Metallica: Some Kind of Monster (2004)

Aanvullende info van de toevoeger:

Some Kind of Monster werd voor uitverkochte zalen in de Verenigde Staten zeer positief ontvangen, en won prestigieuze publieksprijzen op filmfestivals in Chicago en Denemarken.

In Nederland zal de documentaire naar alle waarschijnlijkheid draaien op maandag 21 juni in de Pathé Arena (Amsterdam). Dit is tevens de dag waarop Metallica in een uitverkocht Amsterdam Arena een concert zal geven.

Leuk! De trailer ziet er bovendien ook mooi uit.

ga ze morgen gewoon weer ff live aanschouwen in de Arena!

WOEHOE top docu , metallica is gewoon the one als het om muiek gaat , de documantaire geeft gewoon aan dat een leven over sterren niet over rozen gaat !

ik vnd ook dat ze heel eerlijk zijn ( vooral james )

dat zijn ook niet altijd alle sterren

ik vind het knap en ze zijn gewoon legendarisch :D:D:D:D:D:D:D:D:D:D:D

Jammer dat deze docu maar even (weekje?) in de bios heeft gedraaid. Komt nl niet vaak voor dat dit soort docu's in de bios komen. ff wachten op de dvd dan maar.

Ik heb deze film gezien voor het Metallica concert in de Amsterdam-Arena. (in het pathe theater ernaast)

En ik was van te voren wat skeptisch over deze film, maar dit is een zeer interessante (en soms zelfs komische) documentaire over Metallica in moeilijke tijden.

Deze docu is, voor zover ik weet, op reis door Nederland. Elke week in een ander filmhuis.

ben al jaren metallica fan (vanaf 84) en zeer benieuwd naar deze documentaire als ik m gezien heb volgt snel een beoordeling.

Ik vond em wat te lang duren, het psychologische gebrabbel ging me op een gegeven moment de keel uithangen, maar toen ze op het laatst weer voor het eerst het podium op gingen, kreeg ik toch weer kippenvel. Wat is The Ecstacy of Gold toch een prachtige intro

lijkt me echt een ****ing domme film... maja dat heb je als je rock haat... en voor hardcore leeft...

Dan nog slaat de opmerking "domme film" (is eigenlijk een docu) nergens op; Dat je niks met de muziek hebt is een ding, maar de inhoudelijke opzet beoordelen is toch wat anders lijkt me....

Offtopic; hardcore, trance, dance en weet ik veel wat je nog meer hebt, dat is pas troep....

Hij zegt niet rock troep is, maar dat hij het haat.

Komt op hetzelfde neer; als ik zeg dat ik bepaalde muziek "haat", dan bedoel ik daarmee dat ik het slecht/niet mooi/ troep vind....

En wat is leven voor hardcore eigenlijk? Vind ik een beetje ver gaan hoor :S

hahaha

Metallica komt voort uit de bay-area thrash scene en is in de jaren 90 slomer gaan spelen met een meer rock sound om met St. Anger een (nu)-metalalbum te maken. Deze bay area scene is van grote invloed geweest op de hardcore zoals we die nu kennen, en dan bedoel ik bands die punk en metal combineren en niks met beats te doen hebben.

Anyway, de film verteld niet helemaal de waarheid zoals Dave Mustain in de Aardschok al heeft verteld. Dave wordt zelf neergezet als een jankebalk terwijl alle scenes waarin Lars als een baby zit te janken tegen hem eruit zijn geknipt. Verder heeft Lars ook verteld zich sexueel aangetrokken tot hem te voelen en dat kan natuurlijk niet in de film gezet worden!

Ooit hield ik van metallica

en heel veel hardcore is nog eens gebaseerd op ouwe rockclasics dus. zowiezo een beetje dom gelul nietwaar?

De vraag of hardcore cooler is dan rock lijkt me hier eigenlijk niet zo terzake doen. Een beetje debiele discussie eigenlijk.

Zelfs voor degenen die eigenlijk geen rock fans zijn (zoals ik) is deze documentaire prima te pruimen. De hele opzet om als rockband een shrink in te huren en daarvan een documentaire te maken vond ik eigenlijk wel een moedig en vernieuwend idee. Het risico is natuurlijk wel dat er mythes worden ontmaskerd en ego's worden doorgeprikt. Dat gebeurt dan ook volop in deze docu en dat maakt hem ook boeiend. In het begin lag mijn sympathie eigenlijk grotendeels bij Lars Ullrich die tenminste hart voor de band had en orde op zaken wilde stellen, maar naarmate de film vordert blijkt James Hetfield de betere keuzes te maken en komt evenwichtiger en volwassener uit de strijd dan Lars, die zijn kont steeds meer tegen de krib gooit en uiteindelijk (naar mijn mening) wordt ontmaskerd als een geldzuchtige puber met een te groot ego. Maar goed, het valt vast niet mee om volwassen te worden in een rockband.

Verder wordt de structuur en de zogezegde genialiteit van de muziek voor mij ook een beetje ontmaskerd. Hun songs lijken vooral te onstaan rond een specifiek riffje en een slogan (I'M IN ANGER WITH YOU!!!) wat dan 4 keer wordt herhaald, om daarna een andere slogan weer 4 keer te herhalen etc. etc. Maar daar zal ik de fans wel enigszins tegen de schenen aan schoppen.

Al met al een lange maar boeiende documentaire. Zeker het zien waard.

ik ben zelf al 9 jaar een grote fan van metallica maar ik vond dit toch echter wel een van de beste documentarie wat ik ooit gezien heb deze jongens blijven gewoon normaal en hebben ook niet zoiets van kijk ik ben beroemd ik vind als je al 22 jaar in het vak zit net als hun dan mag je wel een keer een domper in je leven krijgen. al ben je nog geen fan van metallica het is zeker de moeite waard om deze documentary te bekijken. heel veel mensen zeggen ook die laatste cd ST, ANGER das helemaal niks maar ik vind dat die laatste studio album wel degelijk mooi is alleen op een ander vlak muziek maken is het zelfde als hardlopen je moet wel een keer een andere richting op gaan want als je altijd het zelfde doet dan is de lol er zo van af.

St Anger blijft een kut album, maar erg leuk om nu eens alle flarden, interviews en informatie die ik zoal door de jaren heen was tegengekomen over Metallica verbeeld te zien.

mooie documentaire.

hele eerlijke documentaire en je ziet echt een beetje wie de jongens van metallica zijn. maar ben zelf ook groot fan en vind ST. Anger een van de beste albums die ze gemaakt hebben. en ben naar bios geweest in Amsterdam bij mijn derde concert van ze. ik weet niet hoe het voor een niet fan dus is maar ik vond Some Kind Of Monster dan ook heel goed.

Goeie docu, beetje lang inderdaad, maar loont de moeite. De dvd is mooi verzorgd, met een reeks deleted scenes die bij elkaar even lang zijn als de film zelf! In deze scenes kun je oa het lange, ongeknipte emotionele interview met Dave Mustaine zien. Kritiek van hem dat hij bijna uit de film geknipt is slaat natuurlijk nergens op, want de film gaat tenslotte niet over Mustaine. Ik vind St. Anger helaas nog steeds een matig en vooral saai album, maar door deze docu ben ik de plaat wel wat meer gaan waarderen.

De documentaire is lang, maar hij verveelde me eigenlijk nergens. De heren kwamen op mij opvallend oprecht over. Hier en daar heb ik wel erg moeten lachen, met name om de therapeut die met een partijtje geleuter zijn baantje van 40.000 dollar per maand probeerde te houden en om Dave Mustaine die zielig aan het doen was.

St. Anger heb ik ooit goedkoop bij de Makro gekocht, maar hij staat sinds een keer beluisteren boven op zolder tussen de rest van de draai-ik-nauwelijks cd's. Toch nog maar eens een keertje opzetten dan...

De vader van Lars Ullrich was voor mij het hoogtepunt van de film. Een oude hippie met lange grijze baard. Op een gegeven ogenblik vraagt Lars zijn vader een fragment te beoordelen. Met een kritische blik alsof hij God zelf is, laat vader het fragment aan zich voorbij gaan. Hij is niet tevreden, zoveel is duidelijk. 'Ik zou het anders doen' of iets in die geest is zijn commentaar.

Met onvervalst Deens accent: "I would say, delete that."

Echt een geweldige documentaire. Vooral het einde vond ik erg bijzonder, dat ze uiteindelijk toch weer op het podium staan.