menu

Metallica: Some Kind of Monster (2004)

mijn stem
3,46 (312)
312 stemmen

Verenigde Staten
Documentaire / Muziek
141 minuten

geregisseerd door Joe Berlinger en Bruce Sinofsky
met Kirk Hammett, James Hetfield en Lars Ulrich

Deze documentaire geeft een kijk op één van de succesvolste metalbands aller tijden: Metallica. Joe Berlinger en Bruce Sinofsky volgden de muzikanten ruim een jaar lang. De uitbundige levensstijl van de groep - die de bijnaam 'Alcoholica' kreeg - was de bandleden al enige jaren daarvoor zuur opgebroken. Toen de opnames begonnen zat de groep in een diep dal omdat bassist Jason Newsted net was weggegaan. De verhoudingen tussen de overige bandleden waren op dat moment tot een dieptepunt gedaald. Lichamelijk en geestelijk uitgeput kwamen ze op een dood spoor terecht en raakten zowel op persoonlijk als op artistiek vlak in een diepe crisis. Tijdens de opnames van het album St. Anger - het eerste studioalbum in vijf jaar - ging de band in groepstherapie.

zoeken in:
avatar van Eminem8Milefreak
2,5
Friac schreef:
Ik ken de band niet goed, maar mijn zin in een Metallica-concert was zeker niet te wijten aan St. Anger hoor. Ik heb het album al eens beluisterd, en het deed me niet veel (al vind ik St. Anger zelf best wel een leuk nummer). Ik zat eerder te denken aan hun oude classics


Ik zat zo te denken als Ulrich Hetfield had buitengesmeten zoals in deze film dat we ze nooit meer live konden zien.

avatar van Frank Slade
4,0
Heftige inside peek binnen een van de grootste rock bands allertijde, met zeer goede interviews. Je krijgt hier een goed beeld van hoe zwaar het eigenlijk zowel fysiek als mentaal is om op zo een nivo constant te moeten en willen presteren.
Een must see voor elke Metallica fan!

avatar van dutchtuga
3,5
Door deze docu heb ik het album St. Anger na 10 jaar of zo weer eens uit de kast gehaald. Ik vind het nog steeds geen goed album, maar het verhaal erachter is, zeker als Metallica-fan, wel erg fascinerend en goed in beeld gebracht in deze onderhoudende docu.
3,5*

avatar van Drs. DAJA
3,5
Ik ben niet per definitie geïnteresseerd in Metallica alhoewel ik het een vermakelijke en degelijke band vind. Some Kind of Monster is echter iets wat enkel en alleen teert op de fascinatie die fans voor deze band op voorhand al moeten hebben. Het is namelijk amateuristisch brolwerk zoals Joe Berlinger en Bruce Sinofsky dat eerder ook al eens maakten. Ik kan me niet indenken dat de keuze voor het 4:3 kader met iets anders te maken heeft dan dat hun goedkope video-camera geen breedbeeld-functie had. We zitten met een band vol spanningen en nergens worden die spanningen invoelbaar, boeiend of meeslepend. Het tempo is laag, mij wordt de band niet even geïntroduceerd en er wordt nergens een spanningsboog gecreëerd waardoor je als Metallica-outsider hier niets mee hebt noch mee gaat krijgen. Enorm gemiste kans.

avatar van Theunissen
2,5
Opzicht wel een aardige documentaire over de donkere periode in het bestaan van de band, maar eerlijk gezegd voegt deze documentaire weinig toe. Je ziet geregeld James Hetfield en Lars Ulrich wat zielig en hypocriet doen (Kirk Hammett hangt er maar wat bij, want zijn mening telt toch niet) en verder hoor je de ontwikkeling van het matige comeback album "St. Anger" (na "Load" en "Reload" het slechtste album van Metallica). Ik vind het eigenlijk wel jammer dat Metallica er destijds geen punt achter heeft gezet want qua muziek stelt het allemaal weinig meer voor (ook maar 2 albums uitgebracht in de afgelopen ca. 15 jaren).

Ik vond het ook wel lullig om te zien hoe men omging met ex-lid Dave Mustaine in deze documentaire. Ook overigens niet slim van Dave Mustaine om zulke dingen te zeggen want nu komt het allemaal over alsof zijn eigen carrière en band Megadeth niets voorstelde en hij niets liever wil dan bij Metallica spelen. De reden waarom men hem uit de band heeft gezet (vooral door Lars Ulrich) is me na het zien van deze documentaire wel duidelijker geworden. Dave Mustaine was behoorlijk dominant en daardoor raakte Lars Ulrich een beetje op het tweede plan, waar hij dus niet tegen kon. Oplossing, Dave Mustaine eruit en gewoon een goede gitarist weten te strikken die niet dominant is en alles doet wat Lars en James opdragen. Dat is dus Kirk Hammett geworden. Persoonlijk vind ik het prima dat Dave Mustaine destijds uit de band is gezet want anders hadden we een aantal schitterende Megadeth albums (tot en met "Rust in Peace") misgelopen.

De zoektocht van Metallica naar een nieuwe bassist vond ik wel leuk. Die Robert Trujillo is opzicht een goede bassist maar met hem zelf heb ik eigenlijk weinig op en ik zie hem ook niet graag vanwege de idiote manier waarop hij de bas speelt. Ik beschouw hem ook niet als een volwaardig lid van Metallica. Ik vergelijk hem altijd een beetje met de bassist "Darryl Jones" van de Rolling Stones die er ook maar wat bijhangt terwijl de fans niets met hem hebben. De fans van de Rolling Stones willen graag Bill Wyman zien en de fans van Metallica willen graag Cliff Burton (helaas veel te vroeg overleden) of desnoods Jason Newsted zien.

avatar van Woland
3,0
Het is een beetje serendipiteit. Metallica besluit (na al zo'n tien jaar grotendeels troep te hebben uitgebracht) een filmcrew opnames te laten maken bij het schrijven en opnemen van wat uiteindelijk St. Anger wordt. Maar de opnames komen op de achtergrond als de bom binnen Metallica barst, Hetfield in rehab gaat, en de band uitgebreid in therapie gaat bij een psycholoog. Het is een interessante inkijk binnen de dynamiek in Metallica, maar ook treurig op een bepaalde manier. James Hetfield is een dominante, manipulatieve kerel die geen kritiek kan accepteren, Lars Ulrich is een vergelijkbare control freak, en bij deze opnamen divergeerden hun ideeen zoveel dat therapie nodig is. Het is vaak sneu om te zien hoe moeilijk de communicatie gaat, hoe James in een rehab-stramien zit en vervolgens de rest verbiedt om buiten werktijden naar het album te luisteren, hoe communicatie tussen James en Lars op een gegeven moment alleen via Kirk Hammett gaat.

Ook spoken uit het verleden komen langs. Jason Newsted was altijd het slachtoffer van het dominante gedrag van James en Lars, was nooit echt deel van de band, en is uiteindelijk dolblij dat hij niet meer met die dysfunctionele malloten samenspeelt. En James geeft hem daar tenslotte ook gelijk in. En Dave Mustaine, het is bijna zielig om te zien hoe hij nog steeds zijn hele leven definieert door een prisma van Metallica, al is hij al twintig jaar geleden uit de band gegooid. En het heden: de nieuwe bassist Robert Trujillo die binnenkomt, en die je ook enigszins verbaasd naar het gedoe over stemgewichten en het gegooi met geld ziet kijken. Maar hoewel er dus best wel wat interessants te zien en te bespreken is, is de documentaire ondanks dat wel wat langdradig en saai. Veel therapiegesprekken, veel studio-geneuzel van een matig album, een vrij normale Kirk Hammett en twee mensen wiens gebreken door twintig jaar succes nooit echt verbeterd zijn, en een band die eigenlijk in '92 uit elkaar had moeten gaan. Al is het laatste album zo slecht nog niet. 3.0*

3,5
Ik had er niets van verwacht, maar het is gewoon een goede docu!!

Gast
geplaatst: vandaag om 10:39 uur

geplaatst: vandaag om 10:39 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.