Met Oprechte Deelneming (2026)

Toevallig dat deze film als laatste in de telefilm reeks is geëindigd? Veel diepgang, redelijk goede uitwerking en voor zijn vrij korte speelduur weet de film toch een emotionele indruk achter te laten, niet alleen door het onderwerp maar ook zonder twijfel omdat Tara Hetharia de film goed weet te dragen.

Ook al is het een zwaar onderwerp kijkt de film alsnog best makkelijk weg, ik zou zelfs willen zeggen dat er nog meer in had gezeten en dat de bijrollen best nog meer uitgediept hadden mogen worden, maar dat is met deze beknopte speelduur niet de makkelijkste taak.

Wat mij betreft als telefilm bovengemiddeld en de beste van 26.

3,5*

Op momenten worden de generaties wel leuk langs elkaar gelegd maar echt buiten de clichés weet de film niet te treden en de film heeft te weinig te bieden om de magere 86 minuten echt boeiend te houden. 2,5*.

Na de dood van haar vader [Carlo Scheldwacht] neemt de 22-jarige Eli [Tara Hetharia] zijn plaats in bij de busreis die hij met zijn Indonesische moeder [Nel Lekatompessy] had gepland. Lekatompessy is uitstekend als de moeder, maar Hetharia zet de generatiekloof te dik neer en roept weinig sympathie op. Scenarist Peter veroordeelde de ondersteunende cast (met o.a. Raymond Thiry, Michiel Kerbosch en Tamar Baruch) tot stereotypen die je maar al te vaak tegenkomt in dit soort roadmovies.

Zeer sterke film over verlies van een dierbare. Hoe ga je daar mee om, hoe gaat je familie en vriendenkring daar mee om?

De film wordt volledig gedragen door Tara Hetharia in de rol van de 22-jarige Eli. Ze zet een heel puike prestatie neer! Vooral de haar karaoke-versie van PHD I won't let you down hakte er bij mij behoorlijk in. Haar verdriet, haar machteloosheid, haar gemis, allemaal komt het samen in die ene scene!

Hoe dan ook een mooie soundtrack en bij wijlen prachtige fotografie!

De beste telefilm inderdaad van 2026! 3,5☆