The Testament of Ann Lee (2025)

Vanaf 26 februari 2026 in de bioscoop (20th Century Studios via Disney)

Dit lijkt me niet verkeerd. Zin in.

Vreemde film, waarbij ik me soms bijna afvroeg of ik naar een EO-film zat te kijken. Maar het is wel erg indrukwekkend, zeker Seyfried is fenomenaal.

Zeer bijzonder. Al greep het me niet helemaal.

Stel je voor: Je probeert financiering te krijgen voor een film over een invloedrijke naar Amerika geemigreerde Britse 19-eeuwse evangeliste met musicalnummers die bestaan uit bewerkingen van reglieuze liedjes van toen. Geregisseerd en geschreven door mensen die zichzelf als niet-religieus zien. Dat klinkt niet meteen als een investering waar je veel wint op maakt.

Maar de film is gemaakt door het echtpaar Brady Corbet en Mona Fastvold. Het koppel dat een dik jaar terug de filmwereld overdonderde met The Brutalist, Ze schrijven doorgaans samen en regisseren om en om. Van Corbet zag ik alle films, dit is de eerste van Fastvold die ik zag (er zitten er twee voor). En thematisch ligt dit in het verlengde van The Brutalist. Het gaat over Amerikaanse waarden en wordt neergezet door een verhaal over een immigrant die naar de VS komt in de historie. In deze film is het de verhouding tussen religie, vrijheid en seksualiteit en de pioniersgeest. De musicalvorm is fascinerend. De film wandelt soms wat snel door het verhaal heen en lijkt soms wat al te vlot door sommige delen daarvan te gaan. Ik kan mijn vinger er niet helemaal opleggen, maar ik denk dat het daar zit waarom de film me boeide, maar niet zo inpakte als de drie films van Brady Corbet.

Ik zag hem overigens op 70mm. Dat geeft toch een soort extra levendigheid die je niet hebt bij digitaal. Alleen Kino in Rotterdam vertoont hem analoog. Dat is ook wel echt aan te raden.

Trailer ziet er goed uit. Toch geen musical?

Biografie van Ann Lee [Amanda Seyfried], die geboren werd op 29 februari 1936 en na een rampzalig huwelijk soelaas vond bij een religieuze beweging waarvan ze uitgroeide tot de geestelijk leider en de nieuwe messias. Afgezien van het onvermijdelijke einde laat Fastvold alle belangrijke/boeiende momenten uit Lees bewogen leven de revue passeren in voice-overs van Anns nichtje [Thomasin McKenzie]. In plaats daarvan vult Fastvol 120 minuten met seks (met een vleugje SM), drie bevallingen, expressieve dans, gezongen mantra’s (met afgrijselijke muziek), kattengejank en aanverwant hysterisch, religieus gedoe. 135 minuten naar dit gedrocht kijken, is minstens zo erg als de marteling die de Ann Lee ondergaat.

Zonder voorkennis naar deze film gegaan. Kostuumdrama's trekken mij meestal wel. Verder zag ik redelijke scores her en der wat voor mij voldoende reden was om deze te proberen.

En ja, dan krijg je mij even wat. Ik wist totaal niet dat het deels om een musical ging en dat zorgde toch wel voor een bijzondere mindfuck. Vanaf minuut 1 werd ik erin meegesleept en hij liet mij pas op het einde weer los. Het acteerwerk was goed en zelfs de "dans?" scenes gaven er wel een zekere positieve lading aan, vooral op het grote doek. Natuurlijk is hij niet perfect. De situatie met haar man werd bijvoorbeeld nogal abrupt en makkelijk afgehandeld. Desalniettemin ging de film richting een welverdiende 4,0.

En toch krijgt hij een 3,0. En waarom? De belachelijke scene met de vinger! Is dit een spoiler? Ik weet het niet. Zo ja, tik mij gerust op de vingers . Dit is een scene die cinema onwaardig is. Hij valt compleet uit de toon, slaat nergens op en is gewoon pijnlijk om naar te kijken. En dit werd bevestigd door mijn mede zaalgenoten omdat maar liefst vijf mensen de zaal verlieten.

Verder een prima film die vast niet iedereen zal bekoren. Maar op bovengenoemde scene na vond ik hem goed.

Dit is nieuwe film van het stel achter The Brutalist, Brady Corbet & Mona Fastvold, alleen nu met de andere helft als regisseur. Fastvold blijkt trouwens een Noorse te zijn.

De insteek is meteen al van: "We gaan nu eens iets heel anders doen!", namelijk een musical over de Shakers, een 18e-eeuwse religieuze beweging, en de oprichter, Ann Lee (Amanda Seyfried). Hoewel: de arthouse musical is een soort van minitrend. Van het rijtje Emilia Pérez, Joker: Folie à Deux, The End en nu dus The Testament of Ann Lee, vind ik TToAL wel de meest geslaagde en dat terwijl ik ben een verdediger ben van J:FaD in zijn geheel en de musicalstukken van EP. TToAL heeft een aantal grote voordelen op de andere films: 1) de Shakers zongen in de kerk, dus er was al muziek en die past logisch in het verhaal 2) componist Daniel Blumberg, die terecht de Oscar won voor zijn geweldige score van The Brutalist en hier weer op dreef is 3) het zangtalent van Amanda Seyfried. Van dat laatste was ik niet op de hoogte, maar ze blijkt dus ook gewoon in Les Misérables en Mamma Mia te spelen.

Ik zou wel de muziek even checken voor je de film gaat kijken, want dat is toch wel heel make or break bij een musical (zo krijg je mij om die reden met geen stok naar Wicked.) Dit geeft wel een goede indruk. Dan zie je meteen dat choreograaf Celia Rowlson-Hall zich ook heeft laten inspireren voor het soort extatische dansen en bewegen waar The Shakers hun naam door kregen.

Het plot volgt in rechte lijnen het leven van Ann Lee, van haar jeugd in Manchester (overtuigend accent van Seyfried) tot haar uiteindelijk dood in de Verenigde Staten. Fastvold is dan ook veel meer geïnteresseerd in het verbeelden van de religieuze ervaringen Lee en The Shakers en hoe die gevormd worden, dan door het plot. Dat Lees vier kinderen allemaal voor hun 1e verjaardag stierven en en dat haar man haar zijn seksuele dominantiefantasieën opdringt - hij begint nog wel met een pornoboekje (met gravures!): "Dit wil ik graag", maar keuze geeft hij Ann niet - speelt zo ongetwijfeld een rol in haar overtuiging dat seks de ergste zonde is en celibatair leven essentieel.

Het is niet zo dat Fastvold meegaat in die denkbeelden en dit een evangeliserende film is. Het is veel meer: dit is hoe deze mensen de wereld ervaarden en dat laten we hier zien zonder te oordelen. Wat dat betreft deed de film me een beetje denken aan het verder totaal andere The VVitch, want dat is ook een film die de religieuze en occulte denkbeelden van de hoofdpersonen heel sec als waarheid neerzet. En dat ascetische, het zoeken naar ware, zuivere vorm zat natuurlijk ook al erg in The Brutalist. The Shakers zijn ook bekend geworden om de minimalistische houten meubelen die ze maakten om in hun onderhoud te voorzien.

Het rare is dat TToAL ondanks al die verbeelding van religieuze extase zo toch een beetje een cerebrale film is geworden, eentje waar heel duidelijk het nadenken over de vorm en inhoud gevoeld wordt. Maar ook een heel mooie film, echt CINEMA! Beetje Kubrick-iaans wel en dat mag gerust als kwaliteitsstempel beschouwd worden. Alleen die constant aanwezige verteller zou ik weggelaten hebben.

Slaapverwekkende en repeterende film over een bizarre sekte.

De muziek en af en toe een paar mooie beelden maken de bijna tweeënhalf uur die dit duurt niet goed.

Moest er even inkomen en ook aan het haast musical-achtige karakter wennen. Maar al met al een sterke film met weer een mooie rol van Seyfried.