Shirley (2024)

Politiek waargebeurde biografie over de eerste Afro-Amerikaanse vrouw die zich kandidaat stelde voor het presidentschap van Amerika. Veel politieke dialogen. Hou wel van dit genre films maar had hier het gevoel dat het allemaal wat oppervlakkig bleef. Had weinig affectie met de karakters. Wat ik wel leuk vond is het sfeertje van de jaren 70 met dito soundtracks. Feit dat het waargebeurd was, is een pluspunt. Leuke wegkijker zonder echte hoogtepunten. 3*

Beetje matte biografie over de baanbrekende carrière van een Amerikaanse politica. Had wat mij betreft best wat pittiger mogen zijn.

Toch wel een teleurstellend portret van een sterke vrouw, waar best een interessant verhaal in had gezeten. Regina King doet haar best, en het kijkt allemaal wel redelijk weg, maar helaas zijn er toch ook flink wat tekortkomingen.

De hele film draait eigenlijk enkel om het feit dat Shirley een Afro-Amerikaanse vrouw is. Ze wil de eerste Afro-Amerikaanse vrouwelijke president worden. Waarom? Zodat ze de eerste Afro-Amerikaanse vrouwelijke president is.

Tenminste, dieper dan dat gaat de film niet. Wat haar politieke ideologie is, wat ze wil veranderen en vooral hoe ze dat denkt te gaan doen, wordt zwaar onderbelicht. Daarom blijft Shirley een vrij oppervlakkig personage en soms zelfs wat onsympathiek.

De film springt van de hak op de tak, en het voor ons redelijk onbekende (of vreemde) Amerikaanse verkiezingssysteem helpt daarbij niet. De rol van Terrence Howard is ook compleet overbodig.

Al met al zal deze snel vergeten worden.

De hele basis trope van de sterke vouwelijke leider legt overduidelijk weer hoe hollywood al jarenlang doordrenkt is met het extreme indentiteitspolitieke obsessieve denken , om kwaliteit kennis en oprechtheid draait het al lang niet meer , het gaat puur om huidskleur en geslacht en met deze 2 boxjes keurig afgevinkt is Shirley het ultieme voorbeeld van de achtergestelde minderheidsgroep en onderdrukte sexe die uiteraard alleen al daarom wel perfect moet zijn , tenminste zo word ze als vanzelfsperkend geportretteerd , iets wat natuurlijk verre van realistisch is .

Haar man is ook de perfecte echtgenoot en hun huwelijk word ook als bijna perfect beschreven in de film, uitgezonderd wat meningsverschillen ,groot was ook mijn verbazing om te lezen in de aftiteling ze 5 jaar later waren gescheiden , maar echt verbazend is het eigenlijk niet , ze neemt de mannelijke rol op zich maar als ze aangevallen word verwacht ze dat haar man ineens de mannelijke rol op zich neemt .

Een rol die hij al duidelijk lang geleden op had gegeven .

regina King speelt haar rol goed , Tomson heeft het hierboven echter goed beschreven , haar personage blijft oppervlakkig omdat het onderwerp zeer oppervlakkig word benaderd , het politieke systeem word ook nergens bekritiseert en na het zien van de laatste paar verkiezingen daar is dat echter hard nodig

In 1968 wordt Shirley Chisholm [Regina King] de eerste zwarte vrouw in het Amerikaanse Congres. Na vier jaar Nixon en uit onvrede over de Democratische presidentskandidaten George McGovern, Ed Muskie en de openlijk racistische George Wallace, besluit ze in 1972 zelf een gooi te doen naar het presidentschap. Oppervlakkig als persoonlijk portret en vooral interessant als kijkje achter de schermen van Amerikaanse verkiezingscampagnes. Toont de persoonlijke en morele dilemma’s waar Chisholm (als vrouw en als Afrikaanse Amerikaan) mee te maken kreeg, maar geeft weinig inzicht in Chisholms persoonlijkheid en drijfveren. Jackson speelt Barbara Lee, die zich aansluit bij Chisholms campagne en in 1998 zelf werd verkozen in het Congres. De echte Lee vat aan het eind kort samen wat Chisholm en deze periode voor haar persoonlijk betekenden.