Enzo (2025)

Vanaf 28 augustus 2025 in de bioscoop (Cinéart)

De 16-jarige Enzo [Eloy Pohu] ontvlucht het holle, weelderige leven van zijn ouders door aan de slag te gaan als metselaars. Zijn vader [Pierfrancesco Favino] denkt dat Enzo een diep verdriet verbergt, zijn moeder [Élodie Bouchez] houdt hem de hand boven het hoofd. Wanneer Enzo vriendschap sluit met collega Vlad [Maksym Slivinskyi] weet hij niet goed hoe hij met zijn gevoelens om moet gaan. Het is al snel duidelijk in welke richting dit gaat. Campillo heeft wel erg veel tijd nodig om puntje bij paaltje te krijgen in dit goed geacteerde, maar oppervlakkige volwassenwordingsdrama.

De voorgeschiedenis van deze film is wel bijzonder. Laurent Cantet had deze film in voorbereiding. Hij overleed echter veel te jong op 63 jarige leeftijd aan kanker. Robin Campillo is een soort leerling van Cantet. Hij was ook een van de beste vrienden van Cantet. Hij begon als editor bij hem in de jaren '90 en schreef erna ook mee aan scripts van Cantet voor hij films ging regisseren en dat leverde prachtfilms op als Eastern Boys en 120 Beats per Minute. Ik heb beide mannen hoog zitten en hun stijl is erg verwant aan elkaar. De thematiek van Enzo bevat elementen van beiden. Campillo maakte de film voor zijn vriend, hij besprak dat op zijn sterfbed een beschouwt het zowel in de optiteling als in interviews nadrukkelijk als Cantets film.

Het is wedeom heel fijn. Enzo is bezig zichzelf uit te vogelen en vat zijn gevoelens nog niet, weet amper wei hij is en is zich nog nauwelijks bewust van dat alles. Hij heeft geen zin om te studeren en gaat in de bouw werken, probeert zich daar nadrukkelijk dat milieu eigen te maken. Hoewel zijn gegoede afkomst hele andere verwachtingen geeft. Veelkleuriger dan het lijkt. Deze film is een coming out drama dat ook gaat over sociale klassen en de onmogelijkheid om daar volledig aan te ontsnappen en hoe anderen. je eigen zelfbeeld beinvloeden. Een mooie psychologisch heldere film met een geweldige casting van erg goede acteurs met veel uitsraling.. Campillo heeft Cantet een mooie afscheidsfilm gegeven, Hij zal gemist worden.

Werkelijk waar een prachtige film in zijn eenvoud. Eindelijk eens geen clichés m.b.t. homo's.

Geen gegil, roze, nichtenhumor, feestjes, drugs, vreemdgaan, etc.

Nee, deze film brengt je een aardige jongen die in de bouw werkt, waar ook aardige mannen werken. De jongen komt ook uit een liefdevol gezin en de ouders, broer en jongen hebben de hart op de goede plaats.

Verder is de omgeving van Frankrijk (de Middellandse zee) zeer mooi. Je waant je even op vakantie.

Gewoon kijken dus!