The Testament of Ann Lee (2025)

Vanaf 26 februari 2026 in de bioscoop (20th Century Studios via Disney)

Dit lijkt me niet verkeerd. Zin in.

Vreemde film, waarbij ik me soms bijna afvroeg of ik naar een EO-film zat te kijken. Maar het is wel erg indrukwekkend, zeker Seyfried is fenomenaal.

Zeer bijzonder. Al greep het me niet helemaal.

Stel je voor: Je probeert financiering te krijgen voor een film over een invloedrijke naar Amerika geemigreerde Britse 19-eeuwse evangeliste met musicalnummers die bestaan uit bewerkingen van reglieuze liedjes van toen. Geregisseerd en geschreven door mensen die zichzelf als niet-religieus zien. Dat klinkt niet meteen als een investering waar je veel wint op maakt.

Maar de film is gemaakt door het echtpaar Brady Corbet en Mona Fastvold. Het koppel dat een dik jaar terug de filmwereld overdonderde met The Brutalist, Ze schrijven doorgaans samen en regisseren om en om. Van Corbet zag ik alle films, dit is de eerste van Fastvold die ik zag (er zitten er twee voor). En thematisch ligt dit in het verlengde van The Brutalist. Het gaat over Amerikaanse waarden en wordt neergezet door een verhaal over een immigrant die naar de VS komt in de historie. In deze film is het de verhouding tussen religie, vrijheid en seksualiteit en de pioniersgeest. De musicalvorm is fascinerend. De film wandelt soms wat snel door het verhaal heen en lijkt soms wat al te vlot door sommige delen daarvan te gaan. Ik kan mijn vinger er niet helemaal opleggen, maar ik denk dat het daar zit waarom de film me boeide, maar niet zo inpakte als de drie films van Brady Corbet.

Ik zag hem overigens op 70mm. Dat geeft toch een soort extra levendigheid die je niet hebt bij digitaal. Alleen Kino in Rotterdam vertoont hem analoog. Dat is ook wel echt aan te raden.

Trailer ziet er goed uit. Toch geen musical?

Biografie van Ann Lee [Amanda Seyfried], die geboren werd op 29 februari 1936 en na een rampzalig huwelijk soelaas vond bij een religieuze beweging waarvan ze uitgroeide tot de geestelijk leider en de nieuwe messias. Afgezien van het onvermijdelijke einde laat Fastvold alle belangrijke/boeiende momenten uit Lees bewogen leven de revue passeren in voice-overs van Anns nichtje [Thomasin McKenzie]. In plaats daarvan vult Fastvol 120 minuten met seks (met een vleugje SM), drie bevallingen, expressieve dans, gezongen mantra’s (met afgrijselijke muziek), kattengejank en aanverwant hysterisch, religieus gedoe. 135 minuten naar dit gedrocht kijken, is minstens zo erg als de marteling die de Ann Lee ondergaat.

Zonder voorkennis naar deze film gegaan. Kostuumdrama's trekken mij meestal wel. Verder zag ik redelijke scores her en der wat voor mij voldoende reden was om deze te proberen.

En ja, dan krijg je mij even wat. Ik wist totaal niet dat het deels om een musical ging en dat zorgde toch wel voor een bijzondere mindfuck. Vanaf minuut 1 werd ik erin meegesleept en hij liet mij pas op het einde weer los. Het acteerwerk was goed en zelfs de "dans?" scenes gaven er wel een zekere positieve lading aan, vooral op het grote doek. Natuurlijk is hij niet perfect. De situatie met haar man werd bijvoorbeeld nogal abrupt en makkelijk afgehandeld. Desalniettemin ging de film richting een welverdiende 4,0.

En toch krijgt hij een 3,0. En waarom? De belachelijke scene met de vinger! Is dit een spoiler? Ik weet het niet. Zo ja, tik mij gerust op de vingers . Dit is een scene die cinema onwaardig is. Hij valt compleet uit de toon, slaat nergens op en is gewoon pijnlijk om naar te kijken. En dit werd bevestigd door mijn mede zaalgenoten omdat maar liefst vijf mensen de zaal verlieten.

Verder een prima film die vast niet iedereen zal bekoren. Maar op bovengenoemde scene na vond ik hem goed.

Dit is nieuwe film van het stel achter The Brutalist, Brady Corbet & Mona Fastvold, alleen nu met de andere helft als regisseur. Fastvold blijkt trouwens een Noorse te zijn.

De insteek is meteen al van: "We gaan nu eens iets heel anders doen!", namelijk een musical over de Shakers, een 18e-eeuwse religieuze beweging, en de oprichter, Ann Lee (Amanda Seyfried). Hoewel: de arthouse musical is een soort van minitrend. Van het rijtje Emilia Pérez, Joker: Folie à Deux, The End en nu dus The Testament of Ann Lee, vind ik TToAL wel de meest geslaagde en dat terwijl ik ben een verdediger ben van J:FaD in zijn geheel en de musicalstukken van EP. TToAL heeft een aantal grote voordelen op de andere films: 1) de Shakers zongen in de kerk, dus er was al muziek en die past logisch in het verhaal 2) componist Daniel Blumberg, die terecht de Oscar won voor zijn geweldige score van The Brutalist en hier weer op dreef is 3) het zangtalent van Amanda Seyfried. Van dat laatste was ik niet op de hoogte, maar ze blijkt dus ook gewoon in Les Misérables en Mamma Mia te spelen.

Ik zou wel de muziek even checken voor je de film gaat kijken, want dat is toch wel heel make or break bij een musical (zo krijg je mij om die reden met geen stok naar Wicked.) Dit geeft wel een goede indruk. Dan zie je meteen dat choreograaf Celia Rowlson-Hall zich ook heeft laten inspireren voor het soort extatische dansen en bewegen waar The Shakers hun naam door kregen.

Het plot volgt in rechte lijnen het leven van Ann Lee, van haar jeugd in Manchester (overtuigend accent van Seyfried) tot haar uiteindelijk dood in de Verenigde Staten. Fastvold is dan ook veel meer geïnteresseerd in het verbeelden van de religieuze ervaringen Lee en The Shakers en hoe die gevormd worden, dan door het plot. Dat Lees vier kinderen allemaal voor hun 1e verjaardag stierven en en dat haar man haar zijn seksuele dominantiefantasieën opdringt - hij begint nog wel met een pornoboekje (met gravures!): "Dit wil ik graag", maar keuze geeft hij Ann niet - speelt zo ongetwijfeld een rol in haar overtuiging dat seks de ergste zonde is en celibatair leven essentieel.

Het is niet zo dat Fastvold meegaat in die denkbeelden en dit een evangeliserende film is. Het is veel meer: dit is hoe deze mensen de wereld ervaarden en dat laten we hier zien zonder te oordelen. Wat dat betreft deed de film me een beetje denken aan het verder totaal andere The VVitch, want dat is ook een film die de religieuze en occulte denkbeelden van de hoofdpersonen heel sec als waarheid neerzet. En dat ascetische, het zoeken naar ware, zuivere vorm zat natuurlijk ook al erg in The Brutalist. The Shakers zijn ook bekend geworden om de minimalistische houten meubelen die ze maakten om in hun onderhoud te voorzien.

Het rare is dat TToAL ondanks al die verbeelding van religieuze extase zo toch een beetje een cerebrale film is geworden, eentje waar heel duidelijk het nadenken over de vorm en inhoud gevoeld wordt. Maar ook een heel mooie film, echt CINEMA! Beetje Kubrick-iaans wel en dat mag gerust als kwaliteitsstempel beschouwd worden. Alleen die constant aanwezige verteller zou ik weggelaten hebben.

Slaapverwekkende en repeterende film over een bizarre sekte.

De muziek en af en toe een paar mooie beelden maken de bijna tweeënhalf uur die dit duurt niet goed.

Moest er even inkomen en ook aan het haast musical-achtige karakter wennen. Maar al met al een sterke film met weer een mooie rol van Seyfried.

Ik neem aan dat je 29 februari 1736 bedoeld, toch?

Ik denk dat de meeste het toch wel begrijpen dat 1936 niet kan kloppen

Ik heb gewoon een zwak voor goede biografische films Prachtige historische film die speelt in de 18de eeuw over Ann Lee en de beginperiode van de Shakers, een (pacifistische)christelijke sekte die inmiddels zo goed als uitgestorven is (anno 2025 nog 3 leden) maar een grote invloed heeft gehad op de ontwikkelingen in de VS. Vooral door middel van muziek (hymnes) en bepaalde uitvindingen.....

De film schetst de levensloop van Ann Lee. Geboren in Manchester in het jaar 1736 en wel op 29 februari. Een passende geboortedatum voor een gemystificeerde persoon, zoals de ongeïdentificeerde en kinderlijke stem van de voice-over de kijker laat weten. In haar tijd genoot Ann Lee een zekere bekendheid als grondlegger en leider van de christelijke geloofsgemeenschap de Shakers. Een ietwat merkwaardige naam voor een geloofsgemeenschap maar wel een toepasselijke. Tijdens de gebedsdiensten barsten de leden in extase uit in canongezang en voerden daarbij wilde dansen uit.

De film is een metafysische biopic die is gevuld met hoogdravende leerstellingen en zinnelijke gelukzaligheid. In het middelpunt daarvan een vrouw die vanaf haar kindertijd hemelse visoenen heeft en geobsedeerd is door God. Ann Lee zag zichzelf als de goddelijke incarnatie van de heiland en dat kwam mooi uit want een tweede heiland die bovendien van de vrouwelijke kunne zou zijn, werd in haar geloofskring verwacht. Was Ann Lee een ordinaire aandachtszoeker? Was ze geestelijk verward? Of was ze misschien een wanhopige vrouw die de geloofsgemeenschap het celibaat oplegde om zo vervelende seks met haar echtgenoot te vermijden? De voice-over laat weten dat Ann al vanaf haar jeugd een afkeer van seks had. Vragen. Vragen. De film laat het open. Ann Lee is een film lang emotioneel en mentaal niet te doorgronden.

De film valt uiteen in twee delen. De eerste helft speelt zich af in Engeland en vertelt van de ontstaansgeschiedenis van de Shakers. De tweede helft laat de bloei van de gemeenschap op Amerikaanse bodem zien. De periode in Engeland is gedrenkt in sepiakleurige tinten en bevat woelige scènes die aansluiten bij de aardse onrust die gepaard gaat met het ontstaan van een nieuwe geloofsrichting. De Amerikaanse periode heeft een koeler kleurenpalet en de scènes stralen meer rust uit. Het geloof is gesetteld en de hemelse gelukzaligheid is alomtegenwoordig. Visueel aardig gedaan.

Dat neemt niet weg dat ik het al voor de aankomst op Amerikaans grondgebied zat was. „Shut Your Bone Box“, roept een geïrriteerde zeeman tegen de zang- en danslustige hoofdpersoon en haar aanhang tijdens de overtocht naar Amerika. Ik begreep hem en was het hartgrondig met hem eens. Wat een zenuwtergende ellende. De muzikale eentonigheid weerspiegelt een vervelend eendimensionaal verhaal dat zowel in biografische als in psychologische als in theosofische zin maar bitter weinig heeft te melden. Het gezang van repetitieve vrome teksten, het indringende spervuur aan sektarische regelgeving en de warrige enscenering van regisseur Mona Fastvold die een soepel lopend verhaal in de weg staat. Ze waren mij op den duur een gruwel.

Niks voor mij.

The United Society of Believers in Christ's Second Appearing, ook wel bekend als The Shakers. Een van de meest intrigerende religieuze groeperingen - of mag ik het een sekte noemen - die ik eigenlijk alleen ken vanwege het erg fraaie, minimalistische maar super-functionele design van hun meubels en interieur. Geniaal in eenvoud, perfect in uitvoering en bruikbaarheid. Twee, driehonderd jaar voor Ikea, hetzelfde basisidee qua functionaliteit en eenvoud, maar origineler, beter en mooier. Zo ongeveer het mooiste wat je maken kan als hobby-meubelmaker, maar ook veel, veel moeilijker en uitdagender want het vereist serieus vakmanschap en beheersing van de technieken op een niveau dat haast vergeten lijkt.

Een film over het ontstaan van die beweging was dus verplichte kost voor me, en ik was ook enorm benieuwd naar de achtergrond van de stroming en wat precies allemaal de drijvende invloed van dat design was. Helaas komt het daarbij niet veel verder dan wat cliche-plaatjes van de Shaker stoelen die aan de wand hangen - meh, dat wist ik vanzelf al wel zo'n beetje.

Amanda Seyfried zet aan de andere kant wel een perfecte Ann Lee neer - of ze werkelijk zo was is voer voor ellenlange discussies waarin ik graag alleen zou luisteren, want ik weet er gewoon te weinig van, en de enige vraag in mijn hoofd is of er wel iets van historische verantwoording is voor de Ann Lee die we te zien krijgen buiten de overbekende weetjes. Net als met de zang van de Shakers - ging dat zo, of toch anders. Geluidsfragmenten uit die tijd zijn er vanzelf niet, dus het moet allemaal uit beschrijvingen en van horen zeggen komen, en dan lijkt me de ietwat musical-achtige benadering die we hier te zien krijgen toch wat twijfelachtig - zeker als je er iets als de Sacred Harp tegen af zet lijkt het allemaal wat te hedendaags en te frivool. Maar zoals ik al zei, ik ben toch niet bepaald een expert.

Wat wel duidelijk is is hoe fraai twijfelend, zoekend en lijdend Seyfried de twijfelende, zoekende en lijdende Ann Lee speelt. Daarin, en ook in de sfeer in de hele film is duidelijk de parallel met de eerdere films van het duo Fastvold/Corbet te zien. Erg sterk, en erg toepasselijk voor het onderwerp. Het klopt in dat opzicht gewoon helemaal, en in de uitvoering is er mits je in de uitleg mee wilt geen speld tussen te krijgen.

Daarmee precies wat ik graag zie in een film, iets wat vrij onbekend is verteld en uitgelicht op een manier die iets toevoegt aan de wellicht ontbrekende historische feiten - of het begrip daarvan. Jammer dat er nauwelijks iets uitkomt van de meubels en de design filosofie daar achter, daar had je volgens mij toch minstens genoeg materiaal in kunnen vinden voor twintig films en even zoveel Oscars. Maar een fraaie film met een enorm sterke rol van Seyfried is ook prima.

Gek dat ik de film een 5.0 geef.

Echt compleet blind ingegaan maar zo extreem vreemd vondt ik de film niet.

Hij was fantastisch van de gebeden die tot in muziek worden omgezet tot de acteerprestaties.

We zaten ook volledig alleen in de zaal en onze bioscoop had zelfs een voorstelling wegens te weinig belangstelling geschrapt. Dus zegt ook wel genoeg over de intresse naar deze film.

Natuurlijk is dit niet voor iedereen want het is om zo te noemen nogal "godsdienst gevoelig" . Maar als je eens verrast wilt wroden geef het een kans en zoals met alle films kan het mee of tegenvallen maar door de expierence zeker in de bios. Komt ook van iemand neutraal want ik vondt The Brutalist vreselijk !

een dikke *5.0