Solo Mio (2026)

Ik had Kevin James nooit als hoofdrolspeler in een film verwacht, maar hij deed het fantastisch.

Deze vijftigplusser, diep verliefd voor het eerst, plande een bruiloft in Rome, gevolgd door een romantisch arrangement samengesteld door een reisbureau.

De blik op zijn gezicht terwijl hij wachtte tot de bruid het altaar afkwam, is onvergetelijk. Het besef dat er iets mis was gegaan, raakte iedereen die toekeek. Je kon zijn hart voelen breken, ondanks het feit dat hij dagenlang ontkende dat ze weg was. Hij spreekt geen Italiaans, maar blijft toch, omdat hij het arrangement al betaald heeft en geen reden heeft om terug te keren naar de VS.

Hij raakt bevriend met andere Amerikaanse toeristen, min of meer gelukkig getrouwde mensen, die hem meeslepen in het ene avontuur na het andere. En op de een of andere manier duikt de eigenaresse van een café steeds weer op in zijn gezelschap, en zij spoort hem aan om dingen te proberen die hij nooit eerder heeft durven doen. Hij ontdekt een andere man in zichzelf, maar dan, dan keert de weggelopen bruid terug, zich afvragend of ze een fout heeft gemaakt.

De locaties in Italië waren ons bekend, de taal is prachtig en Kevin James horen zingen met Andrea Bocelli is iets wat niemand mag missen. Een groot deel van de muziek is van Bocelli, en voor romantiek... of gebroken harten... is er geen betere zanger. Het verhaal is leuk en de tijd vloog voorbij. Toen de film was afgelopen, hadden we het gevoel dat we Italië verlieten.

Een fraaie 8 voor dit kunststukje!

Originele schattige feelgood film. Heerlijk ook dat Italiaanse temperament.