Metallica: Some Kind of Monster (2004)

Zondag 28 mei te zien in de avonduurtjes op NL3.

Dat betekent dus tot die tijd:

- geen bezoekje meer brengen aan de kapper

- scheerapparaat niet meer aanraken

- niet meer douchen

- een tatouage laten zetten op mijn linkerbovenarm en rechterkuit

- een megagrote sticker met Keltische Runen plakken op de achterruit van de auto

- een strakke, zwarte spijkerbroek kopen

[beschouw dit maar als een spelletje "tel de vooroordelen"]

LOL

Maar om alvast in de stemming te komen voor 8 juni, ga ik toch maar even deze docu kijken.

hoe kan je rock haten,en hardcore leuker vinden?

vreemd

zeker dat jij denkt dat nothing else matters van lucie silvas is?

whahah

Hopelijk krijgen we nooit zo'n film over Tom Araya en Kerry King te zien. Trieste praktijken zijn best amusant maar eigenlijk geen materiaal voor een avondvullende film. 3***

Goede documentaire die nergens sentimenteel wordt maar wel een hart voor de band heeft. Mooi om de personen Ulrich (met zijn enorme ego), Hammett (teruggetrokken) en Hetfield (die de draad probeert op te pakken na zijn afkickprogramma) zo van dichtbij te volgen.

Mooie stukjes waren o.a. de fandag, waarop de band toch zijn best doet ondanks alle strubbelingen, het interview met Dave Mustaine, de moeizame terugkeer van Hetfield en zijn relatie met Ulrich en de beelden van de videoclipopname van St. Anger in San Quentin en de tour.

Inmiddels alweer gedouched, geschoren en me weten te wurmen uit die strakke spijkerbroek.

Goede documentaire over een grote band en hun sores. Het beste van de docu is dat in het begin al tegen de bandleden werd gezegd: de grootste uitdaging is dat men (de fans en andere geinteresseerden) een oordeel over jullie gaan vellen [of iets in die trant].

Dat is dus gelukt. Na het Napster incident heb ik nu nog minder sympathie voor Metallica. Twee redenen: 1) het haantjesgedrag van Lars Ulrich [drummer] en James Hetfield [zanger]. En 2) de geldmachine / fabriek dat het instituut Metallica is geworden (deze documentaire is daar ook een onderdeel van natuurlijk).

Haantjesgedrag

Lars Ulrich is niets minder dan een op geld beluste maniak. We weten het allemaal: geld maakt niet gelukkig. Hij heeft niks anders dan (naast zijn kunstcollectie) Metallica als inkomsten-bron.

James Hetfield, de alcoholist, is na zijn terugkeer van de afkick-kliniek nog steeds de helft van de tijd onder invloed...lijkt wel. Bazig gedrag en uit zich iedere keer maar weer als een slechte B-acteur in pseudo-Freudiaans gezever. Het gedrag van een irritant kind dat solliciteert naar een corrigerende tik.

Dat deze twee hoofdpersonages - om het even botweg te zeggen - een soort van titanenstrijd met elkaar leveren, hebben ze volgens mij niet in de gaten wat dat betekent voor de rest van de bandleden. Lars Ulrich wordt dan ook geconfronteerd met dit gegeven in de allerbeste scene van de documentaire tijdens het gesprek met voormalig Metallica-lid Dave Mustaine (oprichter Megadeth) die Ulrich beticht van verraad etcetera. Een nogal ontroerende scene moet ik toegeven.

Kirk Hammett is de nuchterheid zelve, de stabiele factor. Hij distantiëert zich veelal van de ego-tripperijen.

Money Money Money

De commercie heeft de overhand genomen tijdens het succes van 'the Black Album'. Je voelt als kijker te vaak dat het allemaal draait om geld. Commercials, MTV Icon, contract-besprekingen (waar het ook ging om winst/verlies van deze documentaire), Napster, en noem maar op. Ik werd er kriebelig van.

De documentaire geeft een goed portret van het monster dat Metallica is geworden. Alleen bevat de documentaire te veel irritaties om meesterlijk genoemd te worden en de volle speelduur te imponeren. 3,5* is een prima score.

Ach ja, Metallica. De dagen van het muzikale topwerk van de heren zijn al sinds begin jaren '90 geteld. The Black Album is als album prima maar liet toch al enigzins doorschemeren wat er in het verschiet lag; (k)load en re(k)load, verschrikkelijke albums die ik niet kan aanhoren.

Met St. Anger gingen de heren voor een totaal andere aanpak. De metalheads van weleer gaan onder de bezielende leiding van een veel en veel te dure Dr. Phil (met ook nog een schandalig slechte garderobe) werken aan hun nieuwe rockalbum. Dat gegeven is eigenlijk zo grappig dat het wel een documentaire waard is inderdaad.

wat voor inspiratie moet je verwachten van tigvoudig multimiljonairs in een te vroege midlife-crisis. Miljoenen dollars op de bank, alle vrouwen, drugs en drank van de wereld ter beschikking en nog zeuren en vitten tegen elkaar als een stel oude bejaarde theemutsen. De harde, ruige rockers van Metallica ontmaskeren zichzelf behoorlijk. "We hebben hier toch regels voor", "Ik vind het niet prettig als er nog geluisterd wordt na de opnames nadat ik weg ben", "Wat!?! Moet ik echt 8 uur op een dag werken?" Joling en Gordon zouden het niet beter kunnen

Mooiste quote kwam nog wel van Kirk Hammett, geloof dat Lars en James weer zitten te zeiken op elkaar dat ze niet serieus genomen worden en dan zegt hij zo uit het niets ineens; "Ach, zo voel ik me al 15 jaar" Hilarische kerel Evenals die ouwe pa van Ulrich, mooi de enige uit de hele film waarvoor Ulrich lijkt te krimpen tot wat hij werkelijk is; Een irritant, verwent puberaal joch met teveel centen en teveel tijd die gewoon zo nu en dan eens op zijn plaats moet worden gezet.

Het resultaat is uiteindelijk St. Anger geworden, ook niet bepaald mijn favoriete Metallica album. En ja Metallica is een instituut, heeft z'n beste tijd gehad en die gasten zijn gewoon irritant. Maar... Ook ik was in de ArenA voor de toer en jawel rocken kunnen ze nog steeds. Die live performance staat als een huis. Opvallend trouwens hoe weinig St Anger er gespeeld werd in de ArenA, vraag me af of de heren nu echt wel zo teverden waren over dit album?

Aardige documentaire uiteindelijk maar soms een beetje wat te langdradig om over de ruime speelduur van meer dan 2 uur voluit te blijven boeien. Zie toch net iets te vaak een zeurende James en Lars voorbij komen. 3*

Van alle songs vinden ze er zelf maar 4 goed, zegt toch genoeg dacht ik. En dat zullen dan wel net die nummers zijn die we binnenkort in Arnhem weer te horen krijgen.

Gaat dit alleen over het huidige metallica of ook over vroeger? Ben op zoek naar een goede documentaire.

Gaat over de jaren voorafgaand aan het opnemen van St. Anger, redelijk recent dus.

ok,

toch maar ergens vandaan halen ,ben wel benieuwd.

Dit is dus een zeeeeeer goede documentaire.

ben al bijna 2 jaar fan maar vind ze nog altijd geweldig.

Ik heb al hun albums en dvd's ben ze alleen spijtig genoeg nog niet live kunnen gaan zien

ze hebben in al die tijd wel veel basspelers gehad en eigenlijk maar 2 echt goeie cliff burton (de eerste en veruit de beste in gitaarspel) en rob trujillo (die van nu...) is ook heeeel goed en bijna evengoed als cliff.

jason newstedt is ook wel een goede speler maar heeft toch niet dezelfste kunsten zoals degene hierboven maar hij heeft wel meegewerkt aan een van de grootste hits die ze hebben (nothing else matters) maar anderzijds heeft cliff meegeschreven aan battery, and justice for all ...

mijn mening is gewoon dat metallica de beste groep is

Natuurlijk zijn ze dat!!!

Ik ga morgen Some kind of monster kopen in den Aldi. Khoop dat de prijs een beetje meevalt want sinds ik een heel arsenaal Metallica, Iron Maiden, Anthrax, Slayer albums gekocht heb is het budget hier een beetje op.

Ik verheug mij er al op.

MetallicA is gewoon het aller beste, geen gezeur metallica is en blijft de beste

(btw Kirk Ownd)

Mettalica WAS de beste.

Zo tot en met ...And justice for All was Metallica een mega goeie metalband: strak, snel, genadeloos.

Black album werd al iets zwakker, vooral omdat hij zo commercieel is en simpel.

En daarna hebben ze naar mijn mening geen fatsoenlijke plaat meer uitgebracht.

Ook St. Anger is nog geen puist op de kont van bijv. een Master of Puppets.

Jammer.

Maar puike docu!

Fijne docu over mijn favoriete band aller tijden..en dat al vanaf '86. Ik moet zeggen dat St. Anger absoluut niet in de schaduw kan staan van de albums die ze t/m the black album hebben afgeleverd. Op de een of andere manier kan ik niet uit de voeten met de huidige sound op St. Anger. Maar als je ze dan weer live hoort ( ik was op Fields of Rock in 2003, St. Anger was net twee weken uit) dan staat het weer als een granieten muur en dan zijn ze toch weer de rockband van vroeger.

Ik heb trouwens de docu bekeken die bij het album zat. Geen idee of die exact hetzelfde is als die in de bios heeft gedraaid.

docu 4*

Mooie docu, geeft goed weer hoe verneukt de situatie was. Al met al 4* waard.

Leuke documentaire over Metallica om te kijken, ook als je geen fan bent.

Het geeft een leuk kijkje in hoe de band er bijna niet meer was, het ontstaan van St. Anger, de zoektocht naar een nieuwe bassist en met ieder lid wordt individueel uitgebreid gepraat over hoe zij over de situatie denken.

Ik heb hier echt van genoten, ondanks dat ik maar een paar nummers van ze goed vind.

Ik geef 'm 4, 5 sterren.

Ik hoop voor jou dat die paar nummers niet op St.anger zelf staan

http://www.musicmeter.nl/album/2174

mooie docu

rest mij de vraag:

waarom in godsnaam

Slowchatberichten verwijderd.

wat een dijk van een documentaire.

ontroerend zelfs hier en daar.

St. Anger kan me nog steeds niet bekoren maar Metallica blijft nu eenmaal ook het Metalica van Battery, Fight Fire With Fire, Creeping Death etc.

Als er 1 ding blijkt uit de docu is het voor mij wel dat Metallica dus helemaal geen geld machine is geworden.

De twijfel en de strijd om het artistieke kwam op mij zeer oprecht over.

Zeer goed!

4 sterren voor de docu ansich

een halve ster erbij omdat ik nu eenmaal een metalhead ben.

de verzorgde dvd met de vele extra's tenslotte brengen he tlaatste halfje en dus 5 sterren.

Erg grappig vond ik het om die "mentalcoach" die weet ik veel wat rond de 50.000 per maand verdiende en heel erg duidelijk moest vertrekken....hij had het ook in de gaten maar ja...50.000 p/m.... daarvoor kronkelde hij zich in allerlei bochten om de heren duidelijk te maken dat ze hem nog steeds nodig hadden. (lees: zijn bankrekening had dat geld nodig).

De allerbeste? Je hebt "Henk Dildo en de drie Muffe Bamischijven" blijkbaar over het hoofd gezien

Sja ik heb deze docu al 4 keer gezien, misschien 5. Blijf het leuk vinden. Maar de dvd van The Black Album is wel wat beter en interessanter en minder langdradig.

Therapeut Phil zorgde inderdaad wel voor de tragikomische noot in de documentaire Wat een irritant figuur zeg...

Ik ben geen Metallicafan, maar toch heb ik genoten van deze documentaire. Het is een heel mooi document om het productieproces van de nieuwste worp van 'een band met problemen' te volgen. In tegenstelling tot sommige anderen vond ik net dat alle Metallicaleden erg menselijk uit de verf kwamen. Ze hebben hun 'kantjes', maar die leken me logisch te zijn en temidden van alle kinderlijke heen-en-weer verwijten kwamen ze er nog behoorlijk goed uit. Lars Ulrich hangt op enkele momenten de etterbak uit, maar helemaal onbegrijpelijk was dat voor mij niet; bij momenten begreep ik zeker en vast zijn frustraties wanneer James Hetfield zijn eisen stelde over de arbeidsduur.

Een documentaire die je met veel plezier volgt, zelfs dus als je geen grote affiniteit met de band hebt (al heb ik nu weer wel zin gekregen om ze nog eens live aan't werk te zien...morgen Pukkelpop? ).

3,5*

Ik weet niet hoe goed je Metallica kent, maar St.anger, de plaat, is een echte kutplaat. Vuilbak ermee. (d'accord, ze haalden bijna overal ter wereld van deeerste dag de eerste plaats in de verkoop: maar dat zegt meer over de charts dan ove rhet album)

Dat is natuurlijk de zuurste noot aan de docu. Als je ze ziet bedenk je steeds: "wouw, wat een fantastisch plaat moet St.anger wel zijn."

Als je dan St.anger hoort denk je wel direct anders.