Logboek

Sooha [Bella Kim] werkt voor een oude pensioneigenaar [Ryu Tae-ho] en ontmoet Yan Kerrand [Roschdy Zem], een bekende Franse schrijver en illustrator die op zoek is naar inspiratie. Aangespoord door haar moeder [Park My-hyeon] geeft de Franssprekende Sooha haar gast een rondleiding door Sokcho en leert ze haar geboortestad en haar eigen leven in een ander daglicht te zien. Prachtig geacteerd, maar weinig opmerkelijk romantisch drama.

Stephen [Luke Bracey] laat zijn werk als setontwerper voor Europese theaterproducties achter om een terug te keren naar zijn afgelegen geboortedorpje in Australië om afscheid te nemen van zijn ernstig zieke moeder [Christine Jeffery]. Confrontaties met oude bekenden, waaronder een ex-vriendin [Shubshri Kandiah] en twee broers [Declan Brown, Ryan Graeme Allen] die hem vroeger pestten, dwingen Stephen om zijn verleden (en vooroordelen) onder ogen te zien. Weinig opzienbarend verhaal met sporadisch een verrassing. Best uit te zitten, maar door een algehele voorspelbaarheid allerminst een hoogvlieger.

stem geplaatst

Vijf jaar na de Amerikaanse burgeroorlog doet voormalige slaaf en soldaat Mo [Letitia Wright] zich voor als een man als ze een postkoets neemt van Brushwood naar Colorado om een goudmijn te claimen. De koets wordt overvallen door de bende van Tommy Walsh [Jamie Bell]. De overval mislukt en terwijl Wheeler [Jeffrey Donovan] de gewonden overbrengt naar de dichtstbijzijnde stad en de hulp inroept van een posse, krijgt Mo opdracht om Walsh te bewaken. Onaangekondigde passanten en Tommy’s psychologische spelletjes maken dat lastig. Verwijst nadrukkelijk naar John Fords [i]Stagecoach[/i ], maar ontbeert het tempo en de humor van die klassieker. Mandler kiest helaas voor opgeblazen melodrama en een dik aangezette monoloog over racisme en de onrechtvaardigheid van slavernij.

Reiné deed zelf het camerawerk voor deze ultragoedkope thriller over een bloeddorstige beer die het gemunt heeft op de mensen die haar leefomgeving bedreigen. Boswachter Kate Deeks [Fotina Papatheodorou] roept de hulp in van haar getraumatiseerde ex-collega en ex-man [James Oliver Wheatley] om een einde te maken aan de slachting. De beer en de slachtoffers zijn zelden in één beeld gevangen: bij close-ups van de mensen zien we een klauw of iets wat lijkt op een stukje tapijt. Het ergste is het afgezaagde scenario, de bordkartonnen personages en de wanhopige, tot mislukking gedoemde pogingen van de cast om er iets waardigs van te maken.

Een in Parijs gevestigde van oorsprong Amerikaanse psychiater [Jodie Foster] kampt met spontane huilbuien vanaf het moment dat ze hoort dat oud-patiënt Paula [Virginie Efira] plotseling is overleden. Lilian zet haar scepsis opzij en bezoekt een hypnotiseur [Sophie Guillemin] om haar af te helpen van haar huilbuien. Tijdens de sessie heeft ze een cryptische droom die haar doet vermoeden dat Paula is vermoord, dan wel door haar dochter [Luana Bajrami], dan wel door haar man [Mathieu Amalric]. Fosters voortreffelijke spel voorkomt dat dit vervalt in farce. Zlotowski houdt je in het ongewisse over de rechtmatigheid van Lilians gedachtenstroom en laat het aan jou om een waardeoordeel te geven. Heerlijk onvoorspelbaar, uitstekend geacteerd en met een ontknoping die volop stof tot nadenken en napraten biedt.

Voor een boek voert Linda Rosenkrantz [Rebecca Hall] gesprekken met mensen uit haar vriendencirkel van New Yorkse kunstenaars en intellectuelen. Onderwerp van gesprek: het verloop van de afgelopen dag. Op 19 december is het de beurt aan de 40-jarige fotograaf Peter Hujar [Ben Whishaw]. De audio-opnames gingen verloren, dus Sachs gebruikte Rosenkrantz’ transcriptie daarvan voor dit statisch gefilmde schoolvoorbeeld van beelden van pratende hoofden. Als toneelstuk is dit hooguit aardig voor oudere New Yorkers en/of kenners van de New Yorkse kunstwereld van die tijd. Als film is het, ondanks het talent van Whishaw en Hall, een kansloze onderneming.

Ex-agent Oscar Shaw [Michael Jai White] kent de corrupte mores van het plaatselijke politiecorps en maakte er zelfs deel van uit. Die kennis komt van pas wanneer detectives Ross [Rich Paul] en Perez [Cecile Cubló] onderzoek doen naar de moord op Oscars broer Ray [Tyrese Gibson]. Oscar beseft snel dat hij zich in het onderzoek moet mengen om de daders tot de (gerechtelijke) orde te roepen. White is charismatisch in de titelrol, maar het verhaal is allerminst origineel en de overige personages zijn in veel gevallen slechts karikaturen.

De 8-jarige Aurora [Sophie Sloan] heeft nachtmerries over een reusachtig konijn dat onder de grond leeft (de titel verwijst naar een bolletje stof dat zich vormt onder haar bed) en iedereen opeet die de vloer aanraakt. Wanneer het monster haar ouders [Lina Kruse, Caspar Phillipson] heeft verorberd, roept ze de hulp in van haar “buurman” [Mads Mikkelsen], die in werkelijkheid een superheld is. Of je dit nu fantasierijk of absurd vindt, origineel is het in ieder geval. Er zijn fijne bijrollen voor Sheila Atim en Sigourney Weaver, maar de actiescènes zijn nogal vermoeiend en uiteindelijk uitputtend. Laat je niet misleiden door de titel: dit is niet geschikt voor kinderen!

Een vrachtwagen vol ellende passeert de revue in dit pretentieuze psychologische drama over Lidia [Imogen Poots], die kortstondig ontsnapt aan haar ellendige leven (met een vadertje-niet-zo-lief [Michael Epp] en een onverschillige moeder [Susannah Flood]) door te zwemmen. Deprimerend portret van een uitzichtloos bestaan, geeft Stewart een excuus om in navolging van Terrence Malick allerlei visuele hoogstandjes af te vuren terwijl een voice-over vertelt wat de hoofdpersoon denkt. De enige verlichting in vermoeiende stijloefening komt van Belushi als auteur Ken Kesey (‘One Flew Over The Cuckoo’s Nest’, ‘Sometimes A Great Notion’), bij wie Lidia een schrijverscursus volgt.

Vier weken voor Brigitte Bardot op 91-jarige leeftijd overleed, verscheen dit eerbetoon dat zich richt op Bardots filmcarrière, haar baanbrekende werk als vrouw op het grote scherm en in de door mannen gedomineerde filmwereld, en haar latere rol als ambassadeur voor de strijd tegen dierenleed. De schaduwkanten van haar latere leven worden gemeden, maar dit is een treffende weergave van de culturele invloed die Bardot had, zowel voor mannen als voor vrouwen en zowel in binnen- als buitenland.

In de VS zijn democratisch gekozen overkoepelende schoolbesturen verantwoordelijk voor het onderwijs in hun district. In Elizabethtown in Pennsylvania staan bij de komende verkiezingen 5 van de 9 zetels op het spel. De Democratische kandidaten maken zich ernstig zorgen over de toenemende invloed van fundamentalistische christenen, die tijdens hun campagne de pijlen vooral richten op het beleid rondom wat zij beschouwen als “perverse” of “pornografische” boeken. Een zeldzaam inkijkje in de denkwereld van de christelijke conservatieven, waarbij Edler beide partijen volgde tijdens hun campagne en toestemming kreeg om de openbare vergaderingen van het huidige schoolbestuur te filmen. Ondanks de grote tegenstellingen gaat het er hier (nog?) beschaafd aan toe. Zo hoort democratie te zijn, maar de zichtbare irritaties over en weer doen je afvragen hoe lang dat nog standhoudt.

Microcosmos van het mislukte Oekraïense offensief tegen de Russen in 2023, waarin een groep soldaten opdracht krijgt om 2 kilometer bebost gebied te heroveren en Andriivka, een strategisch belangrijk dorp, in te nemen. Chernov was erbij, volgt de soldaten tijdens de gevechten tegen een grotendeels onzichtbare vijand (en drones) en voert gesprekken tijdens de lange periodes waarin de soldaten wachten op hulp of op orders. Het korte commentaar van de enige Russische soldaat die herkenbaar in beeld komt, is veelzeggend. Veelal gefilmd met camera’s die op helmen zijn gemonteerd. Chaotisch en onoverzichtelijk dus (net als in het echt), maar als authentiek beeld van het leven aan het front (dat erg doet denken aan Niemandsland tijdens de Eerste Wereldoorlog) is dit ongeëvenaard.

Geestige en effectieve bewerking van het sprookje van de gebroeders Grimm, waarin een molenaar [Mark Cook] zijn dochter Evalina [Hannah Baster-Eve] magische krachten toedicht in de hoop dat de koning Colin Malone] haar zal kiezen als zijn vijfde (!) echtgenote. Als de koning eist dat Evalina haar magische krachten demonstreert, krijgt ze hulp van een duivelse elf [Joss Carter]. Maar daarvoor moet ze wel iets doen! Het gebrek aan budget verklaart de lage productiewaarden, maar de moderne insteek, het uitstekende spel van Baxter-Eva en Joss Carter en de fraaie make-up van Georgia Brown maken dit een prima alternatief voor de vaak overgeproduceerde, brave Disney-sprookjesfilms.

Footballspelers Marquis Cooper [Quentin Plair] en Corey Smith [Terrence Terrell] gaan vissen op zee met vrienden Nick Schuyler [Zachary Levi] en Will Bleakley [Marshall Cook]. Ze rekenen erop dat ze terug zijn voordat een storm de kust bereikt, maar door problemen met het anker lukt dat niet. De boot kapseist en de vier mannen hebben al hun fysieke en mentale kracht nodig om weerstand te bieden aan de storm, de kou en de wanhoop. Josh Duhamel speelt de kapitein die de zoektocht leidt. Verfilming van waargebeurd verhaal dat zich onderscheidt van soortgelijke thrillers door meer nadruk te leggen op de onderlinge relaties dan op actie en visuele effecten.

Paval Talankin is docent op de basisschool in Karabash, een ernstig vervuild industriestadje in de Oeral met zo’n 10.000 bewoners. Hij is ook de schoolfotograaf en de deur van zijn kantoor staat altijd open voor leerlingen. Alles verandert wanneer Rusland Oekraïne binnenvalt. In de wetenschap dat hij op enig moment zijn land (en zijn moeder) voorgoed zal moeten verlaten vanwege zijn daden, besluit hij de veranderingen op school en het videomateriaal dat hij (vaak ook op last van de overheid) vastlegt te archiveren en te delen met de buitenwereld. Talankin benadert het ernstige en verontrustende onderwerp met een luchtige toon en een mate van zelfspot die doet denken aan het beste werk van Michael Moore, waardoor het even interessant als amusant is.

De familieperikelen van een doorsnee Amerikaans gezin zouden prima materiaal zijn voor een doorsneesoap, maar MacLachlan behandelt de personages en hun dilemma’s met mededogen en een scherp gevoel voor authenticiteit. De manier waarop de hoofdpersonen omgaan met tegenslagen is uit het leven gegrepen en grijpt je daardoor meerdere malen naar de keel. Bill [David Strathairn] en Venida [Celia Weston] krijgen onaangekondigd bezoek van dochter Patti [Anna Camp] en kleindochter Hadley [Billie Roy], net op een moment dat Bill beseft dat de relatie tussen zoon David [Will Pullen] en Tammy [Jane Levy] op gespannen voet staat. Strathairn en Levy schitteren in rollen waar iedere acteur van droomt in dit sublieme familiedrama. Tammy’s gesprek met een arts en het gesprek dat zij aan het einde heeft met Bill, zijn buitengewoon aangrijpend. Vergeet de soapclichés, houd de zakdoeken bij de hand en genieten maar!

In 1944 keert Gene Lewis [Jake Abel] terug naar de VS, nadat hij in Frankrijk gewond is geraakt in de strijd tegen de Duitsers. Hij wordt herenigd met zijn verloofde [Brianna Hildebrand], met wie hij een bezoek brengt aan haar oom [John Cusack] en tante [Mira Sorvino], die Penny opvoedden na de tragische dood van haar ouders. Maar Gene heeft een geheime opdracht meegekregen en vertrouwt de Belgische logé Viktor [Géza Röhrig] niet. De aandacht voor Amerikaanse steun voor het nationaal-socialistische gedachtengoed is intrigerend, maar de uitwerking is vaag, regelmatig verwarrend en uiteindelijk ronduit bespottelijk. Cusack en Sorvino hebben betere tijden gekend.

De eenzame Maria [Cosmina Stratan] is geïntrigeerd door buurvrouw Isabela [Elina Löwensohn] die ze op een ochtend dood aantreft buiten het appartementencomplex. Maria en Isabela kenden elkaar niet, maar Maria neemt toch de verzorging op zich van Isabela’s honden en raakt nauw betrokken bij haar persoonlijke leven, onder anderen wanneer Isabela’s zoon [Silviu Debu] verschijnt. Zonderling zwartkomisch psychologisch drama wekt interesse, maar gaat ten onder aan het extreem lage tempo, gepunctueerd door lange, nietszeggende ononderbroken shots. Honden Ricky en Anishka stelen de show.

Chevrollier filmde zijn regiedebuut op plaatsen waar hij als motorcrosser zijn jonge jaren doorbracht. Centraal staan Willy [Sayyid El Alami] en Jofo [Amaury Foucher], twee levenslang bevriende motorcrossers die trainen op het La Pampa circuit als Willy ontdekt dat Jojo homoseksueel is en een affaire heeft met mechanicien Teddy [Artus]. Willy verwijt Jojo dat hij dit voor hem verborgen heeft gehouden komt tussen twee vuren te staan wanneer Jojo’s moeder [Florence Janas] Jojo en Teddy betrapt en Jojo’s vader (en trainer) door het lint gaat. Het enige opmerkelijke aan het verhaal is Willy’s reactie op zijn ontdekking. Verder onderscheidt dit zich van soortgelijke volwassenwordingsdrama’s met authentieke personages en knap gefilmde en scherp gemonteerde racesequenties.

Dnjepr, 1943. De Slag om Stalingrad is uitgelopen op een nederlaag voor de Duitse Wehrmacht. Luitenant-kolonel Krebs [André Hennicke] krijgt opdracht om met een tank (de ‘Tiger’ uit de oorspronkelijke titel) diep achter de frontlinie te geraken om generaal Paul von Hardenburg [Tilma Strauss] te ontzetten. Onderhoudende oorlogsthrilleris een opzichtige mix van Apocalypse Now (Krebs en Von Hardenburg hebben een gezamenlijk verleden) en Das Boot, maar mist de mystiek van de ene en de claustrofobische sfeer en visuele vernuft van de andere film. Kan dus niet tippen aan die meesterwerken, maar toch aan te raden voor liefhebbers van oorlogsfilms.

Na het filmen van een tandpastareclame heeft de Amerikaanse acteur Philip Vanderploeg [Brendan Fraser] zich gevestigd in Japan, maar zijn draai heeft hij nog niet gevonden. Via een opmerkelijke klus als “droevige Amerikaan” belandt Philip bij Rental Family, een castingbureau dat acteurs tegen betaling inzet om relationele, persoonlijke of psychologische problemen te verhelpen. Philip grijpt zijn kans om hier te werken, maar twee klussen veranderen zijn visie op zijn werk, op de Japanse cultuur en opzichzelf. Hij moet zich voordoen als de biologische vader van Mia [Shannon Mahina Gorman] om haar zelfvertrouwen op te krikken voor een intake bij een prestigieuze school, en hij doet zich voor als een oude vriend van een dementerende voormalige topacteur [Akira Emoto]. Uitstekende mix van komedie en drama waarin Hikari (geholpen door de uitstekende cast) nooit vervalt in sentiment en bovendien een fascinerende inkijk geeft in (en kritiek uitoefent op) de Japanse cultuur.

Silver Grove werd in 1998 opgeschrikt door een bloedbad bij een feestje. Sindsdien zijn veel jongeren uit de omgeving vermist geraakt en het geloof versterkt dat de moordenaar nog steeds actief is. Zes jongeren verschaffen zich toegang tot Old Gorge Summercamp, waar in 2018 ook een aantal moorden werd gepleegd. Geloof ik. De raamvertelling bestaat uit een jonge vrouw [Emily McAnulty] die het verhaal van die zes jongeren deelt met vrienden rond het kampvuur. Rampzalig in elk opzicht.

Ex-bokser Andi [Jannis Niewöhner] moet in zijn eentje zorgen voor zijn kinderen Nikki [Eline Doenst] en Ronni [Giuseppe Bonvissuto] en deelt de voogdij van baby Fiou [Sophia Demer] met Sonja [Lena Tronina]. Andi wil Sonja terug, die nu een relatie heeft met Mike [Rostyslave Bome] en omwille van Fiou de band met Andi niet verbreekt. Andi zet alles op het spel voor een bokswedstrijd waarmee hij uit de financiële problemen hoopt te komen. Regie, camerawerk, montage en acteerwerk (vooral van Doenst) zijn van hoog niveau, maar het deprimerende verhaal is voorspelbaar en heeft een geforceerd, ongeloofwaardig happy end.

Pianist Lionel [Paul Mescal] en zanger David [Josh O’Connor] kennen elkaar van het conservatorium. Lionel heeft een passie ontdekt voor het ontdekken en opnemen van volksliedjes en plattelandsjongen David beschikt over een enorme kennis. De jonge mannen slaan de handen ineen voor een zoektocht in afgezonderde plaatsen in Amerika naar mensen die bereid zijn de liedjes die zij zijngen, vast te leggen op wasrollen. Die zoektocht leidt tot een intieme relatie die wordt verstoord door de Eerste Wereldoorlog. De vaak ontroerende liedjes roepen onherroepelijk herinneringen op aan Harlan County, USA in dit prachtig geacteerde en gefilmde romantische drama dat ondermijnd wordt door het lage tempo en een gebrek aan verhaal. Chris Cooper verschijnt in de epiloog als David anno 1980.

De Noorse Volksschool werd in de jaren 1840 opgericht om gratis onderwijs aan te kunnen bieden in afgelegen plattelandsgemeenschappen. Nu heeft een aantal volksscholen een internationaal karakter met een unieke insteek. Deze documentaire richt zich op drie jongeren (waaronder de Groningse Raimon) die zich hebben ingeschreven op een school niet verder van de Russische grens. Met steun van mentoren en sledehonden staan ze voor de taak om te leren overleven in dit onherbergzame gebied, met als doel vaardigheden en zelfvertrouwen te ontwikkelen waarmee ze de volgende stap in hun leven kunnen en durven te maken. Hege, Raimon en Bjørn vormen een dwarsdoorsnede van de veel grotere groep en zijn opmerkelijk openhartig over hun zorgen en onzekerheden. Ondertussen zien we hun worsteling en groei gedurende het schooljaar, waarbij de band met de onvermijdelijk hartveroverende sledehonden een sleutelrol speelt. Integer gemaakt en vol prachtige beelden van de Noorse natuur.

De 18-jarige vrienden Sarah [Kyleigh Nikkels] en Michael [Luke Campanella] zijn dolgelukkig als ze aangenomen worden voor een stage bij Abaco Island Marine Sanctuary. Deze unieke kans om te werken met (o.a.) dolfijnen dreigt uit te lopen op een drama als de eigenaar [Charles LaRoda] na een beroerte in coma raakt en zijn opportunistische neef [DeVaughn Gow] aankondigt het reservaat te verkopen. Gesteund door de manager [Cranston McDonald] organiseren de stagiaires een benefietshow. Extreem (regelmatig tenenkrommend) brave familiefilm is te pruimen dankzij positieve boodschappen over de band tussen mens en natuur en de kansen en gevaren van sociale media. Voer voor jonge kijkers; voor volwassenen is het te hopen dat ze iets beters te doen hebben.

Van 1972 tot 1984 reisde Claude Lanzmann de wereld af voor beeldmateriaal voor Shoah, het ultieme document van de vernietiging van de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Veertig jaar na de première van dat 10-uur durende monumentale meesterwerk, gebruikt Ribot ongebruikt beeldmateriaal en fragmenten uit Lanzmanns biografie om het pijnlijke, moeizame en diep persoonlijke maken van Shoah te reconstrueren. Zo verklaart hij de radicale visuele en inhoudelijke vorm van Shoah, maar ook welke trucs en misleidingen Lanzmann moest gebruiken, onder anderen om Simon Srebnik, Abraham Bomba en Franz Suchomel zover te krijgen dat ze hun verhaal met hem deelden. Wellicht ten overvloede: eerst Shoah kijken, daarna deze meeslepende ‘making-of’.

Horrorfilm over de gruweldaden van Mr. Shiny [Jesse J. Clarkson], die vanaf 1993 verantwoordelijk was voor een serie ritueelmoorden. Gestructureerd als een sensationele truecrimedocumentaire met expliciete foto’s, spannende muziekjes en commentaar van rechercheurs die betrokken waren bij het onderzoek. In het begin best overtuigend, maar de montagetrucs en het toenemende overacteren van de cast doen afbreuk aan de vorm. Bovendien duurt het lang voor er schot in de zaak komt.

Ondanks een recente professionele misstap wordt een verpleegkundige [Madelyn Dundon] ingehuurd als persoonlijke verzorger van een vrouw op leeftijd [Veronica Cartwright] die vanwege ademhalingsproblemen amper uit huis komt. Ze raakt betrokken bij een bespottelijk moordcomplot vol rookgordijnen dat maar niet spannend wil worden. Hooguit een kijkje waard vanwege de medewerking van Cartwright (The Children’s Hour, The Birds, Alien).

In 1992 kwam een droom uit voor Rowwen Hèze: optreden op het hoofdpodium van Pinkpop. De jonge, energieke mannen van toen zijn nu ouder, wijzer en vanzelfsprekend niet meer zo energiek of zorgeloos als toen, maar hun doorbraakhit ‘Bestel Mar’ is nog steeds vaste prik voor de band. Lenssen volgt de band vanaf zes maanden voor hun jaarlijkse ‘eindfeest’, dat in dit jubileumjaar (de band bestaat dan 40 jaar) groter en spectaculairder moet worden dan ooit. Bandleden vertellen over hun persoonlijke verhalen en over de ups en downs van de band. Zanger en tekstschrijver Jack Poels kijkt terug op hoe zijn geboorteplaats (en woonplaats) zich vroeger inzette om zijn aan MS lijdende vader te helpen aan ‘een wagentje’ en wordt uitgedaagd om een lied over zijn vader te schrijven. Een mooi, integer portret van een gepokte en gemazelde band en een hechte vriendengroep.

De wereldbevolking is gedecimeerd door de uitbraak van een zombievirus waar alleen volwassenen aan tenondergaan. Kinderen en tieners kunnen het virus wel krijgen en overdragen, maar vertonen geen symptomen en zijn daarom vogelvrij verklaard. Tiener Mary [Zoe Colletti] is op de vlucht en sluit zich aan bij een aantal leeftijdsgenoten. In wat lijkt op een verlaten huis stuiten ze op Clara [Michelle Dockery], die niet zo gastvrij is als ze zich in eerste instantie voordoet. Goed geacteerd SF-horror was beter geweest als Spielberg (dochter van) voor haar speelfilmdebuut niet zo nadrukkelijk Night Of The Living Dead had geplunderd.

Intrigerende, maar eenzijdige geschiedenisvertelling richt zich op een tot nog toe onderbelicht sleutelmoment uit de geschiedenis van het Midden-Oosten: de Arabische Opstand die duurde van 1936 tot en met 1939. Centraal staan Yusuf [Karim Daoud Anaya], een jongen van het platteland die zich aangetrokken voelt tot het bruisende stadsleven in Jeruzalem, en journalist Hanan [Hiam Abbass], die zich bezighoudt met de diplomatieke ontwikkelingen en zo de toenemende weerstand tegen de Britten (en High Commissioner Wauchope [Jeremy Irons]) van dichtbij meemaakt. De opstand zorgde voor een vereniging van Arabische stammen en de bewustwording van een gezamenlijke (Palestijnse) identiteit. De Britten komen er vanzelfsprekend bekaaid vanaf en het Joodse perspectief laat Jacir buiten beschouwing, zodat dit historisch gezien vooral waardevol is als een eerste kennismaking met een belangrijk hoofdstuk uit de geschiedenis van het Midden-Oosten.

Natchez is een stadje met ongeveer 14.000 inwoners aan de Mississippi. De lokale ‘Garden Club’ houdt de plaatselijke economie al generatieslang overeind door de 19e-eeuwse, statige woningen te onderhouden, open te stellen voor publiek en rondleidingen te verzorgen. Maar de geschiedenis van Natchez is nauw verweven met de slavernij, omdat het de locatie was voor de op een na grootste slavenmarkt in het land. Anno 2025 is het stadje verdeeld tussen mensen die het oude, romantische beeld (denk: Gone With The Wind) in stand (willen) houden en mensen die juist de duistere onderkant van die geschiedenis belichten. Herbert filmde verschillende rondleidingen, spreekt met rondleiders en bewoners, maar beperkt zich tot registreren en laat het oordeel over aan de kijker. Boeiend en relevant, schokkend en amusant en een scherp portret van de verdeeldheid over de nationale geschiedenis die de huidige Amerikaanse politieke en sociaal-maatschappelijke kenmerken voor een groot deel bepalen.

Emre Aslan [Sinan Eroglu] krijgt de schrik van zijn leven als hij ontdekt dat zijn echtgenote Luna [Yolanthe Cabau] werkt voor de geheime dienst en bedreigd wordt door een gevaarlijke crimineel [Murda]. Gelukkig heeft hij een jolige (lees: verschrikkelijk irritante) vriend [Nesim El Ahmadi] die hem wel even zal laten zien hoe hij een man moet zijn. Slecht gerecyclede verzameling genreclichés waarvoor de makers niet eens een originele titel konden bedenken! Diep bedroevend.

Een jonge, verlegen amateurfotograaf krijgt de kans van zijn leven als popster Oliver [Archie Madekwe] hem vraagt om zijn aanstaande tournee vast te leggen in een documentaire. Hij gaat volledig op in Olives werk, maar krijgt weerstand van Olivers entourage en raakt vervreemd van zijn vrienden. Madekwe is erg goed als de passief-manipulatieve popster, maar Russell heeft wel heel veel tijd nodig om het verhaal op gang te brengen. Bovendien is dat verhaal uiteindelijk niet zo verrassend en niet erg spannend.

Een jonge actrice [Sekai Abeni] krijgt een affaire met een oudere man [Jackie Earley Haley]. Hij haalt haar over om haar positie als verzorger van een Hollywoodicoon op leeftijd Mariah McKay [Kathleen Turner] te gebruiken voor een lucratief staaltje oplichting. Maar ze heeft een klik met Mariah en begint te twijfelen. Traag verlopende misdaadthriller is alleen de moeite waard vanwege tweevoudige Golden Globe-winnaar Turner, die haar tegenspelers van het scherm speelt.

Afgezaagde misdaadkomedie waarin huurmoordenaar Tommy Ward [Josh Duhamel] moet vluchten voor gangster Freddy Darby [Aidan Gillen], waarvan hij per ongeluk de neef [Tristan De Beer] heeft geliquideerd. Tommy belandt in Los Angeles, waar hij onder de hoede wordt genomen door Benson [Rick Hoffman]. In ruil daarvoor moet Tommy Bensons zoon Julian [Jeremy Ray Taylor] voorbereiden op een misdaadcarrière. Julian heeft overgewicht, speelt RPG en wordt gepest. Niets nieuws onder de zon in deze rip-off van Guy Ritchie-films.

Na de zoveelste ziekenhuisopname wordt duidelijk dat June [Helen Mirren] niet lang meer te leven heeft. Haar inwonende volwassen zoon [Johnny Flynn] laat zijn zussen Julia [Kate Winslet], Molly [Andrea Riseborough] en Helen [Toni Collette] weten dat ze zo snel mogelijk moeten komen. Samen moeten ze June door haar laatste dagen helpen en vader Bernie [Timothy Spall] voorbereiden op het ergste. Uiteraard is er nog wat oud zeer in deze op papier sentimentele draak, die louter door de indrukwekkende cast overeindblijft. Weinig opmerkelijk regiedebuut van Winslet.

Na de dood van haar ouders trekt Anna [Whitney Peak] in bij haar oma [S. Epathe Merkerson]. Ze raakt bevriend met buurtbewoners Julie [Laken Giles] en Shawn [Finn Bennett] en wordt geconfronteerd met geweld dat angstaanjagend veel doet denken aan haar rechte nachtmerries. Heeft te maken met de mythologie rondom ‘Sandman’ [Ben Bladon] en er is een zijplot rondom een familiegeheim. Goed geregisseerd en sfeervol, maar origineel is anders.

Op 20 augustus 2023 ontfermde de politie van Santa Clara-Ivins in Utah zich over een ondervoede, mishandelde jongere die huis aan huis ging om te vragen om eten en drinken. Het ging om een van de zes kinderen van Ruby Franke, die lange tijd met haar echtgenoot Kevin een succesvol YouTube-kanaal hadden waarin ze hun gezinsleven met zes kinderen registreerden. De jongen was ontsnapt uit het huis van Jodi Hildebrant, een ‘levenscoach’ die nauw bevriend was met de familie Franke. Alle hoofdrolspelers bij het onderzoek dat volgde, werkten mee aan deze documentaire. Daaronder zijn ook mensen die zich aansloten bij ‘ConeXions Classroom’, een initiatief van Ruby en Jodi waarmee ze beloofden relatieproblemen op te lossen. Borgman kreeg zelfs toegang tot de opnames van telefoongesprekken die Ruby en Jodi vanuit de gevangenis voerden en beelden van de arrestatie en ondervraging van Jodi en Ruby. Integere documentaire werpt indirect een kritische blik op de diep religieuze gemeenschap in Utah en die van aanhangers van The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints in het bijzonder.

Alweer een dubieus propagandawerkje van de familie D’Souza, deze keer vernoemd naar een boek van Jonathan Cahn dat een volstrekt eenzijdige kijk heeft op de complexe situatie rondom Israël en Palestina. Niemand minder dan Benjamin Netanyahu kan zonder enige tegenwind zijn verhaal doen, dus het moge duidelijk zijn dat D’Souza en de zijnen niet aan de kant staan van “het pure kwaad”. Voor een genuanceerd beeld ben je bij deze conservatieve paljas aan het verkeerde adres, dus het is alleen aan te raden voor de meest fanatieke, onvoorwaardelijke aanhangers van Israël en Netanyahu. Preken voor eigen parochie dus.

Op 12 januari organiseerden Steve Dahl en Mice Veeck een ‘Disco Demolition Night’ in het stadion van honkbalclub Chicago White Sox. Onder het motto ‘Disco Sucks’ kwamen duizenden mensen bijeen om hun discoplaten op te blazen of te verbranden. Het luidde het einde in van het discotijdperk, maar, zoals de titel suggereert, disco keerde enkele jaren later in een modernere vorm terug en veroverde opnieuw de wereld. Muzikant Nile Rodgers, dj en producer Jellybean Benitez en acteur, zanger en queer-icoon Billy Porter reconstrueren de opkomst, ondergang en herleving van disco vanuit hun eigen perspectief. Een muzikaal en cultureel portret van het stadsleven in de VS in de jaren 70 en 80, vol beroemde, maar ook bijna vergeten discoklassiekers en een waardevolle herinnering aan hoe muziek kan verbinden en verbroederen.

Terugblik op het leven van Madonna vanaf het moment dat ze besloot haar ouderlijk huis in Michigan te verlaten voor een avontuur in New York, tot de piek van haar succes met de Blonde Ambition Tour in 1990. Ogden gebruikt archiefbeelden en foto’s en reconstrueert het verhaal aan de hand van personen die er persoonlijk bij betrokken waren, waaronder Madonna’s broer Christopher (en vaste danser in de beginjaren), oud-managers en andere mensen die intensief met haar samenwerkten of samenleefden. In oude audio-opnames komt Madonna zelf ook aan het woord in dit qua vorm weinig opzienbarende, maar goed onderzochte en gestructureerde portret van één van de belangrijkste vrouwelijke iconen van de laatste 50 jaar.

Ducournau (Grave, Titane) gaat door waar ze gebleven is met opnieuw een film over tiener Alpha [Mélissa Boros], die geconfronteerd wordt met een zonderlinge lichamelijke verandering (een tattoo die regelmatig spontaan begint te bloeden) en een bizarre besmettelijke ziekte die zorgt voor paniek. Die tattoo houdt verband met Alpha’s heroïneverslaafde oom [Tahar Rahim], die jarenlang uit beeld is verdwenen en nu hulp krijgt van Alpha’s moeder [een uitstekende Golshifteth Farahani], een verpleegkundige die ontdekt dat haar broer aan de gevreesde ziekte lijkt. Veel vreemd gedoe gefilmd met een nerveuze (vaak irritante) camera. Emma Mackey speelt een collega van moeder en Finnegan Oldfield heeft een belangrijke bijrol als Alpha’s docent Engels. Erg pretentieus en het is te hopen dat Ducournau haar onconventionele stijl gebruikt om meer originele thema’s aan te halen.

De rockband die verantwoordelijk was voor popklassiekers als ‘She’s Not There’ and ‘Time Of The Season’ beslooot na de opname, maar voor de verschijning van het album ‘Odessey And Oracle’ uiteen te gaan. Tot hun grote verbazing stond ‘Time Of The Season’ enkele maanden later op nummer 1 in de VS. Waarom The Zombies uit elkaar gingen en waarom het 50 jaar duurde voordat de band het album voor het eerst live ten gehore bracht, staat centraal in deze documentaire. Geeft een aardig beeld van de ontwikkeling van de muziekindustrie vanaf de jaren 60, maar de bandleden zagen erop toe dat het verder een brave, lovende terugblik werd.

Portret van Seymour Hersh, de politieke onderzoeksjournalist die bekend werd door zijn onthullingen over The My Lai Massacre, waarbij Amerikaanse soldaten van hogerhand opdracht kregen om honderden ongewapende dorpsbewoners te executeren. Hij speelde ook een journalistieke sleutelrol bij Watergate en Abu Ghraib, maar sloeg de plank ook weleens mis. Poitras benaderde Hersh 20 jaar geleden al voor een portret, maar gezien de druk die de regering Trump II uitoefent op de journalistiek had de timing niet beter kunnen zijn. De links tussen de VS vanaf eind jaren 60 en 2025 komen haarscherp in beeld en de eigenzinnige, wantrouwige Hersh is een fascinerende persoonlijkheid en een onverbeterlijke kuitenbijter. Een must voor iedereen met journalistieke ambities.

Naargeestige parodie op Downton Abbey waarin de 23-jarige aristocratische Rose Davenport [Thomasin McKenzie] door haar ouders [Damian Lewis, Katherine Waterston] onder druk wordt gezet om te trouwen met de zelfingenomen Archibald [Tom Felton] om Fackham Hall en de familienaam te redden. Maar Rose heeft meer interesse in Eric Noone [Ben Radcliffe], het nieuwste lid van de huishouding. Een moord verhoogt het onderlinge wantrouwen tussen de Davenports en hun personeel. De titel en het familiemotto ‘Incestus Ad Infinitum’ zijn indicaties voor het algemene niveau van de humor. Hier en daar valt een goede grap te ontwaren, McKenzie houdt zich goed staande en Anna Maxwell Martin blinkt uit als de rigide Mrs. McAllister.

Formulematige vis-uit-het-water-romkom waarin rigide carrièrevrouw Sarah [Sanne Langelaar] ontslag neemt als de promotie waar ze op rekende aan haar neus voorbijgaat. Een familievriend [Liz Snoijjink] vraagt Sarah om een paar maanden een B&B in de provincie Groningen te runnen, zodat ze op wereldreis kan. Daar ontmoet ze de vriendelijke supermarkteigenaar Klaas [Mingus Dagelet] en ruwe bolster, blanke pit Berend [Oscar Aerts]. Keuzes, keuzes! Voor de kijker is die keuze niet zo moeilijk: afzetten die handel!

Na vijf jaar op straat te hebben geleefd, wordt Mike [Frank Dillane] veroordeeld tot 8 maanden cel na een brute straatroof. Hij kickt af en vindt werk als kok in een eenvoudig restaurant, maar heeft moeite met de dagelijkse routine en het zich houden aan afspraken. Dillane speelt de sterren van de hemel aan de hand van Dickinsons rauwe, levensechte scenario, dat meer onderhevig is aan de grillen van het leven dan aan conventies. Zware kost, maar zeker de moeite waard.

Zach [Jeremy Irvine] en Emmy [Hera Hilmar] willen hun huwelijk nieuw leven inblazen met een avontuurlijke ballontocht. Ze krijgen op het laatst onverwacht gezelschap van Julia [Olga Kurylenko], met wie Zach de avond ervoor een affaire heeft gehad. Kelsey Grammar is de piloot die de veiligheid moet garanderen, maar dat lukt uiteraard niet. Logica heeft geen prioriteit in deze doldwaze, maar onderhoudende thriller die zeker niet aan te raden is voor mensen met hoogtevrees.

Een kersverse weduwe [Benedict Cumberbatch] worstelt om zijn rouwproces te combineren met het opvoeden van zijn twee energieke, jonge zoons [Henry en Richard Boxall]. Hij vindt een uitlaatklep in het tekenen van een kraai [Eric Lampaert met de stem van David Thewlis] die de manifestatie van zijn verdriet wordt. Complex, deprimerend rouwverwerkingsdrama doet een beetje denken aan Birdman, maar door het gebrek aan ironie of humor is dit eerder bizar dan ontroerend.

Mike [Hugh Jackman] kan van zijn schnabbels als muzikale imitator de huur niet meer betalen. De ommekeer in zijn leven komt in de vorm van collega Claire [Kate Hudson], die hem aanspoort om zich te richten op een Neil Diamond-tribute. Geholpen door collega’s uit het muzikale circuit (waaronder een hilarische Jim Belushi) maken ze snel naam als ‘Lightning & Thunder’. Tot een tragedie hun levens lijkt te verwoesten. Gezien de grote hoeveelheid muzikale optredens hangt je waardering voor een aanzienlijk deel af van je waardering voor Neil Diamond, maar Jackman en Hudson (zelden beter) storten zich vol overgave op hun rol in deze oppervlakkige, maar onderhoudende biografie. Ella Anderson maakt indruk als Claires dochter.

‘The Four Horsemen’ worden uitgebreid tot 5 en krijgen hulp van jeugdige copycats als ze het opnemen tegen een machtige, steenrijke erfgenaam [Rosamunde Pike] die ze beschuldigen van het faciliteren van witwaspraktijken door criminele netwerken. Een hoop hocus pocus (met uitstekende visuele effecten) en blablabla zijn bedoeld om je zo te laten duizelen dat je het gebrek aan samenhang en originaliteit vergeet. Fleischer houdt het tempo hoog, maar dit is niets meer dan (extreem veel) gebakken lucht.

stem geplaatst

Vier vrienden rijden rond en ouwehoeren over van alles en nog wat. Na tien minuten worden ze belaagd. Ze ontsnappen, rijden verder, kibbelen en schreeuwen het zo nu en dan uit. Ongelooflijk saaie “horror” gemaakt voor een appel en een ei (want gefilmd in de auto en één en dezelfde weg). De acteurs presteren dan ook op een niveau dat je mag verwachten voor die prijs. Het geluid is nog slechter! Gelukkig herinnert de titel je eraan dat ook aan dit gedrocht ooit een einde komt.

Juneco is een opvang voor minderjarige asielzoekers die onderdeel uitmaakt van Jeugdzorg Emmaüs. Jongeren zijn daar welkom tot ze 18 jaar oud zijn. Omdat de procedure om de jongeren een vluchtelingenstatus te geven lang kan duren, leven de jongeren in grote onzekerheid over hun toekomst. Dit fly-on-the-wall-portret toont wat dat doet met de jongeren, maar ook met professionals en vrijwilligers die hen zo goed mogelijk proberen te helpen. Een boeiend kijkje achter de schermen met een vleugje humor, onder anderen afkomstig van een jonge bewoner die haar rol als tolk gebruikt om een eigen draai te geven aan de vragen die een medewerker stelt.

Een jaar na de gebeurtenissen uit Five Nights At Freddy’s wordt de tragedie herdacht in de vorm van een ludiek feest. Mike [Josh Hutcherson] en Vanessa [Elizabeth Lail] hebben die gebeurtenissen geheim gehouden voor Mikes zusje Abby [Piper Rubio]. Zij is nog steeds verknocht aan Freddy en zijn mechanische vrienden en zoekt opnieuw contact. Uiteraard met tragische gevolgen. Meer van hetzelfde, maar de campy ondertoon van het origineel ontbreekt en dus is het nu alleen maar bespottelijk.

De avonturen van Dikkie Dik waren decennialang vaste prik als voorleesboek in Sesamstraat. Daarin was het een item van nog geen 2 minuten, maar dat weerhield producent en verteller Burny Bos niet van een poging om het format uit te rekken tot meer dan een uur! Dikkie Dik is zijn favoriete knuffel kwijt. Poes Muis helpt hem bij zijn zoektocht, eerst in het huis en uiteindelijk daarbuiten. Onderweg ontmoeten Dikkie Dik en Poes Muis dieren en komen er wat matig gezongen en bepaald niet memorabele liedjes voorbij. Van den Bosch en Verkerk voegden de stemmen van kinderen toe in een poging kijkers actief te betrekken bij het verhaal. Helaas is het verhaal zo mager dat zelfs peuters er waarschijnlijk geen uur voor stil kunnen zitten. Opgedragen aan Bos, een onderwijzer die 50 jaar lang een sleutelfiguur was in de wereld van Nederlandse jeugdfilms en -series en in 2023 overleed.

1975 was een sleuteljaar in de Amerikaanse filmgeschiedenis. Fans van films en van politieke geschiedenis komen aan hun trekken in deze fascinerende dissectie van het jaar 1975, waarin Amerika moest bekomen van het Watergateschandaal en het verlies van de Vietnamoorlog. Martin Scorcese, Ellen Burstyn, Joan Tewkesbury en Albert Brooks vertellen over hun ervaringen bij het maken van Alice Doesn’t Live Here Anymore, Nashville en Taxi Driver. Oliver Stone, Josh Brolin, Cameron Crowe e.a. vertellen over de impact die de films (die een weerspiegeling waren van de tijdsgeest) op hen hadden, zowel persoonlijk als professioneel. Een uitstekend gemonteerde, fascinerende (film)geschiedenisles.

Na een tragedie koopt een gezin voor een gunstige prijs een huis in Ashland Falls, waar het een frisse start wil maken. Het huis heeft echter een voorgeschiedenis en al snel wordt het gezin door allerlei spookachtige gebeurtenissen, die wel eens te maken zouden kunnen hebben met ene Helen Foster [Diomira Keane] en een zoektocht naar Forest Road. Van een verhaal moet Cognetti het hebben en het tonen van dezelfde gebeurtenissen vanuit wisselende perspectieven is weinig zinvol, maar Cognetti slaagt er in ieder geval regelmatig in om een onbehaaglijk gevoel op te wekken, onder anderen met een mannequin.

Tijdens een bezoek aan Zwitserland wordt James White [Albrecht Schuch] opgepakt, omdat hij wordt aangezien voor Anatol Stiller, een beeldend kunstenaar met communistische sympathieën die jaren geleden spoorloos verdween en dood werd gewaand. Anatols echtgenote [Paula Beer] en zoon [Sven Schelker] bevestigen dat James en Anatol dezelfde persoon zijn, maar James blijft glashard ontkennen. In flashbacks ontdekken we Anatols voorgeschiedenis. Een verhaal dat zich niet goed leent voor een verfilming, omdat de dubbelrol voor Schuch (die ook Anatol speelt) het antwoord op de centrale vraag direct verraadt.

Tweede verfilming van de roman van Stephen King over een wanhopige man [Glen Powell] in een dystopische, cynische toekomst, die één mogelijkheid ziet om de levensreddende medicatie voor zijn dochter te kunnen betalen voor het te laat is: deelname aan ‘The Running Man’, een show waarin kandidaten iedere dag geld kunnen verdienen door te overleven. De adders onder het gras? Kijkers kunnen geld verdienen door de kandidaten uit te schakelen en tot nu toe heeft geen enkele kandidaat het maximum van 30 dagen gehaald. Powell treedt in de voetsporen van Arnold Schwarzenegger en dat betekent dat de hoofdpersoon het meer moet hebben van inventiviteit dan van fysieke kracht. De maatschappijkritische elementen liggen er iets te dik bovenop, maar Wright houdt de vaart erin en dankzij een fijne ondersteunende cast (met o.a. Josh Brolin als het brein achter de televisieshow) is dit voer voor de fans van actie en sciencefiction.

Marianne Farrère [Isabelle Huppert] is steenrijke erfgename uit de titel, die aan de sleur van haar dagelijks leven ontsnapt dankzij de flamboyante, extraverte fotograaf Pierre-Alain Fantin [Laurent Lafitte]. In een tijd waarin het oorlogsverleden van zowel Mariannes vader als van echtgenoot Guy [André Marcon] stof doet opwaaien in de media, geeft Marianne miljoenen uit om de ambities van Pierre-Alain te ondersteunen, tot afschuw van haar dochter Frédérique en familiebediende Raphaël [Jérôme Bonjean]. Lafitte is subliem als de manipulatieve, maar zonder meer charismatische Fantin, die zijn motieven nooit onder stoelen of banken steekt. Huppert geeft Lafitte de ruimte om iedere scène te stellen, maar is even goed als Marianne, van wie je (net als de familie) nooit zeker weet hoe weloverwogen haar besluiten zijn.

Een naderende orkaan betekent dat de bewoners van een kuststadje in Florida zich opmaken voor een evacuatie. Een aantal van hen twijfelt nog en hangt wat rond bij het zwembad, een halfpipe of op de bank. Er wordt ook gefietst in deze navelstaarderij, die zelfs op dubbele snelheid en ondanks een speelduur van nog een 90 minuten nauwelijks uit te zitten is. Als je hier al slapeloze nachten aan overhoudt, dan is het omdat je je afvraagt waarom je hier überhaupt naar hebt zitten kijken.

Nawi [Michelle Lemuya Ikeny] droomt van een studie in Nairobi. Op de dag dat ze ontdekt dat ze op het eindexamen van de middelbare school de hoogste score in de provincie heeft behaald, huwelijkt Nawi’s vader [Benson Ochungo Obiero] haar uit aan Shadrack [Ben Teke] om een familieschuld te vereffenen. Nawi ontsnapt aan de dood tijdens een overstroming, maar omdat haar familie gelooft dat ze is verdronken, krijgt ze de kans om een leven te ontdekken buiten de traditionele gemeenschap waarin ze is opgegroeid. Maar haar vader en haar broer [Joel Liwan] blijven naar haar zoeken. Aanklacht tegen kindhuwelijken is gebaseerd op ware gebeurtenissen en is goed gespeeld door de jeugdige cast. Jammer dat het scenario voorspelbaar en vrij afgezaagd is.

Journalist Seon-joo [Cho Yeo-jeong] krijgt een interviewverzoek van een man [Jung Sung-il] die beweert dat hij 11 moorden op zijn geweten heeft. Ze heeft iets te bewijzen en kan de verleiding niet weerstaan, al roept ze wel de hulp in van haar minnaar [Kim Tae-Han] die werkt bij de politie om het gesprek te volgen en haar te beschermen. Een intrigerend psychologisch spel volgt en dankzij Cho’s prachtige, intelligente visuele stijl en het uitstekende ensemblewerk staat de statische setting niet in de weg van een flinke dosis spanning.

Een jaar uit het leven van een pas gescheiden kunstenaar [Ída Mekkín Hlynsdóttir] die met haar kinderen verhuist naar een afgelegen woning waar ze alle tijd en ruimte heeft voor het maken van nieuwe kunstwerken. Geen verhaal, geen plot, hooguit een paar amusante incidentjes. De hond is schattig, er is een amusante doorlopende grap met een vogelverschrikker en een surrealistische (maar onbegrijpelijke) scène met een reuzenkip is amusant, maar het gaat helemaal nergens over.

Shu-Fen [Janel Tsai] is naar Taipei gekomen om daar een winkeltje op te zetten en een leven op te bouwen voor tienerdochter I-Ann [Shih-Yuan Ma] en de veel jongere I-Jing [Nina Ye]. I-Jing is linkshandig en haar grootvader [Akio Chen] prent haar in dat dat ‘de hand van de duivel is’. In haar kinderlijke naïviteit interpreteert I-Jing die kritiek anders dan bedoeld. Ondertussen worstelt I-Ann met de liefde en Shu-Fen met financiële verplichtingen. Prachtig gefotografeerd familiedrama met ontwapenend spel van de voortreffelijk geregisseerde Ye en een opmerkelijke ontknoping. Goed voor een lach en een traan.

Een beginnende predikant [Josh O’Connor] met gewetenswroeging wordt door de bisschop [Jeffrey Wright] aangesteld in het pittoreske Chimney Rock, waar donder-en-bliksem-predikant Jefferson Wicks zijn mentor wordt. Een sterrencast (waaronder Glenn Close, Jeremy Renner, Kerry Washington, Thomas Haden Church, en Andrew Scott) komt opdraven voordat de moord plaatsvindt en Amerikaanse detective met een twijfelachtig accent Benoit Blanc [Daniel Craig] politiechef Scott [Mila Kunis] helpt de dader te ontmaskeren. Derde (en opnieuw matige) imitatie van de Agatha Christie-vehikels uit de jaren 70 en 80 is er eentje voor fans van de acteurs en een ieder die verslaafd is aan detectiverhalen. Dat is de stem van Joseph Gordon-Levitt als honkbalcommentator.

Tijdens een romantische reis blijft Liz [Tatiana Maslany] alleen achter nadat Malcolm [Rossif Sutherland], een dokter, een spoedgeval heeft. Liz heeft psychologische problemen die zich onder andere manifesteren als hallucinaties. Daarom wil Malcolm dat Liz het huis niet verlaat. Het zit uiteraard wat ingewikkeld in elkaar. Mooi gefilmd en Perkins roept enkele memorabele, bizarre beelden op, terwijl er in feite niets gebeurt. Van verhaal is nauwelijks sprake en de vergezochte verklaring voor de gebeurtenissen duidt erop dat scenarist Nick Lepard geen idee had hij hoe van losse ideeën samenhangend geheel moest maken.

Standaarddocumentaire over zanger/liedjesschrijver Jeff Buckley, die ondanks zijn indrukwekkende en alom geprezen debuutalbum ‘Grace’ (met zijn beroemde cover van Leonard Cohens ‘Hallelujah’) worstelde om uit de schaduw te komen van zijn vader Thomas die Jeff achterliet om een muzikale carrière na te jagen en op jonge leeftijd stierf. Jeffs moeder, vrienden, muzikanten en andere betrokkenen bij het persoonlijke en professionele leven van de getormenteerde Jeff schetsen een beeld dat voor degenen die Buckleys carrière enigszins hebben gevolgd geen grote verrassingen oplevert. Archiefbeelden zorgen voor de meest opmerkelijke momenten en dit nodigt zeker uit om de muziek van Jeff Buckley te (her)ontdekken.

Hoewel Harder een aantal ingrediënten uit Influencer opnieuw opdient, heeft dit vervolg op de verrassende hit uit 2022 voldoende nieuwe ideeën om de fans tevreden te stellen. CW gaat nu door het leven als Caroline en is op zoek naar een volgend slachtoffer voor haar identiteitsfraude (en aanverwante criminele activiteiten). Ze breekt op brute wijze met haar recente verleden en zet haar zinnen op Jacob [Jonathan Whitesell], de maker van een podcast waarin jonge mannen praten over wat hen bezighoudt. Je weet wel. Whitesell is uitstekend, ook omdat de personages beter zijn uitgewerkt, en Harder houdt het fysieke geweld deze keer niet achterwege tot het einde. Een beter scenario, meer actie (en een aangename zwartkomische toon), maar meer dan creatief herkauwen van het origineel is het niet.

Verrassende indie-hit waarin CW [Cassandra Naud] in een toeristisch paradijs in Thailand contact legt met influencer Madison [Emily Tennant]. CW verzint een list waardoor ze Madisons (online) leven en haar luxe appartement overneemt. Een onverwacht bezoek van Madisons vriend [Rory J. Saper] en de kennismaking met een doortastende influencer [Sara Canning] dreigen roet in het eten te gooien. Stijlvol gefilmde thriller met een fantastische rol voor Naud komt traag op gang, maar heeft in de tweede helft een paar verrassende wendingen en een prima ontknoping. Vervolg: Influencers.

Rosita [Daphne Agten] wil dolgraag een kind, maar haar ‘moeke’ [Mieke De Groote] heeft haar bedenkingen. Het lukt Rosita toch om zwanger te worden, maar tijdens de zwangerschap begint ze te beseffen wat het moederschap met zich meebrengt en twijfelt ze of ze door moet zetten. Agten is ontwapenend in een gewaagde, complexe rol en Cilou David is naturel als Rosita’s speelse buurmeisje. Destoop geeft echter mondjesmaat informatie over Rosita’s voorgeschiedenis, waardoor het lastig is begrip op te brengen voor haar grillige gedrag en haar keuzes.

Gestresste vader Andrew [Stephen Merchant] roept met tegenzin de hulp in van zijn buurman (en tegenpool) Dev [Asim Chaudhry] om de enige nog beschikbare speelgoedeenhoorn te halen die hij zijn dochtertje heeft beloofd. Merchant en Chaudhry zijn een amusant duo, maar het afgezaagde scenario en Palmers onsubtiele regie voorkomen dat deze kerstkomedie je in de bijbehorende stemming brengt.

Omdat de aanwezigheid van “Airbreather” Spider [Champion] een gevaar is voor de Omatikaya sturen Jake [Sam Worthington] en Neytiri [Zoe Saldaña] hem weg. Dat vinden Lo’ak [Britain Dalton], Kiri [Sigourney Weaver] en Tuk [Trinity Jo-Li Bliss] niet leuk. Ze laten hun ouders achter om Spider te vergezellen en belanden in het ene na het andere avontuur. Jake en Neytiri gaat op zoek, Quaritch [Stephen Lang] sluit een verbond met de agressieve Ash People onder leiding van Varang [Oona Chaplin] en het eindigt uiteraard met een “veldslag”. Ruim drie uur met volop actie en prachtige plaatjes, maar het verhaal is voorspelbaar, de dialogen zijn afgezaagd en vooral het spel van de jonge cast laat te wensen over.

Ik heb 'm overigens in 2D gezien.

Tweelingzussen Sanna en Zohra wonen samen in een Brussels appartement. Ruim drie jaar lang registreerde Zohra met hulp van Romy Mana de ontwikkeling van de relatie tussen de twee zussen. Ze lachen, praten over koetjes en kalfjes en lange tijd valt er niets interessants te zien of te horen. Sanaa’s besluit om een hijab en een hoofddoek te dragen, doet enig stof opwaaien, maar het wordt nooit duidelijk waarom.

Vervolg op het vermakelijke Troll in de traditie van Son Of Kong. Met hulp van UV-lampen houden wetenschappers houden een troll letterlijk en figuurlijk gevangen op een geheime locatie. Nora [Ine Marie Wilmann] is van de partij wanneer ook deze trol ontwaakt en er tussenuit knijpt. Om dat te voorkomen, roept Nora het team uit Troll bijeen om te achterhalen waar deze trol op uit is en hoe ze hem moeten stoppen. Ook in de traditie van Son Of Kong is dit een luie sequel met een chronisch tekort aan nieuwe ideeën. De visuele effecten zijn echter ook nu uitstekend.

Uhoaug en coscenarist Espen Aukan doen geen moeite om het wiel opnieuw uit te vinden in dit Noorse antwoord op Godzilla en King Kong. Geoloog Nora [Ine Marie Wilmann] is geïnspireerd door de spannende verhalen van haar vader [Gard B. Eidsvold], die onder anderen gelooft dat Noorwegen lange tijd het leefgebied was van trollen. Een explosie bij werkzaamheden voor de aanleg van een tunnel door een berg wekt een trol, die zich (volgens vertrouwd recept) richting Oslo begeeft. Politici en militairen bemoeien zich met het één en ander, Nora weet natuurlijk wel beter. Beproefd Hollywoodrecept volgens Noorse mythologie ontstijgt de middelmaat door goed spel van Willman en Eidsvold en uitstekende visuele effecten. Mooi dat een klein filmland als Noorwegen zich prima staande houdt naast het soortgelijke Hollywoodgeweld. De epiloog zet de deur open voor het vervolg: Troll 2.

Veertig jaar nadat hij This Is Spinal Tap regisseerde, maakt Marty DiBergi [Rob Reiner] opnieuw een backstagedocumentaire over de metalband Spinal Tap, deze keer in aanloop naar een reünieconcert waartoe ze contractueel verplicht zijn. Lastig, want Nigel [Christopher Guest] en David [McKean] hebben elkaar sinds een ruzie 15 jaar geleden niet meer gezien of gesproken. Aan Derek [Harry Shearer] de taak om het lijm te zijn dat de band ondanks alles bijeenhoudt. Marty zoekt ook contact met andere betrokkenen bij de roemruchte ‘Smell The Glove’-tour van 1984 en enkele muzikale grootheden doen een duit in het zakje. Gewaagd, verlaat vervolg moet het voor een groot deel hebben van nostalgie en verwijzingen naar 40 jaar geleden. Veel meer had er ook niet ingezeten, dus Guest, McKean, Shearer en Reiner hebben er waarschijnlijk uitgehaald wat er nog in zat. Veel van de beste grappen komen tijdens de aftiteling! Laatste film van Reiner die in december 2025 overleed.

Zussen Nora [Renate Reinsve] en Agnes [Inga Ibsdotter Lilleaas] vragen zich af wat vader Gustav [Stellan Skarsgård] wil doen met het ouderlijk huis nu hun moeder is overleden. Tot hun verbazing wil hij er een semiautobiografische film opnemen met Nora als hoofdrolspeler. Die weigert, omdat de rol te dicht bij haar staat, en dus gaat de rol naar het Amerikaanse aanstormende talent Rachel Kemp [Elle Fanning]. Trier heeft erg veel tijd nodig om te komen tot de onvermijdelijke ontknoping, maar kan gelukkig rekenen op uitstekend samenspel van de vier hoofdrolspelers.

Van 2004 tot 2027 werkte NBC samen met de politie aan het programma ‘To Catch A Predator’. Hierin deden volwassen acteurs zich online voor als kinderen om pedofielen naar een woning te lokken waar presentator Chris Hansen de mannen met een cameraploeg de wacht aanhield. Het was een doorslaand succes waar ook de politie (die betrokken was bij de operatie) aanvankelijk blij mee was. Osit kijkt terug op dit programma met Hansen en andere betrokkenen, maar wat begint als een lofzang op een kijkcijferhit verandert geleidelijk in iets heel anders. Osit heeft daar zeer persoonlijke redenen voor en dwingt iedereen die om wat voor reden dan ook geniet van dit soort programma’s om eens goed in de spiegel te kijken. Briljant geconstrueerd, aangrijpend en fascinerend.

Als zwakste schakel binnen de familie dreigt Dek [Dimitriu Schuster-Koloaman] uitgeroeid te worden door zijn vader [Schuster-Koloamatangi in een dubbelrol]. Deks broer [Mike Homik] offert zich letterlijk en figuurlijk op om hem te redden. Vader verbant Dek in feite naar de ‘Badlands’, waar Dek zijn broer wil eren door zijn waardigheid te tonen. Daarvoor moet hij een berucht monster al trofee mee naar huis nemen. Hij krijgt hulp van een ernstig beschadigde androïde [Ella Fanning] en een schattig ogend beestje [Ravi Narayan], dat niet zo schattig is als het lijkt. Het centraal stellen van een Predator zal niet iedere fan van de franchise gelukkig stemmen. de verwijzingen naar Alien (o.a. een computer genaamd MU/TH/UR(!)) hadden ook niet gehoeven, maar dit is zo slecht nog niet. Schuster-Koloamatangi geeft knap emotionele diepgang aan een personage met een minimum aan uiterlijke expressie en Fanning doet het prima in haar dubbelrol (ze speelt ook een kwaadaardige androïde). Geen meesterwerk, maar degelijk vermaak voor genreliefhebbers.

stem geplaatst

Moeders krijgen een hart onder de riem gestoken in dit komisch drama met Pfeiffer als het hoofd van een gezin dat haar onvoldoende waardeert, vooral rondom Kerst. Dat blijkt wel wanneer haar familie vertrekt naar een speciale aangelegenheid die ze had geregeld … zonder haar! Komisch bedoelde verwikkelingen zorgen uiteindelijk voor nieuwe inzichten in deze vergezochte kerstfilm, waarin vooral Pfeiffer te hard haar best doet om de lachers op haar hand te krijgen.

De honden verdwijnen naar de spreekwoordelijke achterbank in dit vervolg op Muzzle, waarin Jake Rosser [Aaron Eckhart] het op moet nemen tegen criminelen die zijn echtgenote [Tanya Van Graan] en zijn zoon [Dean Goldblum] hebben ontvoerd. Ondertussen krijgt hij het ook aan de stok met corrupte collega’s. Iets meer diepgang en iets meer tempo dan in Muzzle, maar dit ontstijgt nooit het niveau van een B-film zoals je die dagelijks op RTL7 kunt aanschouwen.

Fleur [Nina Meurisse] en Julian [Laurence Roothooft] ontmoeten elkaar in 2017 in Parijs en het is liefde op het eerste gezicht. Twee jaar later komt Fleur op het idee om samen te reizen naar de 22 landen waar het huwelijk voor mensen van hetzelfde geslacht is toegestaan en in elk van die landen opnieuw te trouwen. Een groots romantisch gebaar dat door een tragische wending een extra emotionele lading krijgt. Meurisse en Roothooft zijn authentiek als het verliefde stel en Kusters heeft zonder meer gevoel voor visuele stijl, maar het verhaal is mager en snel verteld. De tweede helft voegt weinig toe, omdat dan al duidelijk is hoe dit gaat aflopen. Gebaseerd op het gelijknamige autobiografische boek van Fleur Pierets.

Een meedogenloze drugdealer en vrouwenhandelaar [Alejandro] liquideert Lizzie [Scarlet Rose Stallone] en laat January [Shelley Henning] voor dood achter. Bowdrie [Mel Gibson], een jager en specialist in overlevingstechnieken, vindt haar en lapt haar samen met tienerdochter Tag [Sofia Hublitz] op. Bowdrie beseft dat hij alleen zijn goede vriend (en sheriff) Brake [James DuMont] om hulp kan vragen om January in veiligheid te brengen. Kwestie van tijd natuurlijk voordat ongure gasten zich melden. Standaardverhaal met goed uitgewerkte personages en onderlinge relaties. Bowdrie is geen karikatuur en (ongebruikelijk) Tag gedraagt zich als een echte tiener. De finale is niet helemaal waterdicht, maar dat is een klein smetje op deze onderhoudende actiethriller.

Dat een aantal filmfestivals louter in het leven is geroepen om kansloze films te promoten, bewijst dit rampzalig geregisseerde en geacteerde gedrocht. Een vrouw [Kaiti Wallen] sleept haar ex-man [Mari G.] voor het gerecht na jarenlang slachtoffer te zijn geweest van huiselijk geweld. Gezien de serieuze thematiek valt dit niet in de categorie ‘zo-slecht-dat-het-leuk-is’, maar verbijstering is zeker op zijn plaats terwijl je nadenkt over wat slechter is: de gewelddadige huiselijke scènes, of de tenenkrommende rechtszaak. Mijden als de pest!

Larry [Barry Primus] en Joan [Betty Buckley] zijn 65 jaar getrouwd wanneer ze kort na elkaar overlijden en in een sterk verjongde versies (gespeeld door Teller en Olsen) arriveren in een soort tussenstation waar ze maximaal een week krijgen om een “eeuwigheid” te kiezen. Larry gelooft vanzelfsprekend dat ze voor altijd samen zullen blijven, tot hij ontdekt dat Joans gesneuvelde ex-man [Callum Turner] al 67 jaar op haar wacht. Geïnspireerd door Powell & Pressburgers A Matter Of Life And Death, maar de magie ontbreekt. Freyne maakt geen keuze tussen drama en komedie, waardoor het onevenwichtig is en op geen van beide fronten hoge ogen scoort. De doorlopende grap met reclame voor mogelijke eeuwigheden is even leuk, maar gaat op den duur vermoeien. Olsen heeft bovendien weinig kaas gegeten van komedie, zo blijkt uit haar gemanierde spel.

Losjes gebaseerd op het kindheidsevangelie van Thomas dat het leven van je-weet-wel behandelt in de jaren die niet voorkomen in de vier officiële evangeliën in het Nieuwe Testament. De zoon in kwestie ontdekt dat hij over bijzondere gaven beschikt en weet niet goed wat hij daarmee aan moet. Zijn vader [Nicolas Cage] pakt hem streng aan, moeder [FKA twigs] neemt hem in bescherming en een mysterieuze vreemdeling [Isla Johnston] wil hem in een duistere richting sturen. Om religieus Amerika niet te hard voor het hoofd te stoten, kregen de drie hoofdpersonen geen naam. Je weet het nooit met die gekke religieuze fanatici aldaar, maar ik denk niet dat ze erg wakker liggen van dit vage exploitatiegeval. Cage is (zoals gebruikelijk) zeer intens.

Ada [Kate Beckinsale] heeft haar carrière als militair en huurling jaren geleden opgegeven om te zorgen voor haar dochter [Isabelle Moxley]. Ze keert terug in de misdaadwereld, omdat haar broer [Rasmus Hardiker] diep in de schulden zit bij ongure types. Met haar voormalige handlangers Curtis [Bailey Patrick] en Roman [Lewis Tan, tevens love interest] verzint ze een plan. Dat wordt gedwarsboomd door mensen die met Ada nog een appeltje te schillen hebben. Vlotte, goed verteerbare actienonsens zoals we gewend zijn van Beckinsale.

Karakterstudie over een introverte houthakker [Joel Edgerton], die in de jaren 1930 zijn gezin achterlaat om te helpen bij de aanleg van een spoorlijn. Hij vraagt zich af wat de zin van zijn leven is in een tijd waarin de wereld in rap tempo verandert. De mensen die hij leert kennen tijdens zijn persoonlijke odyssee wijzen hem tot op zekere hoogte de weg. Met een minimum aan dialoog geeft Edgerton diepgang en waardigheid aan zijn personage en geeft hij tegenspelers (met William H. Macy als uitblinker) de gelegenheid om indruk te maken. Bentleys bedachtzame regie en het schitterende camerawerk van Adolpho Veloso maken dit tot een meditatieve filmische ervaring in de goede zin des woords. De vergelijking met Terrence Malick die james_cameron maakt, kan ik bevestigen.

Morgan [Allison Williams] verliest op dezelfde dag haar echtgenoot [Scott Eastwood] en haar zus [Willa Fitzgerald] en ontdekt dat zijn al jaren een buitenechtelijke affaire hadden. Morgan houdt dat geheim voor tienerdochter Clara [Mckenna Grace], die haar eerste liefde vindt in Miller [Mason Thames]. Morgan verbergt ook heimelijke gevoelens die ze al jaren heeft voor Jenny’s echtgenoot Jonah [David Franco], die nu in zijn eentje moet zorgen voor zijn pasgeboren zoontje. De ontknoping is geen grote verrassing, maar de obstakels die moeten overwonnen om op dat punt te komen, zijn intelligent uitgewerkt en de cast levert prima werk af. Sam Morelos zorgt voor een welkome luchtige noot als Clara’s beste vriendin Lexie.

Lucas [Tom Blyth] werkt undercover om homoseksuelen in de val te lokken. Het probleem is dat hij zich aangetrokken voelt tot mannen en zelfs gevoelens ontwikkelt voor doelwit Andrew [Russell Tovey]. Maar hoe kan hij zijn professionele integriteit in stand houden met zijn gevoelens? Blyths mimiek doet je afvragen hoe het mogelijk is dat zijn collega’s niets doorhebben. Tovey levert prima werk af in dit lovenswaardige, maar weinig opzienbarende psychologische drama.

stem geplaatst

Drie jaar nadat hij werd ontslagen bij een papierfabriek heeft Man-su [Lee Byung-hun] financiële problemen, waardoor zijn echtgenote [Son Ye-jin] drastische maatregelen neemt om te bezuinigen. Wanneer diezelfde werkgever een vacature uitschrijft, stelt Man-su dat hij “geen andere keus” heeft dan zijn concurrenten buitenspel te zetten, zodat hij de functie krijgt. Goedschiks, of kwaadschiks. Uitgangspunt van deze zwarte komedie is aardig en er zijn sterke momenten, maar met een speelduur van 135 minuten is dit minstens een halfuur te lang.

Het is moeilijk te geloven dat dit racistische, homofobe en seksistische misdaaddrama is gemaakt in samenspraak met Fier, een professionele hulpverlenersorganisatie op het gebied van misbruik, geweld en ander grensoverschrijdend gedrag. Guds speelt Terrance, een alleenstaande vader die zijn schuld bij een zware misdadiger [Mohammed Azaay] afbetaalt door meisjes te verleiden en tot seksslaaf te maken. Zijn eerste slachtoffer is Naomi [Julia Batelaan], maar Guds schetst vooral Terrance af als een slachtoffer! De hypocrisie is stuitend en Guds vindt het geen probleem om racistische vooroordelen over zwarte mannen te exploiteren voor “het goede doel”. Een verschrikking!

Vlak voor hij wordt opgepakt voor een miljoenenroof vraagt Anker [Nikolaj Lie Kaas] zijn broer Manfred [Mads Mikkelsen] om de buit te begraven. 15 jaar later wil hij het geld terug hebben. Manfred heeft echter een persoonlijkheidsstoornis en gaat nu door het leven als John (H.) Lennon. Bovendien kan (of wil?) hij niet zeggen waar het geld is. En dat terwijl Ankers voormalige meedogenloze handlanger [Nicolas Bro] het geld komt opeisen. Vol unieke, goed uitgewerkte personages gespeeld door een uitstekend acterende cast (waaronder Bodil Jørgensen als Anker en Manfreds zus). De mix van komedie en bruut geweld is niet altijd effectief, maar het ensemblespel is voorbeeldig.

Geïnspireerd door een kamp voor jonge missionarissen besluit tiener John Chau [Sky Yang] op eigen houtje de Heilige Boodschap te brengen naar North Sentinel Island, een beschermd eiland waar de oorspronkelijke bewoners (dus) niet zitten te wachten op pottenkijkers. Loopt haast vanzelfsprekend niet goed af. Dit biografische drama reconstrueert de fysieke en spirituele reis die John doormaakte voor zijn noodlottige dood aan de hand van de mensen die hij onderweg ontmoette. Alleen de bijdrage van Radhika Apte, als een doortastende agent die moet opboksen tegen institutioneel seksisme, is boeiend.

Agent Aaron Falk [Eric Bana] keert terug naar zijn oude woonplaats voor de begrafenis van de moeder van jeugdvriend Luke [Martin Dingle Wall] en helpt agent Raco [Keir O’Donnell] bij het moordonderzoek. Daarbij opent hij oude wonden die verband houden met de onopgeloste moord op Ellie [BeBe Bettencourt] 30 jaar eerder, waarvan dorpelingen Aaron nog altijd verdenken. Saai moordmysterie heeft meer dan een beetje weg van ‘Twin Peaks’, maar mist sfeer en intrigerende personages. Erg succesvol in eigen land, maar het is moeilijk te zien waarom.

Alice [Myriem Akheddiou] is prikkelbaar en bloednerveus in de aanloop naar een hoorzitting bij een jeugdrechter [Natali Broods]. Haar ex-man [Laurent Capelluto] eist een omgangsregeling met zijn dochter [Adèle Pinckaers] en zijn zoontje [Ulysse Goffin], die echter hebben aangegeven dat ze geen contact willen met hun vader. Volgens Alice zijn daar gegronde redenen voor, maar haar ex-man beweert dat ze haar kinderen manipuleert. Het overgrote deel bestaat uit een exacte verbale reconstructie van de zitting, waarbij Devillers en Dufeys de camera’s vooral richten op de ouders. Wat voor conclusies je ook trekt uit hun mimiek (daarover valt te twisten), binnen een paar minuten weet je dat wel. Het is dan ook een raadsel waarom de makers kozen voor deze monotone, statische visuele stijl. Knap geacteerd, maar nooit overtuigend.

‘The Waltons’ was vanaf 1971 tien seizoenen lang een kijkcijferhit, later ook in Nederland. Deze episode uit het leven van een godvrezende, doch nuchtere Amerikaanse arbeidersfamilie tijdens The Great Depression wordt ingeleid door niemand minder dan Richard ‘John-Boy’ Thomas, de hoofdrolspeler uit de serie. De Waltons maken zich op voor het Kerstfeest van 1933 en krijgen heuglijk nieuws: vader John [Ben Lawson] heeft vrij gekregen van zijn werk en is onderweg naar huis om Kerst met zijn gezin te vieren. Moeder [Bellamy Young] vraagt John-Boy [Logan Shroyer] om vier broertjes en zusjes in het gareel te houden, terwijl zij alles doet om John het warme welkom te geven dat hij verdient. Maar dan horen ze dat een bus van de weg is geraakt en dat daarbij een dode is gevallen! De etnische diversiteit van de cast geeft aan dat op het gebied van televisie de tijden zijn veranderd, maar Spiro weet knap te voorkomen dat dit vervalt in sentiment of zelfparodie. Voer voor de fans van weleer en een welkome introductie voor iedereen die de jaren 80 (toen de EO de serie uitzond) niet bewust heeft meegemaakt.

Door de landbouwcrisis in de jaren 80 wendt de familie Frost zich tot drugssmokkel over de rivier Arkansas. In 1992 is de familie uiteengevallen in twee kampen, maar Lucas [Billy Magnussen] wil zich terugtrekken om een gezin te starten met zijn verloofde [Alexandra Shipp]. Wanneer die omkomt bij een uit de hand gelopen overval, gaat de verdenking direct uit naar neven Sid [James Badge Dale] en Eli [Jared Bankens]. Wraak! En daar moet Lucas’ halfbroer Tuck [Nick Stahl] hem bij helpen. Volgt in grote lijnen het format van een wraak-/misdaadfilm, maar profiteert van sterk werk van Magnussen en heeft een spannende ontknoping.

Tijdens een missie in Vietnam in 1991 ontfermt huurling Moody [Samuel L. Jackson] zich over de piepjonge Anna [Eva Nguyen Thorsen], die erin geslaagd is om de mannen dood te schieten die haar ouders voor haar ogen vermoordden. Dertig jaar later zint Anna [Maggie Q]op wraak als Moody tijdens een klus omkomt bij een bomaanslag. Ze gaat op zoek naar de opdrachtgever [Patrick Malahide]. Michael Keaton speelt de voornaamste sta-in-de-weg in een B-film die door de grote namen in de cast de middelmaat ontstijgt.

Van Der Bilt gaat voor ouderwets melodrama door zich te richten op de relatie tussen Reichsmarshall Hermann Göring [Russell Crowe] en psychiater Doug Kelley [Rami Malek], die moet toezien op de geestelijke gezondheid van alle Nazi-kopstukken die terechtstaan en probeert Göring te doorgronden. Shannon speelt de Amerikaanse rechter die Göring tijdens een internationaal tribunaal dient te verhoren. Crowes regie is zo subtiel als een mokerslag en dat gaat vooral ten koste van Malek, die zeker tegen het einde erg overdreven acteert. Onderhoudend en interessant voor degenen die weinig weten over de Nuremberg Trials (en het lot van Göring), voor kenners van het superieure Judgment At Nuremburg is het iets te veel gescheer en onvoldoende wol.

Hoewel het nog geen 90 minuten duurt, is dit psychologische drama veel te lang en dus (ontzettend) saai. Jonge pianiste Laura [Paula Beer] overleeft een bizar ongeluk op een afgelegen weg. Het ambulancepersoneel vindt het prima dat een onbekende, zonderlinge vrouw [Barbara Auer] haar thuis opvangt. Doet eventjes denken aan Misery, maar is vooral misère met een gezin dat een gemakkelijk te ontrafelen geheim verbergt. Waarom het zo lang moet duren voordat Laura dat beseft en haar biezen pakt, is een vraag waar alleen Petzold een antwoord op had kunnen geven. Goed geacteerd, maar extreem langdradig en de slotscène is een aanfluiting.

Op haar 18e is Vera Brandes [Mala Emde] al twee jaar actief als impresario. Nu stort ze zich op het regelen van een concert van jazzmuzikant Keith Jarrett [John Magaro], een muzikaal genie dat eerder onder anderen werkte met Miles Davis. De opname van het concert werd het best verkochte album van een jazzsolist aller tijden, dus het is vanaf het begin duidelijk dat het gaat lukken. Dit gaat voornamelijk over de obstakels die Vera en Keith moesten overwinnen om dat optreden te realiseren. Een muziekjournalist [Michael Chernus] spreekt je regelmatig rechtstreeks toe om een en ander in een (muzikaal-)historische context te plaatsen. De 28-jarige Emde is veel te oud voor haar rol (haar pogingen tot puberaliteit overtuigen nooit), maar compenseert dat deels met tomeloze energie. Betts komt veel beter uit de verf als het getormenteerde muzikale genie in deze vlotte, amusante reconstructie van een sleutelmoment uit de geschiedenis van de moderne jazz.

Een galeriehouder [Uma Thurman] in geldnood betaalt haar schuld bij drugsdealer Reggie [Joe Manganiello] af door een deal te sluiten met zijn baas [Samuel L. Jackson]. Zij gebruikt haar galerie voor witwaspraktijken door Reggies “kunstwerken” te verkopen. Door haar enthousiasme wordt Reggie onder het pseudoniem “The Bagman” onbedoeld een mediasensatie, met alle gevolgen van dien. Misdaadfilm met satirische elementen slaat de plank mis door hopeloos, overdreven acteerwerk, vooral van de ondersteunende cast. Alleen Jackson komt er nog enigszins zonder kleerscheuren vanaf.

Psychotherapeut Linda [Rose Byrne] worstelt zelf met mentale klachten en balanceert op het randje terwijl ze probeert voor schoolgaande dochter [Danielle Macdonald] te zorgen. Ze stoort haar therapeut [Conan O’Brien] op zijn werk en de telefoontjes met haar echtgenoot [Christian Slater], die langere tijd van huis is, drijven haar nog meer tot wanhoop. Uitdagend portret van een vrouw op de rand van de mentale afgrond is een indrukwekkende tour-de-force van Byrne. Bronstein filmt haar bovendien voornamelijk in close-up om duidelijk te maken hoezeer Linda opgesloten zit in haar eigen belevingswereld. Moeilijk om naar te kijken, maar indrukwekkend. Macdonald moet haar emoties overbrengen met haar stem en levert (ook) een topprestatie af.

Routineus vervolg ziet Wahlberg en Monaghan terugkeren met archetypische kinderen (een loser, een brutaaltje en een lollige) met achtervolgingen die de meer doorgewinterde filmliefhebber al vele malen voorbij heeft zien komen. De originaliteit is dus ver te zoeken wanneer Dan en Jessica het moeten opnemen tegen Dans broer [Kit Harington].

Tekstschrijver Lorenz Hart was 48 jaar oud toen hij overleed aan de gevolgen van een longontsteking. Hij werkte samen met Richard Rogers en Oscar Hammerstein en liet een catalogus na van meer dan 500 liedjes, waaronder de evergreen ‘Blue Moon’. Deze karakterstudie speelt zich af tijdens een avond in het café van Eddie [Bobby Cannavale] waar Lorenz [Ethan Hawke] wacht op de komst van de 20-jarige Elizabeth [Margaret Qualley], met wie hij een complexe liefdesrelatie heeft. Veel bekenden draven op en de gesprekken geven een beeld van Hart, zijn professionele en persoonlijke relaties en hoe hij zelf dacht over zijn creaties. Sfeervol, goed geacteerd, maar de statische setting en de grote hoeveelheid dialoog maken het voor Linklater lastig om het visueel interessant te houden.

In de verre toekomst is Arco [Oscar Tresanini] veel te jong om door de tijd te reizen, maar hij kan zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Hij reist terug naar 2075, ontmoet leeftijdsgenoot Iris [Margot Ringard Oldra] en ontdekt een voor hem onbekende wereld van waaruit hij geen idee heeft hoe hij terug kan keren naar zijn familie. Fantasierijke, prachtig vormgegeven animatiefilm speelt op amusante wijze met het idee dat onze toekomst een ver verleden is voor de hoofdpersoon. Charmant, met een ontroerende ontknoping.

Dertig jaar na de moorden uit Amsterdamned maakt een copycat opnieuw de grachten van Amsterdam onveilig. Tara [Holly Mae Brood] leidt het onderzoek, maar kan de hulp van Eric Visser [Huub Stapel], die destijds het onderzoek leidde, goed gebruiken. Maas was duidelijk te lui om iets nieuws te bedenken en ontpopt zich als de grootste copycat! De opening is grotendeels een kopie van die uit Amsterdamned, er is opnieuw een achtervolging met een speedboot door de Amsterdamse grachten en veel castleden van toen hebben een cameo. Stapel kan ermee door, maar verder is het acteerwerk zo abominabel als het bespottelijke scenario en de belegen grappen. De reclame voor onze hoofdstad en het grachtenwater dat door moet gaan voor bier, ligt er duimendik bovenop! Eerste Nederlandse film in IMAX.