27: Gone Too Soon (2018)

Club van 27 is wel een interessante club natuurlijk, daar zitten wel een paar hele grote bij. Enkele van deze artiesten leer je via deze docu wat beter kennen. Maar voor mij wat minder leuk, ik had meer verwacht over het mysterie van de club 27.

Njah.

Een docu over de club van 27, maar zoveel wordt er helemaal niet gezegd. Veel meer dan het uitlichten van 6 artiesten en het beknopt vertellen van hun verhaal is het jammer genoeg niet. De productie zelf lijkt dan ook nog eens op een TV-doc.

Toch wel een bekend gegeven waar makkelijk wat meer mee gedaan had kunnen worden. Napier-Bell probeert wel heel eventjes, door de gemeenschappelijke deler te zoeken, maar komt niet verder dan "een moeilijke jeugd en last me succes". Tja, dat kan ik zelf ook nog wel verzinnen, daar heb ik geen docu als deze voor nodig.

Wat rest zijn dan 6 verhaaltjes, waarvan ik er een aantal al kende. Er is ook amper tijd om iets serieus te zeggen want als je de speelduur door 6 moet delen schiet er gewoon niet veel over. Het zijn allen erg bekende artiesten, wie meer wil weten over deze mensen doet er beter aan gewoon per artiest een andere docu uit te kiezen. Ik vermoed dat het daarin ook wel zal gaan over hun zelfmoord.

1.0*

Interessante documentaire over de 6 beroemde muzikanten uit de Club van 27.

Interessant, maar veel te kort deze docu. Je zou over elk van deze artiesten een documentaire van ruim een uur kunnen maken en dan zou nog niet alles zijn verteld.

Maar toch blij dat ik dit eens heb kunnen bekijken, ben toch een paar dingen aan de weet gekomen die ik nog niet wist.

Minpuntje van deze documentaire, naast de té korte duur, is het gebrek aan muziekfragmenten van de respectievelijke artiesten.

Slappe docu.

Het brengt een groepje mensen samen, maar verzaakt om de losse segmenten ook maar enigszins van kleur of diepgang te voorzien. Wie meer over de individuele muzikanten te weten wil komen, is hier aan het verkeerde adres.

Het illustreert daarmee vooral de willekeur waarmee we dit clubje bijeengebracht hebben. Hun leeftijd plus enkele voorspelbare factoren als getroebleerde jeugd, het kampen met verslaving en het lijden onder de roem; het vormt niet alleen een wankele gemene deler, het sluit ook vele muzikanten uit met een vergelijkbaar tragisch verhaal. Een wat kritischer standpunt over de invloed en verantwoordelijkheid van de industrie, de media of de (verafgoding door) fans zou ons zelfs al meer food for thought geven.

Gemakzuchtig in elkaar gezet werkje, dat weinig recht doet aan de tragiek of invloed van de individuele artiesten. 1,5*

Als groot muziekliefhebber raakte ik eveneens gefascineerd door "The 27 Club." Ik had gehoopt dat deze documentaire een mooie en interessante weergave zou geven, maar helaas blijkt dat niet het geval te zijn. Het is allemaal behoorlijk oppervlakkig, en de achtergrondmuziek tijdens de interviews is ontzettend irritant. In een razendsnel tempo wordt de opkomst en ondergang van grote sterren als Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison en Amy Winehouse toegelicht. Dit zonder enige bijdrage van hun muziek. Daarnaast wordt er niet in de mythologie van "The 27 Club" geduikt. Het ontbreekt de "deskundigen" eveneens aan een flinke dosis muzikale geschiedenis. Het album "Nevermind" van Nirvana mag dan misschien hun grootste album zijn, maar ze hebben ongetwijfeld meer dan één hit gescoord. Ik denk dat elke losstaande documentaire van deze grootheden beter tot zijn recht komt.

2,0 *

Eigenlijk toont de documentaire aan dat Club 27 een mythe is. Uit de rijke muziekgeschiedenis zijn er 6 grote namen die stierven op 27 jaar. Uiteraard zijn er nog namen, denk aan Robert Johnson of Kristen Pfaff. Maar dan ga je al richting minder bekende namen. Wel is het zo dat veel muziekartiesten op jonge leeftijd gestorven zijn door drugs of alcohol.

De docu probeert te tonen hoe het komt dat de druk zo hoog is dat het voor deze sterren fataal werd op hun 27 jaar. Je krijgt vooral een babbeluurtje met weliswaar enkele bijpassende archiefbeelden. Het stoorde dat je de hele tijd een muziekje hoorde dat niet diende als ondersteuning, maar vooral gericht naar een kijker die snel afgeleid is en daarom met muziek het gevoel te hebben dat er toch de hele tijd iets gebeurt in beeld.

In 70 minuten jast Napier-Bell de levensverhalen van Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, Kurt Cobain en Amy Winehouse erdoorheen. De popmuzikanten stierven toen ze 27 jaar oud waren, kenden een traumatische jeugd en stierven direct of indirect aan de gevolgen van drank- en/of drugsgebruik.. Goedkoop gemaakt en oppervlakkig geschreven. Het was veel interessanter geweest als Napier-Bell meer ruimte had gegeven aan o.a. Gary Numan en Tom Robinson, die duidelijk meer inzicht hadden kunnen geven in de psychologische worstelingen van jonge rocksterren.