Logboek

Kersverse moeder Beth [Leighton Meester] heeft zich door haar goede vriendin Kate [Christina Wolfe] laten verleiden tot een weekendje in Kroatië. Vanwege een verbroken relatie wil Kate eens goed de bloemetjes buiten zetten, maar na ontmoeting met Luka [Marko Braic] en Mateo [Lujo Kuncevic] wordt Beth alleen wakker in haar appartement. Kate is spoorloos, Beth kan zich niet herinneren hoe de nacht verder is verlopen. Ze krijgt hulp van taxichauffeur [Ziad Bakri], die hen later op de avond nog heeft rondgereden, en vraagt ook haar echtgenoot [Luke Norris] om hulp. Begint als een thriller met enkele nauwkeurig neergezette potentiële verdachten. Het ontbeert spanning in het tweede deel, dat zich meer ontvouwt als een whodunit met een melodramatische ontknoping.

Sinds de dood van zijn moeder is Nico [Marco Fiore] erg gehecht geraakt aan zijn oppas[Camille Dugay Comencini]. Omdat zij zich nu voorbereidt op haar huwelijk, logeert Nico een paar maanden bij oudtante Gela [Aurora Quattrocchi] , die zijn vader opvoedde nadat haar zus op jonge leeftijd overleed. Na een stroeve start vindt Nico aansluiting bij de buurtkinderen dankzij buurmeisje Rosa [Martin Ziami], die hem helpt om lokale mysteries op te lossen. Hij wil ook dat Gela hem meer vertelt over zijn oma. Goed spel van de jeugdige cast en het gebruik van locaties zorgen voor een aangename dosis authenticiteit in dit amusante, maar niet heel erg meeslepende drama met komische elementen.

Een filmcrew maakt in 1996 een documentaire over Stanton Wood Manor, een onderwijsinstelling voor jongens die vanwege gedragsproblemen nergens anders terechtkunnen . Stafleden Steve [Cillian Murphy] en Amanda [Tracey Ullman] spreken hun frustratie uit over het toenemende gebrek aan politieke financiële steun. Ondertussen zien we hoe ze met hart en ziel, lijf en leden hun jongens in bescherming nemen. Max Porter bewerkte zijn roman ‘Shy’ (de naam van een van de jongens) en Mielants (die eerder met Murphy werkte in ‘Peaky Blinders’) versterkt de impact van de uitstekend presterende op gepaste momenten met stijlvolle regie die emoties verbeelden. Een zekere mate van realistische humor helpt (Roger Allams bijdrage als de plaatselijke MP is een hoogtepunt), maar dit is pittige kost voor liefhebbers van emotioneel uitdagende, sociaal betrokken drama’s.

Een rondwarende camera en een soundtrack die doet denken aan Eraserhead zorgen voor een beklemmende sfeer waarin het onheil op elk moment kan verschijnen. Helaas duurt het 80 minuten (!) voordat er iets interessants gebeurt in deze eindeloze tease. Schilinski verweeft de verhalen van vier meisjes/jonge vrouwen vanaf 1914 tot ergens aan het begin van de 21e eeuw. De overlappende thema’s zijn 149 minuten wel duidelijk en er is sfeer in overvloed, maar van een verhaal is geen sprake. Waarom Schilinski dit niet in 15 minuutjes heeft afgehandeld, is een raadsel. Uitdagend en knap gefilmd, maar vooral traag, slaapverwekkend en frustrerend.

Ontevreden met de muzikale richting die haar is opgedrongen, trotseert R&B-zangeres Ruth [Serayah] haar manager Syrus [James Lee Thomas] door haar vertrek aan te kondigen. Wanneer hij impliceert verantwoordelijk te zijn voor de dood van Ruths geliefde Marlon [Chaundre Hall-Broomfield] en zijn vader [Gregory Alan Williams], sluit ze zich aan bij Marlons moeder [Philicia Rashad], die terugkeert naar haar ouderlijk huis. Ruth vindt werk op de wijngaard van Bo Azara [Tyler Lepley]. Romantisch drama met lichte religieuze ondertonen heeft een paar plotgaten, maar leunt op een verzorgde productie en prima acteerwerk. Bevat cameo’s van muzikale grootheden Jermaine Dupri en Kenneth ‘Babyface’ Edmonds

Mats Steen stierf in 2014 op 25-jarige leeftijd aan de gevolgen van Duchenne, een verwoestende degeneratieve spierziekte, waardoor hij geleidelijk de controle over zijn lichaam verloor. Het eerste halfuur is een portret van Mats in de echte wereld, verteld door zijn ouders en zijn zus. Mats bracht in de laatste 10 jaar van zijn leven duizenden uren door in de onlinewereld van World of Warcraft. Het grootste deel van de film toont het opmerkelijke leven dat hij daar leidde en de impact die hij had op de mensen die hij daar ontmoette. Sowieso een hoopvol, ontroerend verhaal dat inzicht geeft in de waardevolle kanten van leven in een online-wereld. Wat dit portret extra bijzonder maakt, is de keuze (en de mogelijkheid) om Mats’ online leven te verbeelden in de animatiestijl van World of Warcraft aan de hand van 42.000 pagina’s aan opgeslagen dialogen.

Gebaseerd op de herinneringen van Rocco Granata, die blijkbaar een nogal selectief geheugen had. Als kind [Christiaan Campagna] verhuisde hij van Italië naar België. Hij valt voor Helena [Marte Bosmans] op de klanken van Louis Prima’s “Buona Sera”. Vader [Luigi Lo Cascio] is streng, moeder [Donatella Finocchiaro] is mild en zusje Wanda [Maité Redal] doet voor spek en bonen mee. Ondertussen zet de jongvolwassen Rocco [Matteo Simoni] alles op alles om als accordeonist een talentenjacht te winnen en het hart van Helena [Evelien Bosmans] te veroveren met zijn toekomstige wereldhit “Marina”. Extreem afgezaagde muzikale biografie, waarbij Simoni nog niet de basisbeginselen van de accordeon onder de knie kreeg.

Het recente gedrag van Milton [Ben Kingsley] duidt erop dat hij lijdt aan Alzheimer. Niet zo vreemd dat zijn dochter [Zoë Winters] hem niet serieus neemt als hij vertelt dat er een ruimteschip is neergestort en dat hij de buitenaardse passagier [Jade Quon] in huis heeft opgenomen. De enigen die Milton geloven, zijn leeftijdsgenoten Sandy [Harriet Sansom Harris] en Joyce [Jane Curtin]. Quon is subliem in haar pantomimerol. Kingsley, Harris en Curtin leveren eveneens puik werk af in dit even grappige als ontroerende komische drama over het belang van vriendschap en genegenheid voor alleenstaande senioren.

Becket Redfellow [Glen Powell] neemt wraak op de steenrijke familie die zijn moeder [Nell Williams] verstootte toen ze zwanger van hem was. Hij kan het familiefortuin verwerven als hij zijn neven en ooms uit de weg kan ruimen. Aangespoord door jeugdliefde Julia [Margaret Qualley] besluit hij te beginnen bij zijn neven. Schijnbaar geïnspireerde Ealing-komedies als The Ladykillers en Kind Hearts And Coronets, maar Powell is hopeloos miscast in de hoofdrol. Ironie is helaas vervangen door cynisme, waardoor dit eerder smakeloos dan grappig is. Het romantische zijplot maakt het er niet beter op.

Door een ernstig ongeluk lijdt Seo-yoon [Shin Siu-ah] aan retrograde amnesie; ze kan zich niets herinneren van na het ongeluk en elke dag wordt haar geheugen gewist. Hartsvriendin Ji-min [Jo Yoo-jung] zorgt met een collage van post-its dat Seo-yoon aan het begin van de dag weet wat er aan de hand is. Complicaties ontstaan wanneer Seo-yoon vriendschap sluit met Jae-won [Choo Young-woo] onder strikte voorwaarden waar ze zich niet aan kunnen houden. Vergezocht tienerzakdoekendrama is dankzij het spel van de charmante hoofdrolspelers lange tijd goed te pruimen. Zodra de tragiek toeslaat, overspoelt Hye-young je met stemmige popdeuntjes, droevige pianomotiefjes, aanzwellende strijkers en zelfs het ultieme cliché van de vuurwerkshow! Een aardig romantisch drama eindigt daardoor als een sentimentele draak.

Luhrmann mixt beelden van oude concertfilms met ongebruikt archiefmateriaal om een beeld te schetsen van Elvis Presley als zelfverklaard “entertainer” die van 1969 tot aan zijn dood in 1977 ongeveer 1100 keer optrad in Las Vegas. Een zichtbaar vermoeide Elvis compenseert zijn tekortkomingen als zanger met extravagante kostuums, wilde bewegingen en zelfspot. Op het podium speelt hij Elvis en zorgen de enorme band en het veelkoppige koor dat het beter lijkt dan het in werkelijkheid was. Goed gemonteerd en prachtig gerestaureerd, maar Elvis was zelf waarschijnlijk gelukkiger geweest als hij zich had kunnen storten op (serieuze) filmrollen.

116 jaar na zijn “geboorte” is Frank [Christian Bale], de creatie van Dr. Frankenstein uit de roman van Mary Shelley, het rondzwerven beu. In het Chicago van 1936 vraagt hij Dr. Euphronius [Annette Bening] om een bruid voor hem te maken. De keuze valt op een pas vermoorde jonge vrouw [Jessie Buckley]. Maar deze beoogde brudi is moeilijk in toom te houden, ook al omdat de geest van Mary Shelley [een dubbelrol voor Buckley] haar gebruikt om allerlei feministische frustraties te uiten. Fraaie sets en verzorgd camerawerk zijn de enige pluspunten van deze puinhoop. Begint als een romantische zwarte komedie, ontaardt in pathetisch, feministisch inclusiviteitsmelodrama, gooit er nog even een musicalnummertje tegenaan, en eindigt als een gangstermelodrama met een finale die wel erg nadrukkelijk is gejat uit een misdaadklassieker. Het groteske spel van Bale en (vooral) Buckley zal voor menigeen genoeg reden zijn om dit niet eens uit te zitten!

Losjes op feiten gebaseerd misdaaddrama waarin drie Italiaanse jongeren hun geluk zoeken in Rome in de jaren 70. Kunstenaar Toni [Pietro Castellitto] denkt een springplank te vinden in een aantrekkelijke kunsthandelaar [Giulia Michelini], maar die stelt hem voor aan maffiabaas Balbo [Edoardo Pesce], die Toni’s talenten wil inzetten voor criminele doeleinden. Als portret van de Italiaanse maffia is dit weinig opmerkelijk, maar het geeft wel een goed beeld van hoe ambitieuze, naïeve jongeren verstrikt kunnen raken in een misdaadwereld waaruit ontsnapping onmogelijk is.

Vogelaar Arjan Dwarshuis gebruikt het kalenderjaar 2017 voor een ‘Big Year’; een jaar waarin hij zoveel mogelijk verschillende vogelsoorten wil spotten. Zijn doel: het wereldrecord (6042 soorten) verbreken en een totaal van 7000 halen. Sulawesi, Nederland, Ghana en Suriname krijgen extra aandacht, maar ook die sequenties bestaan uit weinig meer dan Arjan en kornuiten die rondsluipen en vogels spotten, filmen of fotograferen. Een groot deel bestaat uit flarden (van hooguit een paar seconden) uit Arjans vlogs en een teller die in beeld meeloopt. Arjan beweert zo nu en dan (zonder overtuiging) dat hij een hoger doel dient, maar hij vergelijkt zichzelf ook met David Attenborough! Vooral een egodocument met een zekere mate van hypocrisie.

Verfilming van het autobiografische boek van journalist ontdekkingsreiziger Ejnar Mikkelsen, die in 1909 op Groenland leider is van de zoektocht naar Ludvig Mylius-Erichsen. Erichsen en zijn manschappen kwamen om het leven tijdens een poging de noordgrens van het eiland in kaart te brengen. Deze film volgt Mikkelsen [Nikolaj Coster-Waldau] en de onervaren Iver Iversen [Joe Cole] tijdens de gevaarlijke laatste etappe van een expeditie vol tegenslagen. Ondertussen proberen de teruggekeerde expeditieleden minister van Financiën Neergaard [Charles Dance] over te halen om een nieuwe reddingsexpeditie te financieren. Prima avonturenfilm geeft inzicht in de politieke belangen van de poolexpedities van die tijd en werd een paar jaar later extra actueel door de dreiging van de VS om Groenland over te nemen.

Op 30 april 1980 bezetten zes gewapende mannen de Iraanse ambassade in Londen. PM Thatcher wil laten zien dat het Verenigd Koninkrijk niet zwicht voor terrorisme en verhoogt daarmee de druk, onder anderen op onderhandelaar Max Vernon [Mark Strong]. Reconstructie van waargebeurd incident met Jamie Bell als RAF-soldaat Rusty Firmin en Abbie Cornish als BBC-correspondent Abbie Cornish, wiens grensverleggende werk van grote invloed was op televisiejournalistiek. Een gijzelingsdrama zonder de opgeklopte spanning en hysterie die we vaak zien in Amerikaanse gijzelingsthrillers, maar dit is wel erg onderkoeld en had wel iets meer spanning kunnen gebruiken.

In afwachting van het resultaat van een sollicitatie laat idealistische advocaat Maggie [Merritt Patterson] zich door haar beste vriendin [Rhea Bailey] overhalen om eindelijk eens op vakantie te gaan. In Calpurnia stuit ze (letterlijk) op Adrian [Jack Donnelly], de idealistische kroonprins die op het punt staat de troon te bestijgen. Romantiek volgt. Adrians moeder [Samantha Bond] ziet Maggie niet zitten. Voer voor romantische zielen die geen genoeg kunnen krijgen van de genreclichés.

Het levensverhaal van de Schotse Robert The Bruce (1274-1329), bevat de nodige hiaten, vooral met betrekking tot zijn veranderende houding tegenover de Britten. Dat hij een bloedige strijd voerde tegen de toekomstige Edward II staat vast en dit historische epos mixt indrukwekkende, bloederige scènes op het slagveld met een romantisch beeld van Robert The Bruce [Chris Pine]. Daarbij hoort ook een romance met Margaret [Rebecca Robin], de koningin van Engeland. Loopt over van testosteron, maar is goed gemaakt en onderhoudend.

Het verhaal van de strijd die Nederland in 1947 voerde tegen het onafhankelijk verklaarde Indonesië, door de ogen van enkele helden van de oorlog. De overlevenden werden later prominente politici. Het verhaal is waardevol, maar Mandra en Swastia verkiezen oppervlakkige heldenverering boven een realistische reconstructie van de gebeurtenissen. De acteurs doen hun best, maar worden ook in de steek gelaten door een gebrek aan budget, waardoor de scènes op het slagveld en in de lucht nauwelijks indruk maken.

Franck [Guillaume Canet] en de hoogzwangere Leo [Stéphane Caillard] worden op gewelddadige wijze overvallen in hun appartement, dat al twee keer in korte tijd door onbekenden overhoop is gehaald. Beiden werken bij de gendarmerie en in een lange flashback ontdekken we waarom Vanaken [Johan Heldenberg] Leo ontvoert en wat hij van Franck verlangt. De openingsscène is adembenemend, maar Lauga slaagt er vervolgens nimmer in de intensiteit van die scène te evenaren in deze routinematig geschreven actiethriller.

Biografie van Ann Lee [Amanda Seyfried], die geboren werd op 29 februari 1936 en na een rampzalig huwelijk soelaas vond bij een religieuze beweging waarvan ze uitgroeide tot de geestelijk leider en de nieuwe messias. Afgezien van het onvermijdelijke einde laat Fastvold alle belangrijke/boeiende momenten uit Lees bewogen leven de revue passeren in voice-overs van Anns nichtje [Thomasin McKenzie]. In plaats daarvan vult Fastvol 120 minuten met seks (met een vleugje SM), drie bevallingen, expressieve dans, gezongen mantra’s (met afgrijselijke muziek), kattengejank en aanverwant hysterisch, religieus gedoe. 135 minuten naar dit gedrocht kijken, is minstens zo erg als de marteling die de Ann Lee ondergaat.

Een onverschillige Fransman [Benjamin Voisin] loopt een Algerijnse cel binnen en vertelt zijn celmaten: “Ik heb een Arabier gedood”. In een lange flashback ontdekken we saaie, nutteloze dingen die hij deed voordat hij de Arabier doodschoot. Dan volgt een rechtszaak waar we ook niets wijzer van worden. Lottin brengt wat leven in de brouwerij als de dubieuze Sintès, maar de spaarzame voice-overs (overgenomen uit het boek van Albert Camus uit 1942) schetsen het manco van deze verfilming: Ozon en Haffad verliezen zich in een reconstructie van Frans Algerije in de jaren 30 en verzuimen inzicht te geven in de innerlijke wereld van de hoofdpersoon. Dat verklaart ook het lusteloze spel van Voisin. Mooie verpakking, geen inhoud.

Degelijke variant op een beproefd recept met Bassett, Arquette en Huffman als bevriende moeders die gepikeerd zijn omdat hun zoons hen op Moederdag niet de aandacht geven waar ze op hoopten. Ze besluiten orde op zaken te stellen en leren waardevolle lessen over hun veranderde rol als moeder en krijgen een nieuw perspectief op hun jarenlange vriendschap. Niets nieuws onder de zon, maar het plezierige spel van de hoofdrolspelers (die het getuige de aftiteling naar hun zin hebben gehad) maakt dit tot acceptabel kijkvoer

Op weg om een verstopte buit op te halen, neemt een ontsnapte moordenaar [Noah Le Gros] wraak voor de dood van zijn vader. Hij vermoordt de echtgenote [Kerry Knuppe] van Colton Briggs [Nicolas Cage], die zijn brave leventje als winkeleigenaar achter zich laat en terugvalt op zijn oude gewoontes om wraak te nemen. Hij neemt zijn dochter [Ryana Kiera Armstrong] mee. Marshall Jarrett [Nick Searchy] probeert verder bloedvergieten te voorkomen. Oude wijn in nieuwe zakken is niet eens zo onaardig geschreven, maar wordt vooral verpest door de slecht geregisseerde en gemonteerde ontknoping.

Na de dood van marinier Kyle [Robbie Amell] besluit zijn familie de aan PTSS lijdende hond Max [Carlos] in het gezin op te nemen. Max krijgt een nauwe band met Kyles broertje Justin [Josh Wiggins], die daardoor opleeft. Max en Justin raken betrokken bij zwendel waar een oud-collega [Luke Kleintank] van Kyle bij betrokken is. Met hulp van twee vrienden gaan Justin en Max op onderzoek uit. Vergezochte, maar onderhoudende avonturenfilm voor de jeugd met een fijne bijrol van Mia Xitlali als de doortastende Carmen en enkele puike actiescènes. Carlos steelt onvermijdelijk de show.

Lou [Allison Janney] leeft al jaren een geïsoleerd, zelfredzaam leven op Orcas Island in het uiterste noordwesten van de VS (Alaska niet meegerekend). Na de ontvoering van buurmeisje Vee [Ridley Asha Bateman] helpt Lou haar buurvrouw [Jurnee Smollett] om Vee terug te krijgen. Lou beseft al gauw dat de ontvoering verband houdt met haar eigen verleden. Zestiger Janney houdt zich letterlijk en figuurlijk prima staande in deze vlotte en onderhoudende, maar ook vergezochte en in grote lijnen voorspelbare actiethriller.

Hart speelt een (serieuze) kunstdief “met nobele motieven” die de handen ineenslaat met een Interpolagent Abby [Gugy Mbatha-Raw] bij een poging om een waardevol kunstwerk uit handen te houden van een crimineel [Jean Reno], die met de koop een fortuin heeft geprobeerd wit te wassen. De titel verwijst naar de complexe operatie waarmee Cyrus en zijn handlangers het schilderij in handen willen krijgen. Na de spectaculaire proloog volgt een lange, saaie voorbereidingstijd die uitermate geschikt is voor een lange toiletpauze en een stevige maaltijd. Als je dan nog niet in slaap bent gesust, wacht een absurde, vermoeiende, spectaculaire ontknoping van dertien in een dozijn in deze mislukte poging om van Hart een bonafide actiester te maken.

Marcos [Joan Miquel] verhuist naar Londen en laat Ana [Patricia Caballero] voorlopig achter in hun appartement in Barcelona. Om de kosten te drukken, verhuurt Ana een kamer aan de Nederlandse fotograaf Luuk [Brian Teuwen] met wie ze een goede klik heeft. Dat zet haar aan het denken over haar eigen toekomst en haar relatie met Marcos. Caballero en Teuwen hebben een aardige chemie en het locatiewerk helpt, maar het is maar goed dat dit oppervlakkige, voorspelbare romantische drama amper de 70 minuten haalt.

Andrew Steele was stafschrijver bij Saturday Night Live toen Will Ferrell zich aansloot bij het programma. De twee zijn naar eigen zeggen al 27 jaar goede vrienden. Een paar jaar geleden kondigde Andrew aan dat hij voortaan als vrouw met de naam Harper door het leven ging. Will en Harper besluiten de gevolgen voor hun vriendschap te testen door een roadtrip door het land te maken. Voor Harper – die als Andrew onbevreesd stad en land afreisde – is dat een kans om zijn angsten over publiekelijk als vrouw verschijnen te overwinnen. Voor Will een kans om te ontdekken in hoeverre Harpers persoonlijkheid is gewijzigd vergeleken met Andrew. Geeft ook een aardig inkijkje in het dagelijks leven van een beroemde Amerikaan die zich in het openbaar begeeft. Openhartig, educatief, vermakelijk, maar ook erg vermakelijk portret van vriendschap door dik en dun.

Misdaaddrama over gangster Ronnie [Yorick Van Wageningen], die een jaar geleden nog een meedogenloze klootzak was, maar in het bijzijn van chauffeur en handlanger Janus [Juda Goslinga] empathie toont en een totaal ander persoon lijkt. Maar hij kan niet ontsnappen aan zijn gewelddadige verleden. In een parallelverhaal volgen we Eduardo [Goua Robert Grovogui], een emigrant die werkt op het Friese platteland bij Dokkum. Moet het meer hebben van sfeer dan van samenhang. Het magere verhaal biedt ook weinig ruimte voor samenhang. Met liefde opgedragen aan Jeroen Willems, die in 2012 overleed en een bijrol heeft als James Joyce (niet de schrijver).

Waargebeurd verhaal over de Zweedse bureaucraat Gösta Engzell [Henrik Darsin], die al zijn diplomatiek gochme inzet om duizenden Noorse joden met een “sterke link” met Zweden naar Zweden te halen. Wat begint als een avontuurlijke onderneming, waarbij Engzell er duidelijk plezier in heeft om hiaten in de Duitse diplomatieke wetgeving zoveel mogelijk uit te buiten, krijgt geleidelijk een meer emotionele lading. Dit begint dan ook met een komische toon, maar heeft een ontroerend einde. Er is bovendien veel aandacht voor de sleutelrol die Engzells secretaresse Rut Vogl [Sissela Benn] speelde. Een uitzonderlijk geval van een oorlogsdrama dat in gelijke mate vermakelijk en aangrijpend is.

De foto van een groep kinderen die vlucht voor eenn napalmbombardement op Trâng Bàng op 8 juni 1972 is een van de iconische beelden van de 20e eeuw. “Napalm Girl” (met de naakte Kim Phúc) werd toegeschreven aan AP-fotograaf Nick Út. Vijfig jaar later bekent Carl Robinson, de redacteur die de credit toekende, dat die foto in werkelijkheid werd gemaakt door een “stringer”, een lokale fotograaf die de foto voor een paar centen had verkocht aan het Algemeen Persbureu. Fotojournalist Gary Knight gaat op onderzoek uit en komt met zeer overtuigend bewijs in een documentaire over hoe een vluchtig genomen beslissing leidt tot een leugen die decennialang in stand wordt gehouden, maar ook over Vietnamese bescheidenheid.

Reconstructie vanuit een kinderperspectief van een geallieerd bombardement op het verkeerde doelwit dat plaatsvond op 21 maart 1945 in Kopenhagen. Toont onomwonden de gruwelen waar kinderen getuige van waren en leunt op voortreffelijk acteerwerk van de kinderen. Zuster Teresa [Fanny Lander Bomedal] zit vast in het puin en doet wat ze kan om leerling Rigmor [Ester Birch] hoop te geven; Henry [Bertram Bisgaard] speelt een belangrijke rol bij de reddingswerkzaamheden; het verhaal van Eva [Ella Josephine Lund Nilsson] is nog het meest opmerkelijk. Bornedal brengt je dichter dan ooit bij de chaos, paniek en angst van piloten, reddingswerkers, ouders. Maar dit toont ook de opmerkelijke veerkracht van kinderen, vooral in de bitterzoete ontknoping. Een unieke, meesterlijk vertelde oorlogsfilm, gebaseerd op feiten.

Stephanie [Rebel Wilson] deed alles voor de populariteit op school, tot ze door een ‘ongeluk’ in coma raakt. Twintig jaar later ontwaakt ze alsof er niets is gebeurd en gaat ze verder waar ze gebleven was. Maar haar vrienden en klasgenoten van toen zijn nu volwassen en de schoolcultuur is drastisch gewijzigd. Heeft uiteindelijk een positieve boodschap over jezelf zijn, maar daarvoor steekt het vooral de draak met woke. Hersenloos vermaak mikt op de laagste gemene deler.

Een pratende salamander, een dode soldaat [Felipe Aguilar Rodriguez] die wil reïncarneren en een domineeszoon [Wiliam Hurdato] met stigmata passeren de revue in deze visueel indrukwekkende, maar rommelig geconstrueerde zwarte komedie. Het speelt zich af in een extravagante nachtclub en zit vol religieuze verwijzingen en ander bizar gedoe, maar er valt amper een touw aan vast te knopen. Mooie plaatjes, matige inhoud.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog straft de Spaanse dictator Franco landgenoten die vochten tegen de fascisten door hen hun staatsburgerschap te ontnemen. Een groot aantal van hen belandde in Mauthausen, het beruchte concentratiekamp dat onder leiding stond van Franz Ziereis [Stefan Weiniert]. Vanwege zijn ervaring als fotograaf overleeft Francesc Boix [Mario Casas] als assistent van kampfotograaf Paul Ricken [Richard Van Wyden]. Francesc gebruikt zijn positie om een poging te wagen negatieven uit Mauthausen te smokkelen, zodat de wereld kan zien wat zich daar afspeelt. Targarona slaagt er onvoldoende in de erbarmelijke omstandigheden te reconstrueren. De echte foto’s (die tijdens de aftiteling te zien zijn) maken dan ook aanzienlijk meer indruk dan wat zich daarvoor heeft afgespeeld, ook al omdat er weinig nieuws onder de zon is.

De sociaal uitgesloten Aike [Guus Blanken] trekt via sociale media aandacht met scheikundige experimenten. Om die aandacht vast te houden, neemt hij steeds meer risico’s. Hij weet zelfs toegang te krijgen tot een kerncentrale om de middelen te krijgen voor een potentieel wel heel gevaarlijk experiment. Molter doet een vergeefse poging om wat surrealisme toe te voegen door het online publiek fysiek aanwezig te laten zijn bij het maken van de films, maar het werkt niet. Het helpt niet dat het scenario onvoldoende inzicht geeft in de redenen voor Aikes sociale element en dat Blanken hem neerzet als een karikatuur.

Alleenstaande moeder Mari Gilvert [Amy Ryan] maakt zich grote zorgen wanneer haar bipolaire oudste dochter Shannan [Sarah Wisser], die sinds haar 12e niet meer thuis woont, niets meer van zich laat horen. Ze vreest dat Shannan ten prooi is gevallen aan een seriemoordenaar, maar de onderzoekende rechercheur [Gabriel Byrne], die van hogerhand opdracht heeft gekregen om de zaak te sussen. Mari’s frustratie wordt versterkt door schuldgevoel jegens Shannen en gaat ten koste van de relatie met haar andere dochters [Thomasin McKenzie, Oona Laurance]. Schippert ongemakkelijk tussen misdaadthriller en familiedrama. Ondanks degelijk acteerwerk komt het dan ook niet uit de verf.

De nu 46-jarige Julie Ng bracht het grootste deel van haar jeugd door in het Chinees-Indische restaurant van haar ouders en schaamde zich daar lang voor. In deze documentaire onderzoekt ze de migratiegeschiedenis van de Chinees-Indische bevolking en pleit ze voor erkenning van het Chinees-Indische restaurant als cultureel erfgoed van Nederland. Archiefbeelden (waaronder een hilarisch fragment uit De Bauers) tonen de onwetendheid van het Nederlandse volk. Interessante les migratie- en cultuurgeschiedenis glijdt af wanneer Ng zich laat afleiden door racisme. Hoe relevant het onderwerp ook is: ze betreedt ermee een matig uitgewerkt zijpad. Onder anderen gefilmd op locatie in Leeuwarden, St. Oedenrode en Eindhoven.

De bijbelse Irakese stad Mosul was van 2014 tot 2017 in handen van ISIS. Nu is een groot deel van de stad verwoest. Deze documentaire volgt drie mannen die vasthouden aan hoe het vroeger was. Bashar is teruggekeerd naar zijn verwoeste huis en probeert te redden wat er te redden valt, terwijl hij vanaf zijn vaste stekkie uitkijkt over de stad en de rivier de Tigris. Fakhri houdt de cultuur levend door zijn huis te vullen met verzamelde objecten. Violist Fadel roept met zijn stemmige muziek herinneringen op en versterkt het sentiment. Interessant als document van bewoners van een verwoeste stad, verliest geloofwaardigheid door enkele duidelijk in scène gezette momenten.

Gynaecoloog/verloskundige Patrick Steptoe [Bill Nighy] en fysioloog/bioloog Bob Edwards [James Norton] waren de spreekwoordelijke vaders van ivf. Deze reconstructie van de voorafgaande onderzoeken en experimenten toont aan waarom Bob Edwards zich 30 jaar lang inzette voor een gedenkteken waarop ook de naam van embryoloog Jean Purdy [Thomasin McKenzie] moest komen. Het scenario benadrukt niet alleen haar sleutelrol als wetenschapper, maar ook haar rol als emotionele begeleider van de vrouwen die zich beschikbaar stelden als proefkonijnen en hun droom soms meerdere keren in duigen zagen vallen. Niet zo meeslepend als het had kunnen zijn, maar McKenzie, Norton en Nighy leveren prima werk af.

Phil [Adam Devine] koopt een telefoon met een AI-hulp genaamd Jexi [met de stem van Rose Byrne]. Die heeft uiteraard een eigen wil en zorgt voor doldwaas bedoelde complicaties, vooral wanneer Phil een relatie probeert te krijgen met een charmante fietsenmaker [Alexandra Shipp]. Bewijs dat Adam Devine alleen te verteren is in kleine, hapklare brokken. Hopeloos geforceerd en hooguit hier en daar goed voor een bescheiden glimlach.

65-plusser Bob [Huub Stapel] heeft een relatie met de 30 jaar jongere Fee [Jennifer Hoffman], maar staat niet te springen om aan haar kinderwens te voldoen. Op het bruiloftsfeest van zijn eerste ex-vrouw [Bo Bojoh] ontmoet hij Odille [Renée Fokker], die hij sinds een bliksemromance op de middelbare school nooit meer heeft gezien. Stapel oogt (terecht) verveeld in dit afgezaagde en ontzettend trage romantische drama. Anneke Blok (als Bobs tweede ex-vrouw) en Godeliveer De Groot (als Bobs hulpbehoevende moeder) leveren prima werk af; de rest van de cast heeft amper iets te doen.

De date van de bloednerveuze Sander [Tobias Kersloot] en de narcistische Alex [Yuani Blindenburg] krijgt een “best wel heftige wending” door een overval. Twee rechercheurs [Jacob Derwig, Bas Hoeflaak] verhoren Sander, Alex en hun bitchy serveerster [Laura Bakker] na afloop, waardoor we drie verschillende perspectieven krijgen op de gebeurtenissen. Vergeet Rashomon, dit is een erbarmelijk belichte en hopeloos geschreven, geregisseerde en geacteerde aanfluiting die ook nog eens negatieve stereotypen versterkt. Maakte deel uit van Telefilm 2026.

Takuya [Takumi Kitamura], Mamorua [Yûta Hayashi] en Kisara [Mizuki Yamashita] zijn betrokken bij identiteitsfraude. Takuya biedt Mamorua een weg uit de criminaliteit door hem een nieuwe identiteit te geven. Ongelukkige timing zorgt ervoor dat zowel Takuya als Kisara verdacht worden van inbraak bij een machtige gangster [Gôichi Mine]. Die stuurt een handlanger [Kazuya Tanabe] om zich op hen te wreken. Ayano speelt de chauffeur die de verminkte Takuya naar een “speciaal ziekenhuis” moet vervoeren en gewetenswroeging krijgt. Lange, maar meeslepende en bij vlagen schokkende misdaadthriller.

Journalist en voormalig televisiepresentator verdiepte zich in de korte documentaire Golden Genes (2017) al in de wereld van de Nederlandse springruiters. Hier volgt ze de juridische perikelen van stalhouder en vastgoedmagnaat Ger Senior Visser. Met zijn bedrijf Eurocommerce als sponsor won Gerco Schröder met het paard Londen twee zilveren medailles op de Olympische Spelen van 2012. Nu staat de toekomst van de familie, de stallen, de paarden en van Gerco Schröder op het spel vanwege boekhoudkundig gesjoemel, waarbij de paarden als pionnen zijn ingezet. Ogenschijnlijk gedraaid voor een appel en een ei, maar Van Trigts volharding en doortastendheid verzekeren dat de gebrekkige vorm nooit ten koste gaat van de inhoud.

Over een periode van meer dan een jaar registreerde Gomostai het schoolse leven van kinderen en jongeren in Oekraïne. Ze bezoekt steden vlakbij het front, maar ook steden die op meer dan 100 kilometer van dat front liggen. Ook bevrijde steden komen aan bod. Er is geen verhaal, alleen een rode draad. Het heen- en weerspringen tussen de locaties versterkt het gebrek aan structuur, waardoor dit niet verder komt dan een compilatie met enkele aardige momenten. Voor wie geen oorlog heeft meegemaakt, zijn vooral de scènes tijdens een luchtalarm en in de schuilkelders interessant. Met een speelduur van iets meer dan twee uur is dit veel te lang.

De wetenschappelijke consensus zegt nu dat conversietherapie schadelijk is voor de doelgroep. Toch wisten groeperingen als Exodus en Living Hope vanaf de jaren 70 de indruk te wekken dat je (met hulp van de Bijbelse leer) kon afkomen van niet-heteroseksuele gevoelens. Zogenaamde ‘ex-gays’ als John Paulk en Yvette Cantu Schneider speelden een sleutelrol met hun mediaoptredens. Samen met andere sleutelfiguren kijken ze terug op de periode van “pray the gay away” in deze opmerkelijke, boeiende documentaire.

De Joods-Amerikaanse toptafeltenniser Marty Mauser [Timothée Chalamet] gaat in 1957 (bijna letterlijk) over lijken om geld bijeen te sprokkelen, zodat hij kan meedoen aan het WK Tafeltennis in Japan. Hij wil revanche voor zijn verloren finale tegen de ongeplaatste Koto Endo [Koto Kawaguchi]. Geen verhaal, slechts een serie hier en daar amusante sketches vol ondankbare, bordkartonnen bijrollen, waaronder Palthrow als een actrice op retour. Marty is narcistisch, onuitstaanbaar en verachtelijk en maakt geen enkele persoonlijke ontwikkeling door. De enige lichtpunten zijn Tyler The Creator (als een collega-bedrieger), uitblinker A’zion als de bedrogen geliefde en de hilarische pingpongdemonstraties. De score van Daniel Lopatin is anders, maar dat is hier zeker geen aanbeveling. Overladen met prijzen en nominaties, maar waarom?

Ringo was de lolbroek, George de stille, Paul de braafste en John Lennon de ondeugendste (en meest spraakmakende) Beatle. Met hulp van o.a. Yoko Ono, Johns ex-vrouw Cynthia en de destijds beroemde Britse radio-DJ Paul Gambaccini, kijkt Byron terug op de laatste jaren van The Beatles, Lennons persoonlijke en artistieke ontwikkeling. Er is ook aandacht voor de invloed die Yoko Ono en de dood van impresario Brian Epstein (in 1967) hadden. Persoonlijke gesprekken, ook met zoon Julian in archiefbeelden, en veel bekende, maar ook minder bekende archiefbeelden in een prima portret.

“Als jouw papa niet naar het schoolbal kan komen, dan houden we het toch gewoon daar?” Deze woorden van een onschuldig meisje resulteerden in een project waarbij vaders die in de gevangenis zitten een unieke kans krijgen om een mooie herinnering te maken met hun dochters. Regisseur Angela Patton begeleidt de moeder en de meisjes voor een klassiek eindejaarsbal. Chad Morris maakt de mannen bewust van hun voorbeeldfunctie en van de waarde van deze kans, voor alle betrokkenen. Documentaire zoomt in op vier vaders en hun dochters (van 5 tot 15 jaar oud) naar het moment suprême, waarbij je zeker de zakdoeken in de aanslag mag houden.

stem geplaatst

De poging van Jim Lovell, Fred Haise en Jack Swigert om voor de derde keer op de maan te landen, kreeg een hele andere wending door een explosie op de heenweg. Wat eerst leek op een mislukte missie, groeide uit tot iets heel anders, omdat de pogingen om de bemanning levend terug te krijgen overal ter wereld werden gevolgd. Barbara Lovell vertelt het verhaal vanuit het perspectief van de families die zich moesten vastklampen aan een sprankje hoop dat hun geliefde terug zou keren. Geen pratende hoofden, maar een schat aan beeld- en geluidsmateriaal in een documentaire die niet de heroïek benadrukt, maar ons eraan herinnert dat er momenten zijn geweest waarop de mensheid eventjes één was.

Op 22 juli 2011 explodeerde een bom in het politieke hart van Oslo. Dader Anders Breivik richtte later die dag een bloedbad aan op het eiland Utøya, waar jongeren bijeen waren voor een door de regerende politieke partij georganiseerde serie bijeenkomsten. Greengrass reconstrueert de gebeurtenissen op deze traumatische dagen (met Lie als Breivik) vanuit het perspectief van Viljar Hanssen [Jonas Strand Gravli], die het bloedbad overleeft en een kroongetuige wordt. In de eerste helft bevindt Greengrass zich op terrein waarin hij als een vis in het water is. Zodra het scenario zich richt op de nasleep (o.a. de morele dilemma’s van minister-president Jens Stoltenberg [Olga G. Furuseth] en advocaat Geir Lippestad [Jon Øigarden], die Breivik moet verdedigen), lijkt het alsof hij zijn interesse verliest. De tweede helft is daarom dramatisch vlak en teleurstellend.

De 19-jarige Alyssa [Eya Bellagha] haalt de 23-jarige Mehdi [Slim Baccar] over om mee te doen aan een kunstwedstrijd in Djerba. De hoofdprijs is een residentie in Duitsland en als Alyssa en Mehdi trouwen, zouden ze zich definitief in Duitsland kunnen vestigen. Moet Mehdi wel even winnen … en op tijd aanwezig zijn. De lange roadtrip zit uiteraard vol hobbels en resulteert in persoonlijke groei. Bellagha en Baccar hebben een prettige chemie en mooie plaatjes van het Tunesische binnenland compenseren het formulematige scenario.

Journalist Rachel De Leon onderzoekt al jaren hoe politie omgaat met meldingen van seksueel misbruik door minderjarige meisjes. Ze ontdekte een ondervragingsmethode die er in veel gevallen toe leidde dat het slachtoffer twijfelt aan de eigen verklaring en die onder druk intrekt. Het gevolg is dat het slachtoffer wordt gearresteerd wegens valse aangifte! De inhoud is overtuigend en zeer verontrustend. Jammer dat het qua vorm niet verder komt dan een lowbudgetreportage.

Twee jaar na het gedramatiseerde Foxcatcher vertelt deze documentaire het ware verhaal achter de excentrieke multimiljonair en filantroop John Du Pont, die op 26 januari 1996 topworstelaar Dave Schultz doodschoot op zijn landgoed Foxcatcher. Dat landgoed bevatte trainingsfaciliteiten voor Amerikaanse topsporters uit verschillende disciplines. Personeelsleden, atleten, maar ook Schultz’ echtgenote (die met haar dochter op het landgoed woonde) vertellen hun verhaal aan de hand van authentiek beeldmateriaal, waaronder beelden die niet eerder zijn vertoond.

Een ietwat misleidende titel, omdat de regels in de VS aanzienlijk soepeler zijn dan in Europa. Advocaat voedselveiligheid Bill Marley loopt door een supermarkt en wijst de producten aan waarover hij (met succes) een aanklacht indiende, omdat cliënten ziek waren geworden door het consumeren ervan. Documentaire toont de grote hiaten in een systeem dat door de machtige lobby van voedselproducten niet of onvoldoende wordt aangepakt en nog steeds een bedreiging vormt voor Amerikaanse consumenten. Het enige onthullende is dat het in de VS duidelijk veel erger is dan in de EU.

Van Playboy naar ‘Baywatch’ en de roemruchte sextape met haar toenmalige echtgenoot Tommy Lee; Pamela Anderson was een van de meest spraakmakende vrouwen van haar generatie en veelvuldig doelwit van (vooral seksistische) spot. Het valt haar dan ook niet te verwijten dat dit portret (geproduceerd door zoon Brandon) zich richt op haar eigen versie van haar levensverhaal. Daardoor ontstaat onvermijdelijk een ander beeld van Pamela dan we gewend zijn uit de media. Haar veelal genegeerde tegengeluid plaatst de roddelverhalen van toen in een ander daglicht, maar het meest veelzeggend is Pamela’s besluit om op haar 55e de hoofdrol te spelen in de legendarische Broadwaymusical ‘Chicago’.

Martha Stewart was cateraar en belegger voordat ze een internationale sensatie werd met haar boek ‘Entertaining’, waarin ze deelde hoe ze op “eenvoudige” wijze lekkere en prachtige gerechten en hapjes kunt maken voor gasten. Een opgeklopt schandaal leek een einde te maken aan haar carrière, maar ze maakte een opmerkelijke comeback en gebruikte internet om (opnieuw) één van de belangrijkste influencers te worden. Portret van een even veeleisende als veerkrachtige vrouw werpt verontrustende vragen op over seksisme in zowel de zakenwereld als de media.

Om in te spelen op de biopic The Iron Lady (met Meryl Streep), flanste Byron deze documentaire in elkaar. Een weinig diepgravend portret van deze eigenzinnige voormalige Prime Minister met slechts een handjevol geïnterviewden (waaronder uitgesproken fan Giles Brandreth) die in vage bewoordingen (“er is genoeg bewijs”; “als je goed kijkt”) de loftrompet afsteken, tot aan Thatchers afgang in 1991. Eenzijdig, oppervlakkig, te verwaarlozen.

De Amerikaanse vrouwenemancipatiebeweging in de jaren 60 resulteerde onder anderen in een netwerk van jonge vrouwen dat betaalbare, illegale abortussen faciliteerde. Op vernuftige wijze wisten deze vrouwen uit handen te blijven van de politie en hielpen ze ongeveer 11.000 vrouwen bij het beëindigen van een zwangerschap totdat Roe V Wade het voor iedere vrouw mogelijk maakte om legaal abortus aan te vragen. In het jaar waarin het Amerikaanse Hooggerechtshof dit besluit terugdraaide, kijken verschillende “Janes” (de codenaam waarmee de groep adverteerde en telefonische gesprekken beantwoordde) terug op een periode waarin vrouwen geen zelfbeschikking hadden over hun lichaam.

Vanwege COVID werd Euro 2020 (het EK voetbal voor heren) pas in 2021 afgewerkt. Op 11 juli stond gastland Engeland voor het eerst sinds 1966 in de finale van een EK of WK. Engeland verloor die finale na strafschoppen en volgens Lyam Brylan, die verantwoordelijk was voor de beveiliging van Wembley Stadium, was dat maar goed ook! Duizenden mensen (voornamelijk mannen) waren zonder toegangskaartje afgereisd naar Londen en werden – onder invloed van grote hoeveelheden drank en drugs – een steeds grotere en niet in de hand te houden bedreiging. Miller en Oppong belichten alle perspectieven in deze nauwgezette reconstructie van de gebeurtenissen die je doen afvragen wat er zou zijn gebeurd als Engeland had gewonnen. De aandacht voor de nasleep voor Marcus Rashford, Jayden Sancho en Bukayo Saka. Een schrijnend portret van “mannelijkheid” dat niet alleen een gif is in de Engelse samenleving.

Michelle [Millie Bobby Brown] ontdekt dat haar doodgewaande broertje Christopher [Woody Norman] nog in leven is en zich bevindt in een verboden zone waar topwetenschapper Ethan Skate [Stanley Tucci] de technologie bewaakt waarmee hij een energiecrisis heeft weten af te wenden. Michelle vraagt hulp aan een vrachtwagenchauffeur [Chris Pratt] die weet hoe hij ongemerkt de zone binnen kan komen. Een overdaad aan komedie doet je afvragen waarom dit niet met een halfuur is ingekort. Misschien kun je je vermaken met de vele verwijzingen naar Transformers en een spelletje ‘raad de stemacteur’ bij de vele lollig bedoelde robots.

In de jaren 1920 was Berlijn (en vooral nachtclub ‘Eldorado’) een Walhalla voor de lhbtqia+-gemeenschap. Maar verworven vrijheden kunnen in een mum van tijd worden afgepakt. Foto’s en zelfs wat authentiek beeldmateriaal geven een beeld van hoe het leven was. De opkomst van de Nazi’s wordt hier bekeken vanuit een ander perspectief, ook door de aandacht te vestigen op Ernst Röhm, een van de oprichters van de Sturmabteilung en een vertrouweling van Hitler. Röhm was ook homoseksueel en een vaste bezoeker van Eldorado. Minstens zo interessant is het verhaal van de homoseksuele toptennisser Gottfried von Cramm.

Graham Hornigolds vader stierf voor zijn geboorte en zijn moeder stond hem af ter adoptie toen hij twee jaar oud was. 45 jaar later verscheen een vrouw in Grahams leven die beweerde dat zij zijn moeder was en dat ze nog maar 6 maanden te leven had. Maar Graham stond op het punt om voor het eerst vader te worden. De titel verraadt bijna alles, dus wat resteert is een uitgebreide (en uiteindelijk saaie) opsomming van de oplichtingspraktijken van deze vrouw. Een mager verhaal dus en Green worstelt om 80 minuten vol te maken.

Na Cloverfield en 10 Cloverfield Lane is dit de laatste uit de door J.J. Abrams geproduceerde SF-trilogie en veruit de minst interessante. Een vijftal ruimtereizende wetenschappers test een apparaat dat moet helpen de energiecrisis op te lossen en belandt in een andere dimensie, met alle wetenschappelijke blablabla en semi-satirische, dadaïstische, onbegrijpelijke, vrijblijvende gevolgen van dien. Er zijn mensen die dol zijn op dit soort pseudo-intellectuele legpuzzels. Zo niet, dan valt hier amper een touw aan vast te knopen.

The Blitz is een van de meest behandelde fases uit de Tweede Wereldoorlog. Wright maakt gebruik van audio-interviews met overlevenden, zowel van Britse als van Duitse kant, en verkiest prachtige gekleurde archiefbeelden boven pratende hoofden. Afgezien van het gebruik van kleur is hier weinig origineels te vinden voor doorgewinterde liefhebbers van oorlogsdocumentaires.

De in India geboren Bikram Choudhury emigreerde in de jaren 70 naar de VS. Daar startte hij een yogaprogramma dat bestaat uit 26 houdingen en 2 ademhalingsoefeningen. Het programma was zo succesvol dat Bikram pupillen uitnodigde om een docentencursus te volgen, zodat ze hun eigen Bikram Yoga-studio konden starten. In de jaren 10 klaagden in totaal 7 vrouwen Bikram aan, onder anderen wegens seksueel misbruik en verkrachting. Bikrams innemende persoonlijkheid, machtpositie en vermogen om te manipuleren (te zien in authentiek beeldmateriaal) doen vermoeden dat er veel meer slachtoffers zijn, maar verklaren ook de angst van velen om zich tegen Bikram uit te spreken. Omer maakt een duidelijk onderscheid tussen Bikram en zijn methode.

Audrie Pott en Daisy Coleman maakten afzonderlijk van elkaar hetzelfde mee. Deze minderjarige tieners waren zo dronken dat een aantal jongens hen seksueel vernederde en beelden daarvan verspreidde. Beide n probeerden een einde te maken aan hun leven, alleen Daisy slaagde daar niet in. Wat deze terugblik onderscheidt van andere documentaires over seksueel misbruik, is dat twee van de verantwoordelijken voor de vernedering van Daisy (anoniem) juridisch verplicht werden om mee te werken aan deze documentaire. Hun verklaringen zijn veelzeggend, maar dat geldt zeker ook voor Darren White, de sheriff van Nodaway County. Zij schetsen de toxische mannencultuur die (blijkbaar) typerend is voor dit soort Amerikaanse stadjes.

De in Los Angels wonende Debbie [Reese Witherspoon] zou bij haar ex, nu beste vriend Peter [Ashton Kutcher] in New York logeren voor een cursus. Op het laatste moment zegt de oppas voor haar zoon [Wesley Kimmel]. Peter biedt zich aan, met als gevolg een tijdelijke house swap, waardoor Debbie en Peter elkaars huidige leven leren kennen. Witherspoon en Kutcher zijn goed op dreef in een romkom die zich onderscheidt doordat de hoofdpersonen elkaar niet in levende lijve ontmoeten. McKenna wijkt verder weinig af van de vertrouwde formule, inclusief een geforceerde komische noot van Steve Zahn als Debbies excentrieke buurman. Een paar tweaks, waaronder de ontknoping op een lopende band, maken dit iets beter dan de gemiddelde genrefilm.

Emily Brontës literaire meesterwerk over ongebreidelde passie is door Fennell (die ook verantwoordelijk is voor het erbarmelijke scenario) gereduceerd tot een hijgerig seksdrama met een dosis SM door Fennell. De sets, make-up en kostuums zijn uitstekend en de prachtige plaatjes roepen iets van de beklemmende sfeer uit het boek op, maar de dialogen zijn banaal (tel eens hoe vaak de woorden “I love you” voorbijkomen). Robbie is te vulgair als Cathy, Elordi als Heathcliff is ronduit banaal met zijn lange manen en borsthaar die doen denken aan softcoreporno uit de late jaren 70. Alison Olivers rol als Isabella Linton is in elk opzicht vernederend.

Dat The Ed Sullivan Show een cultureel fenomeen was en de Amerikaanse doorbraak betekende voor Elvis Presley, The Beatles en The Rolling Stones, is redelijk bekend. Dat ook zwarte artiesten als Bojangles Robinson, Bo Diddley en Cab Calloway in zijn show verschenen, was zeker niet vanzelfsprekend. Smokey Robinson, Harry Belafonte en Dionne Warwick bevestigen de sleutelrol die Ed Sullivan persoonlijk speelde in een culturele omslag en Jenkins plaatst Sullivan zelfs overtuigend op één lijn met Martin Luther King. Interviews en dagboekfragmenten (voorgedragen door een AI-versie van Sullivan) maken duidelijk hoe Sullivan er zelf over dacht. Een sociaalhistorisch relevante documentaire met een indrukwekkende verzameling archiefbeelden.

Het is 1977 in Brazilië en het zijn roerige tijden. António [Licínio Januário] is onderweg naar Recife, waar hij zich onder een pseudoniem schuil moet houden tot hij een mogelijkheid ziet om naar het buitenland te vluchten. De redenen voor zijn geplande vlucht worden geleidelijk duidelijk in deze indrukwekkende reconstructie van de jaren 70 in een corrupt land. Het zwartkomische eerste hoofdstuk schetst de cultuur op even schokkende als hilarische wijze en de ontknoping in het derde hoofdstuk is buitengewoon spannend. Wat zich daartussen afspeelt, is door de grote hoeveelheid personages en hun complexe onderlinge relaties niet altijd even goed te volgen. Wie desondanks de concentratie op kan brengen, wacht een indrukwekkende cinematische ervaring.

Martin [Cillian Murphy] en Katie [Thandiwe Newton] trekken zich terug in een huisje op een eiland na een tragedie. De barsten in hun relatie worden zichtbaar na de vondst van een gewonde man [Jamie Bell] die hen waarschuwt voor een dodelijk virus en onder druk zet om het huis te barricaderen tegen eventuele besmette bezoekers. Aardig uitgangspunt had, gezien de imposante cast, een veel betere film moeten opleveren, maar Tibbets kiest ervoor om de hoofdpersonen neer te zetten als zwakkelingen. Het verhaal is bovendien erg mager uitgewerkt, zelfs voor deze relatief korte speelduur.

Na bestudering van de levens van de grootste genieën van de moderne wereld, beseft László Polgár dat genialiteit bereikbaar is voor kinderen die zich vanaf hun 5e levensjaar storten op één ding. László en echtgenote Klára stelden alles in het werk om van hun dochters Susan, Sofia en Judit schaakgenieën te maken. En met succes; Judit werd in 1993 de jongste schaakgrootmeester in de geschiedenis. Deze documentaire schetst het extreem seksistische klimaat waarin Judit moest presteren en de tweekampen tegen Garry Kasparov, de beste schaker aller tijden. Analyses van de gebruikte tactieken vereisen een bovengemiddeld begrip van de schaaksport, die van nature al niet erg televisiegeniek is. Vooral aan te raden voor schaakkenners dus, al is de medewerking van de nog altijd flamboyante Kasparov hoe dan ook een groot pluspunt.

Rond 5:00 vannacht wordt Nederland geraakt door een zonnestorm. Tiener Bobje [Romy Gevers] viert een feestje met haar vrienden, in afwachting van een moment waarop ze een groot geheim kan onthullen. Ambulancemedewerker Alima [Adanna Unigwe] heeft nachtdienst met collega John [Jip Van Den Dool]. Deze verhaallijnen komen op voorspelbare wijze samen in de ontknoping. Weinig meeslepend psychologisch drama kampt ook met een gebrek aan budget om een realistisch beeld te schetsen van een stad in crisis.

De volwassen halfbroers Ali [Hamed Behadad] en Reza [Mohammed Valizadegan] worden nog altijd onder de duim gehouden door hun vader Golam [Hassan Pourshirazi], die de verbittering over het feit dat hun moeders hem verlieten uit met agressie richting zijn zonen. Rana [Laila Hatami] is een pas gescheiden vrouw die vanwege geldgebrek gebruik maakt van Golams aanbod om tegen een lage prijs een kamer te huren. Golam denkt dat hij Rana zo kan overhalen om met hem te trouwen, maar Ali voelt zich ook aangetrokken tot haar. Met een speelduur van 190 minuten is dit behoorlijk lang, maar na een ietwat stroeve start wordt dit spannend en meeslepend, vooral door Pourshirazi’s indrukwekkend spel.

Na de invasie van Noorwegen in 1940 sluit de 22-jarige Gunnar Sønsteby [Sjur Vatnea Brean] zich aan bij het verzet. Hij werd veelvuldig onderscheiden voor zijn daden. Decennia later wordt Gunnar [Erik Hivju] tijdens een lezing het vuur aan de schenen gelegd door kritische studenten. Hivju is uitstekend in die raamvertelling, die ethische dilemma’s behandelt waar ieder verzetslid mee moet hebben geworsteld. Het boeiende oorlogsverhaal wordt ondermijnd door het kleurloze, emotieloze spel van Brean.

De toen 16-jarige prostituee Cyntoia Brown schoot op 6 augustus Johnny Allen dood in zijn huis. Vanwege de (ook voor Amerikaanse begrippen) strenge wetgeving in de staat Tennessee, werd ze veroordeeld tot levenslang met een minimum van 51 jaar wegens moord met voorbedachten rade. Deze documentaire volgt de lange juridische strijd van Browns advocaten om clementie af te dwingen vanwege haar voorgeschiedenis, haar geestelijke gezondheid ten tijde van het incident en haar persoonlijke groei sinds haar veroordeling. Degelijke truecrimedocumentaire met een hoopvol einde onderscheidt zich ook doordat het haast volledig gebruikmaakt van oorspronkelijk beeldmateriaal in plaats van nieuwsbeelden. Dat geeft dit een intimiteit die ontbreekt bij veel soortgelijke documentaires.

Lainy [Amy Schumer] voelt zich buitengesloten wanneer haar beste vriendin [Jillian Bell] aankondigt in verwachting te zijn. Om te ervaren hoe het is om zwanger te zijn, schaft ze een buikband aan, waardoor het lijkt of ze zelf zwanger is. De (absurde) reacties van passanten geven haar zo’n goed gevoel dat ze een paar stappen verdergaat. Absurde romkom wordt verder ondermijnd door smakeloze humor, knullige slapstick en hopeloos overdreven acteren.

Op 21 februari 2018 werden de 37-jarige Slowaakse journalist Ján Kuciak en zijn verloofde Martina Kušnirová thuis geliquideerd. Kuciak had zich verdiept in het netwerk van corruptie binnen de politieke wereld en zijn collega’s vermoedden (en vreesden) dat de moord was gepleegd in opdracht van die machthebbers. Familie, collega’s en andere direct betrokkenen komen aan het woord in dit portret van een corrupte staat dat ook scherpe kritiek uit op de EU. Sernecki’s reconstructie van het politie-onderzoek waarmee de daders werden opgespoord, is minstens zo boeiend en meeslepend bovendien.

De 15-jarige Sem [Kylian De Pager-Colin] vindt een manier om zich te wurmen in het leven van zijn idool Wesley [Ko Zandvliet], een gamer en influencer, die vanwege mentale problemen worstelt om zijn online-imago in stand te houden. Wanneer Wesley merkt dat zijn manager [Damaris De Jong] ten koste van hem door Sem wordt gemanipuleerd, komen idool en fanboy lijnrecht tegenover elkaar te staan. Bedoeld als waarschuwing tegen obsessies met influencers en de potentiële gevaren van AI, maar zwak geacteerd en matig uitgewerkt. Vooral de houding van Sems ouders is volstrekt ongeloofwaardig.

Alex [Natali Broods] schiet haar dementerende vader [Johan Leysen] te hulp wanneer haar moeder [Friede Pittoors] hem onaangekondigd achterlaat. De huwelijkscrisis van haar ouders dwingt Alex om haar eigen breekbare relatie met Claus [Theo Maassen] eens goed onder de loep te nemen. Goed geacteerd, stijlvol gefilmd relatiedrama onthult geleidelijk de oorzaken van de breekbare relaties en biedt geen eenvoudige oplossingen.

Na de dood van tante Lucy [Hilliary Begley] hunkert Willowdean [Danielle Macdonald] naar een betere band met haar moeder [Jennifer Aniston], een voormalige beauty queen die helemaal opgaat in de organisatie van missverkiezingen. Met haar beste vriendin [Odeya Rush] en een clubje outsiders besluit ze zich in te schrijven voor de plaatselijke missverkiezing. Niet alleen om aandacht te krijgen van haar moeder, maar ook om zich te verzetten tegen het traditionele schoonheidsideaal. Je weet waar dit naartoe gaat, maar de bonte stoet aan personages, de innemende vertolkingen en de muziek en teksten van Dolly Parton maken dit onweerstaanbaar. Een heerlijke feelgoodfilm.

Om overbevolking tegen te gaan, voerde China in 1979 de eenkindpolitiek in. Een onvoorzien neveneffect is dat er nu veel meer jonge mannen dan vrouwen zijn. Dat maakt het voor Chinese mannen dus veel moeilijker om een gezin te stichten. Du Feng volgt drie jonge mannen die investeren in een cursus daten en versieren. Gezien de sociale mediacultuur ontstaat snel wrijving tussen de noodzaak om je te onderscheiden van andere “kandidaten” en het belang van zelfacceptatie. Ondanks de unieke situatie waarin deze mannen zich bevinden, toont dit de frustraties en onzekerheden waar iedere jonge dater anno 2025 mee worstelt.

Eerbetoon aan de hulpverleners die betrokken waren bij de reddingswerkzaamheden bij de kernramp van Tsjernobyl in 1986, met Kozolvskiy als de verpersoonlijking van de brandweerlieden. Hij is een van degenen die zijn leven in de waagschaal stelt om de gevolgen van de ramp te beperken. Degelijke rampenfilm mist vanwege een gebrekkig budget de epische schaal die het verdient en wordt verder ondermijnd door genreclichés, waaronder een romantisch zijplot.

Op 8 november 2010 riep de Vietnamees-Canadese tiener Jennifer Pan de hulp van de politie in, omdat indringers haar ouders hadden belaagd. Aan de hand van beelden van haar getuigenverklaringen, gesprekken met betrokken rechercheurs en een overzicht van telefoonberichten die ze verstuurde, ontdekken we de ware toedracht achter dit verhaal. De titel verraadt veel, maar niet alles in deze standaard truecrimedocumentaire.

Alex was 18 toen hij als gevolg van een motorongeluk zijn geheugen kwijtraakte. Hij vertrouwde volledig op tweelingbroer Jack om zijn voorgeschiedenis te herontdekken. Na de dood van hun vader lichtte Jack noodgedwongen een tipje van de sluier op over iets wat hij bewust geheim had gehouden voor zijn tweelingbroer. 36 jaar na het ongeluk gebruikt Jack deze documentaire om eindelijk te onthullen wat er is gebeurd. Schokkend, onthutsend en hartverscheurend, vooral omdat het op unieke wijze duidelijk maakt waarom slachtoffers er veelal voor kiezen om zich niet uit te spreken over wat hen is overkomen. Maar ook een liefdevol portret van tweelingbroers. Het slotgesprek is onvergetelijk en buitengewoon ontroerend.

Maya Kowalski was 9 jaar oud toen ze werd opgenomen in het St. John’s All Children’s Hospital wegens chronische pijn. Die konden de aanhoudende pijn niet verklaren, maar moeder Beata, een verpleegkundige, nam daar geen genoegen mee. Het gezin vond een medestander in dr. Anthony Kirkpatrick, die stelde dat Maya leidde aan Chronic Regional Pain Syndrome (CRPS) en de pijn in ieder geval tijdelijk wist te verzachten. Terugkeer van de klachten leidde tot een juridische strijd met tragische gevolgen voor de familie. Een schrijnend voorbeeld van de gevolgen van een conflict dat kan ontstaan als sociale instanties en ouders lijnrecht tegenover elkaar komen te staan in het belang van een kind.

Zonderlinge mix van slapstick, romantische komedie en horror over muizig werkpaard Linda [Rachel McAdams], die de haar beloofde promotie aan haar neus ziet voorbijgaan ten faveure van de arrogante Bradley [Dylan O’Brien]. Op weg naar een belangrijke presentatie stort het vliegtuig neer en belandt het tweetal op een onbewoond eiland. Linda’s kennis van overlevingstechnieken betekent dat zij nu de touwtjes in handen heeft. The battle of the sexes die volgt, wordt verpest door het overdreven acteerwerk, onverwachte (en weinig effectieve) extreme geweldsuitbarstingen en idiote plotwendingen. Raimi verwijst meerdere keren expliciet naar zijn debuutfilm The Evil Dead. Een beetje sneu.

In 2024 keerde Boy Scouts of America (BSA) een bedrag van $ 2,46 miljard uit aan zo’n 82.000 slachtoffers van seksueel misbruik. Opgericht in 1910 verwierf de BSA een vlekkeloos imago. Daar kwam een eind aan toen Michael Johnson, die in 2010 nota bene was aangesteld als ‘Youth Protection Director’ van de BSA, ontdekte dat de BSA al sinds de oprichten seksueel misbruik door scoutingleiders onder de tafel veegde. Deze documentaire verwoest het imago van de BSA, ondanks de verbijsterende poging van BSA-woordvoerder Steven McGowan om één en ander te bagatelliseren. Conventioneel qua vorm, maar boeiend, niet in de laatste plaats door de klare taal van de charismatische Johnson.

De 11-jarige Fuki [Yui Suzuki] moet de aanstaande dood van haar vader [Hikari Ishida] verwerken, maar haar moeder [Lily Franky] heeft het te druk met werken om haar te helpen. Fuki zoekt verbinding met mensen van verschillende leeftijden en in 1987 gaat dat nog heel anders dan tegenwoordig. Een serie los met elkaar verbonden scènes met Fuki als verbindende factor, maar ook vanwege haar houterige, gemanierde spel is er van enige persoonlijke ontwikkeling net zo weinig te merken als van samenhang. Poëtisch voor sommigen, nietszeggend voor de meesten.

Omdat de meeste nazi-kopstukken aan een rechtszaak of een vonnis ontsnapten door zelfmoord te plegen, heeft de Israëlische minister-president David Ben-Gurion [Simon Russell Beale] zijn hoop gevestigd op de jacht op Adolf Eichmann, de man die een sleutelrol speelde in het organiseren van de Shoah. Peter Malkin [Oscar Isaac] is ervan overtuigd dat de Argentijnse Ricardo Klement [Ben Kingsley] in werkelijkheid Adolf Eichmann is en doet verwoede pogingen hem te ontmaskeren. De Joodse Sylvia [Haley Lu Richardson] valt ondertussen voor Klements zoon [Joe Alwyn] en komt voor een onaangename verrassing te staan. De sterke cast maakt deze gedegen, maar weinig opmerkelijke versie van een vaak verteld verhaal redelijk uit te zitten.

Tillman maakt goed gebruik van archiefbeelden in deze reconstructie van de grootste binnenlandse terroristische aanslag in de VS die plaatsvond op 19 april 1995 en waarbij 168 mensen om het leven kwamen. Door een combinatie van geluk en gedegen forensisch onderzoek werden daders Timothy McVeigh en Terry Nichols snel opgespoord en veroordeeld. De nasleep van de aanslag is opmerkelijk en fascinerend, maar Tillman heeft ook oog voor het perspectief van overlevenden, nabestaanden en hulpverleners die duidelijk maken hoe deze gebeurtenis hun levens voorgoed veranderde. Het enige wat ontbreekt, is een gedegen verklaring voor de verspreiding van het (ongefundeerde) nieuws dat het zou gaan om mannen uit het Midden-Oosten.

Dankzij IVF gaat de kinderwens van Julia [Marie Leuenberger] en Georg [Hans Löw] eindelijk in vervulling. Direct na de bevalling wordt hun kind zonder toelichting naar een andere ruimte gebracht. Een dag later keert de baby terug, maar met minder haar en hij is een stuk kleiner dan echo’s lieten zien. Dat Julia haar grote twijfels in eerste instantie afschuift op haar emotionele staat, valt te verklaren. Georg had natuurlijk beter moeten weten, maar zelfs het buitengewoon ongepaste gedrag van Dr. Vilfort [Claes Bang] en verloskundige Gerlinde [Julia Franz Richter] doet bij hem geen alarmbellen rinkelen! Moder heeft Rosemary’s Baby goed bestudeerd en doet wat ze kan om een beklemmende sfeer neer te zetten. Ook Leuenberg levert prima werk af als de verwarde moeder, maar het scenario is volstrekt ongeloofwaardig en vooral de ontknoping is bespottelijk.

Minstens zo opmerkelijk als de vijf gouden medailles van Eric Heiden was het goud voor het Amerikaanse ijshockeyteam tijdens de Olympische Winterspelen van 1980 in Lake Placid. De Sovjetunie, die sinds 1960 geen internationale wedstrijd had verloren, was de torenhoge favoriet. De nog levende leden van het Amerikaanse ijshockeyteam kijken met stafleden, verslaggevers en familie terug op het legendarische mirakel dat zij bewerkstelligden. Het verhaal werd verfilmd als Miracle (2004) met Kurt Russell als de eigenzinnige hoofdcoach Herb Brooks, maar Gershberg en Rogal richten zich voornamelijk op de betekenis op de lange termijn voor de spelers en voor de VS.

De pas gescheiden Dave Kroupa begeeft zich in de datingwereld en legt het in korte tijd aan met twee vrouwen. Het heeft er alle schijn van dat een van die vrouwen gestalkt wordt door de andere, maar de vork zit uiteraard anders in de steel. Voorspelbare truecrime met de gebruikelijke hyperbolen die moeten dienen als cliffhanger. Kroupa wekt weinig sympathie op en Hobkinsons keuze om de betrokkenen zelf scènes te laten naspelen, pakt rampzalig uit.

Gedeeltelijke verfilming van de gelijknamige roman van Onno G. De Becker. Bram Suijker speelt zijn alter ego, een aspirerende schrijver die in Amsterdam bevriend raakt met Gijs [Reinout Scholten Van Asschat] en via zus en Dolle Mina Lianne [Annemaaike Bakker] kennismaakt met zijn muze [Roberta Patzoldt]. In Marokko Abdelkarim [Ibrahim Ben Hadi] dat hij in Nederland aan het werk kan om zijn familie financieel te ondersteunen. Volwassenwordingsdrama speelt zich af vanaf de legendarische voetbalwedstrijd tussen Ajax en Liverpool in december 1966 tot aan de kroning van Beatrix op 30 april 1980. Het uiterst rommelige scenario bestaat uit oppervlakkige, soms extreem korte scènes. Bianca van der Steen (make-up), Zuma Pleijzier (aankleding sets), Britt Benschop en Esther Edenburg (kostuums) verdienen lof voor hun werk en er is een fijne soundtrack met muziek van Shocking Blue, Golden Earring, Earth & Fire, Supersister en Focus. Maar het slechte scenario en de vaak onverstaanbare dialogen maken dit wel erg moeilijk uit te zitten.

De Taliban is zeer bedreven in propaganda en dat is in ieder geval deels te merken in deze vermeende documentaire over twee broers in Kabul. Sanim is 24, bemant een controlepost, bidt netjes 5 keer per dag dat hij een martelaar mag worden en dat Allah de ongelovigen vernietigt en gedraagt zich (ondanks zijn zware bewapening) als een vriendelijke sociaal werker op straat. We zien hem ook met een motorbende van Talibanstrijders breeduit het verkeer ophouden met hun motorfietskes. Aanzienlijk authentieker (en dus veel interessanter) is het portret van de 14-jarige Regi, die probleemloos een flinke lap tekst uit de Koran kan citeren, maar geen idee heeft wat het betekent. We zien hem uitgroeien van een onschuldige, beginnende tiener tot een nog altijd sympathieke jongeman die zin heeft in oorlog. Fraai gefilmd, maar voorzien van een stevig propagandasausje en dus met een flinke korrel zout te nemen.

Na 20 jaar huwelijk kunnen Alex [Will Arnett] en Tess [Laura Dern] maar niet besluiten of ze een pauze hebben ingelast of dat hun relatie definitief is stukgelopen. Alex vindt een uitlaatklep wanneer hij zich impulsief aanmeldt voor een ‘open mic’ voor standup-comedians, voormalig topsporter Tess besluit zich te richten op een carrière als volleybalcoach. Misschien moet je 20 jaar getrouwd zijn om chocola te kunnen maken van de frustraties en onzekerheden van deze schipperende echtelieden. Ik begreep niets van de keuzes die ze maken, ondanks het sterke spel van Arnett en Dern. Cooper heeft een bijrol als een excentrieke, onhandige familievriend.

De verpleegkundige Lucy Letby werd in juli 2024 veroordeeld voor de moord op zeven zuigelingen en poging tot moord op 6 andere baby’s. Opmerkelijk, omdat er geen ooggetuigen waren en er alleen sprake was van (een hoop) indirect bewijsmateriaal. Niet lang na Letby’s veroordeling boog een commissie van wijze mannen zich over het bewijsmateriaal. Zij concludeerden dat er genoeg aanwijzingen waren dat de baby’s om andere redenen om het leven kwamen. Sivyer laat de verschillende perspectieven de revue passeren, maar voor wie het nieuws over deze zaak enigszins heeft gevolgd, is er niets nieuws onder de zon. Het gebruik van AI-personages om de identiteit van de twee belangrijkste direct betrokken deelnemers te verhullen, doet afbreuk aan hun verklaringen.

stem geplaatst

Toen Paris Hilton in 2020 onthulde dat ze slachtoffer was van grensoverschrijdend gedrag tijdens een bootcamp, startte ze een stroom van onthullingen door lotgenoten. Steve Cartisano was de drijvende kracht achter de durende ‘expedities’ waarmee hij “ontspoorde jongeren” een overgangsritueel naar volwassenheid aanbood door ze fysiek tot het uiterste te drijven. Vaak met het gewenste resultaat (vooral voor de ouders), maar de methodes waren extreem en omstreden. Williams spreekt deelnemers met wisselende ervaringen en een van de begeleiders van het eerste uur. Het gebrek aan beeldmateriaal dwingt Williams helaas om haar toevlucht te nemen tot pratende hoofden in deze interessante, maar qua vorm routinematige documentaire.

Ghislaine Maxwell was jarenlang de wederhelft van en regelaar voor de steenrijke, veroordeelde pedofiel Jeffrey Epstein. Zij was de manipulatieve charmeur met een uitgebreid (aristocratisch) netwerk; hij zorgde voor een luxueuze, weelderige levensstijl. Baird en Bryant interviewden Annie Farmer, het enige slachtoffer dat afzag van haar recht op anonimiteit, haar advocaten en de advocaat van de overige aanklagers in de zaak tegen Maxwell. Zeer eenzijdig en vooringenomen dus, ook al was Maxwell voor het verschijnen van deze documentaire al veroordeeld voor haar misdaden. Voor een genuanceerde verklaring voor haar daden moet je hier niet zijn.

Vliegtuigbouwer stelde vanaf de oprichting de veiligheid van bemanning en passagiers centraal. Lange tijd had het een vlekkeloze reputatie en werknemers waren trots om er te werken. Twee dodelijke ongelukken binnen 5 maanden met de pas geïntroduceerde Boeing Max 737 zorgden voor een kentering. Deze documentaire reconstrueert nauwkeurig wat er misging, de manieren waarop Boeing de verantwoordelijkheid probeerde af te schuiven en de veranderingen in de bedrijfscultuur die aan de basis stonden van dit tragische, misdadige schandaal. Integer gemaakt en ook voor relatieve technische leken goed te volgen, maar qua vorm weinig opzienbarend.

Op 2 augustus 2015 gaven Molly Corbett en haar vader Jack zich aan bij de politie omdat ze Molly’s echtgenoot Jason met respectievelijk een honkbalknuppel en een baksteen hadden doodgeslagen. Zij verklaarden dat ze handelden uit zelfverdediging, maar het extreme geweld deed de politie anders vermoeden. Truecrimedocumentaire onderscheidt zich door de vele wendingen en het feit dat alle nog levende betrokkenen meewerkten.

Was Charles Manson werkelijk de briljante, vleesgeworden Svengali die de jonge vrouwen in zijn ‘familie’ overhaalde om in 1969 de gruwelijke Tate-LaBianca-moorden te plegen? Journalist Tom O’Neill kreeg in 1999 opdracht om de zaak nog eens te onderzoeken en kwam tot een andere conclusie. Zijn theorie wordt voornamelijk ondersteund door aannames en indirect bewijsmateriaal en is daarom zelden overtuigend. Uiteraard zijn er volop archiefbeelden van Manson en zijn aanhang. Zijn muziek “siert” de soundtrack, maar verwacht geen schokkende (lees: geloofwaardige) nieuwe inzichten.

Hooggeplaatste functionarissen en insiders bij Adidas, Amazon, Unilever en Apple onthullen de marketing- en verleidingstechnieken die ze ontwikkelden om ervoor te zorgen dat klanten de overstap maakten van fysiek naar online shoppen en dat ze meer (en vaak overbodige) spullen kopen. Stacey kiest voor een effectieve, quasi-satirische benadering met imposante AI-animaties en een AI-stem die de besproken technieken gebruikt om de kijker te verleiden om verder te kijken. Uitstekende mix van educatie en amusement.

Wie inzicht wil krijgen in de voor- en nadelen van sociale media is aan het juiste adres bij deze documentaire over 4Chan en de wisselende gedaantes die het in de jaren sinds de oprichting in 2003 aannam. Oprichters en vroege gebruikers onthullen hoe een website van en voor outsiders uitgroeide tot een trollingnetwerk, een activistische groepering en de bakermat van enkele van de hardnekkigste samenzweringstheorieën die het publieke en politieke debat nog altijd beheersen. De openhartigheid van de geïnterviewden en de snelheid waarmee dit sociale medium zich als een kameleon aanpaste aan het gebruikersklimaat maken dit tot een ideale aanzwengelaar van een debat over de pro’s en cons van sociale media.

Chris en Shannan Watts hadden fijne banen, een prachtig huis in Colorado, twee schattige dochters en verwachtten hun eerste zoon toen Shanann en dochters Bella en Celeste op 13 augustus 2018 spoorloos verdwenen. Reconstructie van het onderzoek bestaat bijna volledig uit beeldmateriaal van bodycams, CCTVs en sociale media van familie en vrienden. Zo ontdek je stapje voor stapje dat het gezinsleven niet zo idyllisch was als het leek. Het ontbreken van pratende hoofden en reconstructies is een groot pluspunt in deze interessante, schokkende truecrimedocumentaire.

Op 29 november 2012 kwamen Timothy Russell en Malissa Williams om het leven nadat 13 agenten van de politie in Cleveland hun auto hadden doorzeefd met 137 schoten. Op 2 november 2014 werd de 12-jarige Tamir Rice in Cleveland doodgeschoten, omdat hij met een luchtpistool rondliep in een park. In beide gevallen deden de betrokken agenten een beroep op ofwel het zwijgrecht, ofwel op het recht op zelfverdediging, omdat ze vreesden voor hun leven. Tot veroordelingen kwam het niet. Milano spreekt met nabestaanden, toenmalig openbaar aanklager Timothy McGinty, maar ook met politievakbondleider Steve Loomis om een indruk te geven van de kloof tussen de politie en (met name) de zwarte gemeenschap in Cleveland. Fragmenten uit de talkshow van lokale radiopresentatoren Mansfield Frazier en Alonzo Mitchell geven een dwarsdoorsnee van de algemene publieke opinie. Degelijk, maar qua vorm weinig opmerkelijke documentaire is goed onderzocht en geeft met behulp van beelden van bodycams en bewakingscamera’s een goed beeld van het verloop van beide tragische gebeurtenissen.

Sheryl [Anna Kendrick] is één van de vele actrices die in 1978 probeert door te breken in Hollywood. Met tegenzin gaat ze in op een aanbod om te verschijnen in ‘The Dating Game’, een seksistisch, grotendeels gescript datingprogramma waarin ze aan de hand van dubbelzinnige vragen mag besluiten met welke vrijgezelle kandidaat ze op vakantie mag gaan. Wat zij niet weet, is dat een van de kandidaten [Daniel Zovatto] een seriemoordenaar is die het gemunt heeft op jonge, kwetsbare vrouwen. Flashbacks tonen Zovatto’s voorgeschiedenis, flashforwards hoe het hem verder verging. Zovatto is voortreffelijk als de moordenaar in Kendricks imposante regiedebuut. Ze toont keer op keer aan te begrijpen waar de camera zich moet bevinden om de juiste emotie op te roepen en toont het seksisme van de periode zonder daar te uitdrukkelijk op te wijzen. Een knappe combinatie van truecrime-thriller en portret van seksisme van Hollywood in de jaren 70.

Reiné verzamelde een indrukwekkende cast voor deze vermenging van feiten en fictie over Marco Kroon [Waldemar Torenstra], die in 2009 een koninklijke onderscheiding kreeg voor zijn rol bij een vredesmissie in Afghanistan in 2006. Later kwam hij in opspraak vanwege vermeende drugs- en wapenhandel in het café in Den Bosch dat hij runde met echtgenote Mirjam [Sallie Harmsen]. Een blik grote namen (Pierre Bokma, Huub Stapel, Angela Schijf e.a.) verbond zich aan dit project en toen was het geld op. Het camerawerk is net zo belabberd als de montage en het acteerwerk. Vooral (maar niet uitsluitend) Schijf komt er zeer bekaaid vanaf in deze ultragoedkoop ogende poging tot imitatie van een Amerikaanse actiepulpfilm. Zelfs dat niveau weet Reiné niet eens te bereiken! Een onvervalste aanfluiting.

Cooper [Josh Harnett] begeleidt tienerdochter Riley [Ariel Donoghue] naar een concert van popster Lady Raven [Saleka Night Shyamalan]. Eenmaal binnen valt het hem op dat er nogal wat zwaarbewapende agenten rondlopen en dat maakt hem nerveus. En met goede reden! Donogue is goed als de liefhebbende dochter en enthousiaste tienerfan, maar verder is dit niet om aan te zien. De eerste helft is in feite een showcase voor de (matige) popliedjes van Shyamalans dochter (die van acteren duidelijk geen kaas heeft gegeten) en de steeds absurdere plotwendingen duiden erop dat Shyamalan zich door niemand liet vertellen hoe bespottelijk het uitgangspunt was en dat het hooguit materiaal zou bieden voor een klein halfuurtje.

Politieluitenant Dumars [Matt Doman] leidt zijn team bij een huiszoeking in Miami, waar drie ton contant zwart drugsgeld verborgen zou zijn. Wat een routineklus (een ‘rip’) had moeten zijn, loopt uit op een zenuwslopende operatie als blijkt dat de buit miljoenen bedraagt en het vermoeden ontstaat dat één van de teamleden het team in een valstrik heeft gelokt. Onderlinge achterdocht verhoogt de spanning in afwachten van onvermijdelijke repressailles uit de onderwereld. Een hoop gekibbel, maar weinig actie in deze veelbelovend openende, maar teleurstellende misdaadthriller. De actiescènes zijn prima; de stoerdoenerij en het geruzie zijn minder interessant.

Cor [Martin Van Waardenberg] uit Ome Cor heeft zijn leven aardig op de rails dankzij zijn goede band met dochter Carola [Floortje Van Waardenberg] en zijn 9-jarige kleinzoon Coen [Lenny Van Waardenberg]. Hij brengt Coen naar het voetbalveld en verliest hem uit het oog, waardoor Coen enige tijd spoorloos is. Het loopt met een sisser af, maar na een flinke ruzie verzint Cor een plan waarmee hij kan verkassen naar Paramaribo en daar zijn laatste levensjaren kan slijten. Loopt uiteraard niet als gepland. In Ome Cor ontdekten we geleidelijk de tragische voorgeschiedenis van de hoofdpersoon en was hij grotendeels een slachtoffer van zijn omstandigheden. In dit onbezonnen vervolg heeft hij alle problemen volledig aan zichzelf te danken en is er nauwelijks reden om sympathie voor hem te voelen. De grappig bedoelde scènes in een kliniek voor mensen met gedragsproblemen zijn niet de enige smakeloze momenten in deze overbodige sequel. In bijrollen verschijnt een nieuwe vrachtlading topacteurs en BN’ers.

De 66-jarige weduwnaar “Ome Cor” Kalkman zit in een diep dal. Het contact met zijn dochter [Floortje Van Waardenberg] is verwaterd, zijn huisbaas [Pierre Bokma] zet hem op straat wegens een huurachterstand, hij verliest zijn laatste centen aan een oplichter [Frank Lammers] en de openbaar aanklager [Plien van Bennekom] vervolgt hem wegens uitkeringsfraude. Cor zwerft door Rotterdam op zoek naar iemand die hem een beetje geld kan geven om de dag door te komen, maar krijgt de ene na de andere tegenslag te verwerken. Vele topacteurs en bekende Nederlanders hebben bijrolletjes en er zijn cameo’s van bekende Rotterdammers in een scenario dat het moet hebben van Van Waardenberg. Die neemt zijn rol gelukkig serieus en schetst een uiteindelijk ontroerend portret van een eenvoudige, vriendelijk man die slachtoffer is geworden van zijn naïviteit en krampachtig vasthoudt aan wat nog rest van zijn waardigheid. Kreeg (helaas) een vervolg: Opa Cor.

In februari 2005 werd de toen 59-jarige Dennis Rader ontmaskerd als ‘The BTK Killer’, een seriemoordenaar die in de jaren 70 en 80 verantwoordelijk was voor minstens 10 moorden in de omgeving van Wichita in Kansas. Hoewel hij zelfs brieven schreef naar de politie om te pochen over zijn daden, leidde hij een dubbelleven als een zorgzame, voorbeeldige echtgenoot en vader. Dochter Kerri vertelt haar kant van het verhaal (de rest van de familie doet er het zwijgen toe) op basis van haar autobiografische bestseller. Ze kan duidelijk beter schrijven dan vertellen. Het helpt niet dat Susan Peters, een televisiejournalist die zich jarenlang met de zaak bezighield, met veel theater probeert wat spanning toe te voegen aan deze routinematige, saaie terugblik op een fascinerend, macaber familiedrama.

Op een afgelegen plek overweegt een rouwende vrouw [Kelsey Asbille] van een klip te springen, maar ze wordt daarvan weerhouden door een seriemoordenaar [Finn Witrock] die haar even later een injectie toedient met een verlammend middel en ontvoert. De opening is niet onaardig, maar het motief en de handelswijze van de moordenaar zijn twijfelachtig en de plotwendingen worden steeds absurder. De beste momenten zijn die met Treadwell als een oude man die niet zo kwetsbaar is als hij lijkt.

Op 9 oktober 2002 werd Aileen Wuornos geëxecuteerd, omdat ze schuldig was bevonden aan de moord op en beroving van zeven mannen. De Britse documentairemaker Nick Broomfield portretteerde Wuornos in 1992 en maakte een vervolg in 2003, het jaar waarin Charlize Theron haar speelde in Monster, een gedramatiseerde reconstructie van de gebeurtenissen. De Australische beeldend kunstenaar en filmmaker Jasmine Hurst voelde een verwantschap met Aileen Wuornos, omdat ze een verleden van seksueel misbruik deelden. Ze schreven elkaar brieven en Hurst kreeg toestemming om Wuornos te interviewen. Turner werpt onderbelichte vragen op over de vooringenomenheid van de aanklager, het achterhouden van cruciaal bewijs en andere dubieuze tactieken die ertoe bijdroegen dat Wuornos werd afgeserveerd als een onbetrouwbare getuige. Dat maakt dit tot een waardevolle aanvulling op eerdere films over deze in alle opzichten tragische zaak.