen heeft nagelaten. Plannen om het huis te verkopen, zetten een vloek in werking waardoor hele generaties voormalige bewoners uit hun graven opstaan om Jane en Jennifer met hen mee te nemen naar het graf. Goedkope horrorfilm begint met een vage, vergezochte legende en heeft erg veel tijd nodig om op gang te komen. Het is doorbijten, maar de finale is (in verhouding) niet onaardig en heeft een zekere dosis zelfspot.

De ontsnapte kippen uit Chicken Run leven in hun zelfgemaakte veilige haven, tot er vlakbij een nieuw kipfabriek wordt gevestigd. Jonkies Molly [Bella Ramsey] en Frizzle [Josie Swedgwick-Davies] kunnen hun nieuwsgierigheid niet bedwingen. Onder leiding van Molly’s ouders Ginger [Thandiwe Newton] en Rocky [Zachary Levi] en geholpen door ratten Nick [Romesh Ranganathan] en Fetcher [Daniel Mays] nemen de kippen het op tegen Dr. Dry [Nick Mohammed], die een unieke methode heeft ontwikkeld om de kippen naar de slacht te leiden. En ja, die vermetele Mrs. Tweedy [Miranda Richardson] heeft ook een vinger in de pap. Mist de originaliteit van Chicken Run, maar behoudt de uitstekende mix van actie, drama en humor, niet in de laatste plaats dankzij de terugkeer van stemacteurs in hun oude rollen. Een prima sequel dus.

De gevolgen van een ongereguleerde zorgmarkt worden pijnlijk duidelijk in deze schokkende medische documentaire. Er is veel aandacht voor het schandaal rondom Essure, een voorbehoedsmiddel voor vrouwen waar tienduizenden vrouwen permanente fysieke en psychologische schade aan overhielden. Dick legt het systeem bloot dat het mogelijk maakt om onvoldoende of slecht geteste zogenaamde medische innovaties op de markt te brengen. En in de VS bestaan legale constructies waarmee fabrikanten artsen betalen om hun product te gebruiken. Een ware jawdropper, waarbij het enigszins geruststellend is om te weten dat de Europese markt aanzienlijk beter is beschermd tegen kwakzalverij.

Een passende bijnaam voor Clarence Avant, die het klappen van de zweep als manager leerde van Joe Glaser. Avant speelde een sleutelrol in de carrières van onder anderen Bill Withers, Lalo Shifrin, Jam & Lewis en Barack Obama. Hoewel hij zich nog steeds voordoet als iemand voor wie ‘de cijfers’ tellen, reikt zijn invloed veel verder dan dat. Eerbetoon aan een fascinerende persoonlijkheid die achter de schermen een bepalende rol speelde in de Amerikaanse cultuur.

Veel gepraat, weinig actie (laat staan iets memorabels) in deze ultragoedkope rip-off van rip-offs van The Exorcist. Slaap lekker!

Na een vechtpartij vindt een barman [Armie Hammer] een telefoon die is achtergelaten door minderjarigen die vluchtten voor de politie. Hij ontgrendelt de telefoon in de hoop zo contact te kunnen leggen met iemand die de eigenaar kent, maar opent daarmee de poorten naar het kwaad. Vraag niet hoe en reken er niet op dat er veel gebeurt. Alle actie voltrekt zich in de bizarre, onbevredigende finaledie abrupt tot een einde komt. Hammer en Johnson (als zijn vriendin) doen wat ze kunnen om enig gevoel van onbehagen te creëren, maar dat betaalt zich geen moment uit.

June [Brianna Denski] laat haar fantasie de vrije loop tijdens de vele uren die ze doorbrengt met haar moeder [Jennifer Garner] in haar speelkamer. Wanneer moeder zo ziek wordt dat ze niet langer thuis kan blijven, verliest June alle plezier in het spelen. In een bos ontdekt ze dat het pretpark van haar fantasiewereld werkelijk bestaat en moet ze een manier vinden om het creatieve brein [Norbert Leo Butz] zijn inspiratie terug te geven. Het plot blinkt niet uit in originaliteit en is ook niet geheel waterdicht, maar Brown laat zich gelukkig niet verleiden tot een overdaad en slapstick. Daardoor komen de ondersteunende personages goed uit de verf en is de niet geheel voorspelbare ontknoping toch ontroerend.

Tim [Will Forte], Jane [Alessia Cara] en hun tweelingbroertjes Barnaby A & B [Seán Cullen] zijn het extreme egoïsme van hun vader [Martin Short] en moeder [Jane Krakowski] zo beu dat ze een manier vinden om van hen af te komen. Ze ontdekken al snel dat het niet meevalt om op eigen benen te staan, ook al omdat ze voor hun impulsieve, pasgeboren zusje Ruth [Brian Drummond] moeten zorgen. Ricky Gervais is de verteller en er zijn belangrijke rollen voor Maya Rudolph en Terry Crews in deze drukke lach-of-ik-schiet animatie vol komische archetypes die het gebrek aan originele ideeën bevestigen.

Een oorlogsveteraan [Alan Ritchson] wil zijn gesneuvelde broer eren door hun gezamenlijke droom waar te maken: het loodzware selectieprogramma van de US Rangers succesvol doorlopen. De laatste test, een gesimuleerde praktijksituatie, krijgt een bizarre wending wanneer de rekruten stuiten op een reusachtige en op het eerste gezicht onverslaanbare ‘war machine’. Verspilt weinig tijd aan plot ten faveure van spectac ulaire actiescènes die elkaar in rap tempo opvolgen. Hughes kan de verleiding van patriottisme niet weerstaan, maar dat is amper een smet op deze ouderwetse actiefilm in de betere betekenis van het woord.

Het huwelijksfeest tussen de Vlaamse Jurgen [Dries De Sutter] en de Turks-Vlaamse Sibel [Sirin Zahed] verloopt niet volgens plan. Sibels verbitterde broer [Burak Balci] probeert de boel moedwillig te saboteren, culturele verschillen zorgen voor onrust en Sibel blijkt niet eerlijk te zijn geweest. De problemen kun je grotendeels van tevoren zien aankomen, maar niet de manier waarop die worden bestreden en uiteindelijk opgelost. Een bekende formule met een originele uitwerking en twee charismatische hoofdrolspelers.

Demba [Kery James] probeert carrière te maken als legitieme zakenman. Hij is verbolgen als Soulaymaan [Jammes Diangana] weigert hem te verdedigen. Noumouké [Bakamy Dimobera] gebruikt zijn reputatie om hogerop te klimmen in het criminele circuit en belandt in een dodelijke vete dankzij drillvideo’s. Veel afrekeningen en opnieuw een prekerige ontknoping in deze nog altijd stijlvol gefilmde en goed geacteerde 3e episode uit de serie, maar de sleet zit er nu behoorlijk in.

Demba [Kery James] heeft de aanslag op zijn leven, waar Street Flow mee eindigde, ternauwernood overleefd en ondergaat intensieve therapie om weer de oude te worden. Soulaymaan [Jammeh Diangana] krijgt zijn eerste grote zaak, maar kampt met een enorm schuldgevoel. Noumouké [Bakary Dimobera] zit een straf van zes maanden uit om redenen die duidelijk worden in de loop van dit vervolg op Street Flow. Na een sterke eerste helft valt het scenario van Kery James helaas in de herhaling.

De lotgevallen van drie Franse broers met Senegalese ouders in Champigny-sur-Marne, waar weinig toekomstperspectief is en de drugshandel een aantrekkelijke manier is om (snel) geld te verdienen. Oudste broer Demba [Kery James] is een drugsdealer met een zeker moreel kompas, Soulaymaan [Jammeh Diangana] bereidt zich met Lisa [Chloé Jouanneet] voor op zijn praktijkexamen advocaat en jongste broer Noumouké [Bakary Diombera] kan de verleiding van het snelle geld moeilijk te weerstaan. Verlaat Frans antwoord op Boyz n The Hood is overtuigend geacteerd en stijlvol geregisseerd, maar vooral in het laatste kwart erg prekerig. Het open einde was er niet voor niets; deel 2 verscheen in 2023.

Sinds de koning [Javier Bardem] en koningin [Nicole Kidman] door een vloek zijn veranderd in kinderlijke monsters, neemt hun dochter Ellian [Rachel Zegler] de honneurs waar. Op haar 15e verjaardag roept ze de hulp in van orakels Sunny [Titus Burgess] en Luno [Nathan Lane] om een einde te maken aan de vloek. Daarvoor moet ze met haar (letterlijk) monsterlijke ouders een gevaarlijke reis ondernemen. Prachtig getekend, met een prettig gevoel voor humor en vermakelijke liedjes (voortreffelijk gezongen door Ziegler) en originele visuele ideeën. Wanneer de reis begint, gaat het als een nachtkaars uit en vervalt het in clichés en uiteindelijk in stroperigheid, met een vet aangezette, hoopvol bedoelde boodschap voor kinderen van gescheiden ouders.

Een beeldcollage over de eerste twee jaar van de oorlog in Oekraïne, gefilmd op verschillende locaties met een statische, schijnbaar onopgemerkte camera. Geeft een opmerkelijk, authentiek beeld van de maatschappelijke verandering in de breedste zin van het woord. Ook zijn enkele momenten te mooi om waar te zijn.

Terry Donahue en Pat Henschel werden verliefd zonder te weten dat homoseksualiteit bestond en hielden de ware aard van hun relatie meer dan 65 jaar geheim voor de buitenwereld. Des te opmerkelijker, omdat Terry Donahue behoorde tot de eerste lichting professionele vrouwelijke honkballers en dus enige faam had verworven. Nu het einde voor hen nadert, is het tijd om uit de kast te komen. Deze documentaire onthult de gevolgen voor de relatie met familieleden en de veranderingen die de openheid van zaken met zich meebrengt. Het is ook een portret van een tijdsgeest die nog altijd diepgeworteld is in de VS en van de dilemma’s van ouder worden met je geliefde.

Na de dood van zijn opa [Pierce Brosnan] is Keegan [Sam Hardy] in zak en as. En dat terwijl het nu zijn taak is om het dorp te beschermen tegen ‘The Huntsman’ [Brendan Gleeson]. Geloof het niet, die kan alleen tegengehouden worden door Michael Flatleys versie van Ierse dans. Keegan krijgt hulp van een Spaans-Iers meisje [Hannah Herman] en (echt waar!) dansende edelherten in deze poging om wat er nog over is van de populariteit van Riverdance tot op het bot uit te melken. En die dans is veel minder indrukwekkend in animatievorm. Afgezien van de finale is de animatie niet om over naar huis te schrijven. De stemvertolkingen zijn net zo ongeïnspireerd als het scenario.

vlak voor zijn dood had voorgesteld. Onverklaarde nachtelijke geluiden en mysterieuze symbolen maken duidelijk dat ze in deze wildernis niet veilig zijn. Het schuldgevoel van Luke [Rafe Spall] lijkt een belangrijk element te zijn, maar doet er uiteindelijk niet toe in deze eindeloze tease, die meer dan een beetje leentjebuur speelt bij The Blair Witch Project.

Anthony Kiedis en Michael Balzary waren herrieschoppers die van dag tot dag leefden in Hollywood toen ze een lift kregen van Hillel Slovak, de toenmalige gitarist van lokale rockband ‘Anthym’. De drie kregen een nauwe band en richtten een paar jaar later Red Hot Chili Peppers op. Veertig jaar na Hillels dood is zijn invloed op de band nog altijd immens en is de pijn over zijn dood nog altijd zichtbaar als zijn voormalige bandleden en opvolger John Frusciante over hem spreken. Niet alleen een portret over een rasechte punk- en funkband, maar ook dat van een hechte vriendschap en een schets van de muzikale scene in het Hollywood van begin jaren 80.

Een scheikundeleraar [Ryan Gosling] is de enige overlevende van een missie die bedoeld is om de aarde te redden. Heeft iets te maken met astrofagen, maar er valt geen touw aan vast te knopen en Lord en Miller lukt het niet enige spanning of interesse op te wekken voor het lot van de hoofdpersoon. Een steenachtig ruimtewezen [James Ortiz] zorgt voor geforceerde humor en de flashbacks zijn overbodig. Na een hoop wetenschappelijk gebazel, een stortvloed aan special effects en 150 minuten (!) komt er eindelijk een einde aan de ellende.

Ik kan met zekerheid zeggen dat je de voorafgaande serie niet hoeft te hebben gezien om dit te kunnen volgen. In november 1940 heeft misdaadkoning Tommy Shelby [Cillian Murphy] zich teruggetrokken om te werken aan een boek. Tot zijn zus [Sophie Rundle] hem laat weten dat zoon Duke [Barry Keoghan] zich heeft opgeworpen als nieuwe leider van de Peaky Blinders. Duke is bovendien benaderd door een gangster [Tim Roth], die veel geld kan verdienen met een complot dat de nazi’s moet helpen de oorlog te winnen. Opgedragen aan de slachtoffers van het bombardement op een wapenfabriek in Birmingham, waar deze sequel mee opent. Afgezien van een vechtpartij in de modder valt er weinig vernieuwends te ontdekken, of het moet die vervelende soundtrack vol stemmige rockmuziek zijn die alle spanning ontneemt. Zwaar op de hand en melodramatisch, maar ik kan niet uitsluiten dat die benadering typerend is voor de serie. Daar heb ik namelijk geen minuut van gezien…

Vier jaar nadat haar moeder [Ruthie Ann Miles] is overleden, kan Fei Fei [Cathy Ang] niet accepteren dat haar vader [John Cho] zijn leven wil delen met een andere vrouw [Sandra Oh]. Geïnspireerd door haar moeders verhalen over een maangodin [Phillipa Soo] reist Fei Fei naar de maan in de hoop dat ze daar hulp krijgt. Daar leert ze voorspelbare levenslessen met hulp van het archetypische vervelende stiefbroertje [Robert G. Chiu], een uit de gratie geraakte voormalige adviseur [Bowen Yang] en andere wezens. Het verhaal is niet origineel, maar Keane en Kahrs hebben wel genoeg originele visuele ideeën voor deze stijlvol gemaakte, onderhoudende animatiefilm.

Nadat zijn verzoek om vervroegde vrijlating is afgewezen, ontsnapt de wegens doodslag veroordeelde Colin [Idris Elba] tijdens het transport terug naar de gevangenis. Hij haalt verhaal bij zijn ex-verloofde [Kate Del Castillo] en staat laat op de regenachtige avond te op de stoep bij een huismoeder en voormalig openbaar aanklager [Taraji P. Henson] vanwege panne. Colin lijkt de zaak onder controle hebben, tot een vriendin [Leslie Bibb] langskomt voor een “girls’ night”. De slim gecaste Elba geniet van deze spaarzame kans om een schurk neer te zetten en heeft een uitstekende tegenstander in de sympathieke Henson. Net wanneer Miller het slimme plot lijkt te verpesten met een uitgesponnen finale, breit hij er na 80 minuten wijselijk een eind aan. Puike nagelbijter.

Mai [Charlyne Yi] is verbolgen over de scheiding van haar ouders en de aandacht die haar moeder [Constance Wu] geeft aan hun huisrobot. Haar eenzaamheid wordt doorbroken door haar toevallige kennismaking met een experimentele robot [John Krasinski], die snel haar beste vriend wordt, maar is ontworpen voor een hoger doel. Heeft te maken met de snode plannen van Big Tech-baas Justin Pin [Jason Sudeikis]. Heeft meer dan een beetje weg (en kan niet tippen aan) Big Hero 6 en de Transformers-achtige finale is best gewelddadig voor jongere kijkers. Daar staan tegenover goed stemmenwerk, een fijne dosis humor en inventieve en verzorgde animatie.

Luidruchtig, vermoeiend avontuur over een zelfingenomen aap [Jimmy O. Yang], die denkt onsterfelijk te kunnen worden zodra hij 100 demonen heeft verslagen. De laatste demon is Dragon King [Bowen Yang] en daarbij krijgt hij hulp van een meisje [Jolie Hoang-Rappaport], die hoopt daarmee haar dorp te redden van de ondergang. De hoofdpersoon is buitengewoon irritant en geen hoeveelheid computergegenereerde magie kan dit redden.

Na de dood van haar vader [Carlo Scheldwacht] neemt de 22-jarige Eli [Tara Hetharia] zijn plaats in bij de busreis die hij met zijn Indonesische moeder [Nel Lekatompessy] had gepland. Lekatompessy is uitstekend als de moeder, maar Hetharia zet de generatiekloof te dik neer en roept weinig sympathie op. Scenarist Peter veroordeelde de ondersteunende cast (met o.a. Raymond Thiry, Michiel Kerbosch en Tamar Baruch) tot stereotypen die je maar al te vaak tegenkomt in dit soort roadmovies.

Het levensverhaal van Henry V [Timothée Chalamet] zonder de teksten van Shakespeare, maar opmerkelijk genoeg wel met zijn fictieve creatie John Falstaff [Joel Edgerton]. In grote lijnen identiek: Henry V bestijgt de troon nadat zijn jongere broer Thomas [Dean-Charles Chapman] is omgekomen op het slagveld. Henry was oorspronkelijk gepasseerd vanwege zijn associatie met dronkaards en onbetrouwbare figuren, waaronder Falstaff. De Franse dauphin [Robert Pattinson] maakt van de vermeende politieke instabiliteit gebruik om een militaire slag te slaan. Kan qua verhaal en dialogen (vanzelfsprekend) niet tippen aan het werk van Shakespeare, maar Chalamet is enigmatisch en overtuigend en krijgt vooral goed tegenspel van Sean Harris als een van zijn vertrouwelingen. Pattinson is een karikaturale schurk, maar de cinematografie (vooral tijdens de indrukwekkende scènes op het slagveld) is van hoog niveau.

De scheidslijnen tussen werkelijkheid en fictie zijn bewust onduidelijk in dit portret van een ambitieuze acteur [Nabhaan Rizwan], die de ene na de andere ongemakkelijke auditie moet doorstaan. Khalid, die ook het scenario schreef, lijkt iets te willen zeggen over typecasting en onderliggend racisme, maar besluiteloosheid over een serieuze of een komische benadering en pretentie staan een succesvol resultaat in de weg.

De Italiaanse president [Toni Servillo] is aan het einde van zijn politieke carrière en staat nog voor twee grote beslissingen: hij mag een veroordeeld persoon gratie verlenen en er ligt een voorstel voor een euthanasiewet. Zijn dochter [Anna Ferzetti] zet hem onder druk om die euthansiewet niet door te schuiven naar zijn opvolger, maar de president houdt zich vooral bezig met iets wat al jaren aan hem knaagt. Een film over een president die wikt en weegt klinkt saai en van een verhaal is amper sprake. Maar Servillo’s genuanceerde spel, Sorrentina’s visuele creativiteit en Dario D’Antonio’s sublieme cinematografie maken dit toch aangenaam voor de meeste zintuigen. Het einde van de scène met Rufin Doh Zeyenouin als de paus is een juweeltje.

Weduwe Mara [Belén Cuesta] krijgt hulp van haar zwager [Joaquín Furriel] en haar schoonzus [Diana Gómez] bij de verhuizing uit een afgelegen woning in het bos. Haast is geboden vanwege een naderende bosbrand, dus breekt direct paniek uit wanneer Mara’s dochter [Candela Martínez] spoorloos verdwijnt. Ondanks de goede onderlinge verstandhouding tot nu toe verdenkt Mara haar buurman (tevens boswachter) Santiago [Enric Auquer] ervan verantwoordelijk te zijn voor de verdwijning van de dochter. Ook omdat Santiago duidelijk iets te verbergen heeft, lopen de emoties snel op in deze spannende, vlotte, maar niet altijd geloofwaardige en soms rommelig gemonteerde thriller.

Naïeve tiener [Johnny Berchtold] koopt in een impuls een speelse puppy, laat hem loslopen tijdens een trektocht in het bos en kijkt raar op als de hond spoorloos verdwijnt. Papa [Rob Lowe] en mama [Kimberly Williams-Paisley] helpen bij de zoektocht in dit waargebeurde, maar o zo afgezaagde volwassenwordingsdrama. De hond heeft een hoge aaibaarheidsfactor en doet geinige kunstjes, maar die is zeker geen Lassie, Come Home.

Op 8 februari 1977 loopt Tony Kiritsis [Bill Skarsgård] het kantoor binnen van Merdian Mortgage in Indianapolis voor een “gesprek” met M.L. Hall [Al Pacino]. Tony wil verhaal halen, omdat Hall hem financieel gedupeerd zou hebben. Hall is niet aanwezig en daarom wordt zijn zoon [Dacre Montgomery] gegijzeld met behulp van het mechanisme uit de titel. Tony eist dat hij zijn verhaal mag doen via het populaire programma van ‘voice of Indianapolis’ Fred Temple [Colman Domingo]. Reconstructie van een waargebeurd incident dat zich afspeelde in de stad die recent volop in het nieuws was vanwege aanvaring met ICE. Van Sant is nooit bang geweest om regels te onderbreken, maar dit zonderlinge misdaaddrama is een mislukte hybride van humor en thriller, waarbij zowel de humor als de spanning moeilijk te vinden is. Cary Elwes speelt een agent die Tony persoonlijk kent, Myha’la een ambitieuze televisieverslaggever.

Begin jaren 80 startte president Reagan een ‘war against crack’ die door zijn opvolgers Bush en Clinton werd opgevoerd. Deze documentaire toont de hypocrisie van dit beleid door te kijken naar de oorzaken van de crack epidemie en de geldstroom te volgen. Onthullende, boeiende documentaire maakt ook duidelijk hoe de Amerikaanse politie zoveel macht kreeg en dat de oorlog tegen drugs in feite een oorlog was tegen zwarte mensen in arme wijken.

De zwangere Nadja [Nanna Blondell] en David [Anastatios Soulis] zijn op vakantie in de sneeuw om te kijken of hun relatie sterk genoeg is om een gezin te starten. Na een aanvaring met racistische, ongure types, worden ze opgeschrikt door het ‘rode stipje’ van een sluipschutter die zijn wapen op hen heeft gericht. Niet onaardig uitgangspunt en een paar goede actiescènes, maar het scenario rammelt en je voelt je bedrogen bij de onthulling van de (motieven van) de dader.

Hoe is het mogelijk dat katholieke priesters in Ierland zich structureel en langdurig schuldig konden maken aan wat we nu beschouwen als grensoverschrijdend gedrag? Journalist en filmmaker O’Shea opent met een uiteenzetting van de nationale geschiedenis en verklaart waarom het land de facto geregeerd werd door de katholieke kerk. De straffen die kinderen werden opgelegd bij het niet kennen van hun (religieuze) huiswerk waren algemeen geaccepteerd en wie zich uitsprak tegen de mores van de kerk kon rekenen op weerstand. O’Shea spreekt kinderen van toen uit haar geboorteplaats en staaft hun verhalen aan de hand van archiefbeelden, ook van de charismatische Father Ferrell, over wie de meningen nog steeds verdeeld zijn.

Jennie Livingstons documentaire Paris Is Burning (1990) schetste een authentiek beeld van de dragscene in New York van dat moment. De film was van grote invloed op de lhbtiqia-gemeenschap. Venus Xtravaganza was een van de hoofdrolspelers. Zij werd op gewelddadige wijze om het leven gebracht voor de film uitkwam. Meer dan 30 jaar later willen haar biologische broers de zaak laten heropenen en Venus de eer betonen die haar toekwam. Daarbij betrekken zij Amara Xtravaganza, de huidige moeder van het huis waar Venus haar tweede leven begon en een nieuwe familie kreeg. De openheid waarmee twee moeilijk te verenigen werelden (de redenen daarvoor worden snel duidelijk) is opmerkelijk. Een waardig eerbetoon aan Venus en haar vele lotgenoten, maar ook een voorbeeld van hoe een enkele, weloverwogen handreiking kan zorgen voor wederzijds begrip en respect.

Coby Boot, de oma van regisseur Vuijk, is erg gehecht aan de kerkelijke gemeente van de Nicolaaskerk in Kortgene, een stadje op Noord-Beveland. Wegens geldproblemen is het onderhoud niet meer te betalen en dreigt de kerk zijn functie te verliezen. Een jonge ondernemer springt in de bres met een plan om de kerk te veranderen in een “plek van bezinning”. Klinkt mooi, maar Coby en andere gemeenteleden zijn sceptisch over de eigenlijke intenties van deze snelle jongen uit de Randstad. Opmerkelijke documentaire schetst het contrast tussen oud en jong, tussen christelijke bescheidenheid en zakelijke grootspraak, tussen historisch besef en opportunisme voor de korte termijn. Het geeft ook inzicht in de betekenis voor en waarde van kerkgemeentes, vooral in kleine, afgelegen plaatsen als Kortgene.

Jonge moeder Grace [Déborah Lukumuena] houdt zichzelf en dochter Ama [Le’Shantey Bonsu] zoveel mogelijk verborgen voor de buitenwereld. Onder druk van een leerplichtambtenaar [Ayesha Antoine] keert Ama terug op school, waar ze bevriend raakt met Fiona [Liana Turner] en ontdekt dat de buitenwereld mogelijk niet zo gevaarlijk is als haar moeder beweert. Onashile geeft weinig inzicht in de redenen voor Graces dwangmatige gedrag. Het verhaal is bovendien aan de magere kant en alleen de scènes met Ama en Fiona bieden wat verlichting in de duisternis.

Hoewel internationale slavenhandel in 1807 was afgeschaft, ging het transport van slaven naar de VS decennialang door. Het laatste slavenschip was Clotilda, dat in 1859 aankwam in Mobile Bay in Alabama met 100 mannen, vrouwen en kinderen aan boord. Het schip werd tot zinken gebracht en is tot op heden niet teruggevonden. Na de afschaffing van de slavernij vestigden de toenmalige slaven zich in het nabijgelegen Africatown. Directe afstammelingen van deze mensen spelen een sleutelrol bij een nieuwe poging om de Clotilda op te sporen en te bergen. Zo krijgt de geschiedenis van hun voorouders een prominente een waardige plaats in de plaatselijke en nationale geschiedenis. Maakt veel duidelijk over de aanhoudende raciale spanningen in de Confederatie en de waarde van het waarborgen van de Afrikaans-Amerikaanse geschiedenis.

Amir [Shahine El-Hamus] wil zich bewijzen tegeover zijn kritische vader [Sabri Saad El-Hamus] door de financiële problemen van zijn Mexicaanse restaurant op te lossen. Bij toeval belandt Amir bij de lezing van een gladde crypto-ondernemer [Minne Koole], die hij zelfs weet over te halen om hem een baan te geven. Snel geld lonkt, maar Amir is blind voor de valkuilen die dat met zich meebrengt. De eerste helft van het scenario is niet waterdicht en El-Hamus zet het contrast tussen de hardwerkende vader en de gladde ‘Crypto Boys’ overdreven neer. Maar Shaine El-Hamus is charismatisch, de bijrollen zijn goed bezet en er is een fijne dosis verlichtende humor. El-Hamus houdt het tempo bovendien hoog.

Nadat Maarten [Leo Alkemade] hoort dat vader Hans [Huub Stapel] kanker heeft, volgt hij het advies van een vriend [Guus Meeuwis] op. Over twee weken staat een uitgebreid onderzoek gepland; Maarten haalt Hans over om die periode te gebruiken voor een reis door Frankrijk, waarbij Hans’ liefde voor champagne centraal staat. Rik van de Bos schreef het scenario met Alkemade, die zich liet inspireren door de ervaringen met zijn eigen vader. Als humoristisch portret van een vader/zoon-relatie is dit zeer geslaagd. Zodra sentiment op de loer ligt, beroept Kamps zich op elk cliché (slow motion, droevige blikken, treurige pianoriedeltjes, stemmige popmuziek) om de zakdoeken tevoorschijn te laten toveren.

Een Mexicaans weeshuis voor jongens dreigt financieel ten onder te gaan. De bevriende organisator [Bruce McGill] van een prestigieuze viswedstrijd schrijft Omar [Jimmy Gonzales] en een paar jongens in als bemanning voor kapitein Wade, een norsige tweevoudig kampioen die sinds de dood van zijn vrouw aan lager wal is geraakt. Quaid is dit soort rollen op het lijf geschreven en geeft dit voorspelbare drama een fijne feelgoodfactor. Te mooi om waar te zijn misschien, maar wel gebaseerd op ware gebeurtenissen die in de epiloog worden bevestigd.

Misschien is het meest tragische aan het leven van Anna Nicole Smith wel dat ze het leven van haar idool Marilyn Monroe leefde tot het bittere einde. Vickie Lynn Marshall kreeg op jonge leeftijd een zoon en liet haar familie en de vader van haar kind achter om op eigen houtje veel geld te verdienen. Roem vergaarde ze als centerfold voor Playboy in mei 1992, rijkdom verzekerde ze zich door haar huwelijk met de 62 jaar oude miljardair J. Howard Marshall. Smiths hoogte- en dieptepunten passeren de revue, vooral vanuit het perspectief van collega-stripper en boezemvriendin Missy Byrum en mensen die haar kenden als (bevriende) klant. Enkele familieleden (waaronder Anna’s moeder) komen even aan het woord in deze eenzijdige, maar onderhoudende biografische documentaire.

De dood van Adolf Hitler luidt definitief een grote ommekeer in voor de 12-jarige Nanning [Jasper Billerbeck] op het eiland Amrum. Zijn ouders steunden de nazi’s, Nanning was lid van de jeugdbeweging. Bewoners keren zich tegen hen en vreemdelingen belanden op het eiland. Portret van een kind, opgevoed in een fascistische staat, dat geconfronteerd wordt met een plotseling onzekere toekomst. Gebaseerd op het levensverhaal van Hark Bohm, die aan het einde te zien is. Akin zet de sfeer van het eilandleven goed neer, maar Billerbecks gemanierde spel doet afbreuk aan de geloofwaardigheid van zijn personage. Diane Kruger heeft een belangrijke bijrol als een boerin die de nazi’s een doorn in het oog is.

Jackson [Ben Lloyd-Hughes] en Angela [Florence Pugh] gebruiken de reputatie van hun overleden moeder om zich voor te kunnen doen als spookjagers, met Angela als paranormaal begaafd medium. Met cameraman Elliot [Scott Chambers] en effectenspecialist Beth [Georgina Bevan] bezoeken ze het landhuis van Mrs. Green [Celia Imrie], die geplaagd wordt door de geesten van haar overleden dochters. Mrs. Green heeft al snel door dat ze bij de neus wordt genomen en dat is de eerste van een serie originele wendingen in deze lekker naargeestige mix van sfeer en geweld.

Portret van Zafira Ghafari, die op 26-jarige leeftijd de jongste burgemeester in Afghanistan werd. In 2020 vreest ze meer dan ooit voor de terugkeer van de Taliban, dus wanneer duidelijk wordt dat de Amerikaanse troepen zich terug zullen trekken uit Afghanistan, komt ze voor een groot dilemma te staan. Minstens zo interessant is de aandacht voor haar chauffeur en lijfwacht Massoum, die juist hoopt geaccepteerd te worden door de Taliban, en de ontmoeting met Taliban-commandant Musafer. Voor wie een uitgebreid, genuanceerd beeld wil krijgen van de situatie in Afghanistan voor en na ‘de val van Kabul’, is dit een must.

Een jonge, Mexicaanse balletdanser [Isaac Hernández] reist illegaal naar San Francisco om in te trekken bij de miljonairsdochter [Jessica Chastain] die zijn opleiding heeft gefinancierd. Zij verwelkomt hem niet alleen met open armen, maar wanneer blijkt dat ze niet in het openbaar handjes wil houden, komt er een voorlopig einde aan de relatie. Dat is het begin van een machtsspel tussen twee opportunisten (zij wil seks met een aantrekkelijke, jonge man; hij wil een verblijfsvergunning) zonder spanning. Ballet- en seksscènes zorgen voor hoogtepunten (!) in deze timide, pseudo-romantische nonsens.

Middelbare scholier en techneut Lucy [Madison Bailey] vindt een machine die haar terugbrengt naar april 2003, de dag waarop een nooit opgespoorde moordenaar zijn eerste van vier dodelijke slachtoffers opeist. Ze komt oog in oog te staan met Summer [Antonia Gentry], die over twee dagen het laatste slachtoffer zal worden. Lucy heeft een kans om dat te voorkomen, maar technerd Quinn [Griffin Gluck] wijst haar op de catastrofale gevolgen die dat kan hebben. Tienerhorrorvariant op Back To The Future met goed uitgewerkte personages, een gezonde dosis luchtigheid en een intelligente ontknoping. Macpherson ontkomt helaas niet helemaal aan de uitgekauwde clichés van het slashergenre.

Op 14 juni 2017 zorgde een keukenbrandje ervoor dat Grenfell Tower, een flatgebouw met 23 etages, in een mum van tijd in lichterlaaie stond. Deze documentaire onthult in detail waarom het gebouw totaal niet bestand was tegen een keukenbrand die zich – zo was de bewoners verzekerd –pas na een uur zou kunnen uitbreiden naar een aangrenzend appartement. Sadiq is erin geslaagd de juiste balans te vinden tussen feitelijke reconstructie en aandacht voor de verhalen van overlevenden over een aantal van de 72 dodelijke slachtoffers. Onthullend, zorgwekkend en aangrijpend.

Amy Loughren, Donna Hargreaves en Charles Cullen vormden een hecht, goed functionerend team in Somerset Medical Center en stonden bekend als ‘The Three Musketeers’. Wat Amy en Donna niet konden bevroeden, was dat Charles al zeker tientallen patiënten had gedood “om hen uit hun lijden te verlossen”. Hawkins reconstrueert het onderzoek dat uiteindelijk leidde tot de veroordeling van Cullen, maar ook hoe het mogelijk was dat hij jarenlang (maar niet onopgemerkt!) en ongestraft zijn “werk” kon blijven doen. Een schrijnend verhaal met een spannende ontknoping, ontsierd door het gebruik van knullige ‘reconstructies’ en stijlmiddelen om de spanning te verhogen. In hetzelfde jaar verfilmd als The Good Nurse met Eddie Redmayne en Jessica Chastain.

Een kolonel [Graham McTavish] helpt een gewonde man [Kais Setti] een gekaapt passagiersvliegtuig veilig te laten landen. Na de landing verlaat alleen een jongetje [Carl Anton Koch] het vliegtuig. Is de man die het vliegtuig landde de kaper? En wat heeft zich afgespeeld in het vliegtuig? Dat ontdekken we in een spectaculaire, originele, maar ook bizarre en vergezochte mix van kapingsthriller en horror. Verveelt nooit en het acteerwerk is prima, maar zet je verstand wel op nul. Kijk wel de oorspronkelijke (grotendeels) Duits gesproken versie en niet de slecht nagesynchroniseerde Engelse versie.

In 70 minuten jast Napier-Bell de levensverhalen van Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, Kurt Cobain en Amy Winehouse erdoorheen. De popmuzikanten stierven toen ze 27 jaar oud waren, kenden een traumatische jeugd en stierven direct of indirect aan de gevolgen van drank- en/of drugsgebruik.. Goedkoop gemaakt en oppervlakkig geschreven. Het was veel interessanter geweest als Napier-Bell meer ruimte had gegeven aan o.a. Gary Numan en Tom Robinson, die duidelijk meer inzicht hadden kunnen geven in de psychologische worstelingen van jonge rocksterren.

Een uitgebluste televisieregisseur [Aksel Hennie] wil van een vakantie gebruikmaken om zijn overspelige vrouw [Noomi Rapace] uit de weg te ruimen. Loopt totaal uit de hand, maar niet op de manier waarop hij had verwacht. Hennie blinkt uit in de geweldige cast van deze bloederige zwarte komedie, die na een hilarisch eerste uur komedie verruilt voor naargeestigheid, tot aan de knotsgekke ontknoping in de ironische epiloog.

Direct na de gruwelijke moord op de aanvoerder van het footballteam [Markian Tarasiuk], wordt een video wordt verspreid waarin hij een homoseksuele teamgenoot [Burkely Duffield] aftuigt. Het blijft niet bij een incident en omdat Makani [Sydney Park] een duister geheim heeft, vreest ze dat zij de volgende is. Valt op vanwege de diversiteit van de cast en heeft in Park een prima hoofdrolspeler. Helaas zit het scenario vol plotgaten en vervalt het uiteindelijk in de clichés van het slashergenre met een ongeloofwaardige ontknoping.

De ontstaansgeschiedenis van racistische ideeën volgens Ibram X. Kendi maakt innovatief gebruik van animatietechnieken om momenten te reconstrueren uit de levens van de voornamelijk zwarte vrouwen. Hun persoonlijke verhalen. De aandacht voor dichter Philis Wheatley en auteur Harriet Jacobs, die hun werken schreven als tot slaaf gemaakten, is waardevol en Williams weet in ieder geval te prikkelen. Maar deze prekerige lezing over Amerikaans racisme bevat veel uit hun context gehaald quotes zonder bronvermelding en beweringen zonder overtuigend bewijs. Er is geen bewijs dat Thomas Jefferson schuldig was aan verkrachting en Lincolns “racistische” uitspraken maakten vooral deel uit van politiek pragmatisme.

Ford onderzoekt de voorgeschiedenis van het Amerikaanse politieapparaat om te ontdekken hoe en waarom de politie zoveel macht kreeg en waarom agenten tot op de dag van vandaag morele grenzen overschrijdt zonder daarvoor gestraft te worden. Ford bekijkt die geschiedenis voornamelijk vanuit het perspectief van niet witte Amerikanen, maar legt ook doeltreffend de oorzaken van de politiecultuur bloot. Hij toont zo ook waarom vooral bewoners van arme wijken met een voornamelijk zwarte bevolking geen enkel vertrouwen is in de politie. Hier en daar wat dik aangezet, maar zonder meer een eyeopener.

Een angstige, depressieve kenneleigenaar [Patrick Hivon] belt de verkeerde ‘hulplijn’ en valt voor de stem van de medewerker [Piper Perabo]. Wanneer hij ontdekt dat ze door een klimaatcrisis hulp nodig heeft, biedt hij haar de helpende hand, ondanks dat ze getrouwd is. Aangenaam ongewone satirische komedie met een voortreffelijke Hivan, die knap het midden houdt tussen komedie en drama, en een innemende Perabo. Voor liefhebbers van onderkoelde humor tot en met de aftiteling (met de stem van Stephen de Oliveira).

Louis Theroux en zijn redactie moesten de nodige moeite doen om medewerking te krijgen van vooraanstaande influencers, die net als de gebroeders Tate (met wie ze bevriend zijn) een controversiële visie op mannelijkheid promoten. De mannen schromen niet om toe te geven dat ze (bijna) alles doen en zeggen voor de clicks en het grote geld en dat ze zich totaal niet bezighouden met de maatschappelijke gevolgen van hun gedrag. Daarmee is alles snel gezegd. Het contrast tussen Theroux en de geïnterviewden levert ongemakkelijke, amusante momenten op, maar verwacht geen openbaringen.

Na een bizar ongeluk belandt Fransje [Daan Buringa] in een coma. Hij ontwaakt, maar is vanaf zijn middel verlamd en kan niet meer spreken. Hij weet dat hij niet kan voldoen aan de verwachtingen van vader [Rogier Schippers] en moeder [Jani Goslinga] en heeft een slechte band met zijn broer [Chris Peters]. Dan ontmoet hij Joe Speedboot [Tobias Kersloot], die hem zijn levenslust teruggeeft. Ook raakt hij bevriend met PJ [QiQi Van Boheemen]. De Jong wekt regelmatig de indruk dat Joe en de vriendschap met PJ een verzinsel zijn, maar geeft nooit duidelijkheid . Veel erger is dat hij Fransjes gedachten alleen maar weet uit te drukken aan de hand van langdurige voice-overs. Heeft amusante momenten, maar hangt als los zand aan elkaar en van een verhaal is geen sprake.

Het Amerikaanse leger heeft een eigen juridisch systeem waarin de basiscommandant absolute autoriteit heeft. De 20-jarige Vanessa Guillen werkte in Fort Hood toen ze op 22 april 2020 vermist raakte. Deze documentaire volgt de strijd van Vanessa’s familie tegen het militaire commando om Vanessa te vinden. Een tweet van Vanessa’s zus Mayra was het startpunt van een landelijke beweging, die onder de hashtag #IamVanessaGuillen streed voor gerechtigheid voor Vanessa en veranderingen in het militaire juridische systeem. Het eerste deel, over de zoektocht naar Vanessa, is indrukwekkend. Het tweede deel, waarin de familie zich inzet voor de genoemde wetswijziging, maakt onvoldoende duidelijk waarom er zoveel weerstand is tegen de voorgestelde aanpassingen.

Brenda [Queen Latifah] is onderweg met haar broer [Ludacris], dochter [Mychala Lee] en zoon [Shaun Dixon] voor een frisse start waarmee ze financiële problemen en pijnlijke herinneringen achter zich hoopt te kunnen laten. Een overnachting in een motel in New Mexico maakt hen tot doelwit van mysterieuze, levensgevaarlijke Mr. Cross. Het gezin moet vechten voor zijn leven en zoekt hulp bij de plaatselijke sheriff [Beau Bridges]. Na een solide start, die de onderlinge verhoudingen binnen het gezin schetst, verzandt dit snel in ongeloofwaardigheid en genreclichés zodra het misdaadplot zich ontvouwt.

Vanwege een voorgeschiedenis van drankgebruik en huiselijk geweld staat moeder Ebony [Andra Day] onder toezicht van een sceptische welzijnswerker [Mo’Nique]. Ebony gaat met haar drie kinderen en haar moeder [Glenn Close] wonen in een huis waar het niet pluis is. Het gezin krijgt hulp van zelfverklaarde apostel Bernice [Aunjanue Ellis-Taylor]. Hoewel Bernice benadrukt dat ze geen duivelsuitdrijver is, blijkt deze horrorfilm na een goede eerste helft slechts een matte rip-off te zijn van The Exorcist.

Na een langdurige gevangenschap in een psychiatrische inrichting krijgt Tom [Topher Grace] dertig dagen de tijd om te bewijzen dat hij geen gevaar meer is voor de buitenwereld. Onder strikte regels en toezicht van zijn rancuneuze reclasseringsagent [Patricia Clarkson], trekt hij in de miljonairsvilla die hij erfde van zijn vader. Al snel blijkt dat Tom moeite heeft om waanbeeld en werkelijkheid van elkaar te scheiden, vooral wanneer zijn medeplichtige broer [Callan Mulvey] ten tonele verschijnt. Rodriguez heeft een ondankbare rol als love interest in het type thriller dat je op het verkeerde been probeer te zetten door te liegen. Goed gespeeld, maar manipulatief en frustrerend.

De jachtvakantie van Vaughn [Jack Lowden] en Marcus [Martin McCann] loopt uit op een ramp. Wanneer de Schotse buurtbewoners merken dat er iets niet in de haak is, moeten Vaughn en Marcus zich door allerlei bochten wringen om hun geheim te bewaren. De rivaliteit tussen de bedachtzame Logan [Tony Curran] en zijn impulsieve broer [Ian Pirie,] geeft deze routinematig geschreven thriller een interessant tintje.

Thomas [Dan Stevens] infiltreert in een religieuze sekte op en afgelegen eiland, omdat zijn zus [Elen Rhys] in gevaar zou zijn. Daarvoor moet hij het vertrouwen winnen van sekteleider Malcolm [Michael Sheen]. Gefilmd met de visuele flair die we gewend zijn van Evans en voorzien van de nodige martelingen en ander bloedvergieten. Helaas is het scenario erg zwaar op de hand – met hier en daar tenenkrommende dialogen – en zijn het verhaal en de personages matig uitgewerkt.

stem geplaatst

Gay Talese is één van de journalistieke boegbeelden van het kwaliteitsblad ‘The New Yorker’. Hij is 81 wanneer de 78-jarige Gerald Foos, een oude bekende, hem laat weten dat hij wil vertellen over wat hij zag in het motel waar hij decennialang eigenaar van was. Gay wist dat Gerald een voyeur was en gaat gretig in op Geralds uitnodiging. Deze documentaire toont de potentiële valkuilen die ontstaan als een vriendschap een journalistieke kleur krijgt, zowel voor de journalist als voor de verteller. Geralds verhaal is op zijn minste opmerkelijk, maar dit geeft vooral inzicht in de het belang van journalistieke integriteit en het behoud daarvan.

Catherine [Amanda Seyfried] en George [James Norton] verhuizen met hun dochtertje [Ana Sophia Heger] naar een vrijstaand huis in de buurt van de universiteit waar George een baan heeft gekregen. Het schijnt er te spoken, maar dankzij de sfeerloze regie levert dat meer verrassingen dan aanhoudende spanning op. Heeft uiteraard verband met een duistere voorgeschiedenis en krijgt een absurde, melodramatische wending. Maakt de in het begin opgewerkte verwachtingen geen moment waar.

Met hulp van vader Vincent en grootvader Michel, beide natuurfotografen, brengt tiener Simon Muner dag en (vooral) nachten door in De Vogezen. Michel wil dat Simon zich altijd blijft verwonderen over wat hij ziet in de natuur. De beelden en geluiden die hij opneemt tijdens deze expedities roepen ook verwondering over en bewondering op voor de flora en fauna in wat nog rest van gebieden waar de natuur nog relatief vrij spel heeft. De langdurige blikken van vaak zeldzame dieren zetten je aan het denken in deze prachtig gefilmde, meditatieve natuurdocumentaire. Enig minpunt is de herhaling van aerial shots van mistige bossen met de stemmige muziek van Warren Ellis.

Drie jaar nadat oceanoloog Sopha [Bérénico Bejo] ontsnapte aan de dood na een aanval van de mako Lilith, laten een activist [Léa Léviant] en een hacker [Nagisa Morimota] dat deze mako nu rondwaart in de Seine in Parijs. De burgemeester [Anne Marivin] is echter geenszins van plan om de geplande triathlon (met start in de Seine) af te lasten. En dus is het aan Sophia en rivierpolitieagent Adil [Nassim Lyes] om een andere manier te vinden om de veiligheid van de deelnemers te garanderen. Het ernstige spel van de hoofdrolspelers doet vermoeden dat Gens een moderne variant op Jaws in gedachten had. Des te vreemder is het dat de actiescènes een campgehalte hebben dat meer doet denken aan Sharknado. Onevenwichtig, maar met het verstand op nul isdit best vermakelijk.

In september 1961 verdedigt een Ierse militaire eenheid het dorpje Jadotvitte in voormalig CongoBelgisch . Na de executie van minister-president Lumba zijn troepen onder leiding van Moise Tshombe [Danny Sapani] in opstand gekomen tegen Mobutu, die de macht heeft overgenomen. Commandaant Patrick Quinlan [Jamie Dornan] krijgt van de VN opdracht om Jadotville koste wat kost verdedigen en wordt een pion in een schaakspel waarin diplomaat Conor Cruise O’Brien [Mark Strong] en VN-gezant Dag Hammarskjold [Mikael Persbrandt] een sleutelrol spelen. Mist de epische schaal en de dramatiek van Zulu. Dornans kleurloze spel doet eveneens afbreuk aan deze onder het tapijt geschoven, maar boeiende bladzijde uit de Afrikaanse post-kolonialistische geschiedenis.

In juli 2001 sloot Matt Ocre [Nicholas Hault] zich aan bij het Amerikaanse leger om zijn collegegeld te kunnen verdienen. Als gevolg van de aanslagen op 11 september 2001, belandt hij in Irak. Op bevel van sergeant-majoor MacGregor [Tommy Franagan] moet zijn eenheid helpen bij het herstellen van de watervoorziening en daarbij “the hearts and minds” van de plaatselijke bevolking winnen. Platoon in Irak met als grote verschil dat de hoofdpersoon geen idealist is, maar een opportunist. Richt zich meer op de dynamiek tussen de leden van de eenheid dan op de gewapende strijd met de vijand. Daarnaast maakt het ook duidelijk waarom de plaatselijke bevolking niet wilden meewerken. Bevat ook een aantal fraaie actiescènes.

De medewerking van Priscilla Presley verleent extra geloofwaardigheid aan deze terugblik op de voorgeschiedenis van de beroemde Elvis Presley Comeback Special die in december 1968 te zien was. Beelden van generale repetities tonen Elvis’ nervositeit en Hehir schets op treffende wijze wat er op het spel stond. Analyseert de gevolgen van Elvis’ dienstplicht en de invloed van Colonel Parker, maar ook de redenen waarom Elvis pas in 1968 het heft in eigen handen durde te nemen. Bas Luhrmann gebruikte veel beeldmateriaal twee jaar later in ePiC: Elvis Presley In Concert.

De Poolse entertainer Jan Lewan [Jack Black] gebruikt een Ponzi-schema om investeerders, veelal hebberige/naïeve oudjes, over te halen te investeren in zijn winkelimperium. Het geld gebruik hij om zijn reizende polkashow te investeren. Na een halfbakken waarschuwing van een inspecteur [J.B. Smoove] ziet hij zijn kans schoon om zijn fraude uit te breiden. De echter Jan Lewan is te zien tijdens de aftiteling van deze biografische komedie waarin Black zijn best doet om sympathie op te weken voor Lewan. Forbers en coscenarist Wallace Wolodarsky verzuimen echter een “nobel” motief aan te dragen. Meer een serie losjes met elkaar verbonden, hier en daar amusante sketches, dan een goedlopende of interessant verhaal dus.

Mohammed Mrabet is een beroemde analfabete Marokkaanse verhalenverteller, die zijn verhalen liet opschrijven door de beroemde Amerikaanse auteur Paul Bowles. Bowles overleed in 1999, dus Lasfar is aangewezen op Mrabet en de nog levende vrienden en kennissen van Bowles om de relatie tussen verteller en schrijver te onderzoeken. Mrabet wordt meerdere keren beticht van bedrog en is bovendien dubbelzinnig over de betrouwbaarheid van zijn relaas. Die tegenstrijdigheid roept interesse op, maar mede door het gebruik van AI is het voor de kijker wel erg moeilijk om een mening te vormen. Interessant als document van een tijd en een plaats met een opmerkelijke (seksuele) moraal, maar met betrekking tot de relatie tussen Mrabet en Bowles blijf je met veel vragen zitten.

20 jaar na zijn hoogtijdagen als lid van een succesvolle boyband probeert Vince [Ed Skrein] wanhopig een comeback te maken. Hij ontmoet de jonge talentvolle drummer Stevie [Leo Long] met wie hij wil aankloppen bij voormalig bandlid Austin [Eoin Macken], die zijn succesvolle vervolgcarrière wil afsluiten met een afscheidstournee en een voorprogramma zoekt. Maar omdat Stevie autistisch is, stelt zijn moeder [Eleanor Matsuura] zich zeer beschermend op. Voorspelbare feelgoodfilm bereikt zijn doel, vooral dankzij Skreins innemende spel.

Zuid-Afrikaanse agent Jodie [Erica Wessels] gelooft dat er een direct verband is tussen een moordgolf in het heden en Gert De Jager [J.P. Du Plessis], die in 1994 bekende tientallen meisjes te hebben vermoord. Ze ontdekte wie verantwoordelijk is voor de huidige serie moorden. In plaats van de moordenaar [Hlbuia Mboya] te arresteren, gebruikt Jodie haar om te achterhalen welke vooraanstaande politicus in 1994 opdrachtgever was van De Jager. Originele, spannende variant op de seriemoordenaarthriller werpt lastige morele vraagstukken op.

De spraakmakende documentaireserie Wild, Wild Country was voor Perizonius directe aanleiding voor deze documentaire. Zij maakte als kind deel uit van de Bhagwangemeenschap, die centraal stond in de documentaire en vond dat er onvoldoende aandacht was voor de seksuele moraal in die gemeenschap. Ze spreekt lotgenoten, maar ook mensen die indertijd als volwassenen seks hadden met minderjarigen in een omgeving waar dat niet alleen was toegestaan, maar zelfs werd aangemoedigd. Minstens zo spraakmakend als de serie die aan de basis stond van deze documentaire.

Kort nadat een training van een aantal weken wordt Ben [Paul Rudd] aangesteld als zorgverlener voor Trevor [Craig Roberts], die vanwege een spierziekte (Duchenne) hulp nodig heeft bij alledaagse dingen. Ben is al snel van mening dat Trevor baat heeft bij een trip. Doel van de roadtrip is “het grootste gat ter wereld” en een bezoek aan Trevors vader [Frederick Weller]. Onderweg pikken ze een eigenwijze lifter [Selena Gomez] en een hoogzwangere vrouw [Megan Ferguson] op. Prettig samenspel en uitstekende komische timing maken dit meer dan de moeite waard. De dramatische scènes rieken naar sentiment en komen minder goed uit de verf.

Op 16 april 1975 krijgt de Rode Khmer de Cambodjaanse hoofdstad Phnom-Penh in handen. Een vierjarig meisje [Sareum Srey Moch] ontsnapt met haar familie, maar belandt met haar broer [Mun Kimhak] en zussen [Sarun Nika, Run Malyna] in een heropvoedingskamp waar ze onder verschrikkelijke omstandigheden moet zien te overleven. Indringend portret van het leven onder de Rode Khmer, gebaseerd op de memoires van mensenrechtenactivist Loung Ung. Jolies regie is allesbehalve subtiel.

Vanwege de grote hoeveelheid incidenten tijdens protesteren ‘gele hesjes’ in Parijs, heeft de IGPN – de “politie van de politie” – het ontzettend druk. Voormalig drugsagent Stéphanie [Léa Drucker] onderzoekt een incident waarbij demonstrant Guillaume Girad [Côme Péronnet] ernstig en blijvend letsel opliep doordat een agent hem in het hoofd raakte met een riot gun. Door aandacht te besteden aan de administratieve en bureaucratische rompslomp die komt kijken bij zo’n onderzoek, voorziet hij dit van een unieke mate van realisme. Toont de toewijding van de betrokken agenten, maar maakt ook duidelijk waarom het zulk zwaar werk is. Burgers beschuldigen hen van nepotisme, terwijl politievakbonden hen als verraders beschouwen als ze collega’s beschuldigen. Er is geen frame verspeeld in dit meeslepende misdaaddrama. De slotmonologen van Léa Drucker en de echte Guillaume Giard zijn onvergetelijk.

In 1981 werd Arne Cheyenne Johnson veroordeeld wegens doodslag op Alan Bono, die overleed aan steekwonden. Arnes advocaat beweerde dat Arne op dat moment bezeten was van de duivel en zorgde daarmee voor een mediasensatie. De ‘Devil Made Me Do It’- verdediging hield verband met David Glatzel, de jongste broer van Arnes vriendin, die volgens zijn ouders bezeten zou zijn door een demon. De familie riep de hulp in van Ed en Lorraine Warren, die hierdoor beroemd werden in de VS. Arne, David en Davids broers kijken terug op de gebeurtenissen en komen met tegenstrijdige, prikkelende versies van het verhaal. Holt had er goed aan gedaan wat dieper te graven in de materie en laat je nu vooral met veel vragen achter, vooral over de geloofwaardigheid van de hoofdpersonen in The Conjuring: The Devil Made Me Do It.

De voorgeschiedenis van misschien wel de opmerkelijkste overwinning in The Kentucky Derby, de beroemdste Amerikaanse paardenrace. In mei 2009 werd Mine That Bird kansloos geacht voor de eindoverwinning, ook al omdat de elite van de paardenwereld neerkeken op zijn eigenaren, een paar “cowboys” uit New Mexico. Ulrich en Atkinson spelen de cowboybroers in kwestie, veteraan William Devane de trouwe investeerder en Madelyn Deutch de paardentrainer. Omdat de uitslag van de race (waarin jockey Calvin Borel zichzelf speelt) van tevoren vaststaat, is de opmerkelijk verlopen race niet zo spannend. Desondanks is dit een onderhoudend David vs Goliath-verhaal.

Kersverse moeder Beth [Leighton Meester] heeft zich door haar goede vriendin Kate [Christina Wolfe] laten verleiden tot een weekendje in Kroatië. Vanwege een verbroken relatie wil Kate eens goed de bloemetjes buiten zetten, maar na ontmoeting met Luka [Marko Braic] en Mateo [Lujo Kuncevic] wordt Beth alleen wakker in haar appartement. Kate is spoorloos, Beth kan zich niet herinneren hoe de nacht verder is verlopen. Ze krijgt hulp van taxichauffeur [Ziad Bakri], die hen later op de avond nog heeft rondgereden, en vraagt ook haar echtgenoot [Luke Norris] om hulp. Begint als een thriller met enkele nauwkeurig neergezette potentiële verdachten. Het ontbeert spanning in het tweede deel, dat zich meer ontvouwt als een whodunit met een melodramatische ontknoping.

Sinds de dood van zijn moeder is Nico [Marco Fiore] erg gehecht geraakt aan zijn oppas[Camille Dugay Comencini]. Omdat zij zich nu voorbereidt op haar huwelijk, logeert Nico een paar maanden bij oudtante Gela [Aurora Quattrocchi] , die zijn vader opvoedde nadat haar zus op jonge leeftijd overleed. Na een stroeve start vindt Nico aansluiting bij de buurtkinderen dankzij buurmeisje Rosa [Martin Ziami], die hem helpt om lokale mysteries op te lossen. Hij wil ook dat Gela hem meer vertelt over zijn oma. Goed spel van de jeugdige cast en het gebruik van locaties zorgen voor een aangename dosis authenticiteit in dit amusante, maar niet heel erg meeslepende drama met komische elementen.

Een filmcrew maakt in 1996 een documentaire over Stanton Wood Manor, een onderwijsinstelling voor jongens die vanwege gedragsproblemen nergens anders terechtkunnen . Stafleden Steve [Cillian Murphy] en Amanda [Tracey Ullman] spreken hun frustratie uit over het toenemende gebrek aan politieke financiële steun. Ondertussen zien we hoe ze met hart en ziel, lijf en leden hun jongens in bescherming nemen. Max Porter bewerkte zijn roman ‘Shy’ (de naam van een van de jongens) en Mielants (die eerder met Murphy werkte in ‘Peaky Blinders’) versterkt de impact van de uitstekend presterende op gepaste momenten met stijlvolle regie die emoties verbeelden. Een zekere mate van realistische humor helpt (Roger Allams bijdrage als de plaatselijke MP is een hoogtepunt), maar dit is pittige kost voor liefhebbers van emotioneel uitdagende, sociaal betrokken drama’s.

Een rondwarende camera en een soundtrack die doet denken aan Eraserhead zorgen voor een beklemmende sfeer waarin het onheil op elk moment kan verschijnen. Helaas duurt het 80 minuten (!) voordat er iets interessants gebeurt in deze eindeloze tease. Schilinski verweeft de verhalen van vier meisjes/jonge vrouwen vanaf 1914 tot ergens aan het begin van de 21e eeuw. De overlappende thema’s zijn 149 minuten wel duidelijk en er is sfeer in overvloed, maar van een verhaal is geen sprake. Waarom Schilinski dit niet in 15 minuutjes heeft afgehandeld, is een raadsel. Uitdagend en knap gefilmd, maar vooral traag, slaapverwekkend en frustrerend.

Ontevreden met de muzikale richting die haar is opgedrongen, trotseert R&B-zangeres Ruth [Serayah] haar manager Syrus [James Lee Thomas] door haar vertrek aan te kondigen. Wanneer hij impliceert verantwoordelijk te zijn voor de dood van Ruths geliefde Marlon [Chaundre Hall-Broomfield] en zijn vader [Gregory Alan Williams], sluit ze zich aan bij Marlons moeder [Philicia Rashad], die terugkeert naar haar ouderlijk huis. Ruth vindt werk op de wijngaard van Bo Azara [Tyler Lepley]. Romantisch drama met lichte religieuze ondertonen heeft een paar plotgaten, maar leunt op een verzorgde productie en prima acteerwerk. Bevat cameo’s van muzikale grootheden Jermaine Dupri en Kenneth ‘Babyface’ Edmonds

Mats Steen stierf in 2014 op 25-jarige leeftijd aan de gevolgen van Duchenne, een verwoestende degeneratieve spierziekte, waardoor hij geleidelijk de controle over zijn lichaam verloor. Het eerste halfuur is een portret van Mats in de echte wereld, verteld door zijn ouders en zijn zus. Mats bracht in de laatste 10 jaar van zijn leven duizenden uren door in de onlinewereld van World of Warcraft. Het grootste deel van de film toont het opmerkelijke leven dat hij daar leidde en de impact die hij had op de mensen die hij daar ontmoette. Sowieso een hoopvol, ontroerend verhaal dat inzicht geeft in de waardevolle kanten van leven in een online-wereld. Wat dit portret extra bijzonder maakt, is de keuze (en de mogelijkheid) om Mats’ online leven te verbeelden in de animatiestijl van World of Warcraft aan de hand van 42.000 pagina’s aan opgeslagen dialogen.

Gebaseerd op de herinneringen van Rocco Granata, die blijkbaar een nogal selectief geheugen had. Als kind [Christiaan Campagna] verhuisde hij van Italië naar België. Hij valt voor Helena [Marte Bosmans] op de klanken van Louis Prima’s “Buona Sera”. Vader [Luigi Lo Cascio] is streng, moeder [Donatella Finocchiaro] is mild en zusje Wanda [Maité Redal] doet voor spek en bonen mee. Ondertussen zet de jongvolwassen Rocco [Matteo Simoni] alles op alles om als accordeonist een talentenjacht te winnen en het hart van Helena [Evelien Bosmans] te veroveren met zijn toekomstige wereldhit “Marina”. Extreem afgezaagde muzikale biografie, waarbij Simoni nog niet de basisbeginselen van de accordeon onder de knie kreeg.

Het recente gedrag van Milton [Ben Kingsley] duidt erop dat hij lijdt aan Alzheimer. Niet zo vreemd dat zijn dochter [Zoë Winters] hem niet serieus neemt als hij vertelt dat er een ruimteschip is neergestort en dat hij de buitenaardse passagier [Jade Quon] in huis heeft opgenomen. De enigen die Milton geloven, zijn leeftijdsgenoten Sandy [Harriet Sansom Harris] en Joyce [Jane Curtin]. Quon is subliem in haar pantomimerol. Kingsley, Harris en Curtin leveren eveneens puik werk af in dit even grappige als ontroerende komische drama over het belang van vriendschap en genegenheid voor alleenstaande senioren.

Becket Redfellow [Glen Powell] neemt wraak op de steenrijke familie die zijn moeder [Nell Williams] verstootte toen ze zwanger van hem was. Hij kan het familiefortuin verwerven als hij zijn neven en ooms uit de weg kan ruimen. Aangespoord door jeugdliefde Julia [Margaret Qualley] besluit hij te beginnen bij zijn neven. Schijnbaar geïnspireerde Ealing-komedies als The Ladykillers en Kind Hearts And Coronets, maar Powell is hopeloos miscast in de hoofdrol. Ironie is helaas vervangen door cynisme, waardoor dit eerder smakeloos dan grappig is. Het romantische zijplot maakt het er niet beter op.

Door een ernstig ongeluk lijdt Seo-yoon [Shin Siu-ah] aan retrograde amnesie; ze kan zich niets herinneren van na het ongeluk en elke dag wordt haar geheugen gewist. Hartsvriendin Ji-min [Jo Yoo-jung] zorgt met een collage van post-its dat Seo-yoon aan het begin van de dag weet wat er aan de hand is. Complicaties ontstaan wanneer Seo-yoon vriendschap sluit met Jae-won [Choo Young-woo] onder strikte voorwaarden waar ze zich niet aan kunnen houden. Vergezocht tienerzakdoekendrama is dankzij het spel van de charmante hoofdrolspelers lange tijd goed te pruimen. Zodra de tragiek toeslaat, overspoelt Hye-young je met stemmige popdeuntjes, droevige pianomotiefjes, aanzwellende strijkers en zelfs het ultieme cliché van de vuurwerkshow! Een aardig romantisch drama eindigt daardoor als een sentimentele draak.

Luhrmann mixt beelden van oude concertfilms met ongebruikt archiefmateriaal om een beeld te schetsen van Elvis Presley als zelfverklaard “entertainer” die van 1969 tot aan zijn dood in 1977 ongeveer 1100 keer optrad in Las Vegas. Een zichtbaar vermoeide Elvis compenseert zijn tekortkomingen als zanger met extravagante kostuums, wilde bewegingen en zelfspot. Op het podium speelt hij Elvis en zorgen de enorme band en het veelkoppige koor dat het beter lijkt dan het in werkelijkheid was. Goed gemonteerd en prachtig gerestaureerd, maar Elvis was zelf waarschijnlijk gelukkiger geweest als hij zich had kunnen storten op (serieuze) filmrollen.

116 jaar na zijn “geboorte” is Frank [Christian Bale], de creatie van Dr. Frankenstein uit de roman van Mary Shelley, het rondzwerven beu. In het Chicago van 1936 vraagt hij Dr. Euphronius [Annette Bening] om een bruid voor hem te maken. De keuze valt op een pas vermoorde jonge vrouw [Jessie Buckley]. Maar deze beoogde brudi is moeilijk in toom te houden, ook al omdat de geest van Mary Shelley [een dubbelrol voor Buckley] haar gebruikt om allerlei feministische frustraties te uiten. Fraaie sets en verzorgd camerawerk zijn de enige pluspunten van deze puinhoop. Begint als een romantische zwarte komedie, ontaardt in pathetisch, feministisch inclusiviteitsmelodrama, gooit er nog even een musicalnummertje tegenaan, en eindigt als een gangstermelodrama met een finale die wel erg nadrukkelijk is gejat uit een misdaadklassieker. Het groteske spel van Bale en (vooral) Buckley zal voor menigeen genoeg reden zijn om dit niet eens uit te zitten!

Losjes op feiten gebaseerd misdaaddrama waarin drie Italiaanse jongeren hun geluk zoeken in Rome in de jaren 70. Kunstenaar Toni [Pietro Castellitto] denkt een springplank te vinden in een aantrekkelijke kunsthandelaar [Giulia Michelini], maar die stelt hem voor aan maffiabaas Balbo [Edoardo Pesce], die Toni’s talenten wil inzetten voor criminele doeleinden. Als portret van de Italiaanse maffia is dit weinig opmerkelijk, maar het geeft wel een goed beeld van hoe ambitieuze, naïeve jongeren verstrikt kunnen raken in een misdaadwereld waaruit ontsnapping onmogelijk is.

Vogelaar Arjan Dwarshuis gebruikt het kalenderjaar 2017 voor een ‘Big Year’; een jaar waarin hij zoveel mogelijk verschillende vogelsoorten wil spotten. Zijn doel: het wereldrecord (6042 soorten) verbreken en een totaal van 7000 halen. Sulawesi, Nederland, Ghana en Suriname krijgen extra aandacht, maar ook die sequenties bestaan uit weinig meer dan Arjan en kornuiten die rondsluipen en vogels spotten, filmen of fotograferen. Een groot deel bestaat uit flarden (van hooguit een paar seconden) uit Arjans vlogs en een teller die in beeld meeloopt. Arjan beweert zo nu en dan (zonder overtuiging) dat hij een hoger doel dient, maar hij vergelijkt zichzelf ook met David Attenborough! Vooral een egodocument met een zekere mate van hypocrisie.

Verfilming van het autobiografische boek van journalist ontdekkingsreiziger Ejnar Mikkelsen, die in 1909 op Groenland leider is van de zoektocht naar Ludvig Mylius-Erichsen. Erichsen en zijn manschappen kwamen om het leven tijdens een poging de noordgrens van het eiland in kaart te brengen. Deze film volgt Mikkelsen [Nikolaj Coster-Waldau] en de onervaren Iver Iversen [Joe Cole] tijdens de gevaarlijke laatste etappe van een expeditie vol tegenslagen. Ondertussen proberen de teruggekeerde expeditieleden minister van Financiën Neergaard [Charles Dance] over te halen om een nieuwe reddingsexpeditie te financieren. Prima avonturenfilm geeft inzicht in de politieke belangen van de poolexpedities van die tijd en werd een paar jaar later extra actueel door de dreiging van de VS om Groenland over te nemen.

Op 30 april 1980 bezetten zes gewapende mannen de Iraanse ambassade in Londen. PM Thatcher wil laten zien dat het Verenigd Koninkrijk niet zwicht voor terrorisme en verhoogt daarmee de druk, onder anderen op onderhandelaar Max Vernon [Mark Strong]. Reconstructie van waargebeurd incident met Jamie Bell als RAF-soldaat Rusty Firmin en Abbie Cornish als BBC-correspondent Abbie Cornish, wiens grensverleggende werk van grote invloed was op televisiejournalistiek. Een gijzelingsdrama zonder de opgeklopte spanning en hysterie die we vaak zien in Amerikaanse gijzelingsthrillers, maar dit is wel erg onderkoeld en had wel iets meer spanning kunnen gebruiken.

In afwachting van het resultaat van een sollicitatie laat idealistische advocaat Maggie [Merritt Patterson] zich door haar beste vriendin [Rhea Bailey] overhalen om eindelijk eens op vakantie te gaan. In Calpurnia stuit ze (letterlijk) op Adrian [Jack Donnelly], de idealistische kroonprins die op het punt staat de troon te bestijgen. Romantiek volgt. Adrians moeder [Samantha Bond] ziet Maggie niet zitten. Voer voor romantische zielen die geen genoeg kunnen krijgen van de genreclichés.

Het levensverhaal van de Schotse Robert The Bruce (1274-1329), bevat de nodige hiaten, vooral met betrekking tot zijn veranderende houding tegenover de Britten. Dat hij een bloedige strijd voerde tegen de toekomstige Edward II staat vast en dit historische epos mixt indrukwekkende, bloederige scènes op het slagveld met een romantisch beeld van Robert The Bruce [Chris Pine]. Daarbij hoort ook een romance met Margaret [Rebecca Robin], de koningin van Engeland. Loopt over van testosteron, maar is goed gemaakt en onderhoudend.

Het verhaal van de strijd die Nederland in 1947 voerde tegen het onafhankelijk verklaarde Indonesië, door de ogen van enkele helden van de oorlog. De overlevenden werden later prominente politici. Het verhaal is waardevol, maar Mandra en Swastia verkiezen oppervlakkige heldenverering boven een realistische reconstructie van de gebeurtenissen. De acteurs doen hun best, maar worden ook in de steek gelaten door een gebrek aan budget, waardoor de scènes op het slagveld en in de lucht nauwelijks indruk maken.

Franck [Guillaume Canet] en de hoogzwangere Leo [Stéphane Caillard] worden op gewelddadige wijze overvallen in hun appartement, dat al twee keer in korte tijd door onbekenden overhoop is gehaald. Beiden werken bij de gendarmerie en in een lange flashback ontdekken we waarom Vanaken [Johan Heldenberg] Leo ontvoert en wat hij van Franck verlangt. De openingsscène is adembenemend, maar Lauga slaagt er vervolgens nimmer in de intensiteit van die scène te evenaren in deze routinematig geschreven actiethriller.

Biografie van Ann Lee [Amanda Seyfried], die geboren werd op 29 februari 1936 en na een rampzalig huwelijk soelaas vond bij een religieuze beweging waarvan ze uitgroeide tot de geestelijk leider en de nieuwe messias. Afgezien van het onvermijdelijke einde laat Fastvold alle belangrijke/boeiende momenten uit Lees bewogen leven de revue passeren in voice-overs van Anns nichtje [Thomasin McKenzie]. In plaats daarvan vult Fastvol 120 minuten met seks (met een vleugje SM), drie bevallingen, expressieve dans, gezongen mantra’s (met afgrijselijke muziek), kattengejank en aanverwant hysterisch, religieus gedoe. 135 minuten naar dit gedrocht kijken, is minstens zo erg als de marteling die de Ann Lee ondergaat.

Een onverschillige Fransman [Benjamin Voisin] loopt een Algerijnse cel binnen en vertelt zijn celmaten: “Ik heb een Arabier gedood”. In een lange flashback ontdekken we saaie, nutteloze dingen die hij deed voordat hij de Arabier doodschoot. Dan volgt een rechtszaak waar we ook niets wijzer van worden. Lottin brengt wat leven in de brouwerij als de dubieuze Sintès, maar de spaarzame voice-overs (overgenomen uit het boek van Albert Camus uit 1942) schetsen het manco van deze verfilming: Ozon en Haffad verliezen zich in een reconstructie van Frans Algerije in de jaren 30 en verzuimen inzicht te geven in de innerlijke wereld van de hoofdpersoon. Dat verklaart ook het lusteloze spel van Voisin. Mooie verpakking, geen inhoud.

Degelijke variant op een beproefd recept met Bassett, Arquette en Huffman als bevriende moeders die gepikeerd zijn omdat hun zoons hen op Moederdag niet de aandacht geven waar ze op hoopten. Ze besluiten orde op zaken te stellen en leren waardevolle lessen over hun veranderde rol als moeder en krijgen een nieuw perspectief op hun jarenlange vriendschap. Niets nieuws onder de zon, maar het plezierige spel van de hoofdrolspelers (die het getuige de aftiteling naar hun zin hebben gehad) maakt dit tot acceptabel kijkvoer

Op weg om een verstopte buit op te halen, neemt een ontsnapte moordenaar [Noah Le Gros] wraak voor de dood van zijn vader. Hij vermoordt de echtgenote [Kerry Knuppe] van Colton Briggs [Nicolas Cage], die zijn brave leventje als winkeleigenaar achter zich laat en terugvalt op zijn oude gewoontes om wraak te nemen. Hij neemt zijn dochter [Ryana Kiera Armstrong] mee. Marshall Jarrett [Nick Searchy] probeert verder bloedvergieten te voorkomen. Oude wijn in nieuwe zakken is niet eens zo onaardig geschreven, maar wordt vooral verpest door de slecht geregisseerde en gemonteerde ontknoping.

Na de dood van marinier Kyle [Robbie Amell] besluit zijn familie de aan PTSS lijdende hond Max [Carlos] in het gezin op te nemen. Max krijgt een nauwe band met Kyles broertje Justin [Josh Wiggins], die daardoor opleeft. Max en Justin raken betrokken bij zwendel waar een oud-collega [Luke Kleintank] van Kyle bij betrokken is. Met hulp van twee vrienden gaan Justin en Max op onderzoek uit. Vergezochte, maar onderhoudende avonturenfilm voor de jeugd met een fijne bijrol van Mia Xitlali als de doortastende Carmen en enkele puike actiescènes. Carlos steelt onvermijdelijk de show.

Lou [Allison Janney] leeft al jaren een geïsoleerd, zelfredzaam leven op Orcas Island in het uiterste noordwesten van de VS (Alaska niet meegerekend). Na de ontvoering van buurmeisje Vee [Ridley Asha Bateman] helpt Lou haar buurvrouw [Jurnee Smollett] om Vee terug te krijgen. Lou beseft al gauw dat de ontvoering verband houdt met haar eigen verleden. Zestiger Janney houdt zich letterlijk en figuurlijk prima staande in deze vlotte en onderhoudende, maar ook vergezochte en in grote lijnen voorspelbare actiethriller.

Hart speelt een (serieuze) kunstdief “met nobele motieven” die de handen ineenslaat met een Interpolagent Abby [Gugy Mbatha-Raw] bij een poging om een waardevol kunstwerk uit handen te houden van een crimineel [Jean Reno], die met de koop een fortuin heeft geprobeerd wit te wassen. De titel verwijst naar de complexe operatie waarmee Cyrus en zijn handlangers het schilderij in handen willen krijgen. Na de spectaculaire proloog volgt een lange, saaie voorbereidingstijd die uitermate geschikt is voor een lange toiletpauze en een stevige maaltijd. Als je dan nog niet in slaap bent gesust, wacht een absurde, vermoeiende, spectaculaire ontknoping van dertien in een dozijn in deze mislukte poging om van Hart een bonafide actiester te maken.

Marcos [Joan Miquel] verhuist naar Londen en laat Ana [Patricia Caballero] voorlopig achter in hun appartement in Barcelona. Om de kosten te drukken, verhuurt Ana een kamer aan de Nederlandse fotograaf Luuk [Brian Teuwen] met wie ze een goede klik heeft. Dat zet haar aan het denken over haar eigen toekomst en haar relatie met Marcos. Caballero en Teuwen hebben een aardige chemie en het locatiewerk helpt, maar het is maar goed dat dit oppervlakkige, voorspelbare romantische drama amper de 70 minuten haalt.