Le Chant des Forêts (2025)

Absurd mooi

Vanaf 5 maart 2026 in de bioscoop (Periscoop Film)

Moest even op gang komen maar wat een geweldige beelden krijg je hier te zien. Een aanrader!

Met hulp van vader Vincent en grootvader Michel, beide natuurfotografen, brengt tiener Simon Muner dag en (vooral) nachten door in De Vogezen. Michel wil dat Simon zich altijd blijft verwonderen over wat hij ziet in de natuur. De beelden en geluiden die hij opneemt tijdens deze expedities roepen ook verwondering over en bewondering op voor de flora en fauna in wat nog rest van gebieden waar de natuur nog relatief vrij spel heeft. De langdurige blikken van vaak zeldzame dieren zetten je aan het denken in deze prachtig gefilmde, meditatieve natuurdocumentaire. Enig minpunt is de herhaling van aerial shots van mistige bossen met de stemmige muziek van Warren Ellis.

Dit is eigenlijk geen documentaire maar een speelfilm over een tiener die met zijn vader en grootvader de bossen in gaat om mooie filmbeelden te maken van de natuur. En dat lukt dan ook. We worden getrakteerd op prachtige beelden. Alleen de eindeloos lange shots van mist die door de bossen heen gaat wekt wel de indruk dat er opvulling nodig was om er 90 minuten van te maken.

In de bioscoop op een groot scherm deze film kijken én luisteren was een prachtige ervaring. Je wordt meegenomen in de wereld van een pure natuurliefhebber, die met name in de nacht tot het uiterste gaat om dieren te spotten. De beelden tonen je de fantastische sferen van het spel tussen licht en duisternis, met in de hoofdrol een beeld scala aan wilde vogels en andere dieren. Daar zitten echte pareltjes tussen en mooi is te zien hoe een kleinkind door zijn opa wordt meegetrokken in zijn passie voor de natuur. Het tempo is enorm rustig en de film laat je echt even wegzweven in de schitterende bosrijke omgeving met al zijn wonderlijke verhalen.

Op zich hou ik wel van 'beestjes kijken' Van al die Earth films en natuurlijk niet te vergeten onze eigen 'vroege vogels' kan ik heel goed genieten. Niet dat ik nou zo'n enorme natuurkenner ben maar ik hou van de mooie beelden en zeker bij Vroege Vogels kan ik me verbazen over wat er allemaal in ons eigen land te zien is.

Door lovende recensies in de Trouw en Volkskrant (jaja, ik geef het toch maar toe. Ik ben een linkse natuurliefhebber ) trakteerde ik vrouwlief en de jongens op een avondje naar de bios. Zeker omdat dit soort beelden stukken beter uitkomen op groot scherm dan thuis bij ambilight.

Om met die laatste te beginnen: ze vonden het allemaal prachtig. De jongste (11) vond het leuk om te zien hoe de jongen in de film (ook ongeveer die leeftijd) zo leuk met die opa om ging en van de natuur hield. Onze oudste zoon (13) vond het ook wel mooi maar de puber in hem vond dat ie daar niet te overtuigend voor uit mocht komen dus hij ging wat zeuren over de leeftijd van het publiek. Toegegeven, dat lag hoog. Gemiddeld zal het tussen de 55 en 65 liggen schat ik.

Over de prent zelf: het was een langzame film en dat paste perfect. Ik las dat al in een van de recensies, dat het begon met 12 minuten mist. Zo erg was het niet, maar de mist kwam wel vaak terug. Ik vond dat wel leuk om te zien. Het leek niet op versneld afgespeeld maar het was wel heel beweeglijk.

Alle dieren zijn mooi in beeld gebracht, vaak in koude omstandigheden zodat de 'ademwolkjes' goed te zien zijn. Zelfs bij fluitende vogeltjes! Verder was het qua verhaal zoals HK Senator al zei een soort speelfilm met als enige verhaal dat drie generaties de natuur in gaan om mooie beelden te maken.

Tegen het einde werd er ook even melding gemaakt van de staat van de natuur, dat veel mensen er weinig waarde aan hechten en hoe slecht dat eigenlijk is. Wat mij betreft kan dat niet hard genoeg vermeld worden maar hier werd het subtiel even genoemd door de opa en dat die jongste zei, iets van 'veel mensen geven gewoon niet zoveel om de natuur'.

Nadat iemand deze film gezien heeft, hoop ik dat hij/zij dat wel (meer) gaat doen. Het is prachtig. En dan was dit alleen nog maar de Vogezen en een beetje Noorwegen om een bijzonder vogel (de puntje puntje hoen) te spotten.

Vincent Munier doet het weer! Zijn vorige docu over zijn zoektocht naar de sneeuwluipaard ontroerde al en ook Whispers in the Woods doet dat. Een prachtige docu niet à la BBC's Planet Earth maar juist minder sensatiezuchtig. Als een 'fly on the wall' houd je je adem in opdat je het schouwspel niet verstoort.

Mooie beelden, muziek, en, vooral, sfeer.

Maar veels te repeterend. Had van mij met drie kwartier wel mogen stoppen. Moeite om er daarna nog mijn aandacht bij te houden.