Logboek

De bijna 90-jarige 14e Dalai Lama is fysiek behoorlijk afgetakeld. Tegenover een 97-jarige vrouw spreekt hij de hoop uit dat hij meer dan 100 jaar oud wordt. Toch mogen we deze monoloog over het belang van het beheersen van de menselijke geest beschouwen als het visuele testament van de Tibetaanse spirituele leider in ballingschap. Wie bekend is met de Tibetaanse cultuur en het wereldbeeld dat de Dalai Lama al decennialang actief uitdraagt, zal hier weinig nieuwe inzichten aan ontlenen. Maar Delaquis en Miller geven de boodschap extra kracht met een nauwkeurige samengesteld collage aan archiefbeelden en nieuw beeldmateriaal. Het optimisme stemt hoopvol, maar de boodschap dreigt vooral tegen het einde verloren te gaan door Ariel Marx’ nadrukkelijk aanwezige muzikale score.

Sneue zelfverklaarde “onromantische komedie” waarin de infantiele Carey [Kyle Marvin] letterlijk naar Paul [Michael Angelo Covino] en Julie [Dakota Johnson] omdat Ashley [Adria Arjona] aankondigt van hem te willen scheiden. Paul en Julie hebben een open relatie en hebben mogelijk advies voor hem. Ashley komt erbij en de lollig bedoelde situatie volgen elkaar op in een screwball comedy vol egocentrische, vervelende personages en grappen die keer op keer doodslaan. Verbijsterend slecht!

Een voormalige revolutionair en wapenexpert [Leonardo DiCaprio] en zijn 16-jarige dochter [Chase Infiniti] leven al 15 jaar onder een aangenomen identiteit (Bob en Willa Anderson) wanneer kolonel Lockjaw [een opgepompte Sean Penn] hen opspoort. Willa wordt opgepakt, Bob weet te ontsnappen en zoekt contact met zijn revolutionaire vrienden van weleer. Ondertussen ontstaan er bij de autoriteiten twijfels over Lockjaws werkwijze en motieven. Anderson smeet een hoop losse, slecht uitgewerkte ideeën op een hoop met als gevolg een rommelige, verwarrende zwarte komedie met een ernstig overacterende DiCaprio die op een verkeerde wijze op de zenuwen werkt. Benicio Del Toro steekt met kop en schouders boven iedereen uit als de sensei die Bob “twee keer op één dag” het leven redt. Hij is het enige lichtpuntje in dit bizarre misbaksel.

Fly Too High’ (1979) was de enige grote hit van Janis Ian in Nederland. In de VS maakte ze al naam in 1967 met ‘Society’s Child’, een lied over een interraciale relatie dat de toen 16-jarige songwriter een paar jaar eerder al had geschreven. Deze documentaire noemt Janis Ian in één adem met Bob Dylan en Joan Baez als één van de voornaamste stemmen van een nieuwe generatie. Het verhaal is boeiend, de structuur en de visuele stijl zijn minder gewaagd of avontuurlijk dan Janis Ian.

Max [Pete Davidson] is het spoor bijster sinds de dood van zijn pleegbroer [Matthew Miniero]. Na de zoveelste misstap krijgt hij een taakstraf in een verzorgingshuis voor senioren. Max wordt met open armen ontvangen, maar komt er snel genoeg achter dat de bewoners bijzondere plannen met hem hebben. DeMonaco en coscenarist Adam Cantor schipperen tussen maatschappelijke satire en campy splatterhorror en slaan de plank volledig mis. Probeert grappig en huiveringwekkend te zijn, maar is geen van beiden. Het is vooral semi-satirisch dadaïstisch onbegrijpelijk vrijblijvend.

Anna [Lindsay Lohan] is een alleenstaande moeder en staat op het punt te trouwen met Eric [Manny Jacinto]. Dat betekent dat Harper [Julie Butters] en Lily [Sophia Hammons] stiefzusjes worden. Het probleem is dat ze elkaar niet uit kunnen staan. Een bezoek aan Madame Jen [Vanessa Bayer] veroorzaakt een dubbele lichaamswissel waarbij ook Anna’s moeder Tess [Jamie Lee Curtis] betrokken is. Het eerste uur is een aaneenschakeling van flauwe, voorspelbare situaties. Daarna wordt het iets beter, maar de schmierende cast helpt iedere grap of poging tot sentiment om zeep. Een teleurstellend vervolg op Freaky Friday (2003).

The Fantastic Four (2015) was een grote flop, maar dat weerhield Marvel er niet van een poging te doen om die prestatie te evenaren. Dankzij een slap verhaal, een gebrek aan originaliteit en een mislukte mix van humor en actie zijn ze daar wonderwel in geslaagd. Reed Richards [Pedro Pascal] en Sue Storm [Vanessa Kirby] krijgen een zoon en maken zich zorgen over de effecten van hun DNA. Dan arriveert Silver Surfer [Julia Garner] om de Aarde te waarschuwen voor de komst van Galactus (die zo uit een oubollige Godzilla-film lijkt te zijn gestapt) die de wereld zal verslinden. Tenzij Reed en Sue bereid zijn hun kind aan hem af te staan. De special effects kunnen ermee door, maar verder is het (ondanks de vele komische terzijdes) huilen troef.

stem geplaatst

David [Colin Farrell] en Sarah [Margot Robbie] ontmoeten elkaar tijdens een bruiloft. Op de terugweg zorgt de gps van Davids huurauto ervoor dat hij Sarah opnieuw tegen het lijf loopt. Ze vergezellen elkaar op een magische reis langs sleutelmomenten uit hun leven, leren elkaar kennen enzovoorts, enzovoorts. Een op papier niet onaardig magisch-realistisch drama mist één cruciaal element: magie. Farrell en Robbie maken dit het aanzien waard, maar Kogonoda’s bedachtzame tempo en geforceerde pogingen tot sentiment werken alleen bij de ontknoping. Voor de rest is het doorbijten geblazen.

De ineenstorting van het ecosysteem veroorzaakte een burgeroorlog met als inzet de boerderijen die wat er rest van de mensheid kan voorzien van voedsel. Hailey [Danielle Deadwyler] en haar familie verdedigen hun boerderij met hand en tand tegen rondwaren kannibalen die meerdere boerderijen met geweld hebben overgenomen. De titel verwijst naar een compensatieregeling voor bevrijde slaven uit 1865 die door president Johnson werd teruggedraaid. Thorne mixt elementen van de Amerikaanse Burgeroorlog, de klimaatcrisis en de herrijzenis van wit Christelijk conservatisme in deze intelligent geschreven, onderhoudende thriller.

Monique van de Ven trekt zich terug in een vissershuisje aan de Franse kust om zich voor te bereiden op een film over een actrice op leeftijd die terugkijkt op haar carrière. De jonge Nederlandse fietser Bastiaan [Joes Brauers] klopt aan voor hulp vanwege een lelijke val en logeert bij Monique tot maandag wanneer de plaatselijke fietsenmaker beschikbaar is. Bastiaan herkent Monique en wat volgt, is een open gesprek over haar carrière. Boeiende mix van drama en documentaire werkt door het innemende samenspel en het besluit om de essentie van Van de Vens films te vinden aan de hand van haar persoonlijke ervaringen. Een origineel en boeiend portret van één van de belangrijkste vaderlandse filmacteurs.

stem geplaatst

Eén van de belangrijkste aanstichters van de Satanic Panic van de jaren 80 was het boek ‘Michelle Remembers’. Hierin beschreven Michelle Smith en haar psychiater Larry Padzer hoe Michelle vanaf haar 5e voor een periode van 15 maanden werd misbruikt door een Satanische cult en gedwongen werd de meest afschuwelijke dingen te doen en te ondergaan. Het boek was gebaseerd op lang onderdrukte herinneringen die tijdens sessie met Dr. Padzer naar boven kwamen en zorgde voor een kettingreactie. Adams en Horlor reconstrueren hoe een obscuur boek een mediasensatie werd en hoe het de publieke opinie tot op de dag van vandaag beïnvloedt. Uniek vanwege de medewerking van Larry Padzers ex-vrouw, Michelles zus en de dochter die Larry en Michelle samen kregen. Goed onderzochte, interessante vertelling ontsierd door sensationele reconstructies en een hijgerige vertelvorm.

Canadese tiener Sarah [Sophie Desmarais] wil doorbreken als hardloper op de middellange afstanden, maar beschikt niet over juiste begeleiding om haar de weg naar de top te wijzen. In een impuls besluit ze te trouwen en samen te wonen met atleet Antoine [Jean-Sébastien Courchesne], maar dat zorgt vooral voor complicaties die Sarahs sportieve kansen belemmeren. Psychologisch sportdrama neemt veel tijd om op gang te komen, maar Desmarais maakt indruk en houdt de aandacht probleemloos vast.

Al meer dan 14 jaar droomt Cameron Cade [Tyriq Withers] er van de quarterback te worden van The Saviors. Nu het gerecht gaat dat de huidige quarterback (en Greatest Of All Time) Isaiah White [Marlon Wayans] aan zijn laatste seizoen begint, ruikt hij zijn kans. Die gaat in vlammen op wanneer Cameron door onbekende in elkaar wordt geslagen. Tot zijn grote vreugde krijgt hij een uitnodiging voor een persoonlijke “boot camp” in het afgelegen huis/trainingscomplex waar Isaiah met zijn echtgenote [Julia Fox] woont. Die bootcamp neemt al gauw sinistere vormen aan waardoor Cameron voor sportieve en morele dilemma’s komt te staan. Ondanks zijn imago als komiek is Wayans erg overtuigend als de extreem gedreven mentor, maar door een gebrek aan spanningsopbouw zijn de horrorscènes eerder bizar dan angstaanjagend … of vermakelijk. Hier had veel meer in gezeten.

Volgt de nachtdienst van een verpleegkundige [Leonie Benesch] en toont de druk die collega’s, patiënten, maar vooral het gebrek aan tijd door een chronisch personeelstekort voor haar betekenen. Omdat ze het niet over haar hart kan verkrijgen om een patiënt en wachtende familieleden te helpen, moet ze steeds meer balletjes tegelijk zien hoog te houden. Dat gaat ten koste van de kwaliteit van de zorg … en van haarzelf. Lind is indrukwekkend in deze bedachtzaam opgebouwde waarschuwing voor de langetermijngevolgen van een chronisch tekort aan zorgpersoneel dat vooralsnog in de komende decennia alleen maar lijkt te zullen groeien.

De Australische violist Warren Ellis maakte naam met ‘Dirty Three’ en later als vaste muzikale partner van Nick Cave & The Bad Seeds. Ellis’ muziek domineert de soundtrack terwijl hij met Kurzel terugkijkt op zijn carrière en een bezoek brengt aan Ellis Park, een dierenopvang op Sumatra waar hij beschermheer van is. Aan de trage kant en de muziek is niet aan iedereen besteed, maar de achterliggende verhalen zijn zonder meer interessant en waardevol.

Vanwege de COVID-pandemie is iedereen in Eddington verplicht om een gezichtsmasker te dragen in openbare gelegenheden. Sheriff Joe Cross [Joaquin Phoenix] weigert die regel te handhaven, ondanks dat de burgemeester [Pedro Pascal] hem daar vriendelijk, doch dringend op aanspreekt. Joe is zo verbolgen over de situatie dat hij besluit om zelf een gooi te doen naar het burgemeesterschap bij de aanstaande verkiezingen. Wat begint als een politieke strijd krijgt, neemt steeds grimmigere vormen aan. Zwarte komedie met satirische elementen overtuigt door Asters beheerste, geloofwaardige opbouw van de spanning. Op 2/3 van de film krijgt het verhaal een schokkende wending en vanaf dat moment ontspoort ett ondanks Phoenix’ indringende rol en de gewaagde, onglamoureuze Stone als Joes echtgenote.

Onderweg naar familie overleven Xana [Roxanne McKee] en haar zoon Benji [Tom Mulheron] een bizar auto-ongeluk in het bos. Voor ze het weten zit de gemuteerde, bloeddorstige Bambi hen op de hielen. Het type horrorfilm dat het niet moet hebben van verhaal of acteerwerk, maar van sfeer, opwindende actiescènes en bloedvergieten met een knipoog. En op die fronten scoort deze pseudo-sequel hoge ogen.

In 1823 maakte de Franse uitvinder Joseph Niepce de oudste nog bestaande foto. 200 jaar later bespreken Danielson en Van Aertryck de ontwikkeling van de fotografie en de psychologische effecten die het had en heeft op de menselijk geest in deze spraakmakende, voortreffelijk samengestelde compiltatie. Veel unieke beelden, waaronder ‘the making of’’ een IS-recruteringsvideo, kinderen die poseren voor portretfoto’s en Le Sacre d’Édouard VII (1902) van George Mélies. De titel verwijst naar de reactie van koning Edward VII op de film. Een overtuigende, waardevolle aanvulling op het publieke debat op de invloed van (sociale) media op het leven anno nu.

Mandy Starr [Halsey] laat haar gewelddadige man [Eric Dane] voor dood achter slaat op de vlucht. Wat hieraan voorafging en wat volgt ontdekken we aan de hand van een bonte stoet aan personages, waaronder Mandy’s zoontje [Gavin Maddox Bergman], een beruchte misdadiger [Eric Rex], een vertegenwoordiger [Zahn McClarnon] van inheemse bevolking, een sociaal onhandige man [Paul Walter Hauser] die zoekt naar een levenspartner en een serveerster [Sydney Sweeney]. Intelligent opgebouwde mix van western, misdaadfilm en komedie vol verrassende, vermakelijke plotwendingen. Beleefde z’n festivalpremière in 2023, maar verscheen twee jaar later pas in de bioscoop.

Kersverse koning Malachy [Luke Goss] ontdekt dankzij een heksenjager [Simon Thorp] dat zijn volk doelwit is van een hekseninvasie geleid door The Red Queen [Sarah Douglas] en verzamelt manschappen om haar op te sporen en te vernietigen. Absurde middeleeuwse horror met abominabele special effects, bespottelijke kostuums en acteurs die lijken te beseffen dat ze zichzelf behoorlijk voor schut zetten. Een onvervalste draak van een film.

Na een carrière van 30 jaar als operazangers ontdekte Maartje de Lint dat ze met haar muziek mensen in een vroeg stadium van Alzheimer kan laten opleven. Een gesprek met een aan Alzheimer lijdende moeder en haar dochter deed Maartje besluiten om zich te storten op het zingen voor mensen in een vroege fase van Alzheimer en hun mantelzorgers en zo haar ‘muziekmedicijn’ met hen te delen. Deze documentaire registreert de kortetermijneffecten tijdens die bijeenkomsten, maar ook wat het op de langere termijn betekent voor de zieke en hun directe familie. De waarde van muziek voor mensen met Alzheimer staat buiten kijf, maar wanneer die boodschap erin is gehamerd, heeft Van der Linden weinig meer toe te voegen.

Het is publiek geheim dat gynaecoloog Nina [Ia Sukhitashvili] buiten het ziekenhuis vrouwen helpt om hun zwangerschap te beëindigen. Wanneer een vrouw na haar bevalling overlijdt, stelt de hoofddokter [Merab Ninidze] David [Kakha Kintsurashvili] aan om te onderzoek of Nina nalatig is geweest. Nina gaat ondertussen door met haar werk, zowel binnen als buiten het ziekenhuis. Ze moet zich daarbij wel houden aan de eisen die een patriarchale samenleving stelt aan haar en de vrouwen die ze behandelt. Bevat indringende behandelingen die in onderbroken shots zijn gefilmd. Die duren vaak zo verschrikkelijk lang dat je gerust de afwas kan doen of de hond uit kan laten zonder dat je ook maar iets mist. De kans bestaat dat je bij terugkeer naar exact hetzelfde beeld zit te kijken! Kulumbegashvili geeft nieuwe betekenis aan traag.

Het is publiek geheim dat gynaecoloog Nina [Ia Sukhitashvili] ook buiten het ziekenhuis vrouwen helpt om hun zwangerschap te beëindigen. Wanneer een vrouw na haar bevalling overlijdt, stelt de hoofddokter [Merab Ninidze] David [Kakha Kintsurashvili] aan om te onderzoek of Nina nalatig is geweest. Nina gaat ondertussen door met haar werk, zowel binnen als buiten het ziekenhuis. Ze moet zich daarbij wel houden aan de eisen die een patriarchale samenleving stelt aan haar en de vrouwen die ze behandelt. Bevat indringende behandelingen die in onderbroken shots zijn gefilmd. Die duren vaak zo verschrikkelijk lang dat je gerust de afwas kan doen of de hond uit kan laten zonder dat je ook maar iets mist. De kans bestaat dat je bij terugkeer naar exact hetzelfde beeld zit te kijken! Kulumbegashvili geeft nieuwe betekenis aan traag.

Ash [Riz Ahmed] is een tussenpersoon bij de afwikkeling van geheime transacties die gebruikmaakt van een doventelefoonservice om te communiceren met zijn cliënten. Sarah [Lily James] maakt gebruik van zijn diensten omdat ze pas is ontslagen en haar werkgever eist dat ze documenten met gevoelige informatie teruggeeft. Zij wil daar een flinke som geld voor krijgen. Wat volgt is een intelligent kat-en-muisspel met het schaduwteam van Dawson [Sam Worthington] dat de documenten gratis in handen wil krijgen. Uitstekende nagelbijter gaat kopje onder na een even verrassende als absurde onthulling en een teleurstellende, routinematige ontknoping.

De in ballingschap levende Iraanse filmmaker Sepideh Farsi wilde een documentaire over het leven in de Gazastrook, maar kreeg geen toestemming om daar te filmen. Via via komt ze in contact met Fatima Hassouna, een Palestijnse journalist die foto’s van het leven in grotendeels verwoeste omgeving met Farsi deelt. De titel verwijst naar Fatima’s omschrijving van hoe het is om buiten te lopen in de wetenschap dat er elk moment een bom kan vallen. Farsi filmde de videogesprekken met een tweede telefoon. De slechte Internetverbinding, wegvallend geluid en het gebrekkige Engels van beide vrouwen zijn stoorzenders. Dat is echter de enige manier waarop Farsi enigszins kan overbrengen hoe het is om te leven in oorlogsgebied dat door Israël grotendeels is afgesloten voor de buitenwereld.

Voormalig NS-conducteur Alex kampt met PTSS door de 36 keer dat hij ooggetuige was van zelfdoding op het spoor. Fimme heeft een verslavingsverleden, kampt met een negatief beeld en heeft een eetstoornis. Beide mannen hebben vele GGZ-trajecten doorlopen, zonder succes. Afzonderlijk van elkaar besluit ze hun heil te zoeken in psychedelische therapie. Daarbij nemen ze onder begeleiding van een bevoegde specialist een hallucinogeen in dat hen “meeneemt op een reis” en dat zou moeten zorgen voor verlichting van hun psychische stoornissen. Smeekes pogingen om de ervaring te visualiseren, zijn wat knullig, maar ze verdient lof voor haar integere benadering. Ze velt geen oordeel over Alex, Fimme en de keuze die ze maken. Ze registreert slechts de aanloop naar de psychedelische sessie en (in vogelvlucht) het verloop ervan. Alex en Fimme geven na afloop hun mening en laten het oordeel verder aan de kijker.

Institutioneel racisme in de van oudsher volledig witte balletwereld wordt een heikel punt wanneer Guillaume Diop in 2023 de eerste “Étoile” van het Parijs Opera Ballet wordt. De van Martinique afkomstige cellist Sulivan Loiseau is het eerste zwarte lid van het operaorkest. De komst van Guillaume en Sulivan dwingt iedereen om vermeende tradities (bijvoorbeeld het uiterlijk van Chinese personages) onder de loep te nemen en in veel gevallen te herzien. Openhartige documentaire loopt niet om de hete brij in en toont de worsteling om iedereen mee te krijgen in een nieuwe benadering van 19e-eeuwse opera’s die al meer dan 125 jaar lang op (grotendeels) dezelfde manier zijn uitgevoerd.

Schoolvoorbeeld van ‘love it or hate it’ is voorbestemd tot een cultstatus. De jockey uit de titel is Remo Manfredini die zijn geheugen verliest na een bizar ongeluk tijdens en race die hij voor zijn baas [Daniel Giménez Cacho] had moeten winnen. Omdat iedereen Remo na het ongeluk uit het oog is verloren, zwerft hij rond op zoek naar aanknopingspunten voor zijn identiteit. Een kapstok voor een serie absurde en of surrealistische scènes waarin van alles gebeurt en waar geen touw aan valt vast te knopen. Een onsamenhangende puinhoop of een stimulerende, intellectuele puzzel? Dat is nadrukkelijk aan de kijker. Regie, camerawerk en montage zijn uitstekend. Benicio Del Toro was één van de uitvoerende producenten.

Schrijver Joost Zwagerman was 51 jaar oud toen hij op 8 september 2015 een einde aan zijn leven maakte. Vanwege zijn welbespraaktheid en buitengewone kennis op het gebied van literatuur en poëzie was hij een vast gezicht op de Nederlandse televisie. Collega’s en vrienden kijken terug op hun tijd met Zwagerman volgens het devies “over de doden (bijna) niets dan goeds.” Verbraak vult de gesprekken goed aan met televisiebeelden van Zwagerman, maar had het onderwerp wel iets kritischer mogen benaderen.

En wat een finale! Nostalgie is troef, ook vanwege de terugkeer van een aantal personages die uit het zicht waren verdwenen. Het is wanneer Harold [Paul Giamatti], de broer van Lady Grantham [Elizabeth McGovern] in gezelschap van Gus Sambrook [Alessandro Nivola] een bezoek brengt aan Downton Abbey. Het is 1930 en Harold heeft een groot deel van het familiefortuin verbrast door slechte investeringen en The Wall Street Crash. Volgens hem kan Gus het geld terugverdienen als zijn zus hem het vereiste bedrag geeft. Lord Grantham [Hugh Bonneville] heeft moeite om de leiding van Downton Abbey helemaal over te dragen aan zijn dochter Mary [Michelle Dockery], mede omdat haar reputatie een flinke deuk heeft opgelopen vanwege haar recente scheiding. Penelope Wilton (als Lady Merton) en Arty Froushan (als de excentrieke toneelschrijver Noel Coward) springen er iets bovenuit in deze schitterend gemaakte afsluiting van de populaire serie. Opgedragen aan de in 2024 overleden Maggie Smith die tijdens de ontroerende slotscène even verschijnt als Violet Crawley.

Actrice en fotomodel Anita Pallenberg behoorde in de jaren 60 en 70 tot de vaste aanhang van The Rolling Stones. Brian Jones, Mick Jagger en Keith Richards hadden elk een oogje op, maar Pallenberg koos (min of meer) Keith uit als de vader van haar toekomstige kinderen. Terugblik op een roerige periode uit het bestaan van de band met gesprekken en archiefbeelden die duidelijk maken hoe groot Pallenbergs invloed was op The Stones … en op de cultuur waar zij onderdeel van uitmaakten. Anita, Mick en Keith komen ook aan het woord. Geproduceerd door Marlon Richards, de zoon van Keith en Anita die ook zijn eigen ervaringen deelt.

Als er al sprake was van een satirisch element in Nobody dan is daar niets van overgebleven in deze actiekomedie waarin voormalig huurmoordenaar, nu brave huisvader Hutch [Bob Odenkirk] opnieuw de wapens opneemt tegen Russische criminelen. Een hoop oeverloos geknok met een bijdrage van RZA als Hutch’ broer en de terugkeer van Christopher Lloyd als zijn excentriek vader. Het enige pluspunt is Stone als het doortrapte hoofd van de Russische maffia. Haar flamboyante spel krijgt een 10 met een gniffel.

Deze remake van de klassieke parodie uit 1988 was sowieso gedoemd te mislukken. De trailer benadrukt dat dit verlate vervolg over Frank Drebin Jr. [Liam Neeson] een “nieuwe stijl” hanteert. Dat kun je wel zeggen, want de barrage aan inventieve visuele en verbale grappen vol slimme woordspeling met karakteracteurs die hun rol met gladgestreken gezicht spelen, is verworden tot een platvloerse, infantiele komedie met acteurs die tevergeefs proberen grappig te zijn. Doet meer denk aan de filmreeks met Austin Powers (waaruit het de meest smakeloze grappen jatte) dan aan The Naked Gun en is zeker niet aan te raden voor fans van The Naked Gun of de cultserie Police Squad! Neeson is geen Nielsen, maar dat zal geen verrassing zijn.

De titel verwijst naar de nummerplaat van Honey O’Donahue [Margaret Qualley] die een link legt tussen een aantal misdaden en de kerk van de manipulatieve Drew Devlin [Chris Evans] en een affaire heeft met agente Falcone [Aubrey Plaza]. Onaangename personages, een overdaad aan seks en bruut geweld en een slecht uitgewerkt mysterie. Evans is hopeloos als de flamboyante predikant en Coen verkiest stijl wel heel nadrukkelijk boven inhoud in deze naargeestige, onleuke vermeende komedie.

Het Coriolis Effect is een meteorologisch verschijnsel dat een grote impact heeft op Kaapverdië, een eilandengroep voor de kust van West-Afrika. De gevolgen van vervuiling en klimaatverandering worden op pijnlijke wijze zichtbaar in dit portret van een land en de mensen en dieren die er wonen. Lom en Van Egeraat kiezen voor een beperkte, minimalistische score en laten de schitterende, vaak langdurige, onbewerkte beelden, voor zich spreken. Bewoners en milieuactivisten geven zo nu en dan achtergrondinformatie, maar er is geen verteller en dat geeft alle ruimte om de beelden in je op te nemen en daarop te reflecteren. De beste natuurdocumentaire sinds The Ancient Woods.

Tim [Dave Franco] en Millie [Alison Brie] starten een nieuw hoofdstuk in een klein stadje waar ze hopen hun dat Tims neuroses hun relatie niet zal verwoesten. Tijdens een natuurwandeling raken ze verdwaald en komen ze enige tijd vast te zitten in een grot. Die gebeurtenis blijkt zijn sporen te hebben nagelaten in deze bizarre psychologische horrorfilm in de trant van The Substance. Dat Franco en Brie in werkelijkheid geliefden zijn, geeft dit een zekere curiositeitswaarde, maar het bizarre basisgegeven wekt eerder verbazing op dan gegruwel of suspense.

Theo [Benedict Cumberbatch] en Ivy Rose [Olivia Colman] hebben een goed inkomen, een prachtige woning, twee schatten van kinderen en een stabiele relatie. Totdat Theo’s reputatie als architect een gigantische deuk oploopt op hetzelfde moment dat Ivy’s kleinschalige visrestaurant plotsklaps een enorm succes wordt. Nu is Olivia verantwoordelijk voor het financiële onderhoud van het gezin en stort Theo zich op de opvoeding van de kinderen. En dat leidt uiteindelijk tot jaloezie en wrok. Verfilming van ‘The War Of The Roses’ kan niet tippen aan de Amerikaanse versie met Michael Douglas en Kathleen Turner vanwege de naargeestige toon. De ‘oorlog’ waar het eigenlijk om zou moeten draaien wordt jammer genoeg afgeraffeld en dat maakt de ontknoping bespottelijk, ook al is het zeker niet de bedoeling dat je dit serieus neemt.

Op negenjarige leeftijd ontsnapte Sonja [Sofia Weldon] aan een bloedbad waarbij haar hele familie werd afgeslacht. Als jongvolwassen vrouw [Matilda Lutz] vindt ze de man [Robert Sheehan] die verantwoordelijk was voor die slachting wanneer ze als gladiator wordt ingezet. Uiteraard zin Sonja op wraak in deze vrouwelijke variant op Spartacus die het gebrek aan budget tevergeefs maskeert met middelmatige CGI en opzichtige montagetrucs. Lutz is prima in de titelrol, de film valt tegen.

In Frankrijk had Claude François eind 1967 een grote hit met ‘Comme d’Habitude’. Een jaar later scoorde Frank Sinatra een wereldhit met een Engelstalige versie waarvoor Paul Anka de tekst schreef. Hoewel deze documentaire suggereert aandacht te besteden aan de vele gezichten van ‘My Way’, besteedt het de meeste tijd aan de voorgeschiedenis van het liedje waarbij Gilles Thibaut, de schrijver van de oorspronkelijke tekst, er maar bekaaid af komt. De keuze om Jane Fonda te gebruiken als de stem van het liedje is een gimmick waar Azuelos en Teson weinig mee doen.

De alcoholistische drugsagent Jake Rosser [Aaron Eckhart] dreigt terug te vallen in zijn verslaving nadat zijn drugshond om het leven komt. In plaats daarvan bijt is zich vast in de zaak met behulp van een andere drugshond met een schimmig verleden. Eckhart maakt een verwarde indruk, maar dat is vast meer te danken aan de rammelende dialogen dan aan zijn inlevingsvermogen. Jammer dat zo’n capabele acteur zich moet verlagen tot dit soort B-films.

Belabberd verlaat vervolg van de horrorfranchise met bijrollen voor oorspronkelijke castleden Jennifer Love Hewitt, Freddie Prinze Jr. en Sarah Michelle Gellar en durft het zelfs aan om halverwege de aftiteling de deur open te zetten naar een vervolg. Dat zal dan waarschijnlijk niet zijn met de bordkartonnen tienerpersonages die centraal staan in deze sfeerloze horrorfilm waarin Robinson gore verkiest boven spanningsopbouw en zelf verantwoordelijk is voor de karikaturale vertolkingen. Even waardeloos als nutteloos.

Opgeblazen special effect-spektakel waarin een spierbundel [Ma Don-seok], een spiritueel medium [Seohyun] en een fotograaf [Caha Woo-jin] een demon proberen uit te drijven die bezit heeft genomen van een jonge vrouw [Jung J-so]. Een lawaaiige rip-off van genreklassiekers met als enige pluspunt de make-up en een paar aardige actiescenes.

Vera de Vries, AKA Xavier Hollander is de tachtig gepasseerd en fysiek aan het aftakelen, maar haar geest is nog scherp en haar humor en levenslust is nog altijd intact. Recent schreef ze een aantal boeken, onder anderen over oud worden en de impact die de Tweede Wereldoorlog (ze werd geboren in het Jappenkamp Tji-Deng op het toenmalige Soerabaja) had op haar persoonlijke ontwikkeling. Geschikt als kennismaking met een vrijgevochten icoon voor vrouwelijke seksualiteit, maar voor wie redelijk bekend is met de voorgeschiedenis van Den Hollander is dit meer een promo voor haar bibliografie.

De 16-jarige Enzo [Eloy Pohu] ontvlucht het holle, weelderige leven van zijn ouders door aan de slag te gaan als metselaars. Zijn vader [Pierfrancesco Favino] denkt dat Enzo een diep verdriet verbergt, zijn moeder [Élodie Bouchez] houdt hem de hand boven het hoofd. Wanneer Enzo vriendschap sluit met collega Vlad [Maksym Slivinskyi] weet hij niet goed hoe hij met zijn gevoelens om moet gaan. Het is al snel duidelijk in welke richting dit gaat. Campillo heeft wel erg veel tijd nodig om puntje bij paaltje te krijgen in dit goed geacteerde, maar oppervlakkige volwassenwordingsdrama.

Edie [Samara Weaving] heeft een punt gezet achter haar criminele verleden totdat een oude bekende [Andy Garcia] haar onder druk zet om haar ex-vriend John [Karl Glusman] te helpen een schuld van $ 3 miljoen af te lossen. Daarvoor moeten Edie en John de prijzenpot van een pokertoernooi in Las Vegas zien te bemachtigen. Zonderlinge mix van misdaadfilm, komedie en melodrama is op zijn zachtst gezegd nogal evenwichtig. De actiescènes komen het best uit de verf.

Charlie Huston bewerkte zijn eigen roman voor deze genreoverstijgende, conventieverwoestende, razendsnelle en vooral originele zwartkomische misdaadthriller. Butler schittert als Hank Thompson die na een auto-ongeluk een veelbelovende carrière als honkballer in rook op zag gaan. Na een avond werken en zuipen in een bar dwingt zijn buurman [Matt Stone] hem min of meer om de zorg voor zijn kan op te nemen, omdat hij dringend naar Londen moet. Voor Hank het weet slaan Russische criminelen hem tot moes en wordt hij achtervolgd door twee Chassidische gangsters. Hij zoekt hulp bij zijn vriendin [Zoë Kravitz] en neemt na enige aarzeling contact op met een rechercheur [Regina King]. Briljant gecast, volstrekt onvoorspelbaar en een genot van start tot finish. Een triomf en zonder meer één van de beste films van het jaar.