Kadet 1947 (2021)

Verhaal was nog wel aardig maar alle zogenaamde dramatische gebeurtenissen werden uit beeld gehouden. Mensen die kotsen om wat ze zien maar de kijker ziet niks tel daarbij de hele matige special effecten op en er blijft weinig over. Toch 2 sterren voor het verhaal opzicht.

Leuk.

Sowieso verfrissend om het verhaal van de Indonesische onafhankelijkheid eens door de Indonesische bril te zien. Even wat tegengas op het eeuwige Nederlandse superioriteitsgevoel en de toch vaak wel ernstig eenzijdige vertelling die we hier te horen krijgen. Ook duidelijk dat aan de Indonesische kant de gevoelens minstens even diep gaan als bij ons - niet alleen dat de film gemaakt is, maar ook op welke manier. Want, om maar een voorbeeld te geven, als je even naar het budget kijkt dan hebben we het feitelijk over een bedrag waar je nog niet eens de catering van een behoorlijke productie van rond krijgt. Een mooie parallel met het verhaal, wat dat betreft - het enthousiasme van de kadetten wordt weerspiegeld in het enthousiasme van de hele productie.

Is het dan allemaal goed? Nee echt niet. De effecten zijn bedroevend slecht, om maar eens wat te noemen. De verkeerstoren hadden ze bijvoorbeeld beter niet omver kunnen trekken, dat gaat gewoon echt te knullig. Maar het onderkomen van het vliegtuig is dan wel weer een voorbeeld van hoe je met wat bamboe en een emmer benzine toch een best knappe scene in elkaar kan zetten.

En het verhaal dan, tsja, het is wel echt gebeurd. Hoeveel het opgeleukt is met het romantische subplotje, ik kom er zogauw even niet achter - de geschiedschrijving is wat mager en wellicht ook niet helemaal onaangetast door de heroische status die het verhaal in Indonesie heeft. Een wat moeizame blik op de Indonesische wikipedia leert in ieder geval dat het werkelijke verhaal toch wat ingewikkelder en minder jongensboekachtig in elkaar zat. Echt verbazingwekkend is dat ook niet vind ik dan.

Waar ik al mee begon, vooral leuk om eens een andere blik op het geheel te krijgen.

Het verhaal van de strijd die Nederland in 1947 voerde tegen het onafhankelijk verklaarde Indonesië, door de ogen van enkele helden van de oorlog. De overlevenden werden later prominente politici. Het verhaal is waardevol, maar Mandra en Swastia verkiezen oppervlakkige heldenverering boven een realistische reconstructie van de gebeurtenissen. De acteurs doen hun best, maar worden ook in de steek gelaten door een gebrek aan budget, waardoor de scènes op het slagveld en in de lucht nauwelijks indruk maken.