The Life of Chuck (2024)

Spielberg ook wat mij betreft. Kijk eens Jaws terug, het eerste halfuur is volstrekt te begrijpen zonder je geluid en zonder je ondertiteling aan, daar wordt het verhaal met de camera vertelt.

Tja. Op zich best vermakelijk en er zit een prima tempo in, maar erg veel heeft de film mij niet te bieden. Het mysterie dat zich in het eerste deel aandient, wordt in het tweede deel al snel opgelost. Daarna blijft alleen het mysterie van de verdwenen kamer over, maar dat valt uiteindelijk nogal tegen.

De stijl is een soort Wes Anderson light. Dat is een stuk beter te verdragen dan the real thing, maar het is mij toch allemaal net wat te gelikt. Dan zijn er nog wat oppervlakkige levenswijsheden, een paar dansscènes (moet je van houden, maar volgens mij best goed gedaan) en dan ben je er wel.

Dat klinkt allemaal vrij negatief, maar om de een of andere reden vond ik het allemaal best te pruimen. Ik heb me verveeld noch geërgerd, en dat is al heel wat.

Had dit script in handen van Night Shyamalan gegeven en het had iets kunnen worden.

Nu was het een flauw, nietszeggend, nodeloos kitscherig, vervelend stuk halfmoralistisch gewauwel. Echt, ik kan geen enkel goed punt aanstippen. Helemaal niets.

Godzijdank niet, zeg.

Ik vind Mike Flanagan een hele toffe film- (en televisieserie)maker, met een paar serieuze tekortkomingen, en die zijn in The Life of Chuck helaas best fel voelbaar. Het grootste mankement - van Flanagan en bijgevolg van deze film ook - is dat er veel te veel het ''tell, don't show''-principe wordt aangehangen. Alles wordt zo uitleggerig gebracht, personages praten minutenlang in volle monologen en alles wordt zo semi-filosofisch en serieus gebracht, dat ik niet het gevoel heb naar echte mensen van vlees en bloed te kijken. Wél naar een mooi script, maar zonder schwung en vitaliteit. Ik vind het ook een tekortdoen aan de mogelijkheden van het visuele medium als je niets anders kan bedenken dan een saaie voice-over die letterlijk zinnen uit het boek voorleest. Ja komaan hé, het is film, geen boek. Je kan ook met beelden zoveel vertellen. In zijn televisieseries is hij hier ook best schuldig aan, maar daar kan ik dat om de een of andere reden veel beter hebben. Ook omdat dat weer een ander medium is, natuurlijk.

Maar goed, het eerste stuk intrigeert niettemin. Een paar leuke karakteracteurs (Chiwetel Ejiofor, Matthew Lillard!) maken het meeste van hun (bij)rolletjes, en het hele mysterieuze einde van de wereld-verhaal maakt je benieuwd naar hoe het verder gaat, en wat er precies allemaal aan de hand is. Het tweede stuk is met Tom Hiddleston - die eigenlijk een verrassend kleine rol heeft. Het meest memorabele is hier de dans-scène, heel veel meer dan dat heeft hij eigenlijk niet te doen. Het begint nu ook stilletjes aan vorm te krijgen wat er precies aan de hand is, al blijft het nog interessant en ambigu genoeg op zich. Het derde en laatste hoofdstuk vond ik het minste, vooral omdat het bovengenoemde 'uitleggerige' aspect hier de bovenhand neemt. Op een gegeven moment zegt het personage van Kate Siegel letterlijk hardop de clue van de film - ''You contain multitudes, Chuck'', en dat vond ik echt een grote tekortkoming. Vertel dat toch niet zo letterlijk. Ik voel me als kijker niet helemaal gerespecteerd op zo'n moment.

De cast doet het in de hele film trouwens wel naar behoren; nergens een grote uitschieter, maar het is tof om alle vaste acteurs in Flanagan's acteercirkel te zien opduiken, van de kleinste tot de grootste rol. Voor wie al z'n Netflix-series gezien heeft, is het een feest der herkenning. De muziek en beelden zijn ook mooi - zeker in het eerste stuk. In het laatste hoofdstuk komt dan weer het meest die typische small town-Stephen King vibe naar voren, ook heel leuk. Atypisch King-verhaal trouwens, maar daarom ook wel eens tof.

Kortom; slechts een kleine voldoende voor mij, en zeker niet één van de betere dingen die Flanagan heeft gemaakt, maar wel leuk voor een keer. Ik hoop dat zijn volgende project weer een horrorfilm wordt, al dan niet uit de stal van Stephen King. 3*.

Achteraf ben ik toch blij dat ik deze film niet in de bioscoop heb gekeken. Niet dat het geen goeie film is, maar ik had er wel meer van verwacht. Ik denk dat ik 'The Life Of Chuck' toch nog een keer opnieuw moet kijken, want echt helemaal begrijp ik hem nog niet. Daarom een keer opnieuw kijken wil wel eens helpen. De film is in 3 delen zeg maar, en het eerste deel, het begin, was best wel mysterieus en begrijp ik niet helemaal. Trouwens ik wist niet dat Tom Hiddleston zo'n prima danser was. Maar goed dansen kunnen wel meer acteurs. Zo zag ik een videoclip van Fatboy Slim, Weapon of a Choice, en daar deed Christopher Walken in mee, en die kon ook behoorlijk goed dansen. Ach ja, die acteurs moeten eigenlijk alles wel kunnen he. Dus ook dansen.

Mooie film gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King; inmiddels de derde King-verfilming door regisseur Mike Flanagan. De slimme verhaalstructuur draagt bij aan de mysterieuze sfeer van het verhaal, dat bij vlagen onheilspellend, tragisch en komisch is. De lange cruciale dansscene halverwege de film is pure filmmagie. In de prima cast treffen we veel gezichten uit eerdere Flanagan-films en series aan.

Kom op Flanagan, ga alsjeblieft meer niet-horrorfilms maken! Wat een heerlijke film. Origineel script, geen idee welke kant het opgaat (hoewel de eerste twee aktes wel de sterksten zijn). Veel en zeer veel sfeer, dankzij een prachtige soundtrack maar ook geweldig camerawerk. Gregory Alan Isakov bij de aftiteling! Ja dan weet je dat iemand smaak heeft!

Heerlijk ook dat er genoeg open voor interpretatie blijft. Antwoorden zouden waarschijnlijk meer onbevredigd zijn.

Zo ontzettend fijn als er een klein filmpje gemaakt wordt met zoveel talentvolle mensen.

Niks voor mij.

Wat was me dit?

Christopher Walken was ooit danser in een nachtclub, eigendom van Monique Van Vooren (belgisch-Amerikaanse actrice), daarvoor op 16 jarige leeftijd was hij leeuwentemmer in een plaatselijk cirkus.

Een behoorlijk bewogen leven dus

Uit The Life of Chuck - ikruikversemosterd:

"The Life of Chuck, naar een verhaal van Stephen King, wordt gepresenteerd als “feelgoodfilm”. Bijzonder. King heeft echt wel meer geschreven dan bloederige horrors (Stand By Me, The Shawshank Redemption, The Green Mile) het blijft een beetje vreemd als zijn naam is verbonden aan een “blije” film. Het eerste hoofdstuk van The Life of Chuck levert ook niet echt een geluksgevoel op. Integendeel. De wereld gaat ten onder en overal duiken felicitaties op voor ene Charles Krantz. De onopvallende accountant gaat na negenendertig trouwe dienstjaren met pensioen en wordt bedankt voor alles wat hij heeft gedaan. Dat niemand hem kent is totaal onbelangrijk.

Vanaf het tweede hoofdstuk maakt de surrealistische sciencefiction plaats voor aards drama en wordt de mist van het magisch-realisme weggeblazen. Dat is wanneer de “feelgood” begint. Charles ontdekt in een swingende scène nog één keer de schoonheid van het leven en accepteert de twee uitersten: het is zowel onverdraaglijk klote als hartverscheurend mooi. Ook als hij het onvermijdelijke einde heeft gezien in het derde hoofdstuk besluit hij: “I will live my life until my life runs out.”

The Life of Chuck is een aandoenlijke ode aan die belofte. Gedenk te leven. Want eens is het afgelopen.

Om die legendarische regel uit die andere King-film te citeren: “That’s goddamn right.”"

Mja, altijd moeilijk een film die eigenlijk het leven viert. Nostalgisch. Iedereen zal dit anders ervaren, meesten zullen dit wel goed vinden maar sommige vast ook helemaal niks. Geen idee waarom Chuck zo belangrijk is dat lijkt het eerste deel wel te suggeren alsof zijn dood de dood is van het complete universum. Verder wel leuke scènes, over de dialogen kan je weinig zeggen. Iets te stijlvol allemaal wel. Iets meer emotie had zeker gemogen. Het voelt iets te kunstmatig soms. Te gelikt.

Niet Mike Flanagan zijn beste film wat mij betreft, ook geen horror. Wel een Stephen King verhaal.
Goed. Dansen zijn altijd fijn om naar te kijken.

Uitstekende film over het leven van een doodgewone man genaamd Chuck. Op zich een simpel verhaal, maar vanwege de opbouw absoluut origineel (het eerste gedeelte vraag je je ook af waar het allemaal naartoe gaat). Genoeg mooie scenes en voor Mike Flanagan duidelijk een change of pace (ondanks dat het een Stephen King verfilming is). Een kleine 4.0 sterren.

Verrassende film. Niet iets wat je van Flanagan verwacht na al die horrorseries op Netflix, maar dit ligt hem ook wel goed. Heerlijke sfeer, waarbij ik gelijk moest denken aan de films van Spielberg. Prima acteerwerk, en de film opknippen in drie aktes deed het goed. Zo zet hij drie verschillende films neer, met ieder een eigen sausje; mysterie, feel good en drama, met een rode draad door de gehele film.

Okee, halverwege de tweede akte weet je al waar de film naar toe gaat, maar dit stoorde niet. De rest maakt alles goed.

Niet mijn film wel leuk dat andere mensen de film wel kunnen waarderen ik vond er weinig aan. Daarbij vind ik Mike Flanagan films niet zo goed.

Ontzettend slechte film vol irritant acteerwerk. De hele film voelde misplaatst melancholisch aan. En uiteindelijk word je afgescheept met een einde dat niets verklaard of oplost. Slechtste van Flanagan tot nu toe, terwijl ik hem normaalgesproken wel te pruimen vind.

De beschrijving hier bij de film is echt een van de vaagste die ik ooit heb gezien, maar I guess dat dat wel moet als je niet teveel wil spoileren.

We beginnen met act drie; de wereld lijkt ten onder te gaan aan steeds grotere rampen, en een geheimzinnige Chuck die bedankt wordt voor 39 ‘great years’ verschijnt op billboards en reclamefilmpjes.

Op een gegeven moment ergens halverwege de film (ik dan) kom je erachter dat die eerste act de wereld is zoals de dan stervende Chuck het zelf in zijn hoofd heeft ( ‘I contain multitudes’.) Die wereld brokkelt langzaam af, het internet valt blijvend uit, er zijn natuurrampen en op het einde doven alle sterren een voor een.

Ik denk dat ik act twee het mooiste vond. Het heeft een sprookjesachtige sfeer, de wereld is eigenlijk te idyllisch om echt te zijn, maar de band tussen de drie personages (de drummer, Chuck en ‘little sister’) en de plaatsen waar ze zijn (bij dat water met die fontein) zorgt voor een heel speciaal warm gevoel. En de dans zelf is natuurlijk een heel leuk stuk in de film.

De derde act is eigenlijk wat conventioneler coming of age. Je ziet hoe Chuck als jongen opgroeit, wat hij meemaakt en welke levenslessen hij meekrijgt (en wat er te zien is op de geheime zolder waar hij niet mag komen).

Zelf had ik het wat ronder en affer gevonden als we op het einde nog wat hintjes hadden gezien naar de eerste en tweede act, het grotere geheel. Het verhaal zit mooi in elkaar, maar het eindigt wat kaal en het had denk ik baat gehad bij een wat fantasievoller einde. De fantasystukken (als je het zo kan noemen) van het begin vond ik zelf heel erg sterk en het laatste deel met de jonge Chuck blijft daar helaas wat bij achter, zodat de film niet helemaal de impact maakt die het had kunnen maken.

Desondanks toch heel goed, maar het had potentieel om nog beter te kunnen zijn.

4,25*

In het begin heb je eigenlijk geen idee waar je naar zit te kijken. Verschillende personages, vreemde gebeurtenissen en tekenen dat het einde der tijden nadert; en dan die rare billboards met Chuck Krantz die overal opduiken... Het duurt even voordat je een beetje snapt waar het verhaal naar toe wil.

Het verhaal begint bij Act 3 en werkt zo terug naar Act 1.

Act 3 is vooral mysterieus en vreemd (maar wel intrigerend), bij Act 2 dacht ik telkens "waar kijk ik naar, La La Land?" en Act 1 werd weer heel 'Spielberg'-achtig, een bijna sugary feel-good coming-of-age verhaal. Hierin was Mark Hamill wel uitstekend in zijn rol.

De voice over vond ik vaak te lang en aanwezig, had een stuk minder gekund. Ik begreep achteraf dat het verbatim stukken uit het boek zijn, maar dat had wel minder gekund.

Redelijke film verder, met wat sterke scènes en wat minder sterke scènes.