Metallica: Some Kind of Monster (2004)

Ik zat zo te denken als Ulrich Hetfield had buitengesmeten zoals in deze film dat we ze nooit meer live konden zien.

Heftige inside peek binnen een van de grootste rock bands allertijde, met zeer goede interviews. Je krijgt hier een goed beeld van hoe zwaar het eigenlijk zowel fysiek als mentaal is om op zo een nivo constant te moeten en willen presteren.

Een must see voor elke Metallica fan!

Door deze docu heb ik het album St. Anger na 10 jaar of zo weer eens uit de kast gehaald. Ik vind het nog steeds geen goed album, maar het verhaal erachter is, zeker als Metallica-fan, wel erg fascinerend en goed in beeld gebracht in deze onderhoudende docu.

3,5*

Ik ben niet per definitie geïnteresseerd in Metallica alhoewel ik het een vermakelijke en degelijke band vind. Some Kind of Monster is echter iets wat enkel en alleen teert op de fascinatie die fans voor deze band op voorhand al moeten hebben. Het is namelijk amateuristisch brolwerk zoals Joe Berlinger en Bruce Sinofsky dat eerder ook al eens maakten. Ik kan me niet indenken dat de keuze voor het 4:3 kader met iets anders te maken heeft dan dat hun goedkope video-camera geen breedbeeld-functie had. We zitten met een band vol spanningen en nergens worden die spanningen invoelbaar, boeiend of meeslepend. Het tempo is laag, mij wordt de band niet even geïntroduceerd en er wordt nergens een spanningsboog gecreëerd waardoor je als Metallica-outsider hier niets mee hebt noch mee gaat krijgen. Enorm gemiste kans.

Opzicht wel een aardige documentaire over de donkere periode in het bestaan van de band, maar eerlijk gezegd voegt deze documentaire weinig toe. Je ziet geregeld James Hetfield en Lars Ulrich wat zielig en hypocriet doen (Kirk Hammett hangt er maar wat bij, want zijn mening telt toch niet) en verder hoor je de ontwikkeling van het matige comeback album "St. Anger" (na "Load" en "Reload" het slechtste album van Metallica). Ik vind het eigenlijk wel jammer dat Metallica er destijds geen punt achter heeft gezet want qua muziek stelt het allemaal weinig meer voor (ook maar 2 albums uitgebracht in de afgelopen ca. 15 jaren).

Ik vond het ook wel lullig om te zien hoe men omging met ex-lid Dave Mustaine in deze documentaire. Ook overigens niet slim van Dave Mustaine om zulke dingen te zeggen want nu komt het allemaal over alsof zijn eigen carrière en band Megadeth niets voorstelde en hij niets liever wil dan bij Metallica spelen. De reden waarom men hem uit de band heeft gezet (vooral door Lars Ulrich) is me na het zien van deze documentaire wel duidelijker geworden. Dave Mustaine was behoorlijk dominant en daardoor raakte Lars Ulrich een beetje op het tweede plan, waar hij dus niet tegen kon. Oplossing, Dave Mustaine eruit en gewoon een goede gitarist weten te strikken die niet dominant is en alles doet wat Lars en James opdragen. Dat is dus Kirk Hammett geworden. Persoonlijk vind ik het prima dat Dave Mustaine destijds uit de band is gezet want anders hadden we een aantal schitterende Megadeth albums (tot en met "Rust in Peace") misgelopen.

De zoektocht van Metallica naar een nieuwe bassist vond ik wel leuk. Die Robert Trujillo is opzicht een goede bassist maar met hem zelf heb ik eigenlijk weinig op en ik zie hem ook niet graag vanwege de idiote manier waarop hij de bas speelt. Ik beschouw hem ook niet als een volwaardig lid van Metallica. Ik vergelijk hem altijd een beetje met de bassist "Darryl Jones" van de Rolling Stones die er ook maar wat bijhangt terwijl de fans niets met hem hebben. De fans van de Rolling Stones willen graag Bill Wyman zien en de fans van Metallica willen graag Cliff Burton (helaas veel te vroeg overleden) of desnoods Jason Newsted zien.

Het is een beetje serendipiteit. Metallica besluit (na al zo'n tien jaar grotendeels troep te hebben uitgebracht) een filmcrew opnames te laten maken bij het schrijven en opnemen van wat uiteindelijk St. Anger wordt. Maar de opnames komen op de achtergrond als de bom binnen Metallica barst, Hetfield in rehab gaat, en de band uitgebreid in therapie gaat bij een psycholoog. Het is een interessante inkijk binnen de dynamiek in Metallica, maar ook treurig op een bepaalde manier. James Hetfield is een dominante, manipulatieve kerel die geen kritiek kan accepteren, Lars Ulrich is een vergelijkbare control freak, en bij deze opnamen divergeerden hun ideeen zoveel dat therapie nodig is. Het is vaak sneu om te zien hoe moeilijk de communicatie gaat, hoe James in een rehab-stramien zit en vervolgens de rest verbiedt om buiten werktijden naar het album te luisteren, hoe communicatie tussen James en Lars op een gegeven moment alleen via Kirk Hammett gaat.

Ook spoken uit het verleden komen langs. Jason Newsted was altijd het slachtoffer van het dominante gedrag van James en Lars, was nooit echt deel van de band, en is uiteindelijk dolblij dat hij niet meer met die dysfunctionele malloten samenspeelt. En James geeft hem daar tenslotte ook gelijk in. En Dave Mustaine, het is bijna zielig om te zien hoe hij nog steeds zijn hele leven definieert door een prisma van Metallica, al is hij al twintig jaar geleden uit de band gegooid. En het heden: de nieuwe bassist Robert Trujillo die binnenkomt, en die je ook enigszins verbaasd naar het gedoe over stemgewichten en het gegooi met geld ziet kijken. Maar hoewel er dus best wel wat interessants te zien en te bespreken is, is de documentaire ondanks dat wel wat langdradig en saai. Veel therapiegesprekken, veel studio-geneuzel van een matig album, een vrij normale Kirk Hammett en twee mensen wiens gebreken door twintig jaar succes nooit echt verbeterd zijn, en een band die eigenlijk in '92 uit elkaar had moeten gaan. Al is het laatste album zo slecht nog niet. 3.0*

Ik had er niets van verwacht, maar het is gewoon een goede docu!!

Metallica,geweldige band tenminste de eerste albums zoals kill em all,master of puppets en and justice for all.the Black album(al vervloekt door de die hard fans) vind ik ook geweldig.....Ik heb nooit geweten dat de onderlinge verhoudingen zo verrot waren.Deze docu is sterk en geeft een inzicht in de complexe karakters van Hetfield en Ullrich.Die geweldige gitarist Hammet is een relaxte dude.Voor de echte fans een must see....3.5 stars.

Some kind of monster, hier was ik al heel lang nieuwsgierig naar, maar de kans deed zich maar niet voor tot nu en dankzij de kringloop. Tegenvallen deed de docu een heel klein beetje, toch verveelt de bijna tweeënhalf uur geen moment en krijgen we een interessant kijkje achter de schermen.

Ik was een jaar of zestien denk ik dat een oom me een cassette leende met The Black Album. Niet meteen super toegankelijk wat dat betreft, toch maakte The Unforgiven grote indruk en is dat nog steeds één van mijn favoriete zo niet mooiste nummer. De weg die Metallica insloeg met Load sprak mij toch iets meer aan met hun mainstream geluid. Reload was daar aardig vervolg op waarna ik met St. Anger eigenlijk vervreemde van de muziek. Wat volgens sommigen een stap terug naar de speed- en trashmetal van weleer was mij veel te hard en bruut. Tot ik een aantal jaren terug in een vervelende situatie op het werk kwam met veel woede en frustratie en een collega me oa St. Anger en Death Magnetic leende. En wat bleek? Ik kon me uitermate goed opladen met nummers als Frantic, St. Anger en Shoot me again. Opeens begreep ik de woede. Hierna raakte ik weer meer verslingerd aan Metallica en inmiddels heb ik alle muziek wel zo'n beetje in mijn collectie, ben ik de DJ op mijn nieuwe werk en op verzoek van collega's hebben we het laatste uurtje van de dag gebombardeerd tot Metallica uur. Sommige dingen komen terug blijkt maar weer, maar dit keer is er geen woede en komen de classics van Master of Puppets, Ride The Lightning en The Black Album vooral voorbij.

Mijn nieuwsgierigheid ging toch vooral uit naar het machtsevenwicht binnen de band en het gedonder dat er altijd rond de bassisten geweest is. Trujillo is na Newstadt, Burton en McGivney namelijk al de vierde en ondertussen degene die het langste mee gaat. Newstadt is reeds weg en hij komt nog aan het woord, dat hij zich nooit volledig geaccepteerd voelde is duidelijk en bekend, de nalatenschap van Cliff Burton is dan ook groot en het litteken nog groter vooral bij Hetfield. Toch wordt er opvallend weinig gezegd behalve de informatie die over het ongeluk gedeeld wordt. Wat er nu precies bij Hetfield speelt die bijna een jaar, gedurende de docu, weg geweest is komt ook niet echt naar buiten. Natuurlijk, drank, waarschijnlijk drugs...maar verder? Wat kwam eruit de therapie naar voren? Het verlies van Burton moet hem hoog gezeten hebben vermoed ik maar veel krijgen we daar niet van te weten. Net als het gaat gedoe rond de therapeut. Constructueel zegt de man regelmatig rake en interessante dingen, toch ontbreekt ook op dat vlak diepte. Wat zit Hetfield dwars? Wat Ulrich allemaal dwars zit ten opzichte van Hetfield komt er in één korte moment uit, de anekdote van vroeger hoe Hetfield zich meteen anders ging gedragen als er een ander bij was, Mustaine in dit geval. Hetfield is een macho, een baasje, controlfreak, maar nergens wordt hier echt iets me gedaan. Ondertussen komt Lars Ulrich er niet beter af. Hij durft wel dingen te zeggen maar komt vaak ook niet meer over dan een verveelt en mokkend kind. Dit lijkt uiteindelijk toch de kern, de twee baasjes die het voor het zeggen willen hebben maar elkaar weinig respect gunnen.

Wel interessant is de groepsdynamiek hoe die al was, gespannen met afspraken om niets van elkaars werk te zeggen. De dood van Burton, een groepsverwerking die er nooit geweest is en een vlucht in vooral drank. St. Anger is daarom ook met recht het album van de ontwenning, woede en verwerking te noemen, iets dat duidelijk te horen is. Net zo tragisch en interessant is het verhaal van Mustaine die wegens drank werd weggestuurd, zijn gedrag was onhoudbaar en het mocht kennelijk niet zo zijn. Schrijnend dat dit de man zijn leven kennelijk zo beheerst heeft, ook al heeft de beste man zijn succes inmiddels gehad met Megadeath. Het zal voor Mustaine toch zeker de wijze zijn waarop hij weggestuurd is.

Some kind of monster is een must see voor een Metallica fan en dus ook voor mij. Toch is het niet helemaal wat ik verwachte en krijgt de docu een dikke voldoende maar is het voor mij niet heel goed. Maar wat niet is kan nog komen.

Een van de meest realistische en onthullende documentaires - samen met This Is Spinal Tap natuurlijk - over de totstandkoming van rockmuziek en het menselijke aspect daarvan. De film is zo demystificerend dat het op het conto van de band geschreven kan worden dat dit überhaupt is uitgebracht. Een soort van boetedoening voor alle macho-excessen die gedurende de jaren 80 en 90 hebben plaatsgevonden onder de banier van de authentieke rock/metal-levensstijl, door Metallica en alle andere bands die zich schuldig aan maakten.

In plaats van de zuipende, onoverwinnelijke, door satan bezeten, eeuwige jonge vikings die Metallica (wij en zijzelf dachten dat ze) waren terwijl ze arena na arena veroverden, zien we hier een overgebleven drietal van middelbare leeftijd in crisis. Ze hebben de hulp ingeschakeld van 'performance enhancement coach' Phil Towle om het moraal weer op te krikken.

De docu is voor mensen met een interesse in psychologie dan ook minstens zo interessant als voor rockfans. We zien hier volwassen mannen die bekvechten, zeuren, janken, als een kind op de tafel slaan, weglopen. Het is een interessante casus of ze hun gevoelens uiten, of dat het allemaal theater is om hun échte onzekerheid over zichzelf, en hun onmacht om zich naar anderen open te stellen, te verbergen. De bandleden manipuleren elkaar constant in discussies, maar het is niet altijd duidelijk of ze dit bewust doen, of dat het de enige manier is waarop ze een ruzie van elkaar kunnen winnen.

De film is dan ook op zijn best in scènes waarin de frictie tussen de no-nonsense-attitude van een metalgroep en de introspectie t.o.v. de midlife-crises aan de hand van Towles begeleiding duidelijk worden. Denk aan drummer Lars Ulrich die in het bijzijn van zijn vader zijn daddy issues poogt bespreken, zanger/riff-schrijver James Hetfield die tot frustratie van de rest van de band uiterlijk om 4 uur 's middags de studio moet verlaten, Ulrich die zich gekwetst voelt omdat Hetfield tijd nodig heeft in een afkickkliniek, of Ulrich die zich dronken moet voeren als hij afstand doet van zijn peperdure schilderijen om aan een nieuw leven te beginne - whatever that means?

Dan is er nog de muziek op zich. St. Anger heeft een wat schommelende reputatie; het is geen klassieker omdat de klassieke sound ontbreekt (zie Ulrichs drumgeluid) - dat hoorden ik en mij vrienden op 12-jarige leeftijd al) maar het is wel een album waarbij de band zichzelf een nieuwe impuls geeft en hun opborrelende woede een geconcentreerde uitlaatklap gaf. Het is dan ook interessant om te zien hoe de band in de studio tot dit album is gekomen. Helemaal hilarisch zijn dan ook de scènes waarin we muziek te horen krijgen die het album (geheel terecht) níet heeft gehaald.

Verder wordt Hetfields creativiteit duidelijk; zijn zelfspot na een goede take, of zijn sarcastische scheldtirades bij het inspreken van een gladde radiocommercial. Rots in de branding is Kirk Hammett, die zich openbaar als een introverte en chille surfdude met een interesse in zen-boeddhisme die gewoon heel graag een spetterende gitaarsolo wil opnemen. Maar nog liever wil hij dat zijn bandmaatjes gewoon lief doen tegen elkaar.

Het laatste half uur verliest wat aan intensiteit, zeker op het moment dat de vervanger voor de opgestapte Jason Newsted wordt gevonden.

“Searchin' for doughnuts, I'm searchin' for doughnuts.”

Het einde van 2018 werd voor mij verstoord door een aankondiging dat de Amerikaanse grootheden van ‘Metallica’ hadden gepland zich richting ‘Amsterdam’ te verplaatsen voor een concert in het ‘Johan Cruyff Stadion’ voor hun destijdse ‘WorldWired’ tour. Ik heb eigenlijk zonder te denken direct kaarten besteld en ging met wat vrienden en mijn moeder op elf juni 2019 die kant op, om na een gezellig dagje ‘Amsterdam’ te raggen in een vol stadion. Mijn vroegere idolen eindelijk in het echt gezien, prachtige zit plekken maar inderdaad zoals velen al zeggen; waardeloze akoestiek. Het neemt niet weg dat ik een waanzinnige dag heb gehad, en ook hun van mijn lijstje af kon strepen. Sindsdien is mijn interesse in de band weer wat weggezakt, de jeugdhelden horen echt bij mijn ‘jeugd’ en ik denk dat het vrij normaal is dat je als (hard)rock/metal liefhebber wel een beetje opgroeit met deze heren. Hoewel ik de muziek echt nog heel graag mag horen, en het met enige regelmaat nog wel eens opzet, is het mij ook steeds meer duidelijker geworden wat voor egoïst ‘James Hetfield’ is, wat hier ook weer vaak werd aangekaart. Hoe eigenaardig en misschien wel een beetje vreemd dat kereltje van een ‘Lars Ulrich’ met vooral zijn vader is, en hoe afstandelijk ‘Kirk’ bij de groep hoort. De documentaire laat je het van dichtbij zien.

Eigenlijk is deze docu een beetje verwilderd op mijn pad gekomen, waar ik graag wat wou kijken maar zo nodig nog geen zin had in een speelfilm, en aangezien ik nog in een roes verkeerde van het afgelopen week feesten op het festival ‘Graspop Metal Meeting’ paste deze documentaire mij wel, en kreeg je dingen te zien wat mij ook nog niet eerder was opgevallen. Het mooiste om te zien (althans, als je het mooi mag noemen) was toch wel de momenten dat je zag hoe een voornamelijk erg extreem energierijke metalband in de put verkeerde van bestaan, de groep ‘vrienden’ die aan een zijde draadje hangen van bestaan en waar dus ook al leden uitvallen, en de destructie van de mensen zelf en hun aanhang. Waar de fans op zich lieten wachten en zich ook begonnen te keren tegen de band, en waar men voornamelijk inspiratieloos waren. Tot aan het moment van wederopbouw, de terugkeer van de personen hunzelf en het terugkrijgen van een goed gevormde band met nieuwe bassist. Dat vond ik voornamelijk een mooi stukje hoe je zag, dat de band uiteindelijk bij ‘Robert’ was uitgekomen en het was uiteraard goed om te zien maar, ook goed om te realiseren dat de top, niet altijd positief is. En dat wij als mensen, erg breekbaar zijn bij drukkende posities.

Deze documentaire neemt je dus goed mee, aan het begin van de val van ‘Metallica’ waar ‘Jason Newsted’ de band verlaten heeft, tot aan therapieën en rehabilitaties volgend tot hun nieuwe succes. De plaat die overigens verscheen tijdens deze documentaire is dan wel niet de slechtste die ze ooit hebben uitgebracht, het laat immers wel wat zien van de moeite die men door staan heeft, en dat is erg goed terug te horen.

Je kwam diep tot in de details, ik vond het onwijs interessant om de heren aan het werk te zien ondanks dat ze niet zichzelf waren altijd en ik heb diep respect wat men heeft behaald en heeft gedaan voor de muziek wereld. Het stukje van ‘Dave Mustaine’ vond ik dan best lastig om naar te kijken, die er in mijn ogen iets te extreem nog over dacht en waar ik ook wel van schrok, je merkte wel de impact die de twee heren uitoefende op andere bandleden, het is ook niet dat men zomaar wegloopt bij die band. ‘Hetfield’ blijft een enorme lul als je het mij vraagt, die overigens nog steeds met verslavingen kampte want ook in de bovengenoemde tour ging hij terug naar een afkickkliniek.

Interessante documentaire waar ik best makkelijk door heen kwam. Ik heb me prima vermaakt en het is ook best leuk om een band als dit op de voet te volgen.

Ik ben geen metalfan. Ik vond vond de documentaire heel interessant. Ik waardeer deze muzikanten ervoor dat ze zich zich menselijk en kwetsbaar tonen, dat ze deze inkijk gaven in hun persoonlijke sfeer en worstelingen. Ze hebben toen de juiste dingen gedaan om vervolgens nog twintig jaar verder te kunnen gaan. Leuk om te zien hoe Roberto auditie doet en wordt aangenomen, en hoe ze met hem heel anders om willen gaan dan ze met Jason gedaan hebben, omdat ze geleerd hebben hoe het niet moet. Wat een leuke figuur, die Roberto. En dan Mustaine, voor wie het alsmaar onverteerbaar was gebleven om 'second best' te zijn ten opzichte van Metallica, na 18 jaar Megadeth nog. Leuk om zo al die portretten te leren kennen, met alle menselijke toestanden. Een beetje rijdende rechter achtig eigenlijk, hoe je dan die ruzies bekijkt. Maar ik ben blij voor ze hoe ze er uit zijn gekomen. Ik vind het niet zo leuk om hier te lezen dat mensen in hun recensies zo op hun karakters afgeven. Zo hatelijk. En ook neerbuigend over het commerciële succces. Waarom mag dat dan niet? Waarom niet gewoon gunnen.

De muziek, of het album goed is ofzo, daar heb ik geen oordeel over, want het is niet mijn genre. Ik vind het wel leuk om er eens wat van te horen. Wel heb ik een zwak voor hun verschijning als langharige headbangende jongens. Zulks bekijk ik graag.